ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಓಂ ಪೃಥಿವ್ಯೈ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಮಿತಿ ಚೈಕಂ ನಿವೇದಯೇತ್ । ಓಂ ಯಮಾಯ ನಮಶ್ಚೇತಿ ದ್ವಿತೀಯಂ ತದನನ್ತರಮ್ ॥ ೨,೮.

'ಓಂ ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ 'ಓಂ ಯಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಓಂ ನಮಶ್ಚಾಥ ರುದ್ರಾಯ ಶ್ಮಾಶಾನಪತಯೇ ನಮಃ । ತತೋ ದೀಪ್ತೇ ಸಮಿದ್ಧೇಽಗ್ನೌ ಭೂಮೌ ಪ್ರಕೃತಿದಾರುಣೇ ॥ ೨,೮.

'ಓಂ ರುದ್ರನಿಗೆ, ಶ್ಮಶಾನಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಜಪಿಸಿ, ನಂತರ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸಪ್ತಭ್ಯೋ ಯಮಸಂಜ್ಞೇಭ್ಯೋ ದದ್ಯಾತ್ಸಪ್ತ ಜಲಾಞ್ಜಲೀನ್ । ಯಮಾಯ ಧರ್ಮರಾಜಾಯ ಮೃತ್ಯವೇ ಚಾನ್ತಕಾಯ ಚ ॥ ೨,೮.

ಯಮನೆಂದು ಹೆಸರಿರುವ ಏಳು ರೂಪಗಳಿಗೆ ಏಳು ಸಲ ನೀರಿನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಯಮ, ಧರ್ಮರಾಜ, ಮೃತ್ಯು ಮತ್ತು ಅಂತಕನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ವೈವಸ್ವತಾಯ ಕಾಲಾಯ ಸರ್ವಪ್ರಾಣಹರಾಯ ಚ । ಸ್ವಧಾಕಾರನಮಸ್ಕಾರಪ್ರಣವೈಃ ಸಹ ಸಪ್ತಧಾ ॥ ೨,೮.

ವೈವಸ್ವತ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ, ಸ್ವಧಾ, ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಣವದೊಂದಿಗೆ ಏಳು ಸಲ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಅಮುಕಾಮುಕಗೌತ್ರೈತತ್ತುಭ್ಯಮಸ್ತು ತಿಲೋದಕಮ್ । ಪ್ರದದ್ಯಾದ್ದಶ ಪಿಣ್ಡಾಂಸ್ತು ಅರ್ಘಪುಷ್ಪಸಮನ್ವಿತಾನ್ ॥ ೨,೮.

'ಅಮೂಕ ಮತ್ತು ಅಮೂಕ ಗೌತ್ರದವರಿಗೆ ಈ ಎಳ್ಳಿನ ನೀರು ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಧೂಪೋ ದೀಪೋ ಬಲಿರ್ಗನ್ಧಃ ಸರ್ವೇಷಾಮಸ್ತು ಚಾಕ್ಷಯಃ । ದಶ ಪಿಣ್ಡಾಂಸ್ತು ದಾನ್ದತ್ತ್ವಾ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸೌಮ್ಯಂ ಮುಖಂ ಸ್ಮರೇತ್ ॥ ೨,೮.

ಧೂಪ, ದೀಪ, ಬಲಿ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರಲಿ. ಹತ್ತು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶಾಂತವಾದ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

ಕುರ್ಯಾಚ್ಚ ಮಾಸಿಕಂ ಮಾಸಿ ಸಪಿಣ್ಡೀಕರಣಂ ತತಃ । ಆಶೌಚಾನ್ತೇ ತತಃ ಕುರ್ಯಾದಾತ್ಮನೋ ವಾ ಮರಸ್ಯ ತು ॥ ೨,೮.

ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಮಾಸಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ನಂತರ ಸಪಿಂಡೀಕರಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅಶೌಚ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ತಾನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮೃತನಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಕುರ್ಯಾದಸ್ಥಿರತಾಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಶಕ್ತ್ಯಾರೋಗ್ಯಧನಾಯುಷಮ್ । ಏತತ್ತೇ ಸರ್ವಮಾಖ್ಯಾತಂ ಜೀವಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಮಯಾ ಖಗ ॥ ೨,೮.

