ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸ್ವಸ್ಥಾವಸ್ಥೇ ಶರೀರೇಽತ್ರ ವೈತರಣ್ಯಾ ವ್ರತಂ ಚರೇತ್ । ದೇಯಾ ಚ ವಿದುಷೇ ಧೇನುಸ್ತಾಂ ನದೀಂ ತರ್ತುಮಿಚ್ಛತಾ ॥ ೨,೧೬.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ವೈತರಣಿ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಆ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವನು ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಸುವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಅವದನ್ಮಜ್ಜಮಾನಸ್ತು ನಿನ್ದತ್ಯಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ । ಪಾಥೇಯಾರ್ಥಂ ಮಯಾ ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ ಪ್ರದತ್ತಂ ದ್ವಿಜಾಯಚ ॥ ೨,೧೬.

ಆದರೆ ಅವನು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾನು ಪಯಣದ ಸಲುವಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ನೀಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನ ದತ್ತಂ ನ ಹುತಂ ಜಪ್ತಂ ನ ಸ್ನಾತಂ ನ ಕೃತಂ ಸ್ತುತಮ್ । ಯಾದೃಶಂ ಕರ್ಮ ಚರಿತಂ ಮೂಢ ಭುಙ್ಕ್ಷ್ವೇತಿ ತಾದೃಶಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ನಾನು ದಾನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಹೋಮ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಜಪ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಸ್ತುತಿ ಕೂಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹೇ ಮೂಢಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳ ಫಲವನ್ನು ಈಗ ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು.

ತದೈವ ಹೃದಿ ಸಂಮೂಢಸ್ತಾಡಿತೋ ಭಾಷತೇ ಭಟೈಃ । ವೈತರಣ್ಯಾಃ ಪರತಟೇ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ದತ್ತಂ ಘಟಾದಿಕಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಯಮದೂತರಿಂದ ಹೊಡೆತ ಪಡೆದು, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ವೈತರಣಿಯ ಆಪಾರ ದಂಡೆಯ ಬಳಿ, ಅವನು ತನ್ನಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾತ್ರೆ ಅಥವಾ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಊನಷಾಣ್ಮಾಸಿಕಶ್ರಾದ್ಧಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಗಚ್ಛತಿ ಚಾಗ್ರತಃ । ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ತತ್ರ ವಿಶೇಷೇಣ ಭೋಜಯೀತ ದ್ವಿಜಾಞ್ಛುಭಾನ್ ॥ ೨,೧೬.

ಆರು ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

ಚತ್ವಾರಿಂಶತ್ತಥಾ ಸಪ್ತ ಯೋಜನಾನಿ ಶತದ್ವಯಮ್ । ಪ್ರಯಾತಿ ಪ್ರತ್ಯಹಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಅಹೋರಾತ್ರೇಣ ಕರ್ಶಿತಃ ॥ ೨,೧೬.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅವನು ನಲವತ್ತೇಳು ಮತ್ತು ಎರಡು ನೂರು ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ದೂರವನ್ನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸಪ್ತಮೇ ಮಾಸಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪುರಂ ಬಹ್ವಾಪದಂ ವ್ರಜೇತ್ । ತತ್ರ ಭುಕ್ತ್ವ ಪ್ರದತ್ತಂ ಯಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಸಪ್ತಮಮಾಸಿಕಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಏಳನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿರುವ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಷ್ಟಮೇ ಮಾಸಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ನಾನಾಕ್ರನ್ದಪುರಂ ವ್ರಜೇತ್ । ನಾನಾಕ್ರನ್ದಗಣಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ರನ್ದಮಾನಾನ್ಸುದಾರುಣಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಎಂಟನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಅನೇಕ ಅಳುವಿನ ಧ್ವನಿಗಳಿರುವ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಕೂಡ ದುಃಖಪಡುವನು.

ಸ್ವಯಂ ಚ ಶೂನ್ಯಹೃದಯಃ ಸಮಾಕ್ರನ್ದತಿ ದುಃ ಖಿತಃ । ತನ್ಮಾಸಿಕಂ ಚ ಯಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತತ್ರ ಸುಖೀ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅವನ ಹೃದಯ ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ತಾನೂ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಸಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವಿಹಾಯ ತತ್ಪುರಂ ಪ್ರೇತೋ ಯಾತಿ ತಪ್ತಪುರಂ ಪ್ರತಿ । ಸುತಪ್ತನಗರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ನವಮೇ ಮಾಸಿ ಸೋಽಶ್ನುತೇ । ದ್ವಿಜಭೋಜ್ಯಂ ಪಿಣ್ಡದಾನಂ ಕೃತಂ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಸುತೇನ ಯತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಆ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವನು ಬಿಸಿಯ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂಬತ್ತನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸುತಾಪ್ತ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ತನ್ನ ಮಗನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪಿಂಡದಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಮಾಸಿ ವೈ ದಶಮೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ರೌದ್ರಂ ಸ್ಥಾನಂ ಸ ಗಚ್ಛತಿ । ದಶಮೇ ಮಾಸಿ ಯದ್ದತ್ತಂ ತದ್ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಪ್ರಯಾತಿ ಸಃ ॥ ೨,೧೬.

