ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ವಿಸರ್ಜಯತಿ ಮಾನುಷ್ಯೇ ನಿರಯಸ್ಥಾಂಶ್ಚ ಕಾಶ್ಯಪ । ಕ್ಷುಧಾರ್ತಾಃ ಕೀರ್ತಯನ್ತಶ್ಚ ದುಷ್ಕೃತಞ್ಚ ಸ್ವಯಙ್ಕೃತಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಓ ಕಾಶ್ಯಪ, ಯಮನು ನರಕದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನೂ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ತಾವು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಕಾಙ್ಕ್ಷನ್ತಿ ಪುತ್ರಪೌತ್ರೇಭ್ಯಃ ಪಾಯಸಂ ಮಧುಸಂಯುತಮ್ । ತಸ್ಮಾತ್ತಾಂಸ್ತತ್ರ ವಿಧಿನಾ ತರ್ಪಯೇತ್ಪಾಯಸೇನ ತು ॥ ೨,೧೦.

ಪಿತೃಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಂದ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಜೇನು ಬೆರೆಸಿದ ಪಾಯಸವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಪಾಯಸದಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಸ್ವಾಮಿನ್ಕೇನಾಪಿ ತೇ ದೃಷ್ಟಾ ಆಗತಾಃ ಪಿತರೋ ದ್ವಿಜ । ಲೋಕಾದಮುಷ್ಮಾದಾಗತ್ಯ ಭುಞ್ಜನ್ತೋ ಭುವಿ ಮಾನದ ॥ ೨,೧೦.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ದ್ವಿಜರೆ, ಪಿತೃಗಳು ತಮ್ಮ ವಂಶಜರಿಂದ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವುದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದಾರೆಯೇ, ಓ ಮಾನದಾತ?

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಗರುತ್ಮಞ್ಛೃಣು ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಯಥಾ ದೃಷ್ಟಾಸ್ತು ಸೀತಯಾ । ಪಿತರೋ ವಿಪ್ರದೇಹೇ ವೈ ಶ್ವಶುರಾದ್ಯಾಸ್ತ್ರಯಃ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೨,೧೦.

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಗರುಡನೇ, ನಾನು ಹೇಳುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಸೀತೆಯು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾವ ಮತ್ತು ಇತರ ಮೂವರು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಳು.

ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಿತುರಾಜ್ಞಾಂ ವೈ ರಾಮೋ ವನಮುಪಾಗಮತ್ । ತತಃ ಪುಷ್ಕರಯಾತ್ರಾರ್ಥಂ ರಾಮೋಽಯಾತ್ಸೀತಯಾ ಸಹ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಮನು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ನಂತರ ಪುಷ್ಕರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಲು ರಾಮನು ಸೀತೆಯ ಜೊತೆ ಹೊರಟನು.

ತೀರ್ಥಂ ಚಾಪಿ ಸಮಾಗತ್ಯ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಾರಬ್ಧವಾಂಸ್ತು ಸಃ । ಫಲಂ ಪಕ್ವನ್ತು ಜಾನಕ್ಯಾ ಸಿದ್ಧಂ ರಾಮೇ ನಿವೇದಿತಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ರಾಮನು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಜಾನಕಿಯು ತಯಾರಿಸಿದ ಪಾಕವನ್ನು ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ರಾಮನಿಗೆ ನೀಡಿದರು.

ಸ್ನಾತಪ್ರಿಯೋಕ್ತವಾಕ್ಯಾತ್ತು ಸುಸ್ನಾತಾ ನಮಪಾಲಯತ್ । ನಭೋಮಧ್ಯಗತೇ ಸೂರ್ಯೇ ಕಾಲೇ ಕುತುಪ ಆಗತೇ ॥ ೨,೧೦.

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಸೀತೆಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು. ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯವೂ ಬಂದಿತು.

ಅಯಾತಾ ಋಃಷಯಃ ಸರ್ವೇ ಯೇ ರಾಮೇಣ ನಿಮನ್ತ್ರಿತಾಃ । ತಾನ್ಮುನೀನಾಗತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವೈದೇಹೀ ಜನಕಾತ್ಮಕಾ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಮನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುನಿಗಳು ಬರದೆ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನಕನ ಮಗಳು ವೈದೇಹಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು.

ರಾಮಾಜ್ಞಯಾನ್ನಮಾದಾಯ ಪರಿವೇಷ್ಟುಮುಪಾಗತಾ । ಅಪಾಸರ್ಪತ್ತತೋ ದೂರೇ ವಿಪ್ರಮಧ್ಯೇ ತು ಸಂಸ್ಥಿತಾ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಸೀತೆಯು ಅನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹಂಚಲು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ನಡುವೆ ನಿಂತು, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಳು.

ಗುಲ್ಮೈರಾಚ್ಛಾದ್ಯ ಚಾತ್ಮಾನಂ ನಿಗೂಢಂ ಸಾ ಸ್ಥಿತಾ ತದಾ । ಏಕಾನ್ತೇ ತು ತದಾ ಸೀತಾಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ರಾಘವನನ್ದನಃ ॥ ೨,೧೦.

ಗಿಡಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸೀತೆಯು ಅಡಗಿಕೊಂಡು ನಿಂತಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸೀತೆಯು ಒಬ್ಬಳೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ರಾಘವನು ತಿಳಿದನು.

ವಿಮೃಶ್ಯ ಸುಚಿರಂ ಕಾಲಮಿದಂ ಕಿಮಿತಿ ಸತ್ವರಮ್ । ಕಿಞ್ಚಿತ್ಕ್ವಚಿದ್ಗತಾ ಸಾಧ್ವೀ ತ್ರಪಾಯಾಃ ಕಾರಣೇನ ಹಿ ॥ ೨,೧೦.

ಬಹಳ ಸಮಯ ಯೋಚಿಸಿ, ಇದು ಏಕೆಂದೆಂದು ರಾಮನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು. ಆ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ ಲಜ್ಜೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಳು.

ಕಿಂ ವಾ ನ ಭೋಜಯನ್ವಿಪ್ರಾನ್ಸೀ ತಾಮನ್ವೇಷಯಾಮ್ಯಹಮ್ । ವಿಮೃಶನ್ನೇವಮೇವಂ ಸ ಸ್ವಯಂ ವಿಪ್ರಾನಭೋಜಯತ್ ॥ ೨,೧೦.

ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂಳಿಸುವುದೇನು ತಪ್ಪು? ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಆಕೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟೆ. ಆದರೆ, ಅವನು ತಾನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ಕೊಡದೆ ಉಳಿದನು.

ಗತೇಷು ದ್ವಿಜಮುಖ್ಯೇಷು ಪ್ರಿಯಾಂ ರಾಮೋಽಬ್ರವೀದಿದಮ್ । ಕಥಂ ತಲಾಸು ಲೀನಾ ತ್ವಂ ಮುನೀನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಮಾಗತಾನ್ ॥ ೨,೧೦.

ಪ್ರಮುಖ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ರಾಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಮುನಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ನೀನು ಹೇಗೆ ನೆಲದೊಳಗೆ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದೆ?'

ತತ್ಸರ್ವಂ ಮಮ ತನ್ವಙ್ಗಿ ಕಾರಣಂ ವದ ಮಾ ಚಿರಮ್ । ಏವಮುಕ್ತಾ ತದಾ ಭರ್ತ್ರಾ ಸೀತಾ ಸಾಧೋಮುಖೀ ಸ್ಥಿತಾ । ಮುಞ್ಚನ್ತೀ ಚಾಶ್ರುಸಂಘಾತಂ ರಾಘವಂ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ॥ ೨,೧೦.

ಎಲ್ಲದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳು ಎಂದು ರಾಮನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸೀತೆಯು ತಲೆ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ನಿಂತು, ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ರಾಘವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ಸೀತೋವಾಚ । ಶೃಣು ತ್ವಂ ನಾಥ ಯದ್ದೃಷ್ಟಮಾಶ್ಚರ್ಯಮಿಹ ಯಾದೃಶಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಸೀತೆಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾಥಾ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೀನು ಕೇಳು.'

ಪಿತಾ ತವ ಮಯಾ ದೃಷ್ಟೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಗ್ರೇ ತು ರಾಘವಃ । ಸರ್ವಾಭರಣಸಂಯುಕ್ತೋದ್ವೌ ಚಾನ್ಯೌ ಚ ತಥಾವಿಧೌ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಘವ, ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಿದೆನು. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನಿಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದರು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತ್ವತ್ಪಿತರಞ್ಚಾಹಮಪಕ್ರಾನ್ತಾ ತವಾನ್ತಿಕಾತ್ । ವಲ್ಕಲಾಜಿನಸಂವೀತಾ ಕಥಂ ರಾಜ್ಞಃ ಪುರಃ ಪ್ರಭೋ ॥ ೨,೧೦.

ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಯಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿದೆನು. ಬಗ್ಗೆಯೂ ಚರ್ಮದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಇದ್ದ ನನಗೆ, ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಭಯವಾಯಿತು.

ಭವಾಮಿ ರಿಪುವೀರಘ್ನ ಸತ್ಯಮೇತದುಹಾಹೃತಮ್ । ಸ್ವಹಸ್ತೇನ ಕಥಂ ದೇಯಂ ರಾಜ್ಞೇ ವಾ ಭೋಜನಂ ಮಯಾ ॥ ೨,೧೦.

ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸುವವರೇ, ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಸತ್ಯವಿದು. ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ರಾಜನಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಡಬಲ್ಲೆ?

ದಾಸಾನಾಮಪಿ ಯೇ ದಾಸಾ ನೋಪಭುಞ್ಜನ್ತಿ ಕರ್ಹಿಚಿತ್ । ತೃಣಪಾತ್ರೇ ಕಥಂ ತಸ್ಮೈ ಅನ್ನಂ ದಾತುಂ ಹಿ ಶಕ್ರುಯಾಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ದಾಸರಿಗೂ ದಾಸರು ಕೂಡ ಇಂತಹ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಊಟವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ರಾಜನಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಡಬಲ್ಲೆ?

ಯಾಹಂ ರಾಜ್ಞಾ ಪುರಾ ದೃಷ್ಟಾ ಸರ್ವಾಭರಣಭೂಷಿತಾ । ಸಾ ಸ್ವೇದಮಲದಿಗ್ಧಾಙ್ಗೀ ಕಥಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಭೂಪತಿಮ್ । ಅಪಕೃಷ್ಟಾಸ್ಮಿ ತೇನಾಹಂ ತ್ರಪಯಾ ರಘುನನ್ದನ । ಶ್ರೀಭಾಗವಾನುವಾಚ ॥ ೨,೧೦.

ನಾನು ಹಿಂದೆ ರಾಜನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಾನು ಬೆವರು ಮತ್ತು ಧೂಳಿನಿಂದ ಅಳಕಾದ ದೇಹದಿಂದ ಭೂಪತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಲಿ? ಇದರಿಂದ, ರಘುನಂದನ, ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ನಾನು ದೂರವಾಯಿತು.

ಇತಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರಿಯಾವಾಕ್ಯಂ ರಾಮೋ ವಿಸ್ಮಿತಮಾನಸಃ ॥ ೨,೧೦.

ಪ್ರಿಯೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಮನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

ಆಶ್ಚರ್ಯಮಿತಿ ತಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತದಾ ಸ್ವಸ್ಥಾನಮಾಗಮತ್ । ಸೀತಯಾ ಪಿತರೋ ದೃಷ್ಟಾ ಯಥಾ ತತ್ತೇ ನಿವೇದಿತಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಇದು ಒಂದು ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಅರಿತು, ರಾಮನು ತನ್ನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಸೀತೆಯು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಕಂಡುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಅಪರಂ ಶ್ರಾದ್ಧಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಕಿಞ್ಚಿಚ್ಛೃಣು ಸಮಾಸತಃ । ಅಮಾವಸ್ಯಾದಿನೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಗೃಹದ್ವಾರೇ ಸಮಾಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೨,೧೦.

ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಶ್ರಾದ್ಧದ ಮಹಿಮೆ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಕೇಳು: ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ದಿನ ಪಿತೃಗಳು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಆಗಿ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ.

ವಾಯುಭೂತಾಃ ಪ್ರವಾಞ್ಛನ್ತಿ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪಿತೃಗಣಾ ನೃಣಾಮ್ । ಯಾವದಸ್ತಮಯಂ ಭಾನೋಃ ಕ್ಷುತ್ಪಿಪಾಸಾಸಮಾಕುಲಾಃ ॥ ೨,೧೦.

ಗಾಳಿಯಂತೆ ಆಗಿರುವ ಪಿತೃಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ಭೂಕುಶಲವಿಲ್ಲದೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುವವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ತತಶ್ಚಾಸ್ತಂ ಗತೇ ಸೂರ್ಯೇ ನಿರಾಶಾ ದುಃಖಸಂಯುತಾಃ । ನಿಃಶ್ವಸನ್ತಶ್ಚಿರಂ ಯಾನ್ತಿ ಗರ್ಹಯನ್ತಸ್ತು ವಂಶಜಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿದಾಗ, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ವಂಶಜರನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಅಮಾಯಾಂ ಕರ್ತುಮರ್ಹತಿ । ಯದಿ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಕುರ್ವನ್ತಿ ಪುತ್ರಾದ್ಯಾಸ್ತಸ್ಯ ಬಾನ್ಧವಾಃ ॥ ೨,೧೦.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ದಿನ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವನ ಪುತ್ರರು ಅಥವಾ ಬಂಧುಗಳು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ—

ಉದ್ಧೃತಾ ಯೇ ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧೇ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಞ್ಚ ತೈಃ ಸಹ । ಭಜನ್ತೇ ಕ್ಷುತ್ಪಿಪಾಸಾ ವಾ ನ ತೇಷಾಂ ಜಾಯತೇ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೨,೧೦.

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಪಿತೃಗಳು ಕೂಡ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಹಸಿವೂ ದಾಹವೂ ಎಂದಿಗೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಾಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಸಮ್ಯಕ್ಕುರ್ಯಾದ್ವಿಚಕ್ಷಣಃ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಚರೇದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಶಾಕೈರಪಿ ಯಥಾವಿಧಿ ॥ ೨,೧೦.

ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಸಸ್ಯಾಹಾರದಿಂದಲೂ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕುರ್ವೀತ ಸಮಯೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಕುಲೇ ಕಶ್ಚಿನ್ನ ಸೀದತಿ । ಆಯುಃ ಪುತ್ರಾನ್ಯಶಃ ಸ್ವರ್ಗಂ ಕೀರ್ತಿಂ ಪುಷ್ಟಿಂ ಬಲಂ ಶ್ರಿಯಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ದುಃಖವಿಲ್ಲ. ಆಯುಷ್ಯ, ಮಕ್ಕಳು, ಕೀರ್ತಿ, ಸ್ವರ್ಗ, ಗೌರವ, ಪೋಷಣೆ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ—allವು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.