ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಅತ್ರ ದತ್ತಂ ಸುತೈಃ ಪಾತ್ರೇ (ತ್ರೈಃ) ಸ್ನೇಹಾದ್ವಾ ಕೃಪಯಾಥ ವಾ । ಮಾಸಿಕಂ ಪಿಣ್ಡಮಶ್ರಾತಿ ತತಃ ಸೌರಿಪುರಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಇಲ್ಲಿ ಮಗರು ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ದಯೆಯಿಂದ ಅರ್ಹರಿಗೆ ತಿಂಗಳ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಆ ಆತ್ಮನು ಸೌರಿಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ರ ನಾಮ್ನಾ ತು ರಾಜಾ ವೈ ಜಙ್ಗಮಃ ಕಾಲರೂಪಧೃಕ್ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಯಭೀತಸ್ತು ವಿಶ್ರಾಮೇ ಕುರುತೇ ಮತಿಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಜಂಗಮ ಎಂಬ ರಾಜನು ಕಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಗೊಂಡ ಆತ್ಮನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಉದಕಂ ಚಾನ್ನಸಂಯುಕ್ತಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ತಸ್ಮಿನ್ಪುರೇ ಗತಃ । ತ್ರೈಪಕ್ಷಿಕೇ ತು ಯದ್ದತ್ತಂ ತತ್ಪುರಂ ಸ ವ್ಯತಿಕ್ರಮೇತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆಹಾರದ ಜೊತೆಗೆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಆ ಊರನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

ನಗೇನ್ದ್ರನಗರೇ ರಮ್ಯೇ ಪ್ರೇತೋ ಯಾತಿ ದಿವಾನಿಶಮ್ । ಗಚ್ಛನ್ವನಾನಿ ರೌದ್ರಾಣಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ರನ್ದತಿ ತತ್ರ ಸಃ ॥ ೨,೧೬.

ನಾಗೇಂದ್ರನಗರದ ಸುಂದರ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇತನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಲೆದು, ಭಯಾನಕ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾನೆ.

ಭೀಷಣೈಃ ಕ್ಲಿಶ್ಯಮಾನಸ್ತು ರುದತೇ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಮಾಸದ್ವಯಾವಸಾನೇ ತು ತತ್ಪುರಂ ಸೋಽತಿಗಚ್ಛತಿ ॥ ೨,೧೬.

ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಊರನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚಾನ್ನಂ ಜಲಂ ಪೀತ್ವಾ ಯದ್ದತ್ತಂ ವಾನ್ಧವೈರಿಹ । ಕ್ಲಿಶ್ಯಮಾನಸ್ತತಃ ಪಾಶೈರ್ನೋಯತೇ ಯಮಕಿಙ್ಕರೈಃ ॥ ೨,೧೬.

ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧುಗಳು ನೀಡಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿಂದೂ, ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದೂ, ಪಾಶಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಯಮದೂತರಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

ತೃತೀಯೇ ಮಾಸಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಗನ್ಧರ್ವನಗರಂ ಶುಭಮ್ । ತೃತೀಯಂ ಮಾಸಿಕಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತತ್ರ ಗಚ್ಛತ್ಯಸೌ ಪುರಃ ॥ ೨,೧೬.

ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಗಂಧರ್ವನಗರ ಎಂಬ ಶುಭ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಆ ಊರಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಶೈಲಾಗಮಂ ಚತುರ್ಥೇ ಸ ಮಾಸೇ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ವೈ ಪುರಮ್ । ಪಾಷಾಣಾಸ್ತತ್ರ ವರ್ಷನ್ತಿ ಪ್ರೇತಸ್ಯೋಪರಿ ಸಂಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೧೬.

ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನು ಶೈಲಾಗಮ ಎಂಬ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇತನು ನಿಂತಿರುವಾಗ, ಮೇಲಾಗೆ ಕಲ್ಲುಗಳು ಸುರಿಯುತ್ತವೆ.

ಚತುರ್ಥಮಾಸಿಕೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಭುಕ್ತೇ ತತ್ರ ಸುಖೀ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತತೋ ಯಾತಿ ಪುರಂ ಪ್ರೇತಃ ಕ್ರೂರಂ ಮಾಸೇ ತು ಪಞ್ಚಮೇ । ಇಹ ದತ್ತಂ ಸುತೈರ್ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಪ್ರೇತೋ ವೈ ತತ್ಪುರೇ ಸ್ಥಿತಃ । ಷಷ್ಠೇ ಮಾಸಿ ತತಃ ಪ್ರೇತೋ ಯಾತಿ ಕ್ರೌಞ್ಚಾಬಿಧಂ ಪುರಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಆಮೇಲೆ ಐದನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇತನು ಕ್ರೂರವಾದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಗರು ನೀಡಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಆರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತನು ಕ್ರೌಂಚ ಎಂಬ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ರ ದತ್ತೇನ ಪಿಣ್ಡೇನ ಶ್ರಾದ್ಧೇನಾಪ್ಯಾಯಿತಃ ಪುರೇ । ಮುಹೂರ್ತಾರ್ಧಂ ತು ವಿಶ್ರಮ್ಯ ಕಮ್ಪಮಾನಃ ಸುದುಃ ಖಿತಃ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಪಿಂಡ ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ಪುರಂ ಸ ವ್ಯತಿಕ್ರಮ್ಯ ತರ್ಜಿತೋ ಯಮಕಿಙ್ಕರೈಃ । ಪ್ರಯಾತಿ ಚಿತ್ರನಗರಂ ವಿಚಿತ್ರೋ ಯತ್ರ ಪಾರ್ಥಿವಃ ॥ ೨,೧೬.

