ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಮೃತಾನಾಮಪಿ ಜನ್ತೂನಾಂ ಶ್ರಾದ್ಧಮಾಪ್ಯಾಯನಂ ಯದಿ । ನಿರ್ವಾಣಸ್ಯ ಪ್ರದೀಪಸ್ಯ ತೈಲಂ ಸಂವರ್ಧಯೇಚ್ಛಿಖಾಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಪೋಷಣೆಯಾದರೆ, ಅದು ನಂದಿದ ದೀಪಕ್ಕೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಾಕಿದಂತೆ, ಮತ್ತೆ ಬೆಳಕು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೃತಾಶ್ಚ ಪುರುಷಾಃ ಸ್ವಾಮಿನ್ ಸ್ವಕರ್ಮಜನಿತಾಂ ಗತಿಮ್ । ಗಾಹನ್ತಃ ಕೇ ಕಥಂ ಸ್ವಸ್ಯ ಸುತಸ್ಯ ಶ್ರೇಯ ಆಪ್ನುಯುಃ ॥ ೨,೧೦.

ತಮ್ಮ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುವವರು ಮೃತರು; ಅವರು ಅಥವಾ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು?

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಶ್ರುತೇಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತಸ್ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯಂ ಬಲವತ್ತರಮ್ । ಶ್ರುತ್ಯಾ ತುಃ ಬೋಧಿತಾರ್ಥಸ್ಯ ಪೀಯೂಷತ್ವಾದಿರೂಪತಾ ॥ ೨,೧೦.

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ವೇದದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರಕ್ಕಿಂತ ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿದೆ; ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳು ಅಮೃತದಂತಿವೆ.

ನಾಮಗೋತ್ರಂ ಪಿತೄಣಾಂ ವೈ ಪ್ರಾಪಕಂ ಹವ್ಯಕವ್ಯಯೋಃ । ಶ್ರಾದ್ಧಸ್ಯ ಮನ್ತ್ರಾಸ್ತದ್ವತ್ತು ಪ್ರಾಪಕಾಶ್ಚೈವ ಭಕ್ತಿತಃ ॥ ೨,೧೦.

ಪಿತೃಗಳ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಗೋತ್ರವೇ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಹವನವನ್ನು ತಲುಪಿಸುವ ಮಾರ್ಗ; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯೂ ತಲುಪಿಸುವವು.

ಅಚೇತನಾನಿ ಚೈತಾನಿ ಪ್ರಾಪಯನ್ತಿ ಕಥನ್ತ್ವಿತಿ । ಸುಪರ್ಣ ನಾವಗನ್ತವ್ಯಂ ಪ್ರಾಪಕಂ ವಚ್ಮಿ ತೇಽಪರಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಈ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳು ಹೇಗೆ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ತಲುಪಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸುಪರ್ಣ, ಇನ್ನೊಂದು ತಲುಪಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತಾದಯಸ್ತೇಷಾ ಮಾಧಿಪತ್ಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ । ಕಾಲೇ ನ್ಯಾಯಾಗತಂ ಪಾತ್ರೇ ವಿಧಿನಾ ಪ್ರತಿಪಾದಿತಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತರು ಮತ್ತು ಇತರರು ಪಿತೃಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಅರ್ಪಿಸಿದುದನ್ನು ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅನ್ನಂ ನಯನ್ತಿ ತತ್ರೈತೇ ಜನ್ತುರ್ಯತ್ರಾವತಿಷ್ಠತೇ । ನಾಮ ಗೋತ್ರಞ್ಚ ಮನ್ತ್ರಾಶ್ಚ ದತ್ತಮನ್ನಂ ನಯನ್ತಿ ತೇ ॥ ೨,೧೦.

ಅವರು ಆ ಆತ್ಮ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅನ್ನವನ್ನು ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೆಸರು, ಗೋತ್ರ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀಡಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಪಿ ಯೋನಿಶತಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾಂಸ್ತಾಂಸ್ತೃಪ್ತಿರುಪತಿಷ್ಠತಿ । ತೇಷಾಂ ಲೋಕಾನ್ತರಸ್ಥಾನಾಂ ವಿವಿಧೈರ್ನಾಮಗೋತ್ರಕೈಃ ॥ ೨,೧೦.

ನೂರು ಜನ್ಮಗಳನ್ನಾದರೂ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ಅವರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಹೆಸರು, ಗೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೂ ಅದು ತಲುಪುತ್ತದೆ.

ಅಪಸವ್ಯಂ ಕ್ಷಿತೌ ದರ್ಭೇ ದತ್ತಾಃ ಪಿಣ್ಡಾಸ್ತ್ರಯಸ್ತು ವೈ । ಯಾನ್ತಿ ತಾಂಸ್ತರ್ಪಯನ್ತ್ಯೇವಂ ಪ್ರೇತಸ್ಥಾನಸ್ಥಿತಾನ್ಪಿತೄನ್ ॥ ೨,೧೦.

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದರ್ಭೆಯ ಮೇಲೆ ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ ಇಡುವ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳು, ಪ್ರೇತಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಅಪ್ರಾಪ್ತಯಾತನಾಸ್ಥಾನಾಃ ಶ್ರೇಷ್ಠಾ ಯೇ ಭುವಿ ಪಞ್ಚಧಾ । ನಾನಾರೂಪಾಸ್ತು ಜಾತಾ ಯೇ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನ್ಯಾದಿಜಾತಿಷು ॥ ೨,೧೦.

ಯಾತನಾಸ್ಥಾನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಲುಪದವರು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು, ಪ್ರಾಣಿಗಳಾದ್ಯಂತ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು—

ಯದಾಹಾರಾ ಭವನ್ತ್ಯೇತೇ ಪಿತರೋ ಯತ್ರ ಯೋನಿಷು । ತಾಸುತಾಸು ತದಾಹಾರಃ ಶ್ರಾದ್ಧಾ ಅವತಿಷ್ಠತಿ ॥ ೨,೧೦.

ಪಿತೃಗಳು ಯಾವ ಯಾವ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಹಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವರೋ, ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಆ ಆಹಾರವೇ ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ಯಥಾ ಗೋಷು ಪ್ರನಷ್ಟಾಸು ವತ್ಸೋ ವಿನ್ದತಿ ಮಾತರಮ್ । ತಥಾನ್ನಂ ನಯತೇ ವಿಪ್ರ ಜನ್ತುರ್ಯತ್ರಾವತಿಷ್ಠತೇ ॥ ೨,೧೦.

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕಳೆದುಹೋದರೂ, ಕರು ತಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅನ್ನವು ಅವನಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ.

ಪಿತರಃ ಶ್ರಾದ್ಧಮೋಕ್ತಾರೋ ವಿಶ್ವೇರ್ದೇವೈಃ ಸದಾ ಸಹ । ಏತೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಸದಾ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಪಿತೄನ್ಸನ್ತರ್ಪಯನ್ತ್ಯತಃ ॥ ೨,೧೦.

ಪಿತೃಗಳು ಸದಾ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಸದಾ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಸುರುದ್ರಾದಿತಿಸುತಾಃ ಪಿತರಃ ಶ್ರಾದ್ಧದೇವತಾಃ । ಪ್ರೀಣಯಾತೇ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಪಿತೄಞ್ಶ್ರಾದ್ಧೇಷು ತರ್ಪಿತಾಃ ॥ ೨,೧೦.

ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಆದಿತ್ಯರು ಅದಿತಿಯ ಮಕ್ಕಳು. ಪಿತೃಗಳು ಶ್ರಾದ್ಧದ ದೇವತೆಗಳು. ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾದಾಗ, ಅವರು ಮಾನವರ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಗುರ್ವಿಣೀ ಗರ್ಭಮಪಿ ಪ್ರೀಣಾತಿ ವೈ ಯಥಾ । ದೋಹದೇನ ತಥಾ ದೇವಾಃ ಶ್ರಾದ್ಧೈಃ ಸ್ವಾಂಶ್ಚ ಪಿತೄನ್ನೃಣಾಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಹೆಣ್ಣು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನನ್ನೂ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವನ್ನೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರ ಪಿತೃಗಳು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಬಲಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಹೃಷ್ಯನ್ತಿ ಪಿತರಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲಮುಪಸ್ಥಿತಮ್ । ಅನ್ಯೋನ್ಯಂ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಸಮ್ಪತನ್ತಿ ಮನೋಜವಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಪಿತೃಗಳು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆದು, ಯೋಚನೆಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಃ ಸಹ ಚಾಶ್ನನ್ತಿ ಪಿತರೋ ಹ್ಯನ್ತರಿಕ್ಷಗಾಃ । ವಾಯುಭೂತಾಶ್ಚ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಯಾನ್ತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪಿತೃಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಜೊತೆ ಕೂತು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಗಾಳಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ತಿನ್ನಿದ ಮೇಲೆ, ಅವರು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನಿಮನ್ತ್ರಿತಾಸ್ತು ಯೇ ವಿಪ್ರಾಃ ಶ್ರಾದ್ಧಪೂರ್ವದಿನೇಃ ಖಗ । ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಪಿತರಸ್ತೇಷು ಭುಕ್ತ್ವಾ ಯಾನ್ತಿ ಸ್ವಮಾಲಯಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಒಯ್ಯಾ ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಶ್ರಾದ್ಧದ ಮುನ್ನದಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಾಗ, ಪಿತೃಗಳು ಅವರಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ತ್ರಾ ತು ಯದ್ಯೇಕಃ ಶ್ರಾದ್ಧೇ ವಿಪ್ರೋ ನಿಮನ್ತ್ರಿತಃ । ಉದರಸ್ಥಃ ಪಿತಾ ತಸ್ಯ ವಾಮಪಾರ್ಶ್ವೇ ಪಿತಾಮಹಃ ॥ ೨,೧೦.

ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವರು ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ, ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ತಾತ ಇದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರಪಿತಾಮಹೋ ದಕ್ಷಿಣತಃ ಪೃಷ್ಠತಃ ಪಿಣ್ಡಭಕ್ಷಕಃ । ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲೇ ಯಮಃ ಪ್ರೇತಾನ್ಪಿತೄಂಶ್ಚಾಪಿ ಯಮಾಲಯಾತ್ ॥ ೨,೧೦.

ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪರತಾತ ಇದ್ದಾರೆ, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಿನ್ನುವವನು ಇದ್ದಾನೆ. ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಮನು ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಪ್ರೇತರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ವಿಸರ್ಜಯತಿ ಮಾನುಷ್ಯೇ ನಿರಯಸ್ಥಾಂಶ್ಚ ಕಾಶ್ಯಪ । ಕ್ಷುಧಾರ್ತಾಃ ಕೀರ್ತಯನ್ತಶ್ಚ ದುಷ್ಕೃತಞ್ಚ ಸ್ವಯಙ್ಕೃತಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಓ ಕಾಶ್ಯಪ, ಯಮನು ನರಕದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನೂ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ತಾವು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಕಾಙ್ಕ್ಷನ್ತಿ ಪುತ್ರಪೌತ್ರೇಭ್ಯಃ ಪಾಯಸಂ ಮಧುಸಂಯುತಮ್ । ತಸ್ಮಾತ್ತಾಂಸ್ತತ್ರ ವಿಧಿನಾ ತರ್ಪಯೇತ್ಪಾಯಸೇನ ತು ॥ ೨,೧೦.

ಪಿತೃಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಂದ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಜೇನು ಬೆರೆಸಿದ ಪಾಯಸವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಪಾಯಸದಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಸ್ವಾಮಿನ್ಕೇನಾಪಿ ತೇ ದೃಷ್ಟಾ ಆಗತಾಃ ಪಿತರೋ ದ್ವಿಜ । ಲೋಕಾದಮುಷ್ಮಾದಾಗತ್ಯ ಭುಞ್ಜನ್ತೋ ಭುವಿ ಮಾನದ ॥ ೨,೧೦.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ದ್ವಿಜರೆ, ಪಿತೃಗಳು ತಮ್ಮ ವಂಶಜರಿಂದ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವುದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದಾರೆಯೇ, ಓ ಮಾನದಾತ?

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ । ಗರುತ್ಮಞ್ಛೃಣು ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಯಥಾ ದೃಷ್ಟಾಸ್ತು ಸೀತಯಾ । ಪಿತರೋ ವಿಪ್ರದೇಹೇ ವೈ ಶ್ವಶುರಾದ್ಯಾಸ್ತ್ರಯಃ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೨,೧೦.

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಗರುಡನೇ, ನಾನು ಹೇಳುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಸೀತೆಯು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾವ ಮತ್ತು ಇತರ ಮೂವರು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಳು.

ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಿತುರಾಜ್ಞಾಂ ವೈ ರಾಮೋ ವನಮುಪಾಗಮತ್ । ತತಃ ಪುಷ್ಕರಯಾತ್ರಾರ್ಥಂ ರಾಮೋಽಯಾತ್ಸೀತಯಾ ಸಹ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಮನು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ನಂತರ ಪುಷ್ಕರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಲು ರಾಮನು ಸೀತೆಯ ಜೊತೆ ಹೊರಟನು.

ತೀರ್ಥಂ ಚಾಪಿ ಸಮಾಗತ್ಯ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಪ್ರಾರಬ್ಧವಾಂಸ್ತು ಸಃ । ಫಲಂ ಪಕ್ವನ್ತು ಜಾನಕ್ಯಾ ಸಿದ್ಧಂ ರಾಮೇ ನಿವೇದಿತಮ್ ॥ ೨,೧೦.

ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ರಾಮನು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಜಾನಕಿಯು ತಯಾರಿಸಿದ ಪಾಕವನ್ನು ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ರಾಮನಿಗೆ ನೀಡಿದರು.

ಸ್ನಾತಪ್ರಿಯೋಕ್ತವಾಕ್ಯಾತ್ತು ಸುಸ್ನಾತಾ ನಮಪಾಲಯತ್ । ನಭೋಮಧ್ಯಗತೇ ಸೂರ್ಯೇ ಕಾಲೇ ಕುತುಪ ಆಗತೇ ॥ ೨,೧೦.

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಸೀತೆಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು. ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯವೂ ಬಂದಿತು.

ಅಯಾತಾ ಋಃಷಯಃ ಸರ್ವೇ ಯೇ ರಾಮೇಣ ನಿಮನ್ತ್ರಿತಾಃ । ತಾನ್ಮುನೀನಾಗತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವೈದೇಹೀ ಜನಕಾತ್ಮಕಾ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಮನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುನಿಗಳು ಬರದೆ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನಕನ ಮಗಳು ವೈದೇಹಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು.

ರಾಮಾಜ್ಞಯಾನ್ನಮಾದಾಯ ಪರಿವೇಷ್ಟುಮುಪಾಗತಾ । ಅಪಾಸರ್ಪತ್ತತೋ ದೂರೇ ವಿಪ್ರಮಧ್ಯೇ ತು ಸಂಸ್ಥಿತಾ ॥ ೨,೧೦.

ರಾಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಸೀತೆಯು ಅನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹಂಚಲು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ನಡುವೆ ನಿಂತು, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಳು.