ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಮಾನುಷ್ಯಂ ಯಃ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಮೇಕ್ಷೈಕಸಾಧಕಮ್ । ತಯೋರ್ನ ಸಾಧಯೇದೇಕಂ ತೇನಾತ್ಮಾ ವಞ್ಚಿತೋ ಧ್ರುವಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರು ಮಾನವನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಏಕಮಾತ್ರ ಸಾಧನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇಚ್ಛತಿ ಶತೀ ಸಹಸ್ರಂ ಸಹಸ್ರೀ ಲಕ್ಷಮೀಹತೇ ಕರ್ತುಮ್ । ಲಕ್ಷಾಧಿಪತೀ ರಾಜ್ಯಂ ರಾಜಾಪಿ ಸಕಲಾಂ ಧರಾಂ ಲಬ್ಧುಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ನೂರು ಆಸೆ ಇರುವವನು ಸಾವಿರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಸಾವಿರ ಆಸೆ ಇರುವವನು ಲಕ್ಷವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಲಕ್ಷದ ಒಡೆಯನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ರಾಜನು ಕೂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಚಕ್ರಧರೋಽಪಿ ಸುರತ್ವಂ ಸುರಭಾವೇ ಸಕಲಸುರಪತಿರ್ಭವಿತುಮ್ । ಸುರಪತಿರೂರ್ಧ್ವಗತಿತ್ವಂ ತಥಾಪಿ ನನಿವರ್ತತೇ ತೃಷ್ಣಾ ॥ ೨,೧೨.

ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು ಕೂಡ ದೇವರಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ದೇವರಾಗಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ—ಆದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ತೀರದು.

ತೃಷ್ಣಯಾ ಚಾಭಿಭೂತಸ್ತು ನರಕಂ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ । ತೃಷ್ಣಾಮುಕ್ತಾಸ್ತು ಯೇ ಕೇಚಿತ್ಸ್ವರ್ಗವಾಸಂ ಲಭನ್ತಿ ತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರು ತೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನರಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಯಾರು ತೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮಾಧೀನಃ ಪುಮಾಂಲ್ಲೋಕೇ ಸುಖೀ ಭವತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ । ಶಬ್ದಃ ಸ್ಪರ್ಶಶ್ಚ ರೂಪಂ ಚ ರಸೋ ಗನ್ಧಶ್ಚ ತದ್ಗುಣಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರುಚಿ ಮತ್ತು ವಾಸನೆ ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳಾಗಿವೆ.

ತಥಾ ಚ ವಿಷಯಾಧೀನೋ ದುಃ ಖೀ ಭವತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಹಾಗೆಯೇ, ಯಾರು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆಧೀನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದುಃಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕುರಙ್ಗಮತಾಙ್ಗಪತಙ್ಗಭೃಙ್ಗಮೀನಾ ಹತಾಃ ಪಞ್ಚಭಿರೇವ ಪಞ್ಚ । ಏಕಃ ಪ್ರಮಾದೀ ಸ ಕಥಂ ನ ಹನ್ಯತೇ ಯಃ ಸೇವತೇ ಪಞ್ಚಭಿರೇವ ಪಞ್ಚ ॥ ೨,೧೨.

ಹರಿಣ, ಆನೆ, ಪಟಂಗ, ಭೃಂಗ ಮತ್ತು ಮೀನು—ಈ ಐದು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒಂದೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತನಾದ ಮಾನವನು ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ?

ಪಿತೃಮಾತೃಮಯೋ ಬಾಲ್ಯೇ ಯೌವನೇ ದಯಿತಾಮಯಃ । ಪುತ್ರಪೌತ್ರಮಯಶ್ಚಾನ್ತೇ ಮೂಢೋ ನಾತ್ಮಮಯಃ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೨,೧೨.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಾತೃ ಸಂಬಂಧ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯತಮನ ಸಂಬಂಧ, ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಸಂಬಂಧ; ಮೂಢನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಲೋಹದಾರುಮಯೈಃ ಪಾಶೈಃ ಪುಮಾನ್ಬದ್ಧೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ । ಪುತ್ರದಾರಮಯೈಃ ಪಾಶೈರ್ನೈವ ಬದ್ಧೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಕಬ್ಬಿಣ ಅಥವಾ ಮರದ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದವನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದವನು ಎಂದಿಗೂ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಏಕಃ ಕರೋತಿ ಪಾಪಾನಿ ಫಲಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಮಹಾಜನಃ । ಭೋಕ್ತಾರೋ ವಿಪ್ರಯುಜ್ಯನ್ತೇ ಕರ್ತಾ ದೋಷೇಣ ಲಿಪ್ಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಒಬ್ಬನು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಫಲವನ್ನು ಅನೇಕರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅನುಭವಿಸುವವರು ಬೇರೆಬೇರೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವನು ದೋಷದಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಕೋಽಪಿ ಮೃತ್ಯುಂ ನ ಜಯತಿ ಬಾಲೋ ವೃದ್ಧೋ ಯುವಾಪಿ ವಾ । ಸುಖದುಃ ಖಾದಿಕೋ ವಾಪಿ ಪುನರಾಯಾತಿ ಯಾತಿ ಚ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರೂ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ—ಬಾಲಕನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಲಿ, ಯುವಕನಾಗಲಿ, ಸುಖಿಯಾಗಲಿ, ದುಃಖಿಯಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವೇಷಾಂ ಪಶ್ಯತಾಮೇವ ಮೃತಃ ಸರ್ವಂ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್ । ಏಕಃ ಪ್ರಜಾಯತೇ ಜನ್ತುರೇಕ ಏವ ಪ್ರಲೀಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಒಬ್ಬನು ಸಾಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನು ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬನೇ ಅಸ್ತಂಗತವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಏಕೋಽಪಿ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸುಕೃತಮೇಕ ಏವ ಚ ದುಷ್ಕೃತಮ್ । ಮೃತಂ ಶರೀರಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಕಾಷ್ಠಲೋಷ್ಟಸಮಙ್ಕ್ಷಿತೌ ॥ ೨,೧೨.

ಒಬ್ಬನು ಒಬ್ಬನೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಒಬ್ಬನೇ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸದ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ತಮೇಲೆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಮರ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನಂತೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ.

ಬಾನ್ಧವಾ ವಿಮುಖಾ ಯಾನ್ತಿ ಧರ್ಮಸ್ತಮನುಗಚ್ಛತಿ । ಗೃಹೇಷ್ವರ್ಥಾ ನಿವರ್ತನ್ತೇ ಶ್ಮಶಾನಾನ್ಮಿತ್ರಬಾನ್ಧವಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಬಂಧುಗಳು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಂಪತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ಶ್ಮಶಾನದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಶರೀರಂ ವಹ್ನಿರಾದತ್ತೇ ಸುಕೃತಂ ದುಷ್ಕೃತಂ ವ್ರಜೇತ್ । ಶರೀರಂ ವಹ್ನಿನಾ ದಗ್ಧಂ ಪುಣ್ಯಂ ಪಾಪಂ ಸಹ ಸ್ಥಿತಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಅಗ್ನಿ ದೇಹವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳು ಆತ್ಮದ ಜೊತೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ದೇಹವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟರೂ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಶುಭಂ ವಾ ಯದಿ ವಾ ಪಾಪಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸರ್ವತ್ರ ಮಾನವಃ । ಯದನಸ್ತಮಿತೇ ಸೂರ್ಯೇ ನ ದತ್ತಂ ಧನಮರ್ಥಿನಾಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟದನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಾನವನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತವಾಗುವ ಮೊದಲು ಅವನು ಬಡವರಿಗೆ ಧನವನ್ನು ಕೊಡದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಪಾಪದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ನ ಜಾನೇ ತಸ್ಯ ತದ್ವಿತ್ತಂ ಪ್ರಾತಃ ಕಸ್ಯ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ರಾರಟೀತಿ ಧನಂ ತಸ್ಯ ಕೋ ಮೇ ಭರ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೨,೧೨.

ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಧನವು ಯಾರದು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 'ಇದು ನನ್ನ ಧನ, ನನಗೆ ಯಾರು ಒಡೆಯರಾಗುತ್ತಾರೆ?' ಎಂದು ಹೇಳುವವನ ಧನದ ಭವಿಷ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನ ದತ್ತಂ ದ್ವಿಜಮುಖ್ಯೇಭ್ಯಃ ಪರೋಪಕೃತಯೇ ತಥಾ । ಪೂರ್ವಜನ್ಮಕೃತಾತ್ಪುಣ್ಯಾದ್ಯಲ್ಲಬ್ಧಂ ಬಹು ಚಾಲ್ಪಕಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ಅಥವಾ ಪರೋಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಧನವನ್ನು ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ದೊರಕುವದು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ.

ತದೀದೃಶಂ ಪರಿಜ್ಞಾಯ ಧರ್ಮಾರ್ಥೇ ದೀಯತೇ ಧನಮ್ । ಧನೇನ ಧಾರ್ಯತೇ ಧರ್ಮಃ ಶ್ರದ್ಧಾಪೂತೇನ ಚೇತಸಾ ॥ ೨,೧೨.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದು, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಧನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಧರ್ಮವು ಧನದಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದು ನಂಬಿಕೆಯುಳ್ಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯ.

ಶ್ರದ್ಧಾವಿರಹಿತೋ ಧರ್ಮೋ ನೇಹಾಮುತ್ರ ಚ ತತ್ಫಲಮ್ । ಧರ್ಮಾಚ್ಚ ಜಾಯತೇ ಹ್ಯರ್ಥೋ ಧರ್ಮಾತ್ಕಾಮೋಽಪಿ ಜಾಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ಧರ್ಮದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಫಲವಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಐಶ್ವರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ, ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಕಾಮವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಧರ್ಮ ಏವಾಪವರ್ಗಾಯ ತಸ್ಮಾದ್ಧರ್ಮಂ ಸಮಾಚರೇತ್ । ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಸಾಧ್ಯತೇ ಧರ್ಮೋ ಬಹುಭಿರ್ನಾರ್ಥರಾಶಿಭಿಃ ॥ ೨,೧೨.

ಧರ್ಮವೇ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮವು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯ, ಬಹಳಷ್ಟು ಧನದಿಂದ ಅಲ್ಲ.

ಅಕಿಞ್ಚನಾ ಹಿ ಮುನಯಃ ಶ್ರದ್ಧಾವನ್ತೋ ದಿವಂ ಗತಾಃ । ಅಶ್ರದ್ಧಯಾ ಹುತಂ ದತ್ತಂ ತಪಸ್ತಪ್ತಂ ಕೃತಂ ಚ ಯತ್ । ಅಸದಿತ್ಯುಚ್ಯತೇ ಪಕ್ಷಿನ್ಪ್ರೇತ್ಯ ಚೇಹ ನ ತತ್ಫಲಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾವುದೇ ಆಸ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಮುನಿಗಳು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದರು. ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ನೀಡಿದ ಹೋಮ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಲ್ಲ, ಹಕ್ಕಿಯೇ, ಇಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ಫಲವಿಲ್ಲ.

thumb|500px|ಓಂಕಾರೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರೇ ನನ್ದಿನಃ ಪ್ರತಿಮಾನಿ। ಪ್ರತಿಮಾ ಬಾಹ್ಯಮುಖೀ ಅಥವಾ ಅನ್ತರ್ಮುಖೀ ಅಸ್ತಿ। ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೩ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಕರ್ಮಣಾ ಕೇನ ದೇವೇಶ ಪ್ರೇತತ್ವಂ ನೈವ ಜಾಯತೇ । ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಸರ್ವಜನ್ತೂನಾಂ ತದ್ಬ್ರೂಹಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ॥ ೨,೧೩.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ದೇವದೇವನೇ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರೇತಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು ಪರಮೇಶ್ವರನೇ.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಅಥ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸಂಕ್ಷೇಪಾತ್ಕ್ಷಯಾಹಾದೌರ್ಧ್ವದೈಹಿಕಮ್ । ಸ್ವಹಸ್ತೇನೈವ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಮೋಕ್ಷಕಾಮೈಸ್ತು ಮಾನವೈಃ ॥ ೨,೧೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಈಗ ನಾನು ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಕ್ಷಯ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆಗಳ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಇದನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸ್ತ್ರೀಣಾಮಪಿ ವಿಶೇಷೇಣ ಪಞ್ಚವರ್ಷಾಧಿಕೇ ಶಿಶೌ । ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಾದಿಕಂ ಕರ್ಮ ಪ್ರೇತತ್ವವಿನಿವೃತ್ತಯೇ । ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಾದೃತೇ ನಾನ್ಯತ್ಕಿಞ್ಚಿದಸ್ತಿ ಮಹೀತಲೇ ॥ ೨,೧೩.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೇತಯೋನಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಲು ಮಾಡಬೇಕು. ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗವಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ.

ಜೀವನ್ವಾಪಿ ಮೃತೋ ವಾಪಿ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಂ ಕರೋತಿ ಯಃ । ಪ್ರೇತತ್ವಂ ನ ಭವೇತ್ತಸ್ಯ ವಿನಾ ದಾನಮಖವ್ರತೈಃ ॥ ೨,೧೩.

ಯಾರು ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಸತ್ತಿದ್ದರೂ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ದಾನ ಅಥವಾ ಯಜ್ಞವಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ಪ್ರೇತಯೋನಿಯು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಕಸ್ಮಿನ್ಕಾಲೇ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಂ ಜೀವನ್ವಾಪಿ ಮೃತೋಽಪಿ ವಾ । ಕುರ್ಯಾತ್ಸುರವರಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರೂಹಿ ಮೇ ಮಧುಸೂದನ ॥ ೨,೧೩.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೋ ಅಥವಾ ಸತ್ತಮೇಲೋ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು? ದೇವತೆಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು ಮಧುಸೂದನನೇ.

ಕಿಂ ಫಲಂ ತು ಭವೇದನ್ತೇ ಕೃತೈಃ ಶ್ರಾದ್ಧೈಸ್ತು ಷೋಡಶೈಃ ॥ ೨,೧೩.

ಆರು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಹದಿನಾರು ಶ್ರಾದ್ಧಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಅಕೃತ್ವಾ ತು ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಂ ಕುರುತೇ ಪಿಣ್ಡಪಾತನಮ್ । ನೋಪತಿಷ್ಠತಿ ತಚ್ಛ್ರೇಯೋ ದಾತುಃ ಪ್ರೇತಸ್ಯ ನಿಷ್ಫಲಮ್ ॥ ೨,೧೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಕೇವಲ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಪ್ರೇತರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ತರದು; ಅದು ಫಲವಿಲ್ಲ.