ಹತ್ತನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಹತ್ತನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ದಶೈಕಮಾಸಿಕಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಪಯೋವರ್ಷಣಮೃಚ್ಛತಿ । ಮೇಘಾಸ್ತತ್ರ ಪ್ರವರ್ಷನ್ತಿ ಪ್ರೇತಾನಾಂ ದುಃ ಖದಾಯಕಾಃ ॥ ೨,೧೬.

ಹನ್ನೊಂದನೇ ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಹಾಲಿನ ಮಳೆ ಬೀಳುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳು ಪ್ರೇತರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವಂತೆ ಹಾಲನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ.

(ತತಃ ಪ್ರಚಲಿತೋ ಪೋತೋ ಬಹುರ್ಘಮತೃಷಾರ್ದಿತಃ) । ದ್ವಾದಶೇ ಮಾಸಿ ಯಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ತತ್ರ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸುದುಃ ಶಿತಃ ॥ ೨,೧೬.

ಆಮೇಲೆ, ದೋಣಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾನೆ. ಹನ್ನೆರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ, ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ.

ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ್ಯೂನೇ ತತೋ ವರ್ಷೇ ಸಾರ್ಧೇ ಚೈಕಾದಶೇಽಥ ವಾ । ಯಾತಿ ಶೀತಪುರಂ ತತ್ರ ಶೀತಂ ಯತ್ರಾತಿದುಃ ಖದಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ವರ್ಷ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಅಥವಾ ಹನ್ನೊಂದೂ ಅರ್ಧ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನು ತೀವ್ರ ಚಳಿಯುಳ್ಳ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚಳಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಶೀತಾರ್ತಃ ಕ್ಷುಧಿತಃ ಸೋಽಥ ವೀಕ್ಷತೇ ಹಿ ದಿಶೋ ದಶ । ತಿಷ್ಠೇತ್ತು ಬಾನ್ಧವಃ ಕೋಽಪಿ ಯೋ ಮೇ ದುಃಖಂ ವ್ಯಪೋಹತಿ ॥ ೨,೧೬.

ಚಳಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಅವನು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಯಾರಾದರೂ ಬಂಧು ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ಅವನು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಕಿಙ್ಕರಾಸ್ತಂ ವದನ್ತ್ಯೇವಂ ಕ್ವ ತೇ ಪುಣ್ಯಂ ಹಿ ತಾದೃಶಮ್ । ಶ್ರುತ್ವಾ ತೇಷಾಂ ತು ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಹಾ ದೈವ ಇತಿ ಭಾಷತೇ ॥ ೨,೧೬.

ಆ ಸೇವಕರು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: 'ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ?' ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅವನು, 'ಅಯ್ಯೋ, ವಿಧಿ!' ಎಂದು ದುಃಖಿಸುತ್ತಾನೆ.

ದೈವಂ ಹಿ ಪೂರ್ವಸುಕೃತಂ ತನ್ಮಯಾ ನೈವ ಸಞ್ಚಿತಮ್ । ಏವಂ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಬಹುಶೋ ಧೈರ್ಯಮಾಲಮ್ಬತೇ ಪುನಃ ॥ ೨,೧೬.

ವಿಧಿಯೆಂದರೆ ಹಳೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಯೋಚಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಚತ್ವಾರಿಂಶದ್ಯೋಜನಾನಿ ಚತುರ್ಯುಕ್ತಾನಿ ವೈ ತತಃ । ಧರ್ಮರಾಜಪುರಂ ರಮ್ಯಂ ಗನ್ಧರ್ವಾಪ್ಸರಾಕುಲಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅನಂತರ, ನಾಲ್ವತ್ತು ಯೋಜನೆಗಳಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಧರ್ಮರಾಜನ ಸುಂದರ ನಗರವು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ.

ಚತುರಶೀತಿಲಕ್ಷೈಶ್ಚ ಮೂರ್ತಾಮೂರ್ತೈರಧಿಷ್ಠಿತಮ್ । ತ್ರಯೋದಶ ಪ್ರತೀಹಾರಾ ಧರ್ಮರಾಜಪುರೇ ಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಅಶರೀರರೂ ಸಹಿತ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜೀವಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಧರ್ಮರಾಜನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರು ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ಇದ್ದಾರೆ.

ಶುಭಾಶುಭಂ ತು ಯತ್ಕರ್ಮ ತೇ ವಿಚಾರ್ಯ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಶ್ರವಣಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರಾ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಚ ಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಕಥಯನ್ತಿ ತದಾ ಲೋಕೇ ಪೂಜಿತಾಃ ಪೂಜಿತಾಃ ಸ್ವಯಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮನುಷ್ಯರ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದು ಎಂಬ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಾದ ಶ್ರವಣರು, ಮಾನವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನರೈಸ್ತುಷ್ಟೈಶ್ಚ ಪುಷ್ಟೈಶ್ಚ ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಚ ಕೃತಂ ಚ ಯತ್ । ಸರ್ವಮಾವೇದಯನ್ತಿ ಸ್ಮ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತೇ ಯಮೇ ಚ ತತ್ ॥ ೨,೧೬.

ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ಪೋಷಿತರಾಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯರು ಏನು ಮಾತನಾಡಿದರು, ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅವರು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತ ಮತ್ತು ಯಮನಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೂರಾಚ್ಛ್ರವಣವಿಜ್ಞಾನಾ ದೂರಾದ್ದರ್ಶನಗೋಚರಾಃ । ಏವಞ್ಚೇಷ್ಟಾಸ್ತು ತೇ ಹ್ಯಷ್ಟೌ ಸ್ವರ್ಭೂಪಾತಾಲಚಾರಿಣಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅವರು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೇಳುವ ಮತ್ತು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಾಣಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆ ಎಂಟು ಜನರು ಸ್ವರ್ಗ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತೇಷಾಂ ಪತ್ನ್ಯಸ್ತಥೈ ವೋಗ್ರಾ ಶ್ರವಣ್ಯಃ ಪೃಥಗಾಹ್ವಯಾಃ । ಏವಂ ತೇಷಾಂ ಶಕ್ತಿರಸ್ತಿ ಯರ್ತ್ಯೇ ಮರ್ತ್ಯಾಧಿಕಾರಿಣಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳೂ ಕೂಡ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ 'ಶ್ರವಣಿಯರು' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಇಂತಹ ಶಕ್ತಿ ಅವರಿಗಿದೆ, ಅವರು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

ವ್ರತೈರ್ದಾನೈಸ್ತವೈರ್ಯಶ್ಚ ಪೂಜಯೇದಿಹ ಮಾನವಃ । ಜಾಯನ್ತೇ ತಸ್ಯ ತೇ ಸೌಮ್ಯಾಃ ಸುಖಮೃತ್ಯುಪ್ರದಾಯಿನಃ ॥ ೨,೧೬.

ಯಾರು ವ್ರತ, ದಾನ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಅವರು ದಯಾಳುಗಳಾಗಿ ಸುಖಕರವಾದ ಮರಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಾಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೭ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಏಕೋ ಮೇ ಸಂಶಯೋ ದೇವ ಹೃದಯೇ ಸಮ್ಪ್ರಬಾಧತೇ । ಶ್ರಮಣಾಃ ಕಸ್ಯ ಪುತ್ರಾಶ್ಚ ಕಥಂ ಯಮಪುರೇ ಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೧೭.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಾ, ಒಂದು ಸಂಶಯ ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ; ಶ್ರವಣರು ಯಾರ ಪುತ್ರರು? ಅವರು ಯಮನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಮಾನುಷೈಶ್ಚ ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ಕಸ್ಮಾಜ್ಜಾನನ್ತಿ ತೇ ಪ್ರಭೋ । ಕಥಂ ಶೃಣ್ವನ್ತಿ ತೇ ಸರ್ವೇ ಕಸ್ಮಾಜ್ಜ್ಞಾನಂ ಸಮಾಗತಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ದೇವಾ? ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ? ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ?

ಕುತ್ರ ಭುಞ್ಜನ್ತಿ ದೇವೇಶ ಕ್ರಥಯಸ್ವ ಪ್ರಸಾದತಃ । ಪಕ್ಷಿರಾಜವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ॥ ೨,೧೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ ದೇವದೇವಾ? ದಯಮಾಡಿ ವಿವರಿಸಿ. ಪಕ್ಷಿರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಶೃಣುಷ್ವ ವಚನಂ ಸತ್ಯಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಸೌಖ್ಯದಾಯಕಮ್ । ತದಹಂ ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಶ್ರವಣಾನಾಂ ವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ ॥ ೨,೧೭.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ನನ್ನ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳು, ಅವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಈಗ ನಾನು ಶ್ರವಣರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏಕೀಭೂತಂ ಯದಾ ಸರ್ವಂ ಜಗತ್ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್ । ಕ್ಷೀರೋದಸಾಗರೇ ಪೂರ್ವಂ ಮಯಿ ಸುಪ್ತೇ ಜಗತ್ಪತೌ ॥ ೨,೧೭.

ಒಮ್ಮೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಜಂಗಮ ಮತ್ತು ಅಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿ, ಹಾಲಿನ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿಶ್ವನಾಥನಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ—