ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಅಕೃತ್ವಾ ಮ್ರಿಯತೇ ಯಸ್ತು ಅಪುತ್ರೋ ನೈವ ಮುಕ್ತಿಭಾಕ್ । ಅಪುತ್ರೋಽಪಿ ಹಿ ಯಃ ಕುರ್ಯಾತ್ಸುಖಂ ಯಾತಿ ಮಹಾಪಥೇ ॥ ೨,೧೪.

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಮಾಡದೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಮಗ ಇರದಿದ್ದರೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗದು. ಆದರೆ ಮಗ ಇಲ್ಲದವನೂ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಮಹಾಪಥದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಾಧಿಭಿರ್ಯಜ್ಞೈರ್ದಾನೈಶ್ಚ ವಿವಿಧೈರಪಿ । ನ ತಾಂ ಗತಿಮವಾಪ್ನೋತಿ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗೇಣ ಯಾ ಗತಿಃ ॥ ೨,೧೪.

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಯಜ್ಞಗಳು, ಬೇರೆಯಾದ ದಾನಗಳೆಲ್ಲವೂ, ವೃಷದಾನದಿಂದ ಸಿಗುವ ಗತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡವುದಿಲ್ಲ.

ಯಜ್ಞಾನಾಂ ಚೈವ ಸರ್ವೇಷಾಂ ವೃಷಯಜ್ಞಸ್ತಥೋತ್ತಮಃ । ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನೇನ ವೃಷಯಜ್ಞಂ ಸಮಾಚರೇತ್ ॥ ೨,೧೪.

ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ವೃಷಯಜ್ಞವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೂ ವೃಷಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಕಥಯಸ್ವ ಪ್ರಸಾದೇನ ಕ್ಷಯಾಹಂ ಚೌರ್ಧ್ವದೈಹಿಕಮ್ । ಕಸ್ಮಿನ್ಕಾಲೇ ತಿಥೌ ಕಸ್ಯಾಂ ವಿಧಿನಾ ಕೇನ ತದ್ಭವೇತ್ ॥ ೨,೧೪.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನೇ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಯಾರ ಮೂಲಕ ವೃಷಯಜ್ಞ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.

ಕೃತ್ವಾ ಕಿಂ ಫಲಮಾಪ್ನೋತಿ ಏತನ್ಮೇ ವದ ಸಾಮ್ಪ್ರತಮ್ । ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದೇನ ಗೋವಿನ್ದ ಮುಕ್ತೇ ಭವತಿ ಮಾನವಃ ॥ ೨,೧೪.

ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಇದನ್ನು ಈಗ ನನಗೆ ಹೇಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಗೋವಿಂದಾ, ಮನುಷ್ಯನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಕಾರ್ತಿಕಾದಿಷು ಮಾಸೇಷು ಯಾಮ್ಯಾಯತಗತೇ ರವೌ । ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷೇ ತಥಾ ಪಕ್ಷಿನ್ದ್ವಾದಶ್ಯಾದಿತಿಥೌ ಶುಭೇ ॥ ೨,೧೪.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಕಾರ್ತಿಕದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹದಿನೆರಡನೇ ತಿಥಿಯಂತಹ ಶುಭ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ,

ಶುಭೇ ಲಗ್ನೇ ಮುಹೂರ್ತೇ ವಾ ಶುಚೌ ದೇಶೇ ಸಮಾಹಿತಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ತು ಸಮಾಹೂಯ ವಿಧಿಜ್ಞಂ ಶುಭಲಕ್ಷಣಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಶುಭ ಲಗ್ನ ಅಥವಾ ಶುಭ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಿಧಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ, ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು.

ಜಪಹೋಮೈಸ್ತಥಾ ದಾನೈಃ ಕುರ್ಯಾದ್ದಹೇಸ್ಯ ಶೋಧನಮ್ । ಪುಣ್ಯೇಽಭಿಜಿತ್ಸುನಕ್ಷತ್ರೇ ಗ್ರಹಾನ್ದೇವಾನ್ಸಮರ್ಚಯೇತ್ ॥ ೨,೧೪.

ಜಪ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ದಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ಹವನದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಪುಣ್ಯವಾದ ಅಭಿಜಿತ್ ನಕ್ಷತ್ರ ಅಥವಾ ಇತರ ಶುಭ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಹೋಮಂ ಕುರ್ಯಾದ್ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಮನ್ತ್ರೈಶ್ಚ ವಿವಿಧೈರಪಿ । ಗ್ರಹಾಣಾಂ ಸ್ಥಾಪನಂ ಕುರ್ಯಾತ್ಪೂರ್ವಂ ಚೈವ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೨,೧೪.

ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವಿವಿಧ ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಮೊದಲು, ಖಗೇಶ್ವರನೇ, ಗ್ರಹಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಮಾತೄಣಾಂ ಪೂಜನಂ ಕಾರ್ಯಂ ವಸೋರ್ಧಾರಾಂ ಚ ಪಾತಯೇತ್ । ವಹ್ನಿಂ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ತತ್ರೈವ ಪೂರ್ಣಂ ಹೋಮಂ ತು ಕಾರಯೇತ್ ॥ ೨,೧೪.

ಮಾತೃ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ತುಪ್ಪದ ಧಾರೆಯನ್ನು ಸುರಿಯಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ಣ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಶಾಲಗ್ರಾಮಂ ಚ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ವೈಷ್ಣವಂ ಶ್ರಾದ್ಧಮಾಚರೇತ್ । ವೃಷಂ ಸಮ್ಪೂಜ್ಯ ತತ್ರೈವ ವಸ್ತ್ರಾಲಙ್ಕಾರಭೂಷಣೈಃ ॥ ೨,೧೪.

ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ವೈಷ್ಣವ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಚತಸ್ರೋ ವತ್ಸತರ್ಯಶ್ಚ ಪೂರ್ವಂ ಸಮಧಿವಾಸಯೇತ್ । ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಂ ತತಃ ಕುರ್ಯಾದ್ಧೋಮಾನ್ತೇ ಚ ವಿಸರ್ಜನಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ನಾಲ್ಕು ಹಸುವಿನ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಹೋಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಇಮಂ ಮನ್ತ್ರಂ ಸಮುಚ್ಚಾರ್ಯ ಉತ್ತರಾಭಿಮುಖಃ ಸ್ಥಿತಃ । ಧರ್ಮ ತ್ವಂ ವೃಷರೂಪೇಣ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ನಿರ್ಮಿತಃ ಪುರಾ ॥ ೨,೧೪.

ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕು ನೋಡುತ್ತಾ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು: 'ಧರ್ಮನೇ, ನೀನು ಎತ್ತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ.'

ತವೋತ್ಸರ್ಗಪ್ರಭಾವಾನ್ಮಾಮುದ್ಧರಸ್ವಭವಾರ್ಣಾವಾತ್ । ಅಬಿಷಿಚ್ಯ ಶುಭೈರ್ಮನ್ತ್ರೈಃ ಪಾವನೈರ್ವಿಧಿಪೂರ್ವಕಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ನಿನ್ನ ಉತ್ಸರ್ಗದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಭವಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು; ಶುಭ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕು.

ತನಕ್ರೀಡನ್ತಿಮನ್ತ್ರೇಣ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಂ ತು ಕಾರಯೇತ್ । ಅಭಿಷಿಞ್ಚೇತ್ತತೋ ನೀಲಂ ರುದ್ರಕುಮ್ಭೋ ದಕೇನ ತು ॥ ೨,೧೪.

ಕರಿನ ಆಟದ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಎತ್ತಿನ ಉತ್ಸರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ರುದ್ರಕುಂಭದ ನೀರನ್ನು ಬಲಹಸ್ತದಿಂದ ಎತ್ತಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಾಭಿಮೂಲೇ ಸಮಾಸ್ಥಾಯ ತದಮ್ಬು ಮೂರ್ಧನಿ ನ್ಯಸೇತ್ । ಅನ್ನ (ಆತ್ಮ) ಶ್ರಾದ್ಧಂ ತತಃ ಕುರ್ಯಾದ್ದದ್ಯಾದ್ದಾನಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮೇ ॥ ೨,೧೪.

ನಾಭಿಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಆ ನೀರನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಬೇಕು; ನಂತರ ಅನ್ನ ಅಥವಾ ಆತ್ಮ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

ಉದಕೇಚೈವ ಗನ್ತವ್ಯಂ ಜಲಂ ತತ್ರ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ । ಯದಿಷ್ಟಂ ಜೀವತಸ್ತ್ವಾಸೀತ್ತಚ್ಚ ದದ್ಯಾತ್ಸ್ವಶಕ್ತಿತಃ ॥ ೨,೧೪.

ನೀರಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಇಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವಂತನಿದ್ದರೆ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನಿಗೂ ಕೊಡಬೇಕು.

ನ್ಯೂನಂ ಸಂಪೂರ್ಣತಾಂ ಯಾತಿ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗೇ ಕೃತೇ ಸತಿ । ಸುತೃಪ್ತೋ ದುಸ್ತರೇ ಮಾರ್ಗೇ ಮೃತೋ ಯಾತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ ೨,೧೪.

ಎತ್ತಿನ ಉತ್ಸರ್ಗ ಮಾಡಿದರೆ ಏನು ಕೊರತೆ ಇದ್ದರೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಮೃತಾತ್ಮನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಕಷ್ಟದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಯಮಲೋಕಂ ನ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಸದಾ ದಾನರತಾ ನರಾಃ । ಯಾವನ್ನ ದೀಯತೇ ಜನ್ತೋಃ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಚೈಕಾದಶಾಹಿಕಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಯಾರು ಸದಾ ದಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವರೋ ಅವರು ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಾಣಿಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ದಿನದವರೆಗೆ ಮಾಡದವರೆಗೆ.

ಸ್ವದತ್ತಂ ಪರದತ್ತಂ ವಾ ನೇಹಾಮುತ್ರೋಪತಿಷ್ಠತಿ । ತ್ರಯೋದಶಾ ತಥಾ ಸಪ್ತ ಪಞ್ಚ ತ್ರೀಣೀ ಕ್ರಮೇಣ ತು ॥ ೨,೧೪.

ತಾನು ಕೊಟ್ಟ ದಾನವಾಗಲಿ, ಬೇರೆವರು ಕೊಟ್ಟ ದಾನವಾಗಲಿ, ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹದಿನಮೂರು, ಏಳು, ಐದು ಅಥವಾ ಮೂರು ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು.

ಪದದಾನಾನಿ ಕುರ್ವೀತ ಶ್ರದ್ಧಾಭಕ್ತಿಸಮನ್ವಿತಃ । ತಿಲಪಾತ್ರಾಣಿ ಕುರ್ವೀತ ಸಪ್ತ ಪಞ್ಚ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಎಳ್ಳಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಏಳು, ಐದು ಅಥವಾ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಭೋಜಯೇತ್ಪಶ್ಚಾದೇಕಾಂ ಗಾಂ ಚ ಪ್ರದಾಪಯೇತ್ । ವೃಷಂ ಹಿ ಶನ್ನೋದೇವೀತಿ ವೇದೋಕ್ತವಿಧಿನಾ ತತಃ ॥ ೨,೧೪.

ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ವೇದದ ವಿಧಿಯಂತೆ 'ಶನ್ನೋ ದೇವೀ' ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಎತ್ತನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಚತಸೃಭಿರ್ವತ್ಸತರೀಭಿಃ ಪರಿಣಯನಮಾಚರೇತ್ । ವಾಮೇ ಚಕ್ರಂ ಪ್ರದಾತವ್ಯಂ ತ್ರಿಶೂಲಂ ದಕ್ಷಿಣೇ ತಥಾ ॥ ೨,೧೪.

ನಾಲ್ಕು ಹಸುವಿನ ಕರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಉತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು; ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವನ್ನು, ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು.

ಮೂಲ್ಯಂ ದದ್ಯಾದ್ವೃಷಸ್ಯಾಪಿ ತಂ ವೃಷಂ ಚ ವಿಸರ್ಜಯೇತ್ । ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟವಿಧಾನೇನ ಸ್ವಾಹಾಕಾರೇಣ ವುದ್ಧಿಮಾನ್ ॥ ೨,೧೪.

ಒಬ್ಬನು ಎತ್ತಿನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಆ ಎತ್ತನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ವಿಧಾನದಂತೆ 'ಸ್ವಾಹಾ' ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಕುರ್ಯಾದೇಕಾದಶಾಹಂ ಚ ದ್ವಾದಶಾಹಂ ಚ ಯತ್ನತಃ । ಸಪಿಣ್ಡೀಕರಣಾದರ್ವಾಕ್ಕುರ್ಯಾಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಾನಿ ಷೋಡಶ ॥ ೨,೧೪.

ಹನ್ನೊಂದು ದಿನಗಳ ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸಪಿಂಡೀಕರಣದೊಂದಿಗೆ ಹದಿನಾರು ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಭೋಜಯಿತ್ವಾ ತು ಪದದಾನಾನಿ ದಾಪಯೇತ್ । ಕಾಪೋಸೋಪರಿ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೇ ತಥಾಚ್ಯುತಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಊಟ ಮಾಡಿಸಿದ ನಂತರ, ಕಾಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಪೀಠಗಳನ್ನು ಮರದ ಬಲಕೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ವಸ್ತ್ರೇಣಾಚ್ಛಾದ್ಯ ತತ್ರಸ್ಥಮರ್ಘಂ ದದ್ಯಾಚ್ಛುಭೈಃ ಫಲೈಃ । ನಾವಮಿಕ್ಷುಮಯೀಂ ಕೃತ್ವಾ ಪಟ್ಟಸೂತ್ರೇಣ ವೇಷ್ಟಯೇತ್ ॥ ೨,೧೪.

ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಶುಭಕರ ಹಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹಡಗನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ರೇಷ್ಮೆ ಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು.

ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರೇ ಘೃತಂ ಸ್ಥಾಪ್ಯ ವೈತರಣ್ಯಾ ನಿಮಿತ್ತತಃ । ನಾವಾರೋಹಣಂ ಕುರ್ಯಾತ್ಪೂಜಯೇದ್ಗರುಡಧ್ವಜಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಕಾಂಸೆಯ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ವೈತರಣಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಅದು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹಡಗೇರಿಸುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಗರುಡಧ್ವಜವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಆತ್ಮವಿತ್ತಾನುಸಾರೇಣ ತಚ್ಚ ದಾನಮನನ್ತಕಮ್ । ಭವಸಾಗರಮಗ್ನಾನಾಂ ಶೋಕತಾಪಾರ್ತಿದುಃ ಖಿನಾಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಅಂತಹ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಇದು ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ದುಃಖ, ತಾಪದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ.