ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಮಧ್ಯೇ ತೃತೀಯಾಂ ವಿನ್ಯಸ್ಯ ಪಶ್ಚಾದಾವಾಹನಾದಿಕಮ್ । ಆವಾಹನಾದಿನಾ ಪೂರ್ವಂ ವಿಶ್ವೇದೇವಾನ್ಪ್ರಪೂಜ್ಯಚ ॥ ೨,೮.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಇಟ್ಟು, ನಂತರ ಆಹ್ವಾನಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ವಿಶ್ವದೇವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ವಸುಭ್ಯಸ್ತ್ವಾಮಹಂ ವಿಪ್ರ ರುದ್ರೇಭ್ಯಸ್ತ್ವಾಮಹಂ ತತಃ । ಸೂರ್ಯೇಭ್ಯಸ್ತ್ವಾಮಹಂ ವಿಪ್ರ ಭೋಜಯಾಮೀತಿ ತಾನ್ವದೇತ್ ॥ ೨,೮.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬೇಕು: 'ವಸುಗಳಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ; ರುದ್ರರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ಸೂರ್ಯರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ಈಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು.

ಆವಾಹನಾದಿಕಂ ಶೇಷಂ ಕುರ್ಯಾಚ್ಚ ಪಿತೃಶೇಷವತ್ । ಸಾಮ್ಯಾಂ ಧೇನುಂ ತತೋ ದದ್ಯಾದ್ವಸೂದ್ದೇಶಂ ದ್ವಿಜಾಯ ತು ॥ ೨,೮.

ಮಿಕ್ಕ ಆಹ್ವಾನಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪಿತೃಶೇಷದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಹಸುವನ್ನು ವಸುಗಳಿಗಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು.

ಆಗ್ನೇಯ್ಯಾಂ ಚಾಥ ರೌದ್ರಾಯ ಯಾಮ್ಯಾಂ ಸೂರ್ಯದ್ವಿಜಾಯ ತು । ವಿಶ್ವೇಭ್ಯಶ್ಚಾಥ ದೇವೇಭ್ಯಸ್ತಿಲಪಾತ್ರಂ ನಿವೇದಯೇತ್ ॥ ೨,೮.

ಅಗ್ನೇಯ್ಯಕ್ಕೆ, ರೌದ್ರಕ್ಕೆ, ಯಾಮ್ಯಕ್ಕೆ, ಸೂರ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ವಿಶ್ವದೇವರಿಗೆ ಎಳ್ಳಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಸ್ವಸ್ತೀತ್ಯೇವ ತಥಾಕ್ಷಯ್ಯಂ ಜಲಂ ದತ್ತ್ವಾಥ ತಾನ್ದ್ವಿಜಾನ್ । ವಿಸರ್ಜಯೇತ್ಸ್ಮರನ್ವಿಷ್ಣುಂ ದೇವಮಷ್ಟಾಕ್ಷರಂ ವಿಭುಮ್ ॥ ೨,೮.

'ಸ್ವಸ್ತಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕ್ಷಯವಾಗದ ನೀರನ್ನು ನೀಡಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ವಿದಾಯ ಮಾಡಬೇಕು; ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ, ನೆನೆಸುತ್ತಾ.

ತತಃ ಕಾಮಂ ಕುಲೇಶಾನೀಂ ಶಿವಂ ನಾರಾಯಣಂ ಸ್ಮರೇತ್ । ಚತುರ್ದಶ್ಯಾಂ ತತೋ ಗಚ್ಛೇದ್ಯಥಾಪ್ರಾಪ್ತಾಂ ಸರಿದ್ವರಾಮ್ ॥ ೨,೮.

ಆಮೇಲೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ, ಮನೆಯ ದೇವತೆ, ಶಿವ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾದ ನದಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.

ವಸ್ತ್ರಾಣಿ ಲೋಹಖಣ್ಡಾನಿ ಜಿತಂ ತ ಇತಿ ಸಂಜಪನ್ । ದಕ್ಷಿಣಾಭಿಮುಖೋ ವಹ್ನಿಂ ಜ್ವಾಲಯೇತ್ತತ್ರ ಚ ಸ್ವಯಮ್ ॥ ೨,೮.

ಬಟ್ಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, 'ಇವು ಜಯಗೊಂಡವು' ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತ, ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಬೇಕು.

ಪಞ್ಚಾಶತಾ ಕುಶೈರ್ಬ್ರಾಹ್ಮೀಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರತಿಕೃತಿಂ ದಹೇತ್ । ಹುತ್ವಾ ಶ್ಮಾಶಾನಿಕಂ ಹೋಮಂ ಪೂರ್ಣಾಹುತ್ಯನ್ತಮೇವ ಹಿ ॥ ೨,೮.

ಐವತ್ತು ದರ್ಬೆ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಿ ರೂಪವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಯಬೇಕು. ನಂತರ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಕೊಟ್ಟು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು.

ನಿರಗ್ರಿಮಥ ವಾ ಭೂಮಿಂ ಯಮಂ ರುದ್ರಞ್ಚ ಸಂಸ್ಮರೇತ್ । ಹುತ್ವಾ ಪ್ರಾಧಾನಿಕೇ ಸ್ಥಾನೇ ಪಶ್ಚಾದಾವಾಹಯೇಚ್ಚ ತಮ್ ॥ ೨,೮.

ಅಥವಾ ಬೆಂಕಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಮ ಮತ್ತು ರುದ್ರರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಮುಖ್ಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು.

ಶ್ರಪಯೇಚ್ಚಾಪರಂ ವಹ್ನೌ ಮುದ್ಗಮಿಶ್ರಂ ಚರುಂ ತತಃ । ತಿಲತಣ್ಡುಲಮಿಶ್ರಞ್ಚ ದ್ವಿತೀಯಂ ಸಪವಿತ್ರಕಮ್ ॥ ೨,೮.

ಮತ್ತೊಂದು ಹೋಮದ ಆಹಾರವನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಹುರಿದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಹುರುಳಿಕಾಳುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಪವಿತ್ರ ದರ್ಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

ಓಂ ಪೃಥಿವ್ಯೈ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಮಿತಿ ಚೈಕಂ ನಿವೇದಯೇತ್ । ಓಂ ಯಮಾಯ ನಮಶ್ಚೇತಿ ದ್ವಿತೀಯಂ ತದನನ್ತರಮ್ ॥ ೨,೮.

'ಓಂ ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ 'ಓಂ ಯಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಓಂ ನಮಶ್ಚಾಥ ರುದ್ರಾಯ ಶ್ಮಾಶಾನಪತಯೇ ನಮಃ । ತತೋ ದೀಪ್ತೇ ಸಮಿದ್ಧೇಽಗ್ನೌ ಭೂಮೌ ಪ್ರಕೃತಿದಾರುಣೇ ॥ ೨,೮.

'ಓಂ ರುದ್ರನಿಗೆ, ಶ್ಮಶಾನಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಜಪಿಸಿ, ನಂತರ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸಪ್ತಭ್ಯೋ ಯಮಸಂಜ್ಞೇಭ್ಯೋ ದದ್ಯಾತ್ಸಪ್ತ ಜಲಾಞ್ಜಲೀನ್ । ಯಮಾಯ ಧರ್ಮರಾಜಾಯ ಮೃತ್ಯವೇ ಚಾನ್ತಕಾಯ ಚ ॥ ೨,೮.

ಯಮನೆಂದು ಹೆಸರಿರುವ ಏಳು ರೂಪಗಳಿಗೆ ಏಳು ಸಲ ನೀರಿನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಯಮ, ಧರ್ಮರಾಜ, ಮೃತ್ಯು ಮತ್ತು ಅಂತಕನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ವೈವಸ್ವತಾಯ ಕಾಲಾಯ ಸರ್ವಪ್ರಾಣಹರಾಯ ಚ । ಸ್ವಧಾಕಾರನಮಸ್ಕಾರಪ್ರಣವೈಃ ಸಹ ಸಪ್ತಧಾ ॥ ೨,೮.

