ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಮಾಸಿ ವೈ ದಶಮೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ರೌದ್ರಂ ಸ್ಥಾನಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ । ದಶಮೇ ಮಾಸಿ ಯದ್ದತ್ತಂ ತದ್ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಪ್ರಯಾತಿ ಸಃ ॥ ೨,೧೬.

ಹತ್ತನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಹತ್ತನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ದಶೈಕಮಾಸಿಕಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಪಯೋವರ್ಷಣಮೃಚ್ಛತಿ । ಮೇಘಾಸ್ತತ್ರ ಪ್ರವರ್ಷನ್ತಿ ಪ್ರೇತಾನಾಂ ದುಃ ಖದಾಯಕಾಃ ॥ ೨,೧೬.

ಹನ್ನೊಂದನೇ ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಹಾಲಿನ ಮಳೆ ಬೀಳುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳು ಪ್ರೇತರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವಂತೆ ಹಾಲನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ.

(ತತಃ ಪ್ರಚಲಿತೋ ಪೋತೋ ಬಹುರ್ಘಮತೃಷಾರ್ದಿತಃ) । ದ್ವಾದಶೇ ಮಾಸಿ ಯಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ತತ್ರ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸುದುಃ ಶಿತಃ ॥ ೨,೧೬.

ಆಮೇಲೆ, ದೋಣಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾನೆ. ಹನ್ನೆರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ, ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ.

ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ್ಯೂನೇ ತತೋ ವರ್ಷೇ ಸಾರ್ಧೇ ಚೈಕಾದಶೇಽಥ ವಾ । ಯಾತಿ ಶೀತಪುರಂ ತತ್ರ ಶೀತಂ ಯತ್ರಾತಿದುಃ ಖದಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ವರ್ಷ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಅಥವಾ ಹನ್ನೊಂದೂ ಅರ್ಧ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನು ತೀವ್ರ ಚಳಿಯುಳ್ಳ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚಳಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಶೀತಾರ್ತಃ ಕ್ಷುಧಿತಃ ಸೋಽಥ ವೀಕ್ಷತೇ ಹಿ ದಿಶೋ ದಶ । ತಿಷ್ಠೇತ್ತು ಬಾನ್ಧವಃ ಕೋಽಪಿ ಯೋ ಮೇ ದುಃಖಂ ವ್ಯಪೋಹತಿ ॥ ೨,೧೬.

ಚಳಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಅವನು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಯಾರಾದರೂ ಬಂಧು ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ಅವನು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಕಿಙ್ಕರಾಸ್ತಂ ವದನ್ತ್ಯೇವಂ ಕ್ವ ತೇ ಪುಣ್ಯಂ ಹಿ ತಾದೃಶಮ್ । ಶ್ರುತ್ವಾ ತೇಷಾಂ ತು ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಹಾ ದೈವ ಇತಿ ಭಾಷತೇ ॥ ೨,೧೬.

ಆ ಸೇವಕರು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: 'ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ?' ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅವನು, 'ಅಯ್ಯೋ, ವಿಧಿ!' ಎಂದು ದುಃಖಿಸುತ್ತಾನೆ.

ದೈವಂ ಹಿ ಪೂರ್ವಸುಕೃತಂ ತನ್ಮಯಾ ನೈವ ಸಞ್ಚಿತಮ್ । ಏವಂ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಬಹುಶೋ ಧೈರ್ಯಮಾಲಮ್ಬತೇ ಪುನಃ ॥ ೨,೧೬.

ವಿಧಿಯೆಂದರೆ ಹಳೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಯೋಚಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಚತ್ವಾರಿಂಶದ್ಯೋಜನಾನಿ ಚತುರ್ಯುಕ್ತಾನಿ ವೈ ತತಃ । ಧರ್ಮರಾಜಪುರಂ ರಮ್ಯಂ ಗನ್ಧರ್ವಾಪ್ಸರಾಕುಲಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅನಂತರ, ನಾಲ್ವತ್ತು ಯೋಜನೆಗಳಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಧರ್ಮರಾಜನ ಸುಂದರ ನಗರವು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ.

ಚತುರಶೀತಿಲಕ್ಷೈಶ್ಚ ಮೂರ್ತಾಮೂರ್ತೈರಧಿಷ್ಠಿತಮ್ । ತ್ರಯೋದಶ ಪ್ರತೀಹಾರಾ ಧರ್ಮರಾಜಪುರೇ ಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಅಶರೀರರೂ ಸಹಿತ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜೀವಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಧರ್ಮರಾಜನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರು ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ಇದ್ದಾರೆ.