ಈ ಲೋಕವು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಧನ ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ, ಹಕ್ಕಿಯೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಜೀವಂತ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಎಲ್ಲ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೯ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಉಕ್ತಮಾದ್ಯಾಂ ಕ್ರಿಯಾಂ ಯಾವನ್ನೃಪೋಽಪೀತಿತ್ವಯಾನಘ । ಕಸ್ಯಚಿತ್ಕೇನಚಿದ್ರಾಜ್ಞಾ ಕಿಮಾದ್ಯಾ ಸಾ ಕೃತಾ ಪುರಾ ॥ ೨,೯.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೇ, ನೀನು ಈ ಮೊದಲಿನ ವಿಧಿಯನ್ನು ರಾಜನಿಗೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಯಾರ ಆದೇಶದಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಮೊದಲ ವಿಧಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು?

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಸುಪರ್ಣ ಶೃಣು ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಯಥಾ ರಾಜ್ಞಾ ಕ್ರಿಯಾ ಕೃತಾ । ಆಸೀತ್ಕೃತಯುಗೇ ರಾಜಾ ವಾಙ್ಗೋ ವೈ ಬಭ್ರುವಾಹನಃ ॥ ೨,೯.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಸುಪರ್ಣ, ಕೇಳು, ರಾಜನೊಬ್ಬನು ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಭ್ರುವಾಹನನ ಮಗನಾದ ವಂಗ ಎಂಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಶ್ಚತುರನ್ತಾಯಾ ಗೋಪ್ತಾ ಪಕ್ಷೀನ್ದ್ರ ಧರ್ಮತಃ । ಚತುರ್ಭಾಗಾಂ ಭುವಂ ಕೃತ್ಸ್ನಾಂ ಸ ಭುಙ್ಕೇ ವಸುಧಾಧಿಪಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಭೂಮಿಯ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಧರ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ. ಅವನು vasudhādhipatiಯಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ನ ಪಾಪಕೃತ್ಕಶ್ಚಿದಾಸೀತ್ತಸ್ಮಿನ್ರಾಜ್ಯಂ ಪ್ರಶಾಸತಿ । ನಾಸೀಚ್ಚೌರಭಯಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ನ ಕ್ಷುದ್ರಭಯಮೇವ ಹಿ ॥ ೨,೯.

ಅವನ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪಾಪಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕುಟಿಲ ಜನರ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಾಸೀದ್ವ್ಯಾಧಿಭಯಞ್ಚಾಪಿ ತಸ್ಮಿಞ್ಜನಪದೇಶ್ವರೇ । ಸ್ವಧರ್ಮೇ ರೇಮಿರೇ ಚಾಸೀತ್ತೇಜಸಾ ಭಾಸ್ಕರೋಪಮಃ ॥ ೨,೯.

ಆ ರಾಜನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದರು. ಆ ರಾಜನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

ಅಕ್ಷುಬ್ಧತ್ವೇರ್ಽಚಲಸಮಃ ಸಹಿಷ್ಣುತ್ವೇ ಧರಾಸಮಃ । ಸ ಕದಾಚಿನ್ಮಹಾಬಾಹುಃ ಪ್ರಭೂತಬಲವಾಹನಃ ॥ ೨,೯.

ಅಚಲವಾದ ಪರ್ವತದಂತೆ ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸು, ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಹನೆಯುಳ್ಳ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಅವನು, ತನ್ನ ಬಲ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊರಟನು.

