ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ನಿಮಿತ್ತಮಾತ್ರಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಕೃತಕರ್ಮಾನುಸಾರತಃ । ಯಸ್ಯ ಯೋ ವಿಹಿತೋ ಮೃತ್ಯುಃ ಸ ತಂ ಧ್ರುವಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಎಲ್ಲರೂ ಕರ್ಮದ ಫಲದ ಪ್ರಕಾರ ಕೇವಲ ಸಾಧನಗಳು ಮಾತ್ರ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಮರಣ ನಿಗದಿಯಿತೋ, ಅವನು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕರ್ಮಯೋಗಾದ್ಯದಾ ದೇಹೀ ಮುಞ್ಚತ್ಯತ್ರ ನಿಜಂ ವಪುಃ । ತದಾ ಭೂಮಿಗತಂ ಕುರ್ಯಾದ್ಗೋಮಯೇನೋಪಲಿಪ್ಯ ಚ ॥ ೨,೧೫.

ಕರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಆ ದೇಹವನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಗೋಮಯದಿಂದ ಲೇಪಿಸಬೇಕು.

ತಿಲಾನ್ದರ್ಭಾನ್ವಿಕೀರ್ಯಾಥ ಮುಖೇ ಸ್ವರ್ಣಂ ವಿನಿಃ ಕ್ಷಿಪೇತ್ । ತುಲಸೀಂಸನ್ನಿಧೌ ಕೃತ್ವಾ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾಂ ತಥಾ ॥ ೨,೧೫.

ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ದರ್ಭೆಯನ್ನು ಚದುರಿಸಬೇಕು, ಬಾಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು; ತುಳಸಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯನ್ನೂ ಇಡಬೇಕು.

ಸೇತು (ಏವಂ) ಸಾಮಾದಿಸೂಕ್ತೈಸ್ತು ಮರಣಂ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕಮ್ । ಶಲಾಕಾಸ್ವರ್ಣವಿಕ್ಷಪೈಃ ಪ್ರತಪ್ರಾಣಿಗೃಹೇಷುಚ ॥ ೨,೧೫.

ಸಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ವೇದಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ; ಮೃತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸುವುದೂ ಮಾಡಬೇಕು.

ಏಕಾ ವಕ್ತ್ರೇ ತು ದಾತವ್ಯಾ ಘ್ರಾಣಯುಗ್ಮೇ ತಥಾ ಪುನಃ । ಅಕ್ಷ್ಣೋಶ್ಚ ಕರ್ಣಯೋಶ್ಚೈವ ದ್ವೇದ್ವೇ ದೇಯೇ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಬೇಕು; ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಿವಿಗೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಎರಡು ಎರಡು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು.

ಅಥ ಲಿಙ್ಗೇ ತಥಾ ಚೈಕಾ ತ್ವೇಕಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಕೇಕ್ಷಿಪೇತ್ । ಕರಯುಗ್ಮೇ ಚ ಕಣ್ಠೇ ಚ ತುಲಸೀಂ ಚ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ನಂತರ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು; ಕೈಗಳಿಗೂ ಕತ್ತಿಗೂ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮಂ ಚ ದಾತವ್ಯಂ ಕಙ್ಕುಮೈಶ್ಚಾಕ್ಷತೈರ್ಯಜೇತ್ । ಪುಷ್ಪಮಾಲಾಯುತಂ ಕುರ್ಯಾದನ್ಯದ್ವಾರೇಣ ಸನ್ನಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಜೋಡಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು, ಕುಂಕುಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಇತರ ಅರ್ಪಣಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು.

ಪುತ್ರಸ್ತು ಬಾನ್ಧವೈಃ ಸಾರ್ಧಂ ವಿಪ್ರಸ್ತು ಪುರವಾಸಿಭಿಃ । ಪಿತುಃ ಪ್ರೇತಂ ಸ್ವಯಂ ಪುತ್ರಃ ಸ್ಕನ್ಧಮಾರೋಪ್ಯ ಬಾನ್ಧವೈಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮಗನು ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತನು ಊರವರೊಂದಿಗೆ ತಂದೆಯ ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಬೇಕು; ಮಗನೇ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಶವವನ್ನು ಬಂಧುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ತನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಡಬೇಕು.