ಶುಭಾಶುಭಂ ತು ಯತ್ಕರ್ಮ ತೇ ವಿಚಾರ್ಯ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಶ್ರವಣಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರಾ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಚ ಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಕಥಯನ್ತಿ ತದಾ ಲೋಕೇ ಪೂಜಿತಾಃ ಪೂಜಿತಾಃ ಸ್ವಯಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮನುಷ್ಯರ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದು ಎಂಬ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಾದ ಶ್ರವಣರು, ಮಾನವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನರೈಸ್ತುಷ್ಟೈಶ್ಚ ಪುಷ್ಟೈಶ್ಚ ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಚ ಕೃತಂ ಚ ಯತ್ । ಸರ್ವಮಾವೇದಯನ್ತಿ ಸ್ಮ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತೇ ಯಮೇ ಚ ತತ್ ॥ ೨,೧೬.

ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ಪೋಷಿತರಾಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯರು ಏನು ಮಾತನಾಡಿದರು, ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅವರು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತ ಮತ್ತು ಯಮನಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೂರಾಚ್ಛ್ರವಣವಿಜ್ಞಾನಾ ದೂರಾದ್ದರ್ಶನಗೋಚರಾಃ । ಏವಞ್ಚೇಷ್ಟಾಸ್ತು ತೇ ಹ್ಯಷ್ಟೌ ಸ್ವರ್ಭೂಪಾತಾಲಚಾರಿಣಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅವರು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೇಳುವ ಮತ್ತು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಾಣಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆ ಎಂಟು ಜನರು ಸ್ವರ್ಗ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತೇಷಾಂ ಪತ್ನ್ಯಸ್ತಥೈ ವೋಗ್ರಾ ಶ್ರವಣ್ಯಃ ಪೃಥಗಾಹ್ವಯಾಃ । ಏವಂ ತೇಷಾಂ ಶಕ್ತಿರಸ್ತಿ ಯರ್ತ್ಯೇ ಮರ್ತ್ಯಾಧಿಕಾರಿಣಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳೂ ಕೂಡ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ 'ಶ್ರವಣಿಯರು' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಇಂತಹ ಶಕ್ತಿ ಅವರಿಗಿದೆ, ಅವರು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

ವ್ರತೈರ್ದಾನೈಸ್ತವೈರ್ಯಶ್ಚ ಪೂಜಯೇದಿಹ ಮಾನವಃ । ಜಾಯನ್ತೇ ತಸ್ಯ ತೇ ಸೌಮ್ಯಾಃ ಸುಖಮೃತ್ಯುಪ್ರದಾಯಿನಃ ॥ ೨,೧೬.

ಯಾರು ವ್ರತ, ದಾನ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಅವರು ದಯಾಳುಗಳಾಗಿ ಸುಖಕರವಾದ ಮರಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಾಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೭ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಏಕೋ ಮೇ ಸಂಶಯೋ ದೇವ ಹೃದಯೇ ಸಮ್ಪ್ರಬಾಧತೇ । ಶ್ರಮಣಾಃ ಕಸ್ಯ ಪುತ್ರಾಶ್ಚ ಕಥಂ ಯಮಪುರೇ ಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೧೭.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಾ, ಒಂದು ಸಂಶಯ ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ; ಶ್ರವಣರು ಯಾರ ಪುತ್ರರು? ಅವರು ಯಮನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಮಾನುಷೈಶ್ಚ ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ಕಸ್ಮಾಜ್ಜಾನನ್ತಿ ತೇ ಪ್ರಭೋ । ಕಥಂ ಶೃಣ್ವನ್ತಿ ತೇ ಸರ್ವೇ ಕಸ್ಮಾಜ್ಜ್ಞಾನಂ ಸಮಾಗತಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ದೇವಾ? ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ? ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ?

ಕುತ್ರ ಭುಞ್ಜನ್ತಿ ದೇವೇಶ ಕ್ರಥಯಸ್ವ ಪ್ರಸಾದತಃ । ಪಕ್ಷಿರಾಜವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ॥ ೨,೧೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ ದೇವದೇವಾ? ದಯಮಾಡಿ ವಿವರಿಸಿ. ಪಕ್ಷಿರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಶೃಣುಷ್ವ ವಚನಂ ಸತ್ಯಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಸೌಖ್ಯದಾಯಕಮ್ । ತದಹಂ ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಶ್ರವಣಾನಾಂ ವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ನನ್ನ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳು, ಅವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಈಗ ನಾನು ಶ್ರವಣರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏಕೀಭೂತಂ ಯದಾ ಸರ್ವಂ ಜಗತ್ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್ । ಕ್ಷೀರೋದಸಾಗರೇ ಪೂರ್ವಂ ಮಯಿ ಸುಪ್ತೇ ಜಗತ್ಪತೌ ॥ ೨,೧೭.