ವನಂ ಜಗಾಮ ಗಹನಂ ಹಯಾನಾಞ್ಚ ಶತೈರ್ವೃತಃ । ಸಿಂಹನಾದೈಶ್ಚ ಯೋಧಾನಾಂ ಶಙ್ಖದುನ್ದುಭಿನಿಃ ಸ್ವನೈಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನನ್ನು ನೂರಾರು ಕುದುರೆಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಯೋಧರ ಸಿಂಹದಹಾವಳಿಯ ಕೂಗು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಡೊಳ್ಳಿನ ಘೋಷಗಳ ನಡುವೆ, ಆ ಗಾಢವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಆಸೀತ್ಕಿಲಕಿಲಾಶಬ್ದಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ಗಚ್ಛತೀ ಪಾರ್ಥಿವೇ । ತತ್ರತತ್ರ ಚ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರೈಃ ಸ್ತೂಯಮಾನಃ ಸಮನ್ತತಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗರ್ಜನೆಯ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂದಿತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿರ್ಯಯೌ ಪರಯಾ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ವನಂ ಮೃಗಜಿಘಾಂಸಯಾ । ಸ ಗಚ್ಛನ್ದದೃಶೇ ಧೀಮಾನ್ನನ್ದನಪ್ರತಿಮಂ ವನಮ್ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹೊರಟನು; ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಜ್ಞಾನಿಯು ನಂದನವನದಂತೆ ಕಾಣುವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು.

ಬಿಲ್ವಾರ್ಕಖದಿರಾಕೀರ್ಣಂ ಕಪಿತ್ಥಧ್ವಜಸಂಯುತಮ್ । ವಿಷಮೈಃ ಪರ್ವತೈಶ್ಚೈವ ಸರ್ವತಶ್ಚ ಸಮನ್ವಿತಮ್ ॥ ೨,೯.

ಅದು ಬಿಳ್ವ, ಅರ್ಕ, ಖದಿರ ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಕಪಿತ್ಥ ಮತ್ತು ಧ್ವಜ ಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಠಿಣ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ನಿರ್ಜಲಂ ನಿರ್ಮನುಷ್ಯಞ್ಚ ಬಹುಯೋಜನಮಾಯತಮ್ । ಮೃಗಸಿಂಹೈರ್ಮಹಾಘೋರೈನ್ಯೈಶ್ಚಾಪಿ ವನೇಚರೈಃ ॥ ೨,೯.

ಅದು ನೀರಿಲ್ಲದ, ಜನರಿಲ್ಲದ, ಅನೇಕ ಯೋಜನೆಗಳಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಅರಣ್ಯವಾಗಿತ್ತು; ಭಯಾನಕವಾದ ಮೃಗಗಳು, ಸಿಂಹಗಳು ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ಕಾಡುಜೀವಿಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು.

ತದ್ವನಂ ಮನುಜ ವ್ಯಾಘ್ರಃ ಸಭೃತ್ಯಬಲವಾಹನಃ । ಲೀಲಯಾ ಲೋಡಯಾಮಾಸ ಸೂದಯನ್ವಿವಿಧಾನ್ಮೃಗಾನ್ ॥ ೨,೯.

ಮನುಷ್ಯರೊಳಗಿನ ವ್ಯಾಘ್ರನಾದ ಅವನು, ತನ್ನ ಸೇವಕರೂ ಕುದುರೆಗಳೂ ಜೊತೆಗೆ, ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿ,色色ವಾದ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮೃಗಸ್ಯ ಕಸ್ಯಚಿತ್ಕುಕ್ಷಿಂ ತತೋ ವಿವ್ಯಾಧ ಭೂಮಿಪಃ । ರಾಜಾ ಮೃಗಪ್ರಸಙ್ಗೇನ ತಮನು ಪ್ರಾವಿಶದ್ವನಮ್ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಒಂದು ಮೃಗದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಾಣ ಹಾಯಿಸಿದನು; ಆ ಮೃಗವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ, ರಾಜನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಏಕಾಕೀ ವೈ ಹೃತಬಲಃ ಕ್ಷುತ್ಪ್ರಿಪಾಸಾಸಮನ್ವಿತಃ । ಸ ವನಸ್ಯಾನ್ತಮಾಸಾದ್ಯ ಮಹಚ್ಚಾರಣ್ಯಮಾಸದತ್ ॥ ೨,೯.

ಒಬ್ಬನೇ, ಶಕ್ತಿಹೀನನಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಅವನು ಆ ಅರಣ್ಯದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ದೊಡ್ಡ ಕಾಡನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

ತೃಷಯಾ ಪರಯಾವಿಷ್ಟೋಽನ್ವಿಷ್ಯಜ್ಜಲಮಿತಸ್ತತಃ । ಸ ದೂರಾತ್ಪೂರಚಕ್ರಾಹ್ವಂ ಹಂಸಸಾರಸನಾದಿತೈಃ ॥ ೨,೯.

ಅತಿಯಾದ ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ದೂರದಿಂದ ಹಂಸ ಮತ್ತು ಸಾರಸಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದ ಪೂರಚಕ್ರ ಎಂಬ ಸರೋವರವನ್ನು ಕಂಡನು.

ಸೂಚಿತಂ ಸರ ಆಗತ್ಯ ಸಾಶ್ವ ಏವ ವ್ಯಗಾಹತ । ಪದ್ಮಾನಾಞ್ಚ ಪರಾಗೇಣ ಉತ್ಪಲಾನಾಂ ರಜೇನ ಚ ॥ ೨,೯.

ಆ ಶಬ್ದದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಸರೋವರದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಕುದುರೆಯೊಂದಿಗೆ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದನು; ಅವನ ಮೇಲೆ ತಾವರೆಗಳ ಪುಡಿ ಮತ್ತು ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳ ಧೂಳು ಹಬ್ಬಿತು.

ಸುಗನ್ಧಮಮಲಂ ಶೀತಂ ಪೀತ್ವಾಮ್ಭೋ ನಿರ್ಜಗಾಮ ಹ । ಮಾರ್ಗಶ್ರಮಪರಿಶ್ರಾನ್ತಸ್ತಡಾಗತಟಮಣ್ಡಪಮ್ ॥ ೨,೯.

ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ, ಶುಭ್ರ, ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಯಾಣದ ದಣಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ ಅವನು ಸರೋವರದ ತೀರದ ಮಂದಿರದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.

ನ್ಯಗ್ರೋಧಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ತಸ್ಯಾಶು ಜಟಾಸ್ವಶ್ವಂ ಬಬನ್ಧ ಹ । ಸ ತತ್ರಾಸ್ತರಮಾಸ್ತೀರ್ಯ ಖೇಟಕಾನುಪಧಾಯ ಚ ॥ ೨,೯.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಲದ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಅದರ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದನು; ಒಂದು ಚಾಪೆಯನ್ನಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಕವಚವನ್ನು ತಲೆಯ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟು, ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದನು.

ಸೂಷ್ವಾಪ ವಾಯುನಾ ತತ್ರ ಸೇವ್ಯಾಮಾತಸ್ತದಾ ಕ್ಷಣಮ್ । ಕ್ಷಣಂ ಸುಪ್ತೇ ನೃಪೇ ತತ್ರ ಪ್ರೇತೋ ವೈ ಪ್ರೇತವಾಹನಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿದನು; ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯು ಅವನನ್ನು ತಂಪಾಗಿಸಿತು. ರಾಜನು ಆ ಕ್ಷಣ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಪ್ರೇತ ಮತ್ತು ಅದರ ವಾಹನವು ಬಂದವು.

ಕಶ್ಚಿದತ್ರಾಜಗಾಮಾಥ ಯುಕ್ತಃ ಪ್ರೇತಶತೇನ ಚ । ಅಸ್ಥಿಚರ್ಮಶಿರಾಶೇಷಶರೀರಃ ಪರಿವಿಭ್ರಮನ್ ॥ ೨,೯.

ಆಗ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬಂದು, ನೂರಾರು ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು; ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲುಬು, ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಹೋದನು.

ಭಕ್ಷ್ಯಂಪೇಯಂ ಮಾರ್ಗಮಾಣೋ ನ ಬಧ್ನಾತಿ ಧೃತಿಂ ಕ್ವಚಿತ್ । ತಮಪೂರ್ವಂ ನೃಪೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾಕರೋದಸ್ತ್ರಂ ಶರಾಸನೇ ॥ ೨,೯.

ಆನು ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಆ ವಿಚಿತ್ರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು.