ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಕೋ ಗರ್ವಃ ಕ್ರಿಯತೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಕ್ಷಣವಿಧ್ವಂಸಿಭಿರ್ನರೈಃ । ದಾನಂ ವಿತ್ತಾದೃತಾ ವಾಚಃ ಕೀರ್ತಿಧರ್ಮೌ ತಥಾಯುಷಃ ॥ ೨,೧೫.

ಓ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಮ್ಮೆ ಬೇಕು? ಧನ, ಮಾತು, ಕೀರ್ತಿ, ಧರ್ಮ, ಆಯುಷ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ದಾನದಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಪರೋಪಕರಣಂ ಕಾಯಾದಸತಃ ಸಾರಮುದ್ಧೃತಮ್ । ತಸ್ಯೈವಂ ನೀಯಮಾನಸ್ಯ ದೂತಾಃ ಸನ್ತರ್ಜಯನ್ತಿ ಹಿ ॥ ೨,೧೫.

ದುಷ್ಟನ ದೇಹದಿಂದ ಪರೋಪಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಸಾರ್ಥಕ ಕಾರ್ಯವೇ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಯಮನ ದೂತರು ಅವನಿಗೆ ನಿರಂತರ ಬೆದರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ದರ್ಶಯನ್ತೋ ಭಯಂ ತೀವ್ರಂ ನರಕಾಯ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಶೀಘ್ರಂ ಪ್ರಚಲ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನ್ ಗತೋಽಸಿತ್ವಂ ಯಮಾಲಯೇ ॥ ೨,೧೫.

ಅವರು ಅವನಿಗೆ ನರಕದ ಭಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, 'ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗು ದುಷ್ಟಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ಈಗ ಯಮನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕುಂಭೀಪಾಕಾದಿನರಕಾಂಸ್ತ್ವಾಂ ನೇಷ್ಯಾಮಶ್ಚ ಮಾ ಚಿರಮ್ । ಏವಂ ವಾಚಸ್ತದಾ ಶೃಣ್ವನ್ಬನ್ಧೂನಾಂ ರುದಿತಂ ತಥಾ ॥ ೨,೧೫.

'ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕುಂಭೀಪಾಕಾದಿ ನರಕಗಳಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಅವನು ಬಂಧುಗಳ ಅಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಉಚ್ಚೈರ್ಹಾಹೇತಿ ವಿಲಪನ್ನೀಯತೇ ಯಮಕಿಙ್ಕರೈಃ । ಸ್ಥಾನೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಕುರ್ವೀತ ತಥಾ ಚೇಕಾದಶೇಽಹನಿ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನು 'ಹಾ ಹಾ' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಯಮನ ದೂತರಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುವನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಹದಿನೊಂದನೇ ದಿನವೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಮೃಸ್ಯೋತ್ಕ್ರಾನ್ತಿಸಮಯಾತ್ಷಟ್ಪಿಣ್ಡಾನ್ಕ್ರಮಶೋ ದದೇತ್ । ಮೃತಸ್ಥಾನೇ ತಥಾ ದ್ವಾರೇ ಚತ್ವರೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಕಾರಣಾತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಮರಣದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಮೃತನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ, ಚೌಕದಲ್ಲಿ, ಓ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ.

ವಿಶ್ರಾಮೇ ಕಾಷ್ಠಚಯನೇ ತಥಾ ಸಞ್ಚಯನೇ ಚ ಷಟ್ । ಶೃಣು ತತ್ಕಾರಣಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಷಟ್ಪಿಣ್ಡಪರಿಕಲ್ಪನೇ ॥ ೨,೧೫.

ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮರದ ಚೌಕದಲ್ಲಿ, ಸಂಗ್ರಹ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಏಕೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ.

ಮೃತಸ್ಥಾನೇ ಶವೋ ನಾಮ ತೇನ ನಾಮ್ನಾ ಪ್ರದೀಯತೇ । ತೇನ ದತ್ತೇನ ತೃಪ್ಯನ್ತಿ ಗೃಹವಾಸ್ತ್ವಧಿದೇವತಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮರಣವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ 'ಶವ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಮನೆಯ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೃಹದ ರಕ್ಷಕರು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ತೇನ ಭೂಮಿರ್ಭವೇತ್ತುಷ್ಟಾತದಧಿಷ್ಠಾತೃದೇವತಾ । ದ್ವಾರೇ ತು ಪಿಣ್ಡಂ ದೇಯಂ ಚ ಪಾನ್ಥಮಿತ್ಯಭಿಧಾಯ ತು ॥ ೨,೧೫.

ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ದೇವತೆ ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ 'ಪಾಂಥ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ದತ್ತೇನ ತೇನ ಪ್ರೀಣನ್ತಿ ದ್ವಾರಸ್ಥಾ ಗೃಹದೇವತಾಃ । ಚತ್ವರೇ ಖೇಚರೋ ನಾಮ ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಆ ಅರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗೃಹದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಹೋರಮಂಟಪದಲ್ಲಿ 'ಖೇಚರ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಬೇಕು.

ನ ಚೋಪಘಾತಂ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಭೂತಾದ್ಯಾ ದೇವಯೋನಯಃ । ವಿಶ್ರಾಮೇ ಭೂತಸಂಜ್ಞೋಽಯಂ ತೇನ ತತ್ರ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಇದರಿಂದ ಭೂತಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರೇತಾತ್ಮಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ 'ಭೂತ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಪಿಶಾಚಾ ರಾಕ್ಷಸಾ ಯಕ್ಷಾ ಯೇ ಚಾನ್ಯೇ ದಿಶಿ ವಾಸಿನಃ । ತಸ್ಯ ಹೋತವ್ಯದೇಹಸ್ಯನೈವಾಯೋಗ್ಯತ್ವಕಾರಕಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಪಿಶಾಚ, ರಾಕ್ಷಸ, ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಇತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೃತದೇಹವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ಅಯೋಗ್ಯವನ್ನಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಚಿತಾಪಿಣ್ಢಪ್ರಭೃತಿತಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮುಪಜಾಯತೇ । ಚಿತಾಯಾಂ ಸಾಧಕಂ ನಾಮ ವದನ್ತ್ಯೇಕೇ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೨,೧೫.

ಚಿತಾಪಿಂಡ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನನ್ನು 'ಸಾಧಕ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ.

ಕೇಚಿತ್ತಂ ಪ್ರೇತಮೇವಾಹುರ್ಯಥಾ ಕಲ್ಪವಿದೋ ಬುಧಾಃ । ತದಾದಿ ತತ್ರತತ್ರಾಪಿ ಪ್ರೇತನಾಮ್ನಾ ಪ್ರದೀಯತೇ ॥ ೨,೧೫.

ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು 'ಪ್ರೇತ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ವಿಧಿವಿಧಾನ ತಿಳಿದ ಪಂಡಿತರೂ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ 'ಪ್ರೇತ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತ್ಯೇವಂ ಪಞ್ಚಭಿಃ ಪಿಣ್ಡೈಃ ಶವಸ್ಯಾಹುತಿಯೋಗ್ಯತಾ । ಅನ್ಯಥಾ ಚೋಪಘಾತಾಯ ಪೂರ್ವೋಕ್ತಾಸ್ತೇ ಭವನ್ತಿ ಹಿ ॥ ೨,೧೫.

ಹೀಗೆ ಐದು ಪಿಂಡಗಳ ಅರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಶವವು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡಬಹುದು.

ಉತ್ಕ್ರಾಮೇ ಪ್ರಥಮಂ ಪಿಣ್ಡಂ ತಥಾ ಚಾರ್ಧಪಯೇಪಿ ಚ । ಚಿತಾಯಾಂ ತು ತೃತೀಯಂ ಸ್ಯಾತ್ತ್ರಯಃ ಪಿಣ್ಡಾಶ್ಚ ಕಲ್ಪಿತಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮೊದಲ ಪಿಂಡವನ್ನು ಹೊರಡುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಮಧ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ನೀಡಬೇಕು.

ವಿಧಾತಾ ಪ್ರಥಮೇ ಪಿಣ್ಡೇ ದ್ವಿತೀಯೇ ಗರುಡಧ್ವಜಃ । ತೃತೀಯೇ ಯಮದೂತಾಶ್ಚ ಪ್ರಯೋಗಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮೊದಲ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು, ಎರಡನೆಯ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಗರುಡಧ್ವಜನನ್ನು, ಮೂರನೆಯ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಯಮದೂತರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ದತ್ತೇ ತೃತೀಯೇ ಪಿಣ್ಡೇಽಸ್ಮಿನ್ದೇಹದೋಷೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ । ಆಧಾರಭೂತಜೀವಶ್ಚಜ್ವಲನೈರ್ಜ್ವಾಲಯೇಚ್ಚಿತಾಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಈ ಮೂರನೆಯ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ ಆತ್ಮನು ದೇಹದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜೀವಾತ್ಮನು ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಚಿತೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಬೇಕು.

ಸಂಮೃಜ್ಯ ಚೋಪಲಿಪ್ಯಾಥ ಉಲ್ಲಿಖ್ಯೋದ್ಧೃತ್ಯ ವೇದಿಕಾಮ್ । ಅಭ್ಯುಕ್ಷ್ಯೋಪಸಮಾಧಾಯ ವಹ್ನಿಂ ತತ್ರಃ ವಿಧಾನತಃ ॥ ೨,೧೫.

ಚಿತೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಲೇಪಿಸಿ, ಗುರುತು ಹಾಕಿ, ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ನೀರು ಹಾಯಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

ಪುಷ್ಪಾಕ್ಷತೈಶ್ಚ ಸಮ್ಪೂಜ್ಯ ದೇವಂ ಕ್ರವ್ಯಾದಸಂಜ್ಞಕಮ್ । ತ್ವಂ ಭೂತಕೃಜ್ಜಗದ್ಯೋನೇ ತ್ವಂ ಲೋಕಪರಿಪಾಲಕಃ ॥ ೨,೧೫.