ಒಮ್ಮೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಜಂಗಮ ಮತ್ತು ಅಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿ, ಹಾಲಿನ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿಶ್ವನಾಥನಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ—

ನಾಭಿಸ್ಥೋಜಸ್ತಪಸ್ತೇಪೇ ವರ್ಷಾಣಿ ಸುಬಹೂನ್ಯಪಿ । ಏಕೀಭೂತಂ ಜಗತ್ಸೃಷ್ಟಂ ಭೂತಗ್ರಾಮಚತುರ್ವಿಧಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ನನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ತಪಸ್ಸುಮಾಡಿದನು; ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿ, ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಗತ್ತು ರಚನೆಯಾಯಿತು.

ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ನಿರ್ಮಿತಂ ಪೂರ್ವಂ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪಾಲಿತಂ ತದಾ । ರುದ್ರಃ ಸಂಹಾರಮೂರ್ತಿಶ್ಚ ನಿರ್ಮಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ತತಃ ॥ ೨,೧೭.

ಮೊದಲು ಬ್ರಹ್ಮನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ನಂತರ ವಿಷ್ಣುನು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ರುದ್ರನು ಸಂಹಾರರೂಪಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು.

ವಾಯುಃ ಸರ್ವಗತಃ ಸೃಷ್ಟಃ ಸೂರ್ಯಸ್ತೇಜೋಭಿವೃದ್ಧಿಮಾನ್ । ಧರ್ಮರಾಜಸ್ತತಃ ಸೃಷ್ಟಶ್ಚಿತ್ರಗುಪ್ತೇನ ಸಂಯುತ) ॥ ೨,೧೭.

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ವಾಯುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು; ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು; ನಂತರ ಧರ್ಮರಾಜನನ್ನು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದರು.

ಸೃಷ್ಟ್ವೈತದಾದಿಕಂ ಸರ್ವಂ ತಪಸ್ತೇಪೇ ತು ಪದ್ಮಜಃ । ಗತಾನಿ ಬಹುವರ್ಷಾಣಿ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ನಾಭಿಪಙ್ಕಜೇ ॥ ೨,೧೭.

ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತಪಸ್ಸುಮಾಡಿದನು; ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ನಾಭಿಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹೋದವು.

ಯೋಯೋ ಹಿ ನಿರ್ಮಿತಃ ಪೂರ್ವಂ ತತ್ತತ್ಕರ್ಮ ಸಮಾಚರೇತ್ । ಕಸ್ಮಿಂಶ್ಚಿತ್ಸಮಯೇ ತತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಸಮನ್ವಿತಃ ॥ ೨,೧೭.

ಯಾವ ಜೀವಿಯು ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಾನೋ, ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಸೇರಿ ಅವನಿಂದ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ರುದ್ರೋ ವಿಷ್ಣುಸ್ತಥಾ ಧರ್ಮಃ ಶಾಸಯನ್ತಿ ವಸುನ್ಧರಾಮ್ । ನ ಜಾನೀಮೋ ವಯಂ ಕಿಞ್ಚಿಲ್ಲೋಕಕೃತ್ಯಮಿಹೋಚ್ಯತಾಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ರುದ್ರ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ದೇವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಾವು ಏನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಇಲ್ಲಿ ಲೋಕದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಿ.

ಇತಿ ಚಿನ್ತಾಪರಾಃ ಸರ್ವೇ ದೇವಾ ವಿಮಮೃಶುಸ್ತದಾ । ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮನ್ತ್ರಂ ವಿಬುಧೈಃ ಪ್ರೇರಿತಸ್ತದಾ ॥ ೨,೧೭.

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆಗೆ ತೊಡಗಿದರು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರಣೆಯಾದರು.

ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪುಷ್ಪಪತ್ರಾಣಿ ಸೋಸೃಜದ್ದ್ವಾದಶಾತ್ಮಜಾನ್ । ತೇಜೋರಾಶೀನ್ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಚನಾತ್ತು ತೇ ॥ ೨,೧೭.

ಹೂವಿನ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನು ಹನ್ನೆರಡು ಪುತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನರು, ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳವರು.

ಯೋಯಂ ವದತಿ ಲೋಕೇಸ್ಮಿಞ್ಛುಭಂ ವಾ ಯದಿ ವಾಶುಭಮ್ । ಪ್ರಾಪಯನ್ತಿ ತತಃ ಶೀಘ್ರಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕರ್ಣಗೋಚರಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಲಿ ಏನು ಮಾತಾಡಿದರೂ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಿವಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೂರಾಚ್ಛ್ರವಣವಿಜ್ಞಾನಂ ದೂರಾದ್ದರ್ಶನಗೋಚರಮ್ । ಸರ್ವೇ ಶೃಣ್ವನ್ತಿ ಯತ್ಪಕ್ಷಿಂಸ್ತೇನೈವ ಶ್ರವಣಾ ಮತಾಃ ॥ ೨,೧೭.

ದೂರದಿಂದ ಕೇಳುವ ಶಕ್ತಿ, ದೂರದಿಂದ ನೋಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ—ಎಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಏನು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಶ್ರವಣರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.