ಆ ಊರನ್ನು ಯಮದೂತರ ಬೆದರಿಕೆಯಿಂದ ದಾಟಿ, ಅವನು ಚಿತ್ರನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರಾಜನು ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಯಮಸ್ಯೈವಾನುಜಃ ಸೌರಿರ್ಯತ್ರ ರಾಜ್ಯಂ ಪ್ರಶಾಸ್ತಿ ಹಿ । ಮಾಸೈಸ್ತು ಪಞ್ಚಭಿಃ ಸಾರ್ಧೈರೂಪಷಾಣ್ಮಾಸಿಕಂ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಯಮನ ತಮ್ಮ ಸೌರಿ ಆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾನೆ. ಐದು ತಿಂಗಳು ಅರ್ಧದ ನಂತರ ಆರನೇ ತಿಂಗಳ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಊನಷಾಣ್ಮಾಸಿಕಂ ತತ್ರ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಯಾಮ್ಯಸಮಾಹತಃ । ಮಾರ್ಗೇ ಪುನಃ ಪುನಸ್ತಸ್ಯ ಬುಭುಕ್ಷಾ ಪೀಡಯತ್ಯಲಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಯಮದೂತರಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಪೂರ್ಣವಾಗದ ಆರನೇ ತಿಂಗಳ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಹಸಿವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಸನ್ತಿಷ್ಠತೇ ಮೃತೇ ಕೋಽಪಿ ಮದೀಯಃ ಸುತಬಾನ್ಧವಃ । ಸೌಖ್ಯಂ ಯೋ ಮೇ ಜನಯತಿ ಪತತಃ ಶೋಕಸಾಗರೇ ॥ ೨,೧೬.

ನಾನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಮಗ ಅಥವಾ ಬಂಧು ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ದುಃಖ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರು ನನಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ಮಾರ್ಗೇ ವಿಲಪತಿ ವಾರ್ಯಮಾಣಶ್ಚ ಕಿಙ್ಕರೈಃ । ಆಯಾನ್ತಿ ಸಂಮುಖಾಸ್ತತ್ರ ಕೈವರ್ತಾಸ್ತು ಸಹಸ್ರಶಃ ॥ ೨,೧೬.

ಹೀಗೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಯಮದೂತರಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಡುವ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ದೋಣಿಗಾರರು ಬರುತ್ತಾರೆ.

ವಯಂ ತೇ ತರ್ತುಕಾಮಾಯ ಮಹಾವೈತರಣೀಂ ನದೀಮ್ । ಶತಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಾಂ ಪೂಯಶೋಣಿತಸಂಕುಲಾಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ದೊಡ್ಡ ವೈತರಣಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ನದಿ ನೂರು ಯೋಜನೆ ಅಗಲವಾಗಿದ್ದು, ಪೂಕು ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ.

ನಾನಾಝಷಸಮಾಕೀರ್ಣಾಂ ನಾನಾಪಕ್ಷಿಗಣೈರ್ವೃತಾಮ್ । ವಯಂ ತ್ವಾಂ ತಾರಯಿಷ್ಯಾಮಃ ಸುಖೇನೇತಿ ವದನ್ತಿ ತೇ ॥ ೨,೧೬.

ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಮೀನುಗಳು ತುಂಬಿರುವುದೂ,色色 ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವುದೂ ಇದ್ದರೂ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅನ್ತರಂ ದೇಹಿ ಭೋ ಪಾನ್ಥ ಬಹುಲಾ ಚೇದ್ರುಚಿಸ್ತವ । ತೇನ ತತ್ರ ಪ್ರದತ್ತಾ ಗೌಸ್ತಯಾ ನಾವಾ ಪ್ರಸರ್ಪತಿ । ಮನುಜಾನಾಂ ಹಿತಂ ದಾನಮನ್ತೇ ವೈತರಣೀ ಸ್ಮೃತಾ ॥ ೨,೧೬.

ಪರ್ಯಟಕನೇ, ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ದಾರಿ ಕೊಡು ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹಸು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಹಸುವಿನ ಮೂಲಕ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ದಾಟಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡುವ ದಾನವೇ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವೈತರಣಿ ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಪರಾಪಾಪಂ ದಹೇತ್ಸರ್ವಂ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಂ ಚ ಸಾ ನಯೇತ್ । ನ ದತ್ತಾ ಚೇತ್ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠ ತಾಂ ಸಮೇತ್ಯ ಸಮಜ್ಜತಿ ॥ ೨,೧೬.

ಅದು ಇತರರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು, ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಸು ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ, ಆ ಹಸುವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಅವನು ಆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ವಸ್ಥಾವಸ್ಥೇ ಶರೀರೇಽತ್ರ ವೈತರಣ್ಯಾ ವ್ರತಂ ಚರೇತ್ । ದೇಯಾ ಚ ವಿದುಷೇ ಧೇನುಸ್ತಾಂ ನದೀಂ ತರ್ತುಮಿಚ್ಛತಾ ॥ ೨,೧೬.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ವೈತರಣಿ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಆ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವನು ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಸುವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಅವದನ್ಮಜ್ಜಮಾನಸ್ತು ನಿನ್ದತ್ಯಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ । ಪಾಥೇಯಾರ್ಥಂ ಮಯಾ ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ ಪ್ರದತ್ತಂ ದ್ವಿಜಾಯಚ ॥ ೨,೧೬.

ಆದರೆ ಅವನು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾನು ಪಯಣದ ಸಲುವಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ನೀಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನ ದತ್ತಂ ನ ಹುತಂ ಜಪ್ತಂ ನ ಸ್ನಾತಂ ನ ಕೃತಂ ಸ್ತುತಮ್ । ಯಾದೃಶಂ ಕರ್ಮ ಚರಿತಂ ಮೂಢ ಭುಙ್ಕ್ಷ್ವೇತಿ ತಾದೃಶಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ನಾನು ದಾನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಹೋಮ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಜಪ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಸ್ತುತಿ ಕೂಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹೇ ಮೂಢಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳ ಫಲವನ್ನು ಈಗ ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು.

ತದೈವ ಹೃದಿ ಸಂಮೂಢಸ್ತಾಡಿತೋ ಭಾಷತೇ ಭಟೈಃ । ವೈತರಣ್ಯಾಃ ಪರತಟೇ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ದತ್ತಂ ಘಟಾದಿಕಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಯಮದೂತರಿಂದ ಹೊಡೆತ ಪಡೆದು, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ವೈತರಣಿಯ ಆಪಾರ ದಂಡೆಯ ಬಳಿ, ಅವನು ತನ್ನಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾತ್ರೆ ಅಥವಾ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಊನಷಾಣ್ಮಾಸಿಕಶ್ರಾದ್ಧಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಗಚ್ಛತಿ ಚಾಗ್ರತಃ । ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ತತ್ರ ವಿಶೇಷೇಣ ಭೋಜಯೀತ ದ್ವಿಜಾಞ್ಛುಭಾನ್ ॥ ೨,೧೬.

ಆರು ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

ಚತ್ವಾರಿಂಶತ್ತಥಾ ಸಪ್ತ ಯೋಜನಾನಿ ಶತದ್ವಯಮ್ । ಪ್ರಯಾತಿ ಪ್ರತ್ಯಹಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಅಹೋರಾತ್ರೇಣ ಕರ್ಶಿತಃ ॥ ೨,೧೬.

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅವನು ನಲವತ್ತೇಳು ಮತ್ತು ಎರಡು ನೂರು ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ದೂರವನ್ನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸಪ್ತಮೇ ಮಾಸಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪುರಂ ಬಹ್ವಾಪದಂ ವ್ರಜೇತ್ । ತತ್ರ ಭುಕ್ತ್ವ ಪ್ರದತ್ತಂ ಯಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಸಪ್ತಮಮಾಸಿಕಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಏಳನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿರುವ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ತಿಂಗಳ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಷ್ಟಮೇ ಮಾಸಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ನಾನಾಕ್ರನ್ದಪುರಂ ವ್ರಜೇತ್ । ನಾನಾಕ್ರನ್ದಗಣಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ರನ್ದಮಾನಾನ್ಸುದಾರುಣಮ್ ॥ ೨,೧೬.

ಎಂಟನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಅನೇಕ ಅಳುವಿನ ಧ್ವನಿಗಳಿರುವ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಕೂಡ ದುಃಖಪಡುವನು.

ಸ್ವಯಂ ಚ ಶೂನ್ಯಹೃದಯಃ ಸಮಾಕ್ರನ್ದತಿ ದುಃ ಖಿತಃ । ತನ್ಮಾಸಿಕಂ ಚ ಯಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತತ್ರ ಸುಖೀ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೬.

ಅವನ ಹೃದಯ ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ತಾನೂ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಸಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.