ಹೂವು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತೆಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರವ್ಯಾದ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ: 'ನೀನು ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕನು' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಉಪಸಂಹಾರಕಸ್ತಸ್ಮಾದೇನಂ ಸ್ವರ್ಗಂ ಮೃತಂ ನಯ । ಇತಿ ಕ್ರವ್ಯಾದಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಶರೀರಾಹುತಿಮಾಚರೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

'ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವವನು, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮೃತನನ್ನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು' ಎಂದು ಕ್ರವ್ಯಾದನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಶರೀರದ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಅರ್ಧದಗ್ಧೇ ತಥಾ ದೇಹೇ ದದ್ಯಾದಾಜ್ಯಾಹುತಿಂ ತತಃ । ಲೋಮಭ್ಯಃ ಸ್ವೋತಿವಾಕ್ಯೇನ ಕುರ್ಯಾದ್ಧೋಮಂ ಯಥಾವಿಧಿ ॥ ೨,೧೫.

ದೇಹವು ಅರ್ಧವಾಗಿ ಸುಟ್ಟಾಗ, ನಂತರ ತುಪ್ಪದ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಸರಿಯಾದ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಕೂದಲುಗಳಿಗೆ ಹೋಮವನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಚಿತಾಮಾರೋಪ್ಯ ತಂ ಪ್ರೇತಂ ಹುನೇದಾಜ್ಯಾಹುತಿಂ ತತಃ । ಯಮಾಯ ಚಾನ್ತಕಾಯೇತಿ ಮೃತ್ಯವೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ತಥಾ ॥ ೨,೧೫.

ಪ್ರೇತವನ್ನು ಚಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ನಂತರ ತುಪ್ಪದ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು: 'ಯಮನಿಗೆ, ಅಂತಕನಿಗೆ, ಮೃತ್ತ್ಯುವಿಗೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ' ಎಂದು.

ಜಾತವೇದೋಮುಕೇ ದೇಯಾ ಏಕಾ ಪ್ರೇತಮುಖೇ ತಥಾ । ಊರ್ಧ್ವಂ ತು ಜ್ವಾಲಯೇದ್ವಹ್ನಿಂ ಪೂರ್ವಭಾಗೇ ಚಿತಾಂ ಪುನಃ ॥ ೨,೧೫.

ಒಂದು ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಅಗ್ನಿಯ ಬಾಯಿಗೆ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಮೃತನ ಬಾಯಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು. ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿ, ಚಿತೆಯ ಪೂರ್ವಭಾಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಬೇಕು.

ಅಸ್ಮಾತ್ತ್ವಮಧಿಜಾತೋಸಿ ತ್ವದಯಂ ಜಾಯತಾಂ ಪುನಃ । ಅಸೌ ಸ್ವರ್ಗಾಯ ಲೋಕಾಯ ಸ್ವಾಹಾ ಜ್ವಲತಿ ಪಾವಕಃ ॥ ೨,೧೫.

'ನೀನು ಇದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ; ನೀನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಲಿ. ಈ ಅಗ್ನಿ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕಾಗಿ ಹೊತ್ತಿದೆ—ಸ್ವಾಹಾ!' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಏವಮಾಜ್ಯಾಹುತಿಂ ದತ್ತ್ವಾ ತಿಲಮಿಶ್ರಾಂ ಸಮನ್ತ್ರಕಾಮ್ । ತತೋ ದಾಹಃ ಪ್ರಕರ್ತವ್ಯಃ ಪುತ್ರೇಣ ಕಿಲ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಎಳ್ಳು ಸೇರಿಸಿದ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ, ಮಗನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದಹನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ರೋದಿತವ್ಯಂ ತತೋ ಗಾಢಮೇವಂ ತಸ್ಯ ಸುಖಂ ಭವೇತ್ । ದಾಹಸ್ಯಾನನ್ತರಂ ತತ್ರ ಕೃತ್ವಾ ಸಞ್ಚಯನಕ್ರಿಯಾಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಆಮೇಲೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಳಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ದಹನದ ನಂತರ, ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಪ್ರೇತಪಿಣ್ಡಂ ಪ್ರದದ್ಯಾಚ್ಚ ದಾಹಾರ್ತಿಶಮನಂ ಖಗ । ತಾವದ್ಭೂತಾಃ ಪ್ರತೀಕ್ಷನ್ತೇ ತಂ ಪ್ರೇತಂ ಬಾನ್ಧವಾರ್ಥಿನಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಮೃತನ ದುಃಖವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡುವ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು, ಓ ಹಕ್ಕಿಯ ರಾಜನೇ. ಆತನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ ಆತನಿಗಾಗಿ ಭೂತಗಳು ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

ದಾಹಸ್ಯಾನನ್ತರಂ ಕಾರ್ಯಂ ಪುತ್ರೈಃ ಸ್ನಾನಂ ಸಚೈಲಕಮ್ । ತಿಲೋದಕಂ ತತೋ ದದ್ಯಾನ್ನಾಮಗೋತ್ರೇಣ ತಿಷ್ಠತು ॥ ೨,೧೫.

ದಹನದ ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳು ಬಟ್ಟೆಯೊಡನೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ, ಹೆಸರನ್ನೂ ಗೋತ್ರವನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಎಳ್ಳಿನ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.