ಗತ್ವಾ ಶ್ಮಶಾನದೇಶೇ ತು ಪ್ರಾಡ್ಮುಖಶ್ಚೋತ್ತರಾಮುಖಮ್ । ಅದಗ್ಧಪೂರ್ವಾ ಯಾ ಭೂಮಿಶ್ಚಿತಾಂ ತತ್ರೈವ ಕಾರಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೆ ಸುಡದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಬೇಕು.

ಶ್ರೀಖಣ್ಡತುಲಸೀಕಾಷ್ಠಸಮಿತ್ಪಾಲಾಶಸಂಭೃತಾಮ್ । ವಿಕಲೇನ್ದ್ರಿಯಸಙ್ಘಾತೇ ಚೈತನ್ಯೇ ಜಡತಾಂ ಗತೇ ॥ ೨,೧೫.

ಚಂದನ, ತುಳಸಿ, ಕುಶ, ಸಮಿತ್, ಪಾಲಾಶದ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಇಟ್ಟಾಗ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗಿ, ಚೇತನ ಕೂಡ ಜಡವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಚಲನ್ತಿ ತತಃ ಪ್ರಾಣಾ ಯಾಮ್ಯೈರ್ನಿಕಟವರ್ತಿಭಿಃ । ಏಕೀಭೂತಂ ಜಗತ್ಪಶ್ಯೇದ್ದೈವೀ ದೃಷ್ಟಿಃ ಪ್ರಜಾಯತೇ ॥ ೨,೧೫.

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣಗಳು ಯಮನ ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತವೆ; ಆಗ ದೈವಿಕ ದೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕಾಣುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಬೀಭತ್ಸಂ ದಾರುಣಂ ರೂಪಂ ಪ್ರಣೈಃ ಕಣ್ಠಂ ಸಮಾಶ್ರಿತೈಃ । ಫೇನಮುದ್ಗಿರತೇ ಕೋಪಿ ಮುಖಂ ಲಾಲಾಕುಲಂ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಭಯಾನಕವಾದ, ಭೀಕರವಾದ ರೂಪವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾಣಗಳು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ, ಬಾಯಿಂದ ನೊಗೆಯು ಬರುತ್ತದೆ, ಬಾಯಿ ಲಾಲೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ದುರಾತ್ಮಾನಶ್ಚ ತಾಡ್ಯನ್ತೇ ಕಿಙ್ಕರೈಃ ಪಾಶಬನ್ಧನೈಃ । ಸುಖೇನ ಕೃತಿನಸ್ತತ್ರ ನೀಯನ್ತೇ ನಾಕನಾಯಕೈಃ ॥ ೨,೧೫.

ದುಷ್ಟರನ್ನು ಯಮನ ದೂತರು ಕಟ್ಟುಹಾಕಿ ಹೊಡೆದು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ; ಪುಣ್ಯವಂತರನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದ ನಾಯಕರು ಸುಖವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ದುಃ ಖೇನ ಪಾಪಿನೋ ಯಾನ್ತಿ ಯಮಮಾರ್ಗೇ ಚ ದುರ್ಗಮೇ । ಯಮಶ್ಚತುರ್ಭುಜೋ ಭೂತ್ವಾ ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾದಿಭೃತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಪಾಪಿಗಳು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಯಮನ ಕಠಿಣ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಯಮನು ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪುಣ್ಯಕರ್ಮರತಾನ್ಸಮ್ಯಕ್ಶುಭಾನ್ಮಿತ್ರವದಾಚರೇತ್ । ಆಹೂಯ ಪಾಪಿನಃ ಸರ್ವಾನ್ಯಮೋ ದಣ್ಡೇನ ರಜ್ಜಯೇತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರನ್ನು ಯಮನು ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ದಂಡದಿಂದ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಲಯಾಮ್ಬುದನಿರ್ಘೋಷಸ್ತ್ವಞ್ಜನಾದ್ರಿಸಮಪ್ರಭಃ । ಮಹಿಷಸ್ಥೋ ದುರಾರಾಧ್ಯೋ ವಿದ್ಯುತ್ತೇಜಃ ಸಮದ್ಯುತಿಃ ॥ ೨,೧೫.

