ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಸರ್ಪಾದ್ಧಿ ಪ್ರಾಪ್ತಮೃತ್ಯೂನಾಮಗ್ನಿದಾಹಾದಿ ನ ಕ್ರಿಯಾ । ಜಲೇನ ಶೃಙ್ಗಿಣಾ ವಾಪಿ ಶಸ್ತ್ರಾದ್ಯೈರ್ಮ್ರಿಯತೇ ಯದಿ ॥ ೨,೧೩.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ಸರ್ಪದ ಹಾವಿನಿಂದ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ಇತರ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮೃತರಾದವರಿಗೆ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಕೊಂಬುಳ್ಳ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಸತ್ತವರಿಗೂ, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ—

ಅಸನ್ಮೃತ್ಯುಮೃತಾನಾಂ ಚ ಕಥಂ ಶುದ್ಧಿರ್ಭವತ್ಪ್ರಭೋ । ಏತನ್ಮೇ ಸಂಶಯಂ ದೇವ ಚ್ಛೇತ್ತುಮರ್ಹಸ್ಯಶೇಷತಃ ॥ ೨,೧೩.

ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ರೀತಿ ಅಸಹಜವಾಗಿ ಸತ್ತವರಿಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ದೇವರೆ, ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಷಣ್ಮಾಸೈರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಶುಧ್ಯೇದ್ಯುಗ್ಮೇ ಸಾರ್ಧೇ ತು ಬಾಹುಜಃ । ಸಾರ್ಧಮಾಸೇನ ವೈಶ್ಯಸ್ತು ಶೂದ್ರೋ ಮಾಸೇನ ಶುಧ್ಯತಿ ॥ ೨,೧೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ; ವೈಶ್ಯನು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ; ಶೂದ್ರನು ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ದತ್ತ್ವಾ ದಾನಾನ್ಯಶೇಷಾಣಿ ಸುತೀರ್ಥೇ ಮ್ರಿಯತೇ ಯದಿ । ಬ್ರಹ್ಮಚಾರೀ ಶುಚಿರ್ಭೂತ್ವಾ ನ ಸ ಯಾತೀಹ ದುರ್ಗತಿಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸತ್ತರೆ, ಅವನು ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಾದಿಕಂ ಕೃತ್ವಾ ಯತಿಧರ್ಮಂ ಸಮಾಚರೇತ್ । ಯತಿತ್ವೇ ಮೃತ್ಯುಮಾಪ್ನೋತಿ ಸ ಗಚ್ಛೇದ್ಬ್ರಹ್ಮಶಾಖ್ವತಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಎತ್ತು ಬಿಡುವಂತಹ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಯತಿಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಯತಿಯಾಗಿ ಸತ್ತವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ವಿಕರ್ಮ ಕುರುತೇ ಯಸ್ತು ಶಿಷ್ಟಾಚಾರವಿವರ್ಜಿತಃ । ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಾದಿಕಂ ಕೃತ್ವಾ ನ ಗಚ್ಛೇದ್ಯಮಶಾಸನಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಯಾರು ಸಜ್ಜನರ ನಡೆ ಪಾಲಿಸದೆ ತಪ್ಪು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎತ್ತು ಬಿಡುವ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪುತ್ತ್ರೋ ವಾ ಸೋದರೋ ವಾಪಿ ಪೌತ್ರೋ ಬನ್ಧುಜನಸ್ತಥಾ । ಗೋತ್ರಿಣಶ್ಚಾರ್ಥಭಾಗೀ ಚ ಮೃತೇ ಕುರ್ಯಾದ್ವೃಷೋತ್ಸವಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಮಗನು, ಅಣ್ಣನು, ಮೊಮ್ಮಗನು, ಬಂಧುಗಳು, ಗೋತ್ರದವರು ಅಥವಾ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರರು ಮೃತರಿಗೆ ಎತ್ತು ಬಿಡುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಪುತ್ರಾಭಾವೇ ತು ಪತ್ನೀ ಸ್ಯಾದ್ದೌಹಿತ್ತ್ರೋ ದುಹೀತಾಪಿ ವಾ । ಪುತ್ತ್ರೇಷು ವಿದ್ಯಮಾನೇಷು ವೃಷಂ ನಾನ್ಯೇನ ಕಾರಯೇತ್ ॥ ೨,೧೩.

ಮಗನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಕೂಡ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಮಗನಿದ್ದಾಗ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಎತ್ತು ಬಿಡಬಾರದು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಪುತ್ತ್ರಾ ಯಸ್ಯ ನ ವಿದ್ಯನ್ತೇ ನರಾ ನಾರ್ಯಃ ಸುರೇಶ್ವರ । ಏತನ್ಮೇ ಸಂಶಯಂ ದೇವ ಚ್ಛೇತುಮರ್ಹಸ್ಯಶೇಷತಃ ॥ ೨,೧೩.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಸ್ವಾಮಿ, ಯಾರಿಗೆ ಮಗನೂ ಇಲ್ಲ, ಹೆಂಗಸೂ ಇಲ್ಲ, ಅವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಅಪುತ್ತ್ರಸ್ಯ ಗತಿರ್ನಾಸ್ತಿ ಸ್ವರ್ಗೋ ನೈವ ಚ ನೈವ ಚ । ತಸ್ಮಾತ್ಕೇನಾಪ್ಯುಪಾಯೇನ ಪುತ್ತ್ರಸ್ಯ ಜನನಂ ಚರೇತ್ ॥ ೨,೧೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಮಗನಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಪರಲೋಕವೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ವರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವ ರೀತಿಯಾದರೂ ಮಗನ ಜನನಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.

ಯಾನಿ ಕಾನಿ ಚ ದಾನಾನಿ ಸ್ವಯಂ ದತ್ತಾನಿ ಮಾನವೈಃ । ತಾನಿತಾನಿ ಚ ಸರ್ವಾಣಿ ತೂಪತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಚಾಗ್ರತಃ ॥ ೨,೧೩.

ಯಾವುದೇ ದಾನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸ್ವತಃ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ದಾನಗಳು ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ.

ವ್ಯಞ್ಜನಾನಿ ವಿಚಿತ್ರಾಣಿ ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಾನಿ ಯಾನಿ ಚ । ಸ್ವಹಸ್ತೇನ ಪ್ರದತ್ತಾನಿ ದೇಹಾನ್ತೇ ಚಾಕ್ಷಯಂ ಫಲಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರುಚಿಕರ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ತಿನಿಸುಗಳು, ಸ್ವಂತ ಕೈಯಿಂದ ನೀಡಿದವು, ದೇಹಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವು ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ.

ಗೋಭೂಹಿರಣ್ಯವಾಸಾಂಸಿ ಭೋಜನಾನಿ ಪಾದನಿ ಚ । ಯತ್ರಯತ್ರ ವಸೇಜ್ಜನ್ತುಸ್ತತ್ರತತ್ರೋಪತಿಷ್ಠತಿ ॥ ೨,೧೩.

ಹಸು, ಭೂಮಿ, ಚಿನ್ನ, ಬಟ್ಟೆ, ಆಹಾರ, ನೀರು—ಯಾವೆಡೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಅವು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತವೆ.

ಯಾವತ್ಸ್ವಸ್ಥಂ ಶರೀರಂ ಹಿ ತಾವದ್ಧರ್ಮಂ ಸಮಾಚರೇತ್ । ಅಸ್ವಸ್ಥಃ ಪ್ರೇರಿತಶ್ಚಾನ್ಯೈರ್ನಾಕಿಞ್ಚಿತ್ಕರ್ತುಮರ್ಹತಿ ॥ ೨,೧೩.

ಈ ದೇಹ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಅನಾರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಇತರರ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಬಾರದು.

ಜೀವತೋಽಪಿ ಮೃತಸ್ಯೇಹ ನ ಭೂತಂ ಚೌರ್ಧ್ವದೈಹಿಕಮ್ । ವಾಯುಭೂತಃ ಕ್ಷುಧಾವಿಷ್ಟೋ ಭ್ರಮತೇ ಚ ದಿವಾನಿಶಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಮೃತನಾದವನಿಗೆ ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ಗಾಳಿಯಂತಾಗಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ದಿನರಾತ್ರಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಕೃಮಿಃ ಕೀಟಃ ಪತಙ್ಗೋ ವಾ ಜಾಯತೇ ಮ್ರಿಯತೇ ಪುನಃ । ಅಸದ್ಗರ್ಭೇ ಭವೇತ್ಸೋಽಪಿ ಜಾತಃ ಸದ್ಯೋ ವಿನಶ್ಯತಿ ॥ ೨,೧೩.

ಅವನು ಹುಳ, ಕೀಟ, ಪಟಂಗದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ತಪ್ಪು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಕೂಡ, ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಯಾವತ್ಸ್ವಸ್ಥಮಿದಂ ಶರೀರಮರುಜಂ ಯಾವಜ್ಜರಾ ದೂರತೋ ಯಾವಚ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯಶಕ್ತಿರಪ್ರತಿಹತಾ ಯಾವತ್ಕ್ಷಯೋ ನಾಯುಷಃ । ಆತ್ಮಶ್ರೇಯಸಿ ತಾವದೇವ ವಿದುಷಾ ಕಾರ್ಯಃ ಪ್ರಯತ್ನೋ ಮಹಾನ್ಸನ್ದೀಪ್ತೇ ಭವನೇ ತು ಕೂಪಖನನಂ ಪ್ರತ್ಯುದ್ಯಮಃ ಕೀದೃಶಃ ॥ ೨,೧೩.

ಈ ದೇಹ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ಕಾಯಿಲೆ ಇಲ್ಲದವರೆಗೆ, ವಯಸ್ಸು ದೂರವಿರುವವರೆಗೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗದವರೆಗೆ, ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿಯದವರೆಗೆ, ಜ್ಞಾನಿಯು ತನ್ನ ಆತ್ಮಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು; ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಬಾವಿ ತೋಡುವುದು ಹೇಗೆ ವ್ಯರ್ಥವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೪ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಆರ್ತೇನ ಮ್ರಿಯಮಾಣೇನ ಯದ್ದತ್ತಂ ತತ್ಫಲಂ ವದ । ಸ್ವಸ್ಥಾವಸ್ಥೇನ ದತ್ತೇನ ವಿಧಿಹೀನೇನ ವಾ ವಿಭೋ ॥ ೨,೧೪.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನೇ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿರುವವನು ಅಥವಾ ಸಾವಿನ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವವನು ಕೊಡುವ ದಾನದ ಫಲವೇನು? ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವವನು ಅಥವಾ ಸರಿಯಾದ ವಿಧಾನವಿಲ್ಲದೆ ಕೊಟ್ಟ ದಾನದ ಫಲವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಏಕಾ ಗೌಃ ಸ್ವಸ್ಥಚಿತ್ತಸ್ಯ ಹ್ಯಾತುರಸ್ಯ ಚ ಗೋಶತಮ್ । ಸಹಸ್ರಂ ಮ್ರಿಯಮಾಣಸ್ಯ ದತ್ತಂ ವಿತ್ತವಿವರ್ಜಿತಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರುವವನು ಒಬ್ಬ ಹಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅದು ರೋಗಿಯಿಂದ ನೂರು ಹಸು ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಸಾವಿನ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ, ಆದರೆ ದುರ್ಬಲನಾದವನು ಸಾವಿರ ಹಸು ಕೊಟ್ಟರೂ ಅದೇ ಫಲ.

ಮೃತಸ್ಯೈವ ಪುನರ್ಲಕ್ಷಂ ವಿಧಿಪೂತಂ ಚ ತತ್ಸಮಮ್ । ತೀರ್ಥಪಾತ್ರಸಮಾಯೋಗಾದೇಕಾ ಗೌರ್ಲಕ್ಷಪುಣ್ಯದಾ ॥ ೨,೧೪.

ಮರಣಾನಂತರ ಸರಿಯಾದ ವಿಧಿಯಿಂದ ಲಕ್ಷ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅದೇ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅದು ಲಕ್ಷ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಪಾತ್ರೇ ದತ್ತೇ ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಹನ್ಯಹನಿ ವರ್ಧತೇ । ದಾತುರ್ದಾನಮಪಾಪಾಯ ಜ್ಞಾನಿನಾಂ ಚ ಪ್ರತಿಗ್ರಹಃ ॥ ೨,೧೪.

ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿಯೆ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನೇ. ದಾನ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಪಾಪವಿಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ.

ವಿಷಶೀತಾಪಹೋ ಮನ್ತ್ರವಹ್ನಿಃ ಕಿಂ ದೋಷಭಾಜನಮ್ । ದಾತವ್ಯಂ ಪ್ರತ್ಯಹಂ ಪಾತ್ರೇ ನಿಮಿತ್ತೇಷು ವಿಶೇಷತಃ ॥ ೨,೧೪.

ಮಂತ್ರದ ಅಗ್ನಿಯು ವಿಷವನ್ನೂ ಚಳಿಯನ್ನು ಕೂಡ ದೂರಮಾಡುವಂತೆ, ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ, ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಾಪಾತ್ರೇ ವಿದುಷಾ ಕಿಞ್ಚಿದಾತ್ಮನಃ ಶ್ರೇಯ ಇಚ್ಛತಾ । ಅಪಾತ್ರೇ ಜಾತು ಗೌರ್ದತ್ತಾ ದಾತಾರಂ ನರಕಂ ನಯೇತ್ ॥ ೨,೧೪.

ತಾನು ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಎಂದಿಗೂ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದವರಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ಕೊಡಬಾರದು. ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದವನಿಗೆ ಹಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ, ದಾನ ಮಾಡುವವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಕುಲೈಕವಿಂಶತಿಯುತಂ ಗ್ರಹೀತಾರಂ ಚ ಪಾತಯೇತ್ । ದೇಹಾನ್ತರಂ ಪರಿಪ್ರಾಪ್ಯ ಸ್ವಹಸ್ತೇನ ಕೃತಂ ಚ ಯತ್ ॥ ೨,೧೪.

ಹಸುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವನು ತನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರು ಸಹಿತ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ತಾನೇ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಧನಂ ಭೂಮಿಗತಂ ಯದ್ವತ್ಸ್ವಹಸ್ತೇನ ನಿವೇಶಿತಮ್ । ತದ್ವತ್ಫಲಮವಾಪ್ನೋತಿ ಹ್ಯಹಂ ವಚ್ಮಿ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೨,೧೪.

ತಾನೇ ಕೈಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಡಿದ ಹಣ ಹೇಗೆ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವತಃ ಕೈಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ದಾನವೂ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಅಪುತ್ರೋಽಪಿ ವಿಶೇಷೇಣ ಕ್ರಿಯಾಂ ಚೈವಾನ್ಧ್ವದೌಹಿಕೀಮ್ । ಪ್ರಕುರ್ಯಾನ್ಮೋಕ್ಷಕಾಮಶ್ಚ ನಿರ್ಧನಶ್ಚ ವಿಶೇಷತಃ ॥ ೨,೧೪.

ಮಗ ಇಲ್ಲದವನೂ ಕೂಡ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅಥವಾ ಬಡವನೂ ಕೂಡ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಸ್ವಲ್ಪೇನಾಪಿ ಹಿ ವಿತ್ತೇನ ಸ್ವಯಂ ಹಸ್ತೇನ ಯತ್ಕೃತಮ್ । ಅಕ್ಷಯಂ ಯಾತಿ ತತ್ಸರ್ವಂ ಯಥಾಜ್ಯಂ ಚ ಹುತಾಶನೇ ॥ ೨,೧೪.

ಅಲ್ಪವಾದ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದಲೂ, ತಾನೇ ಕೈಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ದಾನವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಕ್ಷಯವಾಗದುವದೋ ಹಾಗೆ.

ಏಕಾ ಚೈಕಸ್ಯ ದಾತವ್ಯಾ ಶಯ್ಯಾ ಕನ್ಯಾ ಪಯಸ್ವಿನೀ । ಸಾ ವಿಕ್ರೀತಾ ವಾ ದಹತ್ಯಾಸಪ್ತಮಂ ಕುಲಮ್ ॥ ೨,೧೪.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆ, ಒಂದೇ ಹೆಣ್ಣುಮಗು ಅಥವಾ ಹಾಲುಹಸು ಮಾತ್ರ ಕೊಡಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾರಿದರೆ, ಏಳನೇ ತಲೆಮಾರಿನವರೆಗೂ ದುಃಖವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಂ ಪ್ರಕುರ್ವೀತ ಚಞ್ಚಲೇ ಜೀವಿತೇ ಸತಿ । ಗೃಹೀತದಾನಪಾಥೇಯಃ ಸುಖಂ ಯಾತಿ ಮಹಾಧ್ವನಿ ॥ ೨,೧೪.

ಆದುದರಿಂದ, ಜೀವನವು ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ದಾನದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುವವನು ಮಹಾಪಥದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.