ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಪುರಃ ಪತ್ತನಖರ್ವಾಟಾನ್ ಖೇಟಾನಪಿ ಮೃತಃ ಕ್ಷುಧಾ । ಏತಸ್ಮಾತ್ಪಾತಕಾದ್ವಿಪ್ರ ಮೃತಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮಾಗತಃ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ನಗರ, ಪಟ್ಟಣ, ಹಳ್ಳಿ, ಚಿಕ್ಕ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸತ್ತನು. ಈ ಪಾಪದಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಸತ್ತು ಪ್ರೇತನಾದೆನು.

ರುದ್ಧೌ ತು ಪಿತರೌ ಯಸ್ಮಾನ್ನಾಮ್ನಾಹಂ ರೋಧಕಸ್ತತಃ । ಲೇಖಕ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ವಿಪ್ರ ಪುರಾಭೂವಮವನ್ತ್ಯಾಂ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ ॥ ೨,೭.

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ 'ರೋಧಕ' ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ಲೇಖಕನು ಹೇಳಿದನು: ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಅವಂತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದೆನು.

ಭದ್ರಸ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ದೇವಾನಾಂ ಪೂಜನೇಽಧಿಕೃತೋ ಹ್ಯಹಮ್ । ಬಹ್ವ್ಯಸ್ತು ಪ್ರತಿಮಾಸ್ತತ್ರ ಬಭೂವುರ್ಬಹುನಾಮಿಕಾಃ ॥ ೨,೭.

ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಗೆ ನೇಮಿಸಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳಿರುವ ಬಹಳ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಇದ್ದವು.

ಹೇಮ್ನಸ್ತದಙ್ಗೇಷು ಬಹು ರತ್ನಜಾತಂ ಬಭೂವ ಹ । ತಾಸಾಂ ಮೇ ಕುರ್ವತಃ ಪೂಜಾಂ ಪಾಪಾ ಮತಿರಜಾಯತ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಚಿನ್ನವೂ, ಹಲವಾರು ರತ್ನಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಪದ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

ಅಖಿಲಂ ತೀಕ್ಷ್ಣಲೋಹೇನ ತಾಸಾಮಙ್ಗಂ ವಿಶೀರ್ಯ ಚ । ಉಲ್ಲೇಖನಞ್ಚ ರತ್ನಾನಾಂ ನೇತ್ರಾದಿಭ್ಯಃ ಕೃತಂ ಮಯಾ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಾಧನದಿಂದ ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಒಡೆದು, ಕಣ್ಣು ಮುಂತಾದ ಭಾಗಗಳಿಂದ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದನು.

ತಥಾಕೃತಾನ್ಯಥಾಙ್ಗಾನಿ ಪ್ರತಿಮಾನಾಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಚ । ನೇತ್ರಾಣಿ ಚ ವಿರತ್ನಾನಿ ನೃಪಶ್ಚುಕ್ರೋಧ ವಹ್ನಿವತ್ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಅಂಗಗಳು ಹಾಳಾದುದನ್ನು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ರಾಜನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಪ್ರತಿಜಜ್ಞೇ ನೃಪಃ ಪಶ್ಚಾದೇಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುಙ್ಗವಃ । ಆಭ್ಯೋ ರತ್ನಂ ಸುವರ್ಣಞ್ಚ ಹೃತಂ ಯೇನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೨,೭.

ನಂತರ ರಾಜನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದನು: 'ಈ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲಿನ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕದ್ದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಆಗಿರಬಹುದು.'

ಜ್ಞಾತಶ್ಚ ಸ ಹಿ ಮೇ ವಧ್ಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ । ಅಹಂ ತತ್ಸಕಲಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ರಾತ್ರಾವಸಿಧರೋ ಗೃಹಮ್ ॥ ೨,೭.

'ಅವನನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ಕೊಡಲಾಗುವುದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.' ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದು, ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೆನು.

ರಾಜ್ಞಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ರಾಜಾನಂ ಪಶುಮಾರಮಮಾರಯಮ್ । ಗೃಹೀತ್ವಾಥ ಮಣೀನ್ ಸ್ವರ್ಣಂ ನಿಶೀಥೇಽಹಂ ಗತೋಽನ್ಯತಃ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ರಾಜನ ಯಜ್ಞದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಕೊಂದೆನು. ನಂತರ ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದೆನು.

ವ್ಯಾಘ್ರೇಣ ಮಹಾತಾರಣ್ಯೇ ನಖಟಙ್ಕೈರ್ವಿಟಙ್ಕಿತಃ । ಲೇಖನಾತ್ಪ್ರತಿಮಾಯಾ ಯನ್ಮಯಾ ಲೋಹೇನ ಕರ್ತಿತಮ್ ॥ ೨,೭.

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯು ತನ್ನ ಗರಿಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಗುರುತು ಹಾಕಿತು. ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಕೆತ್ತಿದ್ದೆ.

ಏತಸ್ಮಾತ್ಪಾತಕಾತ್ಪ್ರೇತೋ ಲೇಖಕೋ ನಾಮತೋಽಸ್ಮ್ಯಹಮ್ । ಆಸೀನ್ನರಕಭೋಗಾನ್ತೇ ನಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮಿದಂ ದ್ವಿಜ ॥ ೨,೭.

ಈ ಪಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರೇತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ 'ಲೇಖಕ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ. ನರಕದ ಅನುಭವದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ, ದ್ವಿಜ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ । ಸಂಜ್ಞಾಸ್ತಾದೃಶ್ಯ ಆಖ್ಯಾತಾ ಯಥೈತಾ ಭವತಾ ದಶಾಃ । ವದನ್ತ್ವಾಚಾರಮಾತ್ರಂ ಮೇ ಪ್ರೇತಾ ಆಹಾರಮಪ್ಯುತ ॥ ೨,೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹೆಸರೂ ಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ನಿಮ್ಮ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರೇತಗಳೇ, ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನೂ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಹೇಳಿ.

ಪ್ರೇತಾ ಊಚುಃ । ವೇದಮಾರ್ಗಾನುಸರಣಂ ಲಜ್ಜಾ ಧರ್ಮೋ ದಮಃ ಕ್ಷಮಾ । ಧೃತಿರ್ಜ್ಞಾನಂ ನೈವ ಯತ್ರ ವಯಂ ತತ್ರ ವಸಾಮಹೇ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು: ವೇದಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು, ಲಜ್ಜೆ, ಧರ್ಮ, ಶಾಂತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಧೈರ್ಯ, ಜ್ಞಾನ — ಇವು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಾವು ವಾಸಿಸುತ್ತೇವೆ.

ತಸ್ಯ ಪೀಡಾಂ ವಪಂ ಕುರ್ಮೋ ನೈವ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ನ ತರ್ಪಣಮ್ । ಯಸ್ಯ ಗೇಹೇ ತದಙ್ಗಾತ್ತು ಮಾಂಸಞ್ಚ ರುಧಿರಂ ಕ್ರಮಾತ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನ ದೇಹಕ್ಕೆ ನಾವು ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವೂ ತರ್ಪಣವೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಜಕ್ಷಾಮಶ್ಚ ಪಿಬಾಮಶ್ಚ ಉಕ್ತ ಆಚಾರ ಏಷ ನಃ । ಶೃಣು ಚಾಹಾರಮಸ್ಮಾಕಂ ಸರ್ವಲೋಕವಿಗರ್ಹಿತಮ್ ॥ ೨,೭.

ನಾವು ಹೀಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ, ಕುಡಿಯುತ್ತೇವೆ; ಇದೇ ನಮ್ಮ ನಡೆ. ನಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೇಳು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಇದನ್ನು ಹೀನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ದೃಷ್ಟಸ್ತ್ವಯಾ ಚ ಕಿಞ್ಚಿದ್ವೈ ಬ್ರೂಮೋಜ್ಞಾತಂ ತ್ವಯಾನಘ । ವಮನಂ ವಿಡೂ ದೂಷಿಕಾ ಚ ಶ್ಲೇಷ್ಮಾ ಮೂತ್ರಾಶ್ರುಣೀ ತಥಾ ॥ ೨,೭.

ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ನಾವು ಹೇಳುವುದೂ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ, ಪಾಪರಹಿತನೇ: ವಾಂತಿ, ಮಲ, ಕೆಡುಕು, ಶ್ಲೇಷ್ಮ, ಮೂತ್ರ, ಕಣ್ಣೀರು — ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ.

ಏತದ್ಭಕ್ಷ್ಯಞ್ಚ ಪಾನಞ್ಚ ಮಾ ಪೃಚ್ಛಾತಃ ಪರಂ ದ್ವಿಜ । ಲಜ್ಜಾ ನೋ ಜಾಯತೇ ಸ್ವಾಮಿನ್ನಾಹಾರಂ ವದತಾಂ ಸ್ವಕಮ್ ॥ ೨,೭.

ಇವುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರವೂ ಪಾನವೂ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಡ, ದ್ವಿಜ. ನಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ನಮಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಸ್ವಾಮಿ.

ಅಜ್ಞಾನಾಸ್ತಾಮಸಾ ಮನ್ದಾ ಕಾನ್ದಿಶೀಕಾ ವಯಂ ವಿಭೋ । ಅಕಸ್ಮಾಜ್ಜನ್ಮನಾಂ ವಿಪ್ರ ಸ್ಮೃತಿಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ತು ಪೌರ್ವಿಕೀ ॥ ೨,೭.

ನಾವು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸುಸ್ತುಮಾಡಿದವರು, ಕತ್ತಲೆ ಸ್ವಭಾವದವರು, ಭಗವನೇ. ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ.

ವಿನೀತತ್ವಾವಿನೀತತ್ವೇ ಜಾನೀಮೋ ನೈವ ನಃ ಪ್ರಭೋ । ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಏವಂ ವದತ್ಸು ಪ್ರೇತೇಷು ತಥಾ ಶ್ರುತವತಿ ದ್ವಿಜೇ ॥ ೨,೭.

ವಿನಯವೂ ಅವಿನಯವೂ ಏನೆಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪ್ರಭೋ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರೇತರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದ್ವಿಜನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಅದರ್ಶಯಮಹಂ ರೂಪಂ ತದಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯೇದಮೇವ ವೈ । ಸ ತು ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠೋ ಹೃದ್ಗತಂ ಪುರುಷಂ ಪುರಃ ॥ ೨,೭.

ಆಗ ನಾನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುರುಷನನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದನು.

ಸ್ತೋತ್ರೈಸ್ತುಷ್ಟಾವ ಪಕ್ಷೀಶ ದಣ್ಡವತ್ಪ್ರಣನಾಮ ಮಾಮ್ । ತೇಽಪಿ ತೇಪುಸ್ತತಃ ಪ್ರೇತಾ ಆಶ್ಚರ್ಯೋತ್ಫುಲ್ಲಚಕ್ಷುಷಃ ॥ ೨,೭.

ಪಕ್ಷಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿತು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿತು. ಪ್ರೇತರೂ ಕೂಡ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು.

ಪ್ರಣಯೇನ ಸ್ಖಲದ್ವಾಚಃ ಖಗ ನೋಚುಃ ಕಿಮಪ್ಯುತ । ರಜಸಾ ಗೋರಚಿತ್ತಾನಾಂ ತಮಸಾ ಮೂಢಚೇತಸಾಮ್ । ಕೃಪಯಾ ಯಃ ಸಮುದ್ಧಾರಂ ಕುರುಷೇ ವೈ ನಮೋಽಸ್ತ ತೇ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಕಂಠದಡಕಿನಿಂದ, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಧೂಳಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಮುಚ್ಚಿದವರಿಗೂ, ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಮೂಢರಾದವರಿಗೂ, ನೀನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತೀಯೆ — ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಏವಂ ದ್ವಿಜಾತೌ ಬ್ರುವತಿ ಪ್ರಭೂ ತಪ್ರಭೈಶ್ಚ ಮುಖ್ಯಾಂಬರಚಾರಿಯುಕ್ತೈಃ । ತದಾ ಮದಿಚ್ಛಾಪ್ರಭವೈರ್ವಿಮಾನೈಃ ಷಡ್ಭಿಃ ಸಮನ್ತಾದ್ರುರುಚೇ ಗಿರಿಃ ಸಃ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆ ದ್ವಿಜನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳ ಮುಖ್ಯ ಸಹಚರರು ಜೊತೆಗೆ, ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಆ ಪರ್ವತ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು.

ಇತ್ಥಂ ವಿಮಾನೇನ ಮದೀಯಲೋಕಂ ಗತೋ ದ್ವಿಜರಸೋಽಪ್ಯಥ ಪಞ್ಚಮಿಸ್ತೈಃ । ಪ್ರೇತಾ ಯಯುಃ ಸ್ವರ್ಗಮಗಣ್ಯಪುಣ್ಯಂ ಸತ್ಸಙ್ಗಸಂಸರ್ಗವಶಾತ್ಸುಪರ್ಣಮ್ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆ, ದ್ವಿಜನು ಐದು ಜನರೊಡನೆ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಪ್ರೇತರು ಸತ್ಸಂಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅಪಾರ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದರು, ಸುಪರ್ಣ.

ಪ್ರೇತಾಃ ಸಂಗವಶೇನ ನಾಕಮವನ್ಸನ್ತಪ್ತಕೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ವಿಷ್ವಕ್ಸನ ಇತಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಿಭವೋ ನಾಮ್ನಾ ಗಣೇ ಮೇಽಭವತ್ । ಏತತ್ತೇ ಸಕಲಂ ಮಯಾ ನಿಗಾದಿತಂ ಯಶ್ಚೈತದುತ್ಕೀರ್ತಯೇದ್ಯಶ್ಚೇದಂ ಶೃಣುಯಾನ್ನ ಸೋಽಪಿ ಪುರುಷಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮಾಪ್ನೋತಿ ಹಿ ॥ ೨,೭.

ಸಂಗದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇತರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದರು. ವಿಶ್ವಕ್ಸೇನ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಐಶ್ವರ್ಯಶಾಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನನ್ನ ಗಣದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದನು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇದನ್ನು ಯಾರು ಓದುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಪ್ರೇತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೮ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಸ್ವಾಮಿನ್ಕಸ್ಯಾಧಿಕಾರೋಽತ್ರ ಸರ್ವ ಏವೌರ್ಧ್ವದೇಹಿಕೇ । ಕ್ರಿಯಾಃ ಕತಿವಿಧಾಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ವದೈತತ್ಸರ್ವಮೇವ ಮೇ ॥ ೨,೮.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ಸ್ವಾಮಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಉರ್ಧ್ವದೇಹ ಸಂಬಂಧಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ? ಎಷ್ಟು ವಿಧದ ವಿಧಿಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಪುತ್ರಃ ಪೌತ್ರಃ ಪ್ರಪೌತ್ರೋ ವಾ ತದ್ಭ್ರಾತಾ ಭ್ರಾತೃಸನ್ತತಿಃ । ಸಪಿಣ್ಡಸನ್ತತಿರ್ವಾಪಿ ಕ್ರಿಯಾರ್ಹಾಃ ಖಗ ಜ್ಞಾತಯಃ ॥ ೨,೮.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಮಗ, ಮೊಮ್ಮಗ, ಮೊಮ್ಮಗನ ಮಗ, ಸಹೋದರ, ಸಹೋದರನ ಸಂತಾನ, ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಕುಲದವರು — ಇವರಿಗೆ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಇದೆ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ.

ತೇಷಾಮಭಾವೇ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಸಮಾನೋದಕಸನ್ತತಿಃ । ಕುಲದ್ವಯೇಽಪಿ ಚೋಚ್ಛಿನ್ನೇ ಸ್ತ್ರೀಭಿಃ ಕಾರ್ಯಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ ಖಗ ॥ ೨,೮.

ಅವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ನೀರಿನ ತರ್ಪಣ ನಡೆಯಬೇಕು. ಎರಡೂ ಕುಲಗಳು ನಾಶವಾದರೂ, ಮಹಿಳೆಯರು ಈ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು, ಖಗ.

ಇಚ್ಛಯೋಚ್ಛಿನ್ನಬನ್ಧಶ್ಚ ಕಾರಯೇದವನೀಪತಿಃ । ಪೂರ್ವಾಃ ಕ್ರಿಯಾ ಮಧ್ಯಮಾಶ್ಚ ತಥಾ ಚೈವೋತ್ತರಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ ॥ ೨,೮.

ಯಾರಾದರೂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬಂಧವನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ರಾಜನು ಹಳೆಯದು, ಮಧ್ಯದದು ಮತ್ತು ನಂತರದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು.