ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಚತುರಶೀತಿಲಕ್ಷಾಣಿ ಚತುರ್ಭೇದಾಶ್ಚ ಜನ್ತವಃ । ಅಣ್ಡಜಾಃ ಸ್ವೇದಜಾಶ್ಚೈವ ಉದ್ಭಿಜ್ಜಾಶ್ಚ ಜಾರಾಯುಜಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಎಂಭತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಾಗಿವೆ: ಅಂಡದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು, ಬೆವರಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು, ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು ಮತ್ತು ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು.

ಏಕವಿಂಶತಿಲಕ್ಷಾಣಿ ಅಣ್ಡಜಾಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಾಃ । ಸ್ವೇದಜಾಶ್ಚ ತಥಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಉದ್ಭಿಜ್ಜಾಶ್ಚ ಕ್ರಮೇಣ ತು ॥ ೨,೧೨.

ಅಂಡಜ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬೆವರಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜರಾಯುಜಾಸ್ತಥಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಮನುಷ್ಯಾದ್ಯಾಸ್ತಥಾ ಪರೇ । ಸರ್ವೇಷಾಮೇವ ಜನ್ತೂನಾಂ ಮಾನುಷತ್ವಂ ಹಿ ದುರ್ಲಭಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವವರು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಇತರರು ಕೂಡ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮವು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

ಪಞ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯನಿಧಾನತ್ವಂ ಮಹಾಪುಣ್ಯೈರವಾಪ್ಯತೇ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಕ್ಷತ್ತ್ರಿಯಾ ವೈಶ್ಯಾಃ ಶೂದ್ರಾಸ್ತತ್ಪರಜಾತಯಃ ॥ ೨,೧೨.

ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಮಹಾ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಅವರ ಉಪಜಾತಿಗಳು ಹೀಗೆ ವಿಭಜನೆ ಆಗಿರುತ್ತವೆ.

ರಜಕಶ್ಚರ್ಮಕಾರಶ್ಚ ನಟೋ ಬುರುಡ ಏವ ಚ । ಕೈವರ್ತಮೇದಭಿಲ್ಲಾಶ್ಚ ಸಪ್ತೈತೇ ಹ್ಯನ್ತ್ಯಜಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಧೋಬಿ, ಚರ್ಮಕಾರ, ನಟ, ಬುರುಡ, ದೋಣಿಗಾರ, ಮೇದ ಮತ್ತು ಭಿಲ್ಲರು—ಈ ಏಳು ಜನರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಗಿನ ವರ್ಗವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಮ್ಲೇಚ್ಛತುಮ್ಬವಿಭೇದೇನ ಜಾತಿಭೇದಾಸ್ತ್ವನೇಕಶಃ । ಜನ್ತೂನಾಮೇವ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಜಾತಿಭೇದಾಃ ಸಹಸ್ರಶಃ ॥ ೨,೧೨.

ವಿದೇಶಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರಲ್ಲಿಯ ಭೇದಗಳಿಂದ ಜಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳಿವೆ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಭೇದಗಳಿವೆ.

ಜನ್ತೂನಾಮೇವ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಭೇದಾಶ್ಚೈವ ಸಹಸ್ರಶಃ । ಆಹಾರೋ ಮೈಥುನಂ ನಿದ್ರಾ ಭಯಂ ಕ್ರೋಧಸ್ತಥೈವ ಚ ॥ ೨,೧೨.

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಾವಿರಾರು ಭೇದಗಳಿವೆ; ಆಹಾರ, ಸಂಭೋಗ, ನಿದ್ರೆ, ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯ.

ಸರ್ವೇಷಾ ಮೇವ ಜನ್ತೂನಾಂ ವಿವೇಕೋ ದುರ್ಲಭಃ ಪರಃ । ಏಕಪಾದಾದಿರೂಪೇಣ ದೇಹಭೇದಾಸ್ತ್ವನೇಕಶಃ ॥ ೨,೧೨.

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಜವಾದ ವಿವೇಕವು ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪ; ದೇಹದ ರೂಪಗಳು ಒಂದೆ ಕಾಲಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಿವೆ.

ಕೃಷ್ಣಸಾರೋ ಮೃಗೋ ಯತ್ರ ಧರ್ಮದಶಃ ಸ ಉಚ್ಯತೇ । ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾಸ್ತತ್ರ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಸರ್ವಶಃ ॥ ೨,೧೨.

ಕೃಷ್ಣಸಾರ ಹರಣು ಇರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಧರ್ಮಸ್ಥಳವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಾಣಿನಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಾಃ ಪ್ರಾಣಿನಾಂ ಮತಿಜೀವಿನಃ । ಮತಿಮತ್ಸು ನರಾಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಾ ನರೇಷು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಮಾನುಷ್ಯಂ ಯಃ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಮೇಕ್ಷೈಕಸಾಧಕಮ್ । ತಯೋರ್ನ ಸಾಧಯೇದೇಕಂ ತೇನಾತ್ಮಾ ವಞ್ಚಿತೋ ಧ್ರುವಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರು ಮಾನವನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಏಕಮಾತ್ರ ಸಾಧನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇಚ್ಛತಿ ಶತೀ ಸಹಸ್ರಂ ಸಹಸ್ರೀ ಲಕ್ಷಮೀಹತೇ ಕರ್ತುಮ್ । ಲಕ್ಷಾಧಿಪತೀ ರಾಜ್ಯಂ ರಾಜಾಪಿ ಸಕಲಾಂ ಧರಾಂ ಲಬ್ಧುಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ನೂರು ಆಸೆ ಇರುವವನು ಸಾವಿರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಸಾವಿರ ಆಸೆ ಇರುವವನು ಲಕ್ಷವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಲಕ್ಷದ ಒಡೆಯನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ರಾಜನು ಕೂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಚಕ್ರಧರೋಽಪಿ ಸುರತ್ವಂ ಸುರಭಾವೇ ಸಕಲಸುರಪತಿರ್ಭವಿತುಮ್ । ಸುರಪತಿರೂರ್ಧ್ವಗತಿತ್ವಂ ತಥಾಪಿ ನನಿವರ್ತತೇ ತೃಷ್ಣಾ ॥ ೨,೧೨.

ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು ಕೂಡ ದೇವರಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ದೇವರಾಗಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ—ಆದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ತೀರದು.

ತೃಷ್ಣಯಾ ಚಾಭಿಭೂತಸ್ತು ನರಕಂ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ । ತೃಷ್ಣಾಮುಕ್ತಾಸ್ತು ಯೇ ಕೇಚಿತ್ಸ್ವರ್ಗವಾಸಂ ಲಭನ್ತಿ ತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರು ತೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನರಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಯಾರು ತೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮಾಧೀನಃ ಪುಮಾಂಲ್ಲೋಕೇ ಸುಖೀ ಭವತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ । ಶಬ್ದಃ ಸ್ಪರ್ಶಶ್ಚ ರೂಪಂ ಚ ರಸೋ ಗನ್ಧಶ್ಚ ತದ್ಗುಣಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರುಚಿ ಮತ್ತು ವಾಸನೆ ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳಾಗಿವೆ.

ತಥಾ ಚ ವಿಷಯಾಧೀನೋ ದುಃ ಖೀ ಭವತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಹಾಗೆಯೇ, ಯಾರು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆಧೀನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದುಃಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕುರಙ್ಗಮತಾಙ್ಗಪತಙ್ಗಭೃಙ್ಗಮೀನಾ ಹತಾಃ ಪಞ್ಚಭಿರೇವ ಪಞ್ಚ । ಏಕಃ ಪ್ರಮಾದೀ ಸ ಕಥಂ ನ ಹನ್ಯತೇ ಯಃ ಸೇವತೇ ಪಞ್ಚಭಿರೇವ ಪಞ್ಚ ॥ ೨,೧೨.

ಹರಿಣ, ಆನೆ, ಪಟಂಗ, ಭೃಂಗ ಮತ್ತು ಮೀನು—ಈ ಐದು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒಂದೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತನಾದ ಮಾನವನು ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ?

ಪಿತೃಮಾತೃಮಯೋ ಬಾಲ್ಯೇ ಯೌವನೇ ದಯಿತಾಮಯಃ । ಪುತ್ರಪೌತ್ರಮಯಶ್ಚಾನ್ತೇ ಮೂಢೋ ನಾತ್ಮಮಯಃ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೨,೧೨.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಾತೃ ಸಂಬಂಧ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯತಮನ ಸಂಬಂಧ, ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಸಂಬಂಧ; ಮೂಢನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಲೋಹದಾರುಮಯೈಃ ಪಾಶೈಃ ಪುಮಾನ್ಬದ್ಧೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ । ಪುತ್ರದಾರಮಯೈಃ ಪಾಶೈರ್ನೈವ ಬದ್ಧೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಕಬ್ಬಿಣ ಅಥವಾ ಮರದ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದವನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದವನು ಎಂದಿಗೂ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಏಕಃ ಕರೋತಿ ಪಾಪಾನಿ ಫಲಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಮಹಾಜನಃ । ಭೋಕ್ತಾರೋ ವಿಪ್ರಯುಜ್ಯನ್ತೇ ಕರ್ತಾ ದೋಷೇಣ ಲಿಪ್ಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಒಬ್ಬನು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಫಲವನ್ನು ಅನೇಕರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅನುಭವಿಸುವವರು ಬೇರೆಬೇರೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವನು ದೋಷದಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಕೋಽಪಿ ಮೃತ್ಯುಂ ನ ಜಯತಿ ಬಾಲೋ ವೃದ್ಧೋ ಯುವಾಪಿ ವಾ । ಸುಖದುಃ ಖಾದಿಕೋ ವಾಪಿ ಪುನರಾಯಾತಿ ಯಾತಿ ಚ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾರೂ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ—ಬಾಲಕನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಲಿ, ಯುವಕನಾಗಲಿ, ಸುಖಿಯಾಗಲಿ, ದುಃಖಿಯಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವೇಷಾಂ ಪಶ್ಯತಾಮೇವ ಮೃತಃ ಸರ್ವಂ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್ । ಏಕಃ ಪ್ರಜಾಯತೇ ಜನ್ತುರೇಕ ಏವ ಪ್ರಲೀಯತೇ ॥ ೨,೧೨.

ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಒಬ್ಬನು ಸಾಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನು ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬನೇ ಅಸ್ತಂಗತವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಏಕೋಽಪಿ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸುಕೃತಮೇಕ ಏವ ಚ ದುಷ್ಕೃತಮ್ । ಮೃತಂ ಶರೀರಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಕಾಷ್ಠಲೋಷ್ಟಸಮಙ್ಕ್ಷಿತೌ ॥ ೨,೧೨.

ಒಬ್ಬನು ಒಬ್ಬನೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಒಬ್ಬನೇ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸದ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ತಮೇಲೆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಮರ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನಂತೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ.

ಬಾನ್ಧವಾ ವಿಮುಖಾ ಯಾನ್ತಿ ಧರ್ಮಸ್ತಮನುಗಚ್ಛತಿ । ಗೃಹೇಷ್ವರ್ಥಾ ನಿವರ್ತನ್ತೇ ಶ್ಮಶಾನಾನ್ಮಿತ್ರಬಾನ್ಧವಾಃ ॥ ೨,೧೨.

ಬಂಧುಗಳು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಂಪತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ಶ್ಮಶಾನದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಶರೀರಂ ವಹ್ನಿರಾದತ್ತೇ ಸುಕೃತಂ ದುಷ್ಕೃತಂ ವ್ರಜೇತ್ । ಶರೀರಂ ವಹ್ನಿನಾ ದಗ್ಧಂ ಪುಣ್ಯಂ ಪಾಪಂ ಸಹ ಸ್ಥಿತಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಅಗ್ನಿ ದೇಹವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳು ಆತ್ಮದ ಜೊತೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ದೇಹವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟರೂ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಶುಭಂ ವಾ ಯದಿ ವಾ ಪಾಪಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸರ್ವತ್ರ ಮಾನವಃ । ಯದನಸ್ತಮಿತೇ ಸೂರ್ಯೇ ನ ದತ್ತಂ ಧನಮರ್ಥಿನಾಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟದನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಾನವನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತವಾಗುವ ಮೊದಲು ಅವನು ಬಡವರಿಗೆ ಧನವನ್ನು ಕೊಡದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಪಾಪದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ನ ಜಾನೇ ತಸ್ಯ ತದ್ವಿತ್ತಂ ಪ್ರಾತಃ ಕಸ್ಯ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ರಾರಟೀತಿ ಧನಂ ತಸ್ಯ ಕೋ ಮೇ ಭರ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೨,೧೨.

ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಧನವು ಯಾರದು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 'ಇದು ನನ್ನ ಧನ, ನನಗೆ ಯಾರು ಒಡೆಯರಾಗುತ್ತಾರೆ?' ಎಂದು ಹೇಳುವವನ ಧನದ ಭವಿಷ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನ ದತ್ತಂ ದ್ವಿಜಮುಖ್ಯೇಭ್ಯಃ ಪರೋಪಕೃತಯೇ ತಥಾ । ಪೂರ್ವಜನ್ಮಕೃತಾತ್ಪುಣ್ಯಾದ್ಯಲ್ಲಬ್ಧಂ ಬಹು ಚಾಲ್ಪಕಮ್ ॥ ೨,೧೨.

ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ಅಥವಾ ಪರೋಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಧನವನ್ನು ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ದೊರಕುವದು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ.

ತದೀದೃಶಂ ಪರಿಜ್ಞಾಯ ಧರ್ಮಾರ್ಥೇ ದೀಯತೇ ಧನಮ್ । ಧನೇನ ಧಾರ್ಯತೇ ಧರ್ಮಃ ಶ್ರದ್ಧಾಪೂತೇನ ಚೇತಸಾ ॥ ೨,೧೨.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದು, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಧನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಧರ್ಮವು ಧನದಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದು ನಂಬಿಕೆಯುಳ್ಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯ.