ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಚಲನ್ತಿ ತತಃ ಪ್ರಾಣಾ ಯಾಮ್ಯೈರ್ನಿಕಟವರ್ತಿಭಿಃ । ಏಕೀಭೂತಂ ಜಗತ್ಪಶ್ಯೇದ್ದೈವೀ ದೃಷ್ಟಿಃ ಪ್ರಜಾಯತೇ ॥ ೨,೧೫.

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣಗಳು ಯಮನ ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತವೆ; ಆಗ ದೈವಿಕ ದೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕಾಣುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಬೀಭತ್ಸಂ ದಾರುಣಂ ರೂಪಂ ಪ್ರಣೈಃ ಕಣ್ಠಂ ಸಮಾಶ್ರಿತೈಃ । ಫೇನಮುದ್ಗಿರತೇ ಕೋಪಿ ಮುಖಂ ಲಾಲಾಕುಲಂ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಭಯಾನಕವಾದ, ಭೀಕರವಾದ ರೂಪವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾಣಗಳು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ, ಬಾಯಿಂದ ನೊಗೆಯು ಬರುತ್ತದೆ, ಬಾಯಿ ಲಾಲೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ದುರಾತ್ಮಾನಶ್ಚ ತಾಡ್ಯನ್ತೇ ಕಿಙ್ಕರೈಃ ಪಾಶಬನ್ಧನೈಃ । ಸುಖೇನ ಕೃತಿನಸ್ತತ್ರ ನೀಯನ್ತೇ ನಾಕನಾಯಕೈಃ ॥ ೨,೧೫.

ದುಷ್ಟರನ್ನು ಯಮನ ದೂತರು ಕಟ್ಟುಹಾಕಿ ಹೊಡೆದು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ; ಪುಣ್ಯವಂತರನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದ ನಾಯಕರು ಸುಖವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ದುಃ ಖೇನ ಪಾಪಿನೋ ಯಾನ್ತಿ ಯಮಮಾರ್ಗೇ ಚ ದುರ್ಗಮೇ । ಯಮಶ್ಚತುರ್ಭುಜೋ ಭೂತ್ವಾ ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾದಿಭೃತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಪಾಪಿಗಳು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಯಮನ ಕಠಿಣ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಯಮನು ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪುಣ್ಯಕರ್ಮರತಾನ್ಸಮ್ಯಕ್ಶುಭಾನ್ಮಿತ್ರವದಾಚರೇತ್ । ಆಹೂಯ ಪಾಪಿನಃ ಸರ್ವಾನ್ಯಮೋ ದಣ್ಡೇನ ರಜ್ಜಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರನ್ನು ಯಮನು ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ದಂಡದಿಂದ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಲಯಾಮ್ಬುದನಿರ್ಘೋಷಸ್ತ್ವಞ್ಜನಾದ್ರಿಸಮಪ್ರಭಃ । ಮಹಿಷಸ್ಥೋ ದುರಾರಾಧ್ಯೋ ವಿದ್ಯುತ್ತೇಜಃ ಸಮದ್ಯುತಿಃ ॥ ೨,೧೫.

ಯಮನು ಪ್ರಳಯದ ಮೋಡದ ಗುಡುಗು ಶಬ್ದದಂತೆ ಧ್ವನಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅಂಜನಗಿರಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಮಹಿಷದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ, ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ಅವನ ಪ್ರಕಾಶವು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಯೋಜನತ್ರಯವಿಸ್ತಾರದೇಹೋ ರೌದ್ರೋಽತಿಭೀಷಣಃ । ಲೋಹದಣ್ಡಧರೋ ಭೀಮಃ ಪಾಶಪಾಣಿರ್ದುರಾಕೃತಿಃ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನ ದೇಹ ಮೂರು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಿದ್ದು, ಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ; ಅವನು ಕಬ್ಬಿಣದ ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾನೆ, ಭೀಕರ, ಪಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ, ಭಯಂಕರ ರೂಪವನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.

ವಕ್ರನೇತ್ರೋಽತಿಭಯದೋ ದರ್ಶನಂ ಯಾತಿ ಪಾಪಿನಾಮ್ । ಅಙ್ಗುಷ್ಠಮಾತ್ರಃ ಪುರುಷೋ ಹಾಹಾ ಕುರ್ವನ್ ಕಲೇವರಾತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನ ವಕ್ರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ; ಅಂಗುಷ್ಠದಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಪುರುಷನು 'ಹಾ ಹಾ' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.

ತದೈವ ನೀಯತೇ ದೂತೈರ್ಯಾಮ್ಯೈರ್ವೋಕ್ಷನ್ಸ್ವಕಂ ಗೃಹಮ್ । ನಿರ್ವಿಚೇಷ್ಟಂ ಶರೀರಂ ತು ಪ್ರಾಣೈರ್ಮುಕ್ತಂ ಜುಗುಪ್ಸಿತಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಅಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಮನ ದೂತರು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರಾಣಗಳು ಬಿಟ್ಟ ದೇಹವು ಚೇತನವಿಲ್ಲದೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಸ್ಪೃಶ್ಯಂ ಜಾಯತೇ ತೂರ್ಣಂ ದುರ್ಗನ್ಧಂ ಸರ್ವನಿನ್ದಿತಮ್ । ತ್ರಿಧಾವಸ್ಥಾ ಹಿ ದೇಹಸ್ಯ ಕೃಮಿವಿಡ್ಮಸ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಾ ॥ ೨,೧೫.

ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ದುರ್ಗಂಧಯುಕ್ತ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಯಾಳಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿವೆ: ಹುಳ, ಮಲ, ಭಸ್ಮ.

ಕೋ ಗರ್ವಃ ಕ್ರಿಯತೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಕ್ಷಣವಿಧ್ವಂಸಿಭಿರ್ನರೈಃ । ದಾನಂ ವಿತ್ತಾದೃತಾ ವಾಚಃ ಕೀರ್ತಿಧರ್ಮೌ ತಥಾಯುಷಃ ॥ ೨,೧೫.

ಓ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಮ್ಮೆ ಬೇಕು? ಧನ, ಮಾತು, ಕೀರ್ತಿ, ಧರ್ಮ, ಆಯುಷ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ದಾನದಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಪರೋಪಕರಣಂ ಕಾಯಾದಸತಃ ಸಾರಮುದ್ಧೃತಮ್ । ತಸ್ಯೈವಂ ನೀಯಮಾನಸ್ಯ ದೂತಾಃ ಸನ್ತರ್ಜಯನ್ತಿ ಹಿ ॥ ೨,೧೫.

ದುಷ್ಟನ ದೇಹದಿಂದ ಪರೋಪಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಸಾರ್ಥಕ ಕಾರ್ಯವೇ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಯಮನ ದೂತರು ಅವನಿಗೆ ನಿರಂತರ ಬೆದರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ದರ್ಶಯನ್ತೋ ಭಯಂ ತೀವ್ರಂ ನರಕಾಯ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಶೀಘ್ರಂ ಪ್ರಚಲ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನ್ ಗತೋಽಸಿತ್ವಂ ಯಮಾಲಯೇ ॥ ೨,೧೫.

ಅವರು ಅವನಿಗೆ ನರಕದ ಭಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, 'ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗು ದುಷ್ಟಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ಈಗ ಯಮನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕುಂಭೀಪಾಕಾದಿನರಕಾಂಸ್ತ್ವಾಂ ನೇಷ್ಯಾಮಶ್ಚ ಮಾ ಚಿರಮ್ । ಏವಂ ವಾಚಸ್ತದಾ ಶೃಣ್ವನ್ಬನ್ಧೂನಾಂ ರುದಿತಂ ತಥಾ ॥ ೨,೧೫.

'ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕುಂಭೀಪಾಕಾದಿ ನರಕಗಳಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಅವನು ಬಂಧುಗಳ ಅಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಉಚ್ಚೈರ್ಹಾಹೇತಿ ವಿಲಪನ್ನೀಯತೇ ಯಮಕಿಙ್ಕರೈಃ । ಸ್ಥಾನೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಕುರ್ವೀತ ತಥಾ ಚೇಕಾದಶೇಽಹನಿ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನು 'ಹಾ ಹಾ' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಯಮನ ದೂತರಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುವನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಹದಿನೊಂದನೇ ದಿನವೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಮೃಸ್ಯೋತ್ಕ್ರಾನ್ತಿಸಮಯಾತ್ಷಟ್ಪಿಣ್ಡಾನ್ಕ್ರಮಶೋ ದದೇತ್ । ಮೃತಸ್ಥಾನೇ ತಥಾ ದ್ವಾರೇ ಚತ್ವರೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಕಾರಣಾತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಮರಣದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಮೃತನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ, ಚೌಕದಲ್ಲಿ, ಓ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ.

ವಿಶ್ರಾಮೇ ಕಾಷ್ಠಚಯನೇ ತಥಾ ಸಞ್ಚಯನೇ ಚ ಷಟ್ । ಶೃಣು ತತ್ಕಾರಣಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಷಟ್ಪಿಣ್ಡಪರಿಕಲ್ಪನೇ ॥ ೨,೧೫.

ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮರದ ಚೌಕದಲ್ಲಿ, ಸಂಗ್ರಹ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಏಕೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ.

ಮೃತಸ್ಥಾನೇ ಶವೋ ನಾಮ ತೇನ ನಾಮ್ನಾ ಪ್ರದೀಯತೇ । ತೇನ ದತ್ತೇನ ತೃಪ್ಯನ್ತಿ ಗೃಹವಾಸ್ತ್ವಧಿದೇವತಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮರಣವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ 'ಶವ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಮನೆಯ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೃಹದ ರಕ್ಷಕರು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ತೇನ ಭೂಮಿರ್ಭವೇತ್ತುಷ್ಟಾತದಧಿಷ್ಠಾತೃದೇವತಾ । ದ್ವಾರೇ ತು ಪಿಣ್ಡಂ ದೇಯಂ ಚ ಪಾನ್ಥಮಿತ್ಯಭಿಧಾಯ ತು ॥ ೨,೧೫.

ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ದೇವತೆ ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ 'ಪಾಂಥ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ದತ್ತೇನ ತೇನ ಪ್ರೀಣನ್ತಿ ದ್ವಾರಸ್ಥಾ ಗೃಹದೇವತಾಃ । ಚತ್ವರೇ ಖೇಚರೋ ನಾಮ ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಆ ಅರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗೃಹದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಹೋರಮಂಟಪದಲ್ಲಿ 'ಖೇಚರ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಬೇಕು.

ನ ಚೋಪಘಾತಂ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಭೂತಾದ್ಯಾ ದೇವಯೋನಯಃ । ವಿಶ್ರಾಮೇ ಭೂತಸಂಜ್ಞೋಽಯಂ ತೇನ ತತ್ರ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಇದರಿಂದ ಭೂತಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರೇತಾತ್ಮಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ 'ಭೂತ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಪಿಶಾಚಾ ರಾಕ್ಷಸಾ ಯಕ್ಷಾ ಯೇ ಚಾನ್ಯೇ ದಿಶಿ ವಾಸಿನಃ । ತಸ್ಯ ಹೋತವ್ಯದೇಹಸ್ಯನೈವಾಯೋಗ್ಯತ್ವಕಾರಕಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಪಿಶಾಚ, ರಾಕ್ಷಸ, ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಇತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೃತದೇಹವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ಅಯೋಗ್ಯವನ್ನಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಚಿತಾಪಿಣ್ಢಪ್ರಭೃತಿತಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮುಪಜಾಯತೇ । ಚಿತಾಯಾಂ ಸಾಧಕಂ ನಾಮ ವದನ್ತ್ಯೇಕೇ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೨,೧೫.

ಚಿತಾಪಿಂಡ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನನ್ನು 'ಸಾಧಕ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ.

ಕೇಚಿತ್ತಂ ಪ್ರೇತಮೇವಾಹುರ್ಯಥಾ ಕಲ್ಪವಿದೋ ಬುಧಾಃ । ತದಾದಿ ತತ್ರತತ್ರಾಪಿ ಪ್ರೇತನಾಮ್ನಾ ಪ್ರದೀಯತೇ ॥ ೨,೧೫.

ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು 'ಪ್ರೇತ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ವಿಧಿವಿಧಾನ ತಿಳಿದ ಪಂಡಿತರೂ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ 'ಪ್ರೇತ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತ್ಯೇವಂ ಪಞ್ಚಭಿಃ ಪಿಣ್ಡೈಃ ಶವಸ್ಯಾಹುತಿಯೋಗ್ಯತಾ । ಅನ್ಯಥಾ ಚೋಪಘಾತಾಯ ಪೂರ್ವೋಕ್ತಾಸ್ತೇ ಭವನ್ತಿ ಹಿ ॥ ೨,೧೫.

ಹೀಗೆ ಐದು ಪಿಂಡಗಳ ಅರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಶವವು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡಬಹುದು.

ಉತ್ಕ್ರಾಮೇ ಪ್ರಥಮಂ ಪಿಣ್ಡಂ ತಥಾ ಚಾರ್ಧಪಯೇಪಿ ಚ । ಚಿತಾಯಾಂ ತು ತೃತೀಯಂ ಸ್ಯಾತ್ತ್ರಯಃ ಪಿಣ್ಡಾಶ್ಚ ಕಲ್ಪಿತಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮೊದಲ ಪಿಂಡವನ್ನು ಹೊರಡುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಮಧ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ನೀಡಬೇಕು.

ವಿಧಾತಾ ಪ್ರಥಮೇ ಪಿಣ್ಡೇ ದ್ವಿತೀಯೇ ಗರುಡಧ್ವಜಃ । ತೃತೀಯೇ ಯಮದೂತಾಶ್ಚ ಪ್ರಯೋಗಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮೊದಲ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು, ಎರಡನೆಯ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಗರುಡಧ್ವಜನನ್ನು, ಮೂರನೆಯ ಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಯಮದೂತರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ದತ್ತೇ ತೃತೀಯೇ ಪಿಣ್ಡೇಽಸ್ಮಿನ್ದೇಹದೋಷೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ । ಆಧಾರಭೂತಜೀವಶ್ಚಜ್ವಲನೈರ್ಜ್ವಾಲಯೇಚ್ಚಿತಾಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಈ ಮೂರನೆಯ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ ಆತ್ಮನು ದೇಹದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜೀವಾತ್ಮನು ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಚಿತೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಬೇಕು.

ಸಂಮೃಜ್ಯ ಚೋಪಲಿಪ್ಯಾಥ ಉಲ್ಲಿಖ್ಯೋದ್ಧೃತ್ಯ ವೇದಿಕಾಮ್ । ಅಭ್ಯುಕ್ಷ್ಯೋಪಸಮಾಧಾಯ ವಹ್ನಿಂ ತತ್ರಃ ವಿಧಾನತಃ ॥ ೨,೧೫.

ಚಿತೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಲೇಪಿಸಿ, ಗುರುತು ಹಾಕಿ, ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ನೀರು ಹಾಯಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.