ಯಮನು ಪ್ರಳಯದ ಮೋಡದ ಗುಡುಗು ಶಬ್ದದಂತೆ ಧ್ವನಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅಂಜನಗಿರಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಮಹಿಷದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ, ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ಅವನ ಪ್ರಕಾಶವು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಯೋಜನತ್ರಯವಿಸ್ತಾರದೇಹೋ ರೌದ್ರೋಽತಿಭೀಷಣಃ । ಲೋಹದಣ್ಡಧರೋ ಭೀಮಃ ಪಾಶಪಾಣಿರ್ದುರಾಕೃತಿಃ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನ ದೇಹ ಮೂರು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಿದ್ದು, ಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ; ಅವನು ಕಬ್ಬಿಣದ ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾನೆ, ಭೀಕರ, ಪಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ, ಭಯಂಕರ ರೂಪವನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.

ವಕ್ರನೇತ್ರೋಽತಿಭಯದೋ ದರ್ಶನಂ ಯಾತಿ ಪಾಪಿನಾಮ್ । ಅಙ್ಗುಷ್ಠಮಾತ್ರಃ ಪುರುಷೋ ಹಾಹಾ ಕುರ್ವನ್ ಕಲೇವರಾತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನ ವಕ್ರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ; ಅಂಗುಷ್ಠದಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಪುರುಷನು 'ಹಾ ಹಾ' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.

ತದೈವ ನೀಯತೇ ದೂತೈರ್ಯಾಮ್ಯೈರ್ವೋಕ್ಷನ್ಸ್ವಕಂ ಗೃಹಮ್ । ನಿರ್ವಿಚೇಷ್ಟಂ ಶರೀರಂ ತು ಪ್ರಾಣೈರ್ಮುಕ್ತಂ ಜುಗುಪ್ಸಿತಮ್ ॥ ೨,೧೫.

ಅಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಮನ ದೂತರು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರಾಣಗಳು ಬಿಟ್ಟ ದೇಹವು ಚೇತನವಿಲ್ಲದೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಸ್ಪೃಶ್ಯಂ ಜಾಯತೇ ತೂರ್ಣಂ ದುರ್ಗನ್ಧಂ ಸರ್ವನಿನ್ದಿತಮ್ । ತ್ರಿಧಾವಸ್ಥಾ ಹಿ ದೇಹಸ್ಯ ಕೃಮಿವಿಡ್ಮಸ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಾ ॥ ೨,೧೫.

ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ದುರ್ಗಂಧಯುಕ್ತ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಯಾಳಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿವೆ: ಹುಳ, ಮಲ, ಭಸ್ಮ.

ಕೋ ಗರ್ವಃ ಕ್ರಿಯತೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಕ್ಷಣವಿಧ್ವಂಸಿಭಿರ್ನರೈಃ । ದಾನಂ ವಿತ್ತಾದೃತಾ ವಾಚಃ ಕೀರ್ತಿಧರ್ಮೌ ತಥಾಯುಷಃ ॥ ೨,೧೫.

ಓ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಮ್ಮೆ ಬೇಕು? ಧನ, ಮಾತು, ಕೀರ್ತಿ, ಧರ್ಮ, ಆಯುಷ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ದಾನದಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಪರೋಪಕರಣಂ ಕಾಯಾದಸತಃ ಸಾರಮುದ್ಧೃತಮ್ । ತಸ್ಯೈವಂ ನೀಯಮಾನಸ್ಯ ದೂತಾಃ ಸನ್ತರ್ಜಯನ್ತಿ ಹಿ ॥ ೨,೧೫.

ದುಷ್ಟನ ದೇಹದಿಂದ ಪರೋಪಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಸಾರ್ಥಕ ಕಾರ್ಯವೇ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಯಮನ ದೂತರು ಅವನಿಗೆ ನಿರಂತರ ಬೆದರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ದರ್ಶಯನ್ತೋ ಭಯಂ ತೀವ್ರಂ ನರಕಾಯ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಶೀಘ್ರಂ ಪ್ರಚಲ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನ್ ಗತೋಽಸಿತ್ವಂ ಯಮಾಲಯೇ ॥ ೨,೧೫.

ಅವರು ಅವನಿಗೆ ನರಕದ ಭಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, 'ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗು ದುಷ್ಟಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ಈಗ ಯಮನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕುಂಭೀಪಾಕಾದಿನರಕಾಂಸ್ತ್ವಾಂ ನೇಷ್ಯಾಮಶ್ಚ ಮಾ ಚಿರಮ್ । ಏವಂ ವಾಚಸ್ತದಾ ಶೃಣ್ವನ್ಬನ್ಧೂನಾಂ ರುದಿತಂ ತಥಾ ॥ ೨,೧೫.

'ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕುಂಭೀಪಾಕಾದಿ ನರಕಗಳಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಅವನು ಬಂಧುಗಳ ಅಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಉಚ್ಚೈರ್ಹಾಹೇತಿ ವಿಲಪನ್ನೀಯತೇ ಯಮಕಿಙ್ಕರೈಃ । ಸ್ಥಾನೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಕುರ್ವೀತ ತಥಾ ಚೇಕಾದಶೇಽಹನಿ ॥ ೨,೧೫.

ಅವನು 'ಹಾ ಹಾ' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಯಮನ ದೂತರಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುವನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಹದಿನೊಂದನೇ ದಿನವೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಮೃಸ್ಯೋತ್ಕ್ರಾನ್ತಿಸಮಯಾತ್ಷಟ್ಪಿಣ್ಡಾನ್ಕ್ರಮಶೋ ದದೇತ್ । ಮೃತಸ್ಥಾನೇ ತಥಾ ದ್ವಾರೇ ಚತ್ವರೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಕಾರಣಾತ್ ॥ ೨,೧೫.

ಮರಣದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಮೃತನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ, ಚೌಕದಲ್ಲಿ, ಓ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ.

ವಿಶ್ರಾಮೇ ಕಾಷ್ಠಚಯನೇ ತಥಾ ಸಞ್ಚಯನೇ ಚ ಷಟ್ । ಶೃಣು ತತ್ಕಾರಣಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಷಟ್ಪಿಣ್ಡಪರಿಕಲ್ಪನೇ ॥ ೨,೧೫.

ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮರದ ಚೌಕದಲ್ಲಿ, ಸಂಗ್ರಹ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಆರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಏಕೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ.

ಮೃತಸ್ಥಾನೇ ಶವೋ ನಾಮ ತೇನ ನಾಮ್ನಾ ಪ್ರದೀಯತೇ । ತೇನ ದತ್ತೇನ ತೃಪ್ಯನ್ತಿ ಗೃಹವಾಸ್ತ್ವಧಿದೇವತಾಃ ॥ ೨,೧೫.

ಮರಣವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ 'ಶವ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಮನೆಯ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೃಹದ ರಕ್ಷಕರು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ತೇನ ಭೂಮಿರ್ಭವೇತ್ತುಷ್ಟಾತದಧಿಷ್ಠಾತೃದೇವತಾ । ದ್ವಾರೇ ತು ಪಿಣ್ಡಂ ದೇಯಂ ಚ ಪಾನ್ಥಮಿತ್ಯಭಿಧಾಯ ತು ॥ ೨,೧೫.

ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ದೇವತೆ ಸಂತೋಷಪಡುವರು. ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ 'ಪಾಂಥ' ಎಂಬ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.