ವೈವಸ್ವತ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ, ಸ್ವಧಾ, ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಣವದೊಂದಿಗೆ ಏಳು ಸಲ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಅಮುಕಾಮುಕಗೌತ್ರೈತತ್ತುಭ್ಯಮಸ್ತು ತಿಲೋದಕಮ್ । ಪ್ರದದ್ಯಾದ್ದಶ ಪಿಣ್ಡಾಂಸ್ತು ಅರ್ಘಪುಷ್ಪಸಮನ್ವಿತಾನ್ ॥ ೨,೮.

'ಅಮೂಕ ಮತ್ತು ಅಮೂಕ ಗೌತ್ರದವರಿಗೆ ಈ ಎಳ್ಳಿನ ನೀರು ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಧೂಪೋ ದೀಪೋ ಬಲಿರ್ಗನ್ಧಃ ಸರ್ವೇಷಾಮಸ್ತು ಚಾಕ್ಷಯಃ । ದಶ ಪಿಣ್ಡಾಂಸ್ತು ದಾನ್ದತ್ತ್ವಾ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸೌಮ್ಯಂ ಮುಖಂ ಸ್ಮರೇತ್ ॥ ೨,೮.

ಧೂಪ, ದೀಪ, ಬಲಿ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರಲಿ. ಹತ್ತು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶಾಂತವಾದ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

ಕುರ್ಯಾಚ್ಚ ಮಾಸಿಕಂ ಮಾಸಿ ಸಪಿಣ್ಡೀಕರಣಂ ತತಃ । ಆಶೌಚಾನ್ತೇ ತತಃ ಕುರ್ಯಾದಾತ್ಮನೋ ವಾ ಮರಸ್ಯ ತು ॥ ೨,೮.

ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಮಾಸಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ನಂತರ ಸಪಿಂಡೀಕರಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅಶೌಚ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ತಾನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮೃತನಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಕುರ್ಯಾದಸ್ಥಿರತಾಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಶಕ್ತ್ಯಾರೋಗ್ಯಧನಾಯುಷಮ್ । ಏತತ್ತೇ ಸರ್ವಮಾಖ್ಯಾತಂ ಜೀವಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಂ ಮಯಾ ಖಗ ॥ ೨,೮.

ಈ ಲೋಕವು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಧನ ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ, ಹಕ್ಕಿಯೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಜೀವಂತ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಎಲ್ಲ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೯ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಉಕ್ತಮಾದ್ಯಾಂ ಕ್ರಿಯಾಂ ಯಾವನ್ನೃಪೋಽಪೀತಿತ್ವಯಾನಘ । ಕಸ್ಯಚಿತ್ಕೇನಚಿದ್ರಾಜ್ಞಾ ಕಿಮಾದ್ಯಾ ಸಾ ಕೃತಾ ಪುರಾ ॥ ೨,೯.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೇ, ನೀನು ಈ ಮೊದಲಿನ ವಿಧಿಯನ್ನು ರಾಜನಿಗೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಯಾರ ಆದೇಶದಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಮೊದಲ ವಿಧಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು?

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಸುಪರ್ಣ ಶೃಣು ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಯಥಾ ರಾಜ್ಞಾ ಕ್ರಿಯಾ ಕೃತಾ । ಆಸೀತ್ಕೃತಯುಗೇ ರಾಜಾ ವಾಙ್ಗೋ ವೈ ಬಭ್ರುವಾಹನಃ ॥ ೨,೯.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಸುಪರ್ಣ, ಕೇಳು, ರಾಜನೊಬ್ಬನು ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಭ್ರುವಾಹನನ ಮಗನಾದ ವಂಗ ಎಂಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಶ್ಚತುರನ್ತಾಯಾ ಗೋಪ್ತಾ ಪಕ್ಷೀನ್ದ್ರ ಧರ್ಮತಃ । ಚತುರ್ಭಾಗಾಂ ಭುವಂ ಕೃತ್ಸ್ನಾಂ ಸ ಭುಙ್ಕೇ ವಸುಧಾಧಿಪಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಭೂಮಿಯ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಧರ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ. ಅವನು vasudhādhipatiಯಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ನ ಪಾಪಕೃತ್ಕಶ್ಚಿದಾಸೀತ್ತಸ್ಮಿನ್ರಾಜ್ಯಂ ಪ್ರಶಾಸತಿ । ನಾಸೀಚ್ಚೌರಭಯಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ನ ಕ್ಷುದ್ರಭಯಮೇವ ಹಿ ॥ ೨,೯.

ಅವನ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪಾಪಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕುಟಿಲ ಜನರ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಾಸೀದ್ವ್ಯಾಧಿಭಯಞ್ಚಾಪಿ ತಸ್ಮಿಞ್ಜನಪದೇಶ್ವರೇ । ಸ್ವಧರ್ಮೇ ರೇಮಿರೇ ಚಾಸೀತ್ತೇಜಸಾ ಭಾಸ್ಕರೋಪಮಃ ॥ ೨,೯.

ಆ ರಾಜನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದರು. ಆ ರಾಜನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

ಅಕ್ಷುಬ್ಧತ್ವೇರ್ಽಚಲಸಮಃ ಸಹಿಷ್ಣುತ್ವೇ ಧರಾಸಮಃ । ಸ ಕದಾಚಿನ್ಮಹಾಬಾಹುಃ ಪ್ರಭೂತಬಲವಾಹನಃ ॥ ೨,೯.

ಅಚಲವಾದ ಪರ್ವತದಂತೆ ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸು, ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಹನೆಯುಳ್ಳ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಅವನು, ತನ್ನ ಬಲ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊರಟನು.

ವನಂ ಜಗಾಮ ಗಹನಂ ಹಯಾನಾಞ್ಚ ಶತೈರ್ವೃತಃ । ಸಿಂಹನಾದೈಶ್ಚ ಯೋಧಾನಾಂ ಶಙ್ಖದುನ್ದುಭಿನಿಃ ಸ್ವನೈಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನನ್ನು ನೂರಾರು ಕುದುರೆಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಯೋಧರ ಸಿಂಹದಹಾವಳಿಯ ಕೂಗು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಡೊಳ್ಳಿನ ಘೋಷಗಳ ನಡುವೆ, ಆ ಗಾಢವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಆಸೀತ್ಕಿಲಕಿಲಾಶಬ್ದಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ಗಚ್ಛತೀ ಪಾರ್ಥಿವೇ । ತತ್ರತತ್ರ ಚ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರೈಃ ಸ್ತೂಯಮಾನಃ ಸಮನ್ತತಃ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗರ್ಜನೆಯ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂದಿತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿರ್ಯಯೌ ಪರಯಾ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ವನಂ ಮೃಗಜಿಘಾಂಸಯಾ । ಸ ಗಚ್ಛನ್ದದೃಶೇ ಧೀಮಾನ್ನನ್ದನಪ್ರತಿಮಂ ವನಮ್ ॥ ೨,೯.

ಅವನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹೊರಟನು; ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಜ್ಞಾನಿಯು ನಂದನವನದಂತೆ ಕಾಣುವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು.

ಬಿಲ್ವಾರ್ಕಖದಿರಾಕೀರ್ಣಂ ಕಪಿತ್ಥಧ್ವಜಸಂಯುತಮ್ । ವಿಷಮೈಃ ಪರ್ವತೈಶ್ಚೈವ ಸರ್ವತಶ್ಚ ಸಮನ್ವಿತಮ್ ॥ ೨,೯.

ಅದು ಬಿಳ್ವ, ಅರ್ಕ, ಖದಿರ ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಕಪಿತ್ಥ ಮತ್ತು ಧ್ವಜ ಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಠಿಣ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ನಿರ್ಜಲಂ ನಿರ್ಮನುಷ್ಯಞ್ಚ ಬಹುಯೋಜನಮಾಯತಮ್ । ಮೃಗಸಿಂಹೈರ್ಮಹಾಘೋರೈನ್ಯೈಶ್ಚಾಪಿ ವನೇಚರೈಃ ॥ ೨,೯.

ಅದು ನೀರಿಲ್ಲದ, ಜನರಿಲ್ಲದ, ಅನೇಕ ಯೋಜನೆಗಳಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಅರಣ್ಯವಾಗಿತ್ತು; ಭಯಾನಕವಾದ ಮೃಗಗಳು, ಸಿಂಹಗಳು ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ಕಾಡುಜೀವಿಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು.