ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಶಿಶುರಾ ದನ್ತಜನನಾದ್ಬಾಲಃ ಸ್ಯಾದ್ಯಾವದಾಶಿಖಮ್ । ಕಥ್ಯತೇ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರೇಷು ಕುಮಾರೋ ಮೌಞ್ಜಿಬನ್ಧನಾತ್ ॥ ೨,೨೫.

ಮಗು ಎಂದರೆ ಹಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವವರೆಗೆ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಕೂದಲು ಗುಡ್ಡೆ ಬೆಳೆಯುವವರೆಗೂ ಮಗುವೇ. ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಮುಂಜಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಬಾಲಕನು ಯುವಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಶೂದ್ರಾದೀನಾಂ ಕಥಂ ಕುರ್ಯಾತ್ಸಂಶಯೋ ಮೌಞ್ಜಿವರ್ಜನಾತ್ । ಗರ್ಭಾಚ್ಚ ನವಮಂ ಹಿತ್ವಾ ಶಿಶುರಾಮಾಸಷೋಡಶಮ್ ॥ ೨,೨೫.

ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಮುಂಜಿ ಕಟ್ಟುವ ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭದಿಂದ ಒಂಬತ್ತನೇ ತಿಂಗಳ ನಂತರದಿಂದ ಹದಿನಾರು ತಿಂಗಳ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಮಗು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಾಲಶ್ಚಾಥ ಪರಞ್ಜ್ಞೇಯ ಆಮಾಸಸಪ್ತವಿಂಶತಿ । ಆ ಪಞ್ಚ ವರ್ಷಾತ್ಕೌಮಾರಃ ಪೌಗಣ್ಡೋ ನವಹಾಂಯನಃ ॥ ೨,೨೫.

ಅನಂತರ, ಖಗನೇ, ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ತಿಂಗಳು ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಬಾಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಐದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಬಾಲ್ಯ, ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಪೌಗಂಡ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕಿಶೋರಃ ಷೋಡಶಾಬ್ದಃ ಸ್ಯಾತ್ತತೋ ಯೌವನಮಾದಿಶೇತ್ । ಮೃತೋಽಪಿ ಪಞ್ಚಮೇ ವರ್ಷೇ ಅವೃತಃ ಸವೃತೋಽಪಿ ವಾ ॥ ೨,೨೫.

ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೂ ಕಿಶೋರ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಯೌವನ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಐದನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮರಣವಾದರೂ, whether ಉಪನಯನವಾಗಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇದೇ ವಿಧಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೂರ್ವೋಕ್ತಮೇವ ಕರ್ತವ್ಯಮೀಹತೇ ದಶಪಿಣ್ಡಕಮ್ । ಸ್ವಲ್ಪಕರ್ಮಪ್ರಸಙ್ಗಾಚ್ಚ ಸ್ವಲ್ಪಾದ್ವಿಷಯಬನ್ಧನಾತ್ ॥ ೨,೨೫.

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಗಳನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಹತ್ತು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕರ್ಮಗಳು ಕಡಿಮೆ, ಲೋಕಬಂಧವೂ ಸ್ವಲ್ಪವೇ.

ಸ್ವಲ್ಷಾದ್ವಪುಷಿ ವಸ್ತ್ರಾಚ್ಚ ಕ್ರಿಯಾಂ ಸ್ವಲ್ಪಾಮಪೀಚ್ಛತಿ । ಯಾವದುಪಚಯೋ ಜನ್ತುರ್ಯಾವದ್ವಿಷಯವೇಷ್ಟಿತಃ ॥ ೨,೨೫.

ದೇಹವೂ, ಬಟ್ಟೆಯೂ ಸಣ್ಣದಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕರ್ಮಗಳೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಜೀವಿ ಬೆಳೆದಷ್ಟೂ, ಲೋಕದ ಬಂಧನ ಇರುತ್ತದೆ.

ಯದ್ಯದ್ಯಸ್ಯೋಪಜೀವ್ಯಂ ಸ್ಯಾತ್ತತ್ತದ್ದೇಯಮಿಹೇಚ್ಛತಿ । ಬ್ರಹ್ಮಬೀಜೋದ್ಭವಾಃ ಪುತ್ರಾ ದೇವರ್ಷೋಣಾಂ ಚ ವಲ್ಲಭಾಃ ॥ ೨,೨೫.

ಯಾವುದೇನು ಯಾರಿಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವೋ, ಅದನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಋಷಿಗಳಿಗೂ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಯಮೇನ ಯಮದೂತೈಶ್ಚ ಶಾಸ್ಯನ್ತೇ ನಿಶ್ಚಿತಂ ಖಗ । ಬಾಲೋ ವೃದ್ಧೋ ಯುಬಾ ವಾಪಿ ಘಟಮಿಚ್ಛನ್ತಿ ದೇಹಿನಃ ॥ ೨,೨೫.

ಯಮನು ಮತ್ತು ಅವನ ದೂತರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಯಂತ್ರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಖಗನೇ; ಮಗು, ವೃದ್ಧ, ಯುವಕ ಯಾರಾದರೂ, ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಸೇರುವುದನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸುಖಂ ದುಃ ಖಂ ಸದಾ ವೇತ್ತಿ ದೇಹೀ ವೈ ಸರ್ವಗಸ್ತ್ವಿಹ । ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ತದಾತ್ಮಾನಂ ಜೀರ್ಣಾಂ ತ್ವಚಮಿವೋರಗಃ ॥ ೨,೨೫.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿ ಸದಾ ಸುಖ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾವು ಹಳೆಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ ಆತ್ಮನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಙ್ಗುಷ್ಠಮಾತ್ರಃ ಪುರುಷೋ ವಾಯುಭೃತಃ ಕ್ಷುಧಾನ್ವಿತಃ । ತಸ್ಮಾದ್ದೇಯಾನಿ ದಾನಾನಿ ಮೃತೇ ಬಾಲೇ ಸುನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥ ೨,೨೫.

ಅಂಗುಷ್ಠದಷ್ಟು ಗಾತ್ರದ ಪುರುಷನು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸುವವನು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಗು ಸತ್ತಾಗ ದಾನಗಳನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು.

ಜನ್ಮತಃ ಪಞ್ಚ ವರ್ಷಾಣಿ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ದತ್ತಮಸಂಸ್ಕೃತಮ್ । ಪಞ್ಚವರ್ಷಾಧಿಕೇ ಬಾಲೇ ವಿಪತ್ತಿರ್ಯದಿ ಜಾಯತೇ ॥ ೨,೨೫.

ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ, ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೀಡಿದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗು ಸತ್ತರೆ, ವಿಪತ್ತು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಾದಿಕಂ ಕರ್ಮ ಸಪಿಣ್ಡೀಕರಣಂ ವಿನಾ । ದ್ವಾದಶೇ ಹನಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಕುರ್ಯಾಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಾನಿ ಷೋಡಶ ॥ ೨,೨೫.

ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗ ಮುಂತಾದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು, ಸಪಿಂಡೀಕರಣವನ್ನಿಲ್ಲದೆ, ಹನ್ನೆರಡನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಹದಿನಾರು ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಪಾಯಸೇನ ಗುಡೇನಾಪಿ ಪಿಣ್ಡಾನ್ದದ್ಯಾದ್ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ । ಉದಕುಮ್ಭಪ್ರದಾನಂ ಚ ಪದ (ಉಪ) ದಾನಾನಿ ಯಾನಿ ಚ ॥ ೨,೨೫.

ಪಾಯಸದಿಂದಲೋ, ಬೆಲ್ಲದಿಂದಲೋ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ನೀರಿನ ಕುಂಭ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇಕಾದ ದಾನಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕೊಡಬೇಕು.

ಭೋಜನಾನಿ ದ್ವಿಜೇ ದದ್ಯಾನ್ಮಹಾದಾನಾದಿ ಶಕ್ತಿತಃ । ದೀಪದಾನಾದಿ ಯತ್ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪಞ್ಚವರ್ಷಾಧಿಕೇ ಸದಾ ॥ ೨,೨೫.

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು, ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಮಹಾದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಿಗಾಗಿ ಯಾವ ದಾನವಾದರೂ, ದೀಪದಾನವನ್ನಾದರೂ ಸದಾ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕರ್ತವ್ಯಂ ಚ ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ರತಾತ್ಪ್ರಾಕ್ಪ್ರೇತತೃಪ್ತಯೇ । ಯದಾ ನಕ್ರಿಯತೇ ಸರ್ವಂ ಮುದ್ಗಲತ್ವಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ ॥ ೨,೨೫.

ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ವ್ರತಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಮುದ್ಗಲ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ವ್ರತಾತ್ಪ್ರಾಙ್ಗೇವ ದೇಯಂ ತು ತತಃ ಪಿತೃಗಣಸ್ಯ ಚ । ಸ್ವಾಹಾಕಾರೇಣ ವೈ ಕುರ್ಯಾದೇಕೋದ್ದಿಷ್ಟಾನಿ ಷೋಡಶ ॥ ೨,೨೫.

ವ್ರತಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ನಂತರ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಸ್ವಾಹಾ ಎಂಬುಡಿನಿಂದ ಹದಿನಾರು ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಋಜುದರ್ಭೈಸ್ತಿಲೈಃ ಶುಕ್ಲೈಃ ಪ್ರಾಚೀನಾವೀತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ । ಅಪಸವ್ಯಂ ಚ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕೃತೇ ಯಾನ್ತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಮ್ ॥ ೨,೨೫.

ನೆಟ್ಟಗೆ ಇರಿಸಿದ ದರ್ಭೆಯಿಂದ, ಬಿಳಿ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ, ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ಎಡ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಧರಿಸಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಅವರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

ಪುನಶ್ಚಿರಾಯುಷೋ ಭೂತ್ವಾ ಜಾಯನ್ತೇ ಸ್ವಕುಲೇ ಧ್ರುವಮ್ । ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಪ್ರದಃ ಪುತ್ರಃ ಪಿತ್ರೋಃ ಪ್ರೀತಿವಿವರ್ಧನಃ ॥ ೨,೨೫.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾಗಿ, ಅವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಮನೆತನದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಮಗನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಆಕಾಶಮೇಕಂ ಹಿ ಯಥಾ ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯೌ ಯಥೈಕತಃ । ಘಟಾದಿಷು ಪೃಥಕ್ಸರ್ವಂ ಪಶ್ಯ ರೂಪಂ ಚ ತತ್ಸಮಮ್ ॥ ೨,೨೫.

ಹೆಗಲಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಆಕಾಶವಿದೆ, ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಹಡಗುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪಗಳು ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಅವುಗಳ ಮೂಲ ಒಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡು.

ಆತ್ಮಾ ತಥೈವ ಸರ್ವೇಷು ಪುತ್ತ್ರೇಷು ವಿಚರೇತ್ಸದಾ । ಯಾ ಯಸ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪೂರ್ವಂ ಶುಕ್ರಶೋಣಿತಸಙ್ಗಮೇ ॥ ೨,೨೫.

ಹಾಗೆಯೇ, ಆತ್ಮವು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಮಗನಿಗೆ ಯಾವ ಸ್ವಭಾವ ಇದ್ದಿತೋ, ಅದು ಶುಕ್ರ ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ಸಂಯೋಗದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾ (ಸ) ತೇನ ಭಾವಯೋಗೇನ ಪುತ್ತ್ರಾಸ್ತತ್ಕರ್ಮಕಾರಿಣಃ । ಪಿತೃರೂಪಂ ಸಮಾದಾಯ ಕಸ್ಯಚಿಜ್ಜಾಯತೇ ಸುತಃ ॥ ೨,೨೫.

ಆ ಸ್ವಭಾವವು ಆ ಸಂಯೋಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಗನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ. ತಂದೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಯಾರಿಗೋ ಮಗನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

ಪಿತೃತಃ ಕೋಽಪಿ ರೂಪಾಢ್ಯೋ ಗುಣಜ್ಞೋ ದಾನತತ್ಪರಃ । ಸದೃಶಃ ಕೋಽಪಿ ಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೨,೨೫.

ತಂದೆಯಿಂದ ಯಾರಿಗೋ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪ, ಗುಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಜ್ಞಾನ, ದಾನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಹೋಲುವವರು ಇದ್ದರೂ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಅನ್ಧಾದನ್ಧೋ ನ ಭವತಿ ಮೂಕಾನ್ಮೂಕೋ ನ ಜಾಯತೇ । ಬಧಿರಾದ್ಬಧಿರೋ ನೈವ ವಿದ್ಯಾವಾನ್ವಿದುಷೋ ನ ಹಿ । ಅನುರೂಪಾ ನ ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ಮದೀಯಂ ವಚನಂ ಶೃಣು ॥ ೨,೨೫.

ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವನು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾತಾಡಲಾಗದವನು ಮತ್ತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮಗನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕಿವಿಯಿಲ್ಲದವನು ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾವಂತನ ಮಗನೂ ಅವನಂತೆಯೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಲುವ ರೂಪಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಔರಸಕ್ಷೇತ್ರಜಾದ್ಯಾಶ್ಚ ಪುತ್ತ್ರಾ ದಶವಿಧಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ । ಸಂಗೃಹೀತಃ ಸುತೋ ಯಸ್ತು ದಾಸೀಪುತ್ತ್ರಶ್ಚ ತೇನ ಕಿಮ್ ॥ ೨,೨೫.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ಗರ್ಭದಿಂದ, ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ರೀತಿಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಮಕ್ಕಳು ಹತ್ತು ವಿಧಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ದತ್ತು ಪಡೆದ ಮಗ ಮತ್ತು ದಾಸಿಯ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ?

ಕಾಙ್ಕಾಂ ಗತಿಮವಾಪ್ನೋತಿ ಜಾಯೋ ಮೃತ್ಯುವಶಂ ಗತಃ । ಭವೇನ್ನ ದುಹಿತಾ ಯಸ್ಯ ನ ದೌಹಿತ್ರೋ ನ ವಾ ಸುತಃ ॥ ೨,೨೫.

ಯಾರ ಹೆಂಡತಿ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವನು ಬಯಸಿದ ಗತಿಯನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಮಗಳು ಇಲ್ಲ, ಮೊಮ್ಮಗ ಇಲ್ಲ, ಮಗನೂ ಇಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ?

ಶ್ರಾದ್ಧಂ ತಸ್ಯ ಕಥಂ ಕಾರ್ಯಂ ವಿಧಿನಾ ಕೇನ ತದ್ಭವೇತ್ । ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಮುಖಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ಪುತ್ರಸ್ಯ ಮುಚ್ಯತೇ ಪೈತೃಕಾದೃಣಾತ್ ॥ ೨,೨೫.

ಅವನಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಯಾವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು? ಶ್ರೀಮಹಾವಿಷ್ಣುನು ಹೇಳಿದನು: ಮಗನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ತಂದೆಯ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಪೌತ್ತ್ರಸ್ಯ ದರ್ಶನಾಜ್ಜನ್ತುರ್ಮುಚ್ಯತೇ ಚಃ ಋಣತ್ರಯಾತ್ । ಲೋಕಾನನ್ತ್ಯಂ ದಿವಃ ಪ್ರಾಪ್ತಿಃ ಪುತ್ತ್ರಪೌತ್ತ್ರ ಪ್ರಪೌತ್ತ್ರಕೈಃ ॥ ೨,೨೫.

ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಮನುಷ್ಯನು ಮೂರು ವಿಧದ ಋಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಗ, ಮೊಮ್ಮಗ, ಪ್ರಪೌತ್ರರಿಂದ ಅನಂತ ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಅನ್ಯಕ್ಷೇತ್ರೋದ್ಭವಾದ್ಯಾ ಯೇ ಭುಕ್ತಿಮಾತ್ರಪ್ರದಾಃ ಸುತಾಃ । ಕುರ್ವೀತ ಪಾರ್ವಣಂ ಶ್ರಾದ್ಧಮಾರೈಸೋ ವಿಧಿವತ್ಸುತಃ ॥ ೨,೨೫.

ಇತರ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳು ಕೇವಲ ಭೋಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಸತ್ಯವಾದ ಮಗನು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕುರ್ವನ್ತ್ಯನ್ಯೇ ಸುತಾಃ ಶ್ರಾದ್ಧಮೇ ಕೋದ್ದಿಷ್ಟಂ ನ ಪಾರ್ವಣಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮೋಢಾಜಸ್ತೂನ್ನಯತಿ ಸಂಗೃಹೀತಸ್ತ್ವಧೋ ನಯೇತ್ । ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಸಾಂವತ್ಸರಂ ಕುರ್ವಞ್ಜಾಯತೇ ನರಕಾಯ ವೈ ॥ ೨,೨೫.

ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ಕೇವಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಪೂರ್ಣ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಗನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ, ದತ್ತು ಮಗನು ಕೆಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.