ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ತತ್ಸರ್ವಂ ಸ್ವಗೃಹೇ ಮುಕ್ತ್ವಾ ತಸ್ಯ ಪತ್ನ್ಯೈ ನ್ಯವೇದಯಮ್ । ದಸ್ಯುಭಿರ್ಮೇ ಹತೋ ಭ್ರಾತಾ ಧನಮಾಚ್ಛಿದ್ಯ ವೈ ಪಥಿ ॥ ೨,೭.

ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮನೆಗೆ ಇಟ್ಟು, ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ: 'ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ದೋಚಕರು ನನ್ನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕೊಂದು, ಅವನ ಧನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರು.'

ಪ್ರಜಾವತಿ ಪ್ರದ್ರುತೋಽಹಂ ಮಾ ರೋದೀತ್ಯೇವಮಬ್ರವಮ್ । ಶೋಕಾರ್ತಾ ಸಾಪಿ ತತ್ಕಾಲಂ ಮಮತ್ವಂ ಗೃಹಬನ್ಧುಷು ॥ ೨,೭.

ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಾಗ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ 'ಅಳಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮನೆಯವರ ಮೇಲಿನ ಬಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು.

ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಚಾತಿ ಪ್ರಿಯಾನ್ಪ್ರಾಣಾಞ್ಜುಹಾವಾಗ್ನೌ ಯಥಾವಿಧಿ । ತತೋ ನಿಷ್ಕಣ್ಟಕಂ ತದ್ಧಿ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಹೃಷ್ಟೋ ಗತೋ ಗೃಹಮ್ ॥ ೨,೭.

ಆಮೇಲೆ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಅಗ್ನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ಹೋಯಿತು. ಆ ಸ್ಥಳವು ಈಗ ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆನು.

ಅಭುಞ್ಜಂ ಸರ್ವಮಾಗತ್ಯ ಯಾವಜ್ಜೀವಂ ತು ತದ್ಧನಮ್ । ಮಿತ್ರಂ ಪೂರೇ ಹಿ ನಿಃಕ್ಷಿಪ್ಯ ಯದಹಂ ಶೀಘ್ರಮಾಗತಃ ॥ ೨,೭.

ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಉಳಿದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿದೆನು. ನಾನು ನಗರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತನ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ಬೇಗನೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದೆನು.

ಏತಸ್ಮಾತ್ಕಾರಣಾತ್ಪ್ರೇತಃ ಶೀಘ್ರಗೋಽಹಂ ತು ನಾಮತಃ । ರೋಧಕ ಉವಾಚ । ಅಹನ್ತು ಶೂದ್ರಜಾತೀಯಃ ಪುರಾಭೂವಂ ಮುನೀಶ್ವರ ॥ ೨,೭.

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನನಗೆ 'ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಪ್ರೇತ' ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ರೋಧಕನು ಹೇಳಿದನು: ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಶೂದ್ರ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆನು.

ರಾಜಪ್ರಸಾದಾಪ್ತಮಹಾಶತಗ್ರಾಮಾಧಿಕಾರವಾನ್ । ವೃದ್ಧೌ ಮೇ ಪಿತರಾವಾಸ್ತಾಂ ಲಘುರೇಕಃ ಸಹೋದರಃ ॥ ೨,೭.

ರಾಜನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೂರು ದೊಡ್ಡ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೆನು. ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇದ್ದರು, ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ತಮ್ಮನೂ ಇದ್ದನು.

ಶೀಘ್ರಂ ಸ ಚ ಮಯಾ ಭ್ರಾತಾ ಲುಬ್ಧೇನೈಕಃ ಪೃಥಕ್ಕೃತಃ । ಆಪ್ತವಾನ್ಪರಮಂ ದುಃಖಂ ಸೋನ್ನವಸ್ತ್ರವಿವರ್ಜಿತಃ ॥ ೨,೭.

ಆ ತಮ್ಮನನ್ನು ನಾನು ಲೋಭದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಅವನು ಬೇಗನೆ ಭಾರೀ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು; ಅವನಿಗೆ ಊಟವನ್ನೂ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಅದತ್ತಾಂ ಪಿತರೌ ಚ್ಛನ್ನಂ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಕಿಞ್ಚಿತ್ತು ತಸ್ಯ ಚ । ತಸ್ಮೈ ಪಿತೃಭ್ಯಾಂ ಯದ್ದತ್ತಮಾಪ್ತೇಭ್ಯಸ್ತನ್ಮಯಾ ಶ್ರುತಮ್ ॥ ೨,೭.

ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಏನು ಕೊಟ್ಟರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಂಬಿಗಸ್ಥರಿಂದ ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆನು.

ತತ್ಸರ್ವಂ ತತ್ತ್ವತೋ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಪಿತ್ರೋ ರೋಧಮಕಾರಯಮ್ । ಶೂನ್ಯಮನ್ದಿರ ಏಕಸ್ಮಿನ್ಬದ್ಧ್ವಾ ತು ನಿಗಡೈರ್ದೃಢೈಃ ॥ ೨,೭.

ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಕಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಬಂಧಿಸಿದೆನು.

ತತಸ್ತೌ ಜಹತುಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ದುಃಖಿತೌ ವಿಷಪಾನತಃ । ಸೋಸೌ ಬಾಲೋಽಪಿ ಬಭ್ರಾಮ ಪಿತೃಭ್ಯಾಂ ರಹಿತೋ ದ್ವಿಜ ॥ ೨,೭.

ಆಮೇಲೆ, ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ವಿಷ ಕುಡಿದು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟರು. ಆ ಬಾಲಕನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಹೋದನು, ದ್ವಿಜನೇ.

ಪುರಃ ಪತ್ತನಖರ್ವಾಟಾನ್ ಖೇಟಾನಪಿ ಮೃತಃ ಕ್ಷುಧಾ । ಏತಸ್ಮಾತ್ಪಾತಕಾದ್ವಿಪ್ರ ಮೃತಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮಾಗತಃ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ನಗರ, ಪಟ್ಟಣ, ಹಳ್ಳಿ, ಚಿಕ್ಕ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸತ್ತನು. ಈ ಪಾಪದಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಸತ್ತು ಪ್ರೇತನಾದೆನು.

ರುದ್ಧೌ ತು ಪಿತರೌ ಯಸ್ಮಾನ್ನಾಮ್ನಾಹಂ ರೋಧಕಸ್ತತಃ । ಲೇಖಕ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ವಿಪ್ರ ಪುರಾಭೂವಮವನ್ತ್ಯಾಂ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ ॥ ೨,೭.

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ 'ರೋಧಕ' ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ಲೇಖಕನು ಹೇಳಿದನು: ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಅವಂತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದೆನು.

ಭದ್ರಸ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ದೇವಾನಾಂ ಪೂಜನೇಽಧಿಕೃತೋ ಹ್ಯಹಮ್ । ಬಹ್ವ್ಯಸ್ತು ಪ್ರತಿಮಾಸ್ತತ್ರ ಬಭೂವುರ್ಬಹುನಾಮಿಕಾಃ ॥ ೨,೭.

ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಗೆ ನೇಮಿಸಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳಿರುವ ಬಹಳ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಇದ್ದವು.

ಹೇಮ್ನಸ್ತದಙ್ಗೇಷು ಬಹು ರತ್ನಜಾತಂ ಬಭೂವ ಹ । ತಾಸಾಂ ಮೇ ಕುರ್ವತಃ ಪೂಜಾಂ ಪಾಪಾ ಮತಿರಜಾಯತ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಚಿನ್ನವೂ, ಹಲವಾರು ರತ್ನಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಪದ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

ಅಖಿಲಂ ತೀಕ್ಷ್ಣಲೋಹೇನ ತಾಸಾಮಙ್ಗಂ ವಿಶೀರ್ಯ ಚ । ಉಲ್ಲೇಖನಞ್ಚ ರತ್ನಾನಾಂ ನೇತ್ರಾದಿಭ್ಯಃ ಕೃತಂ ಮಯಾ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಾಧನದಿಂದ ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಒಡೆದು, ಕಣ್ಣು ಮುಂತಾದ ಭಾಗಗಳಿಂದ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದನು.

ತಥಾಕೃತಾನ್ಯಥಾಙ್ಗಾನಿ ಪ್ರತಿಮಾನಾಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಚ । ನೇತ್ರಾಣಿ ಚ ವಿರತ್ನಾನಿ ನೃಪಶ್ಚುಕ್ರೋಧ ವಹ್ನಿವತ್ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಅಂಗಗಳು ಹಾಳಾದುದನ್ನು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ರಾಜನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಪ್ರತಿಜಜ್ಞೇ ನೃಪಃ ಪಶ್ಚಾದೇಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುಙ್ಗವಃ । ಆಭ್ಯೋ ರತ್ನಂ ಸುವರ್ಣಞ್ಚ ಹೃತಂ ಯೇನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೨,೭.

ನಂತರ ರಾಜನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದನು: 'ಈ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲಿನ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕದ್ದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಆಗಿರಬಹುದು.'

ಜ್ಞಾತಶ್ಚ ಸ ಹಿ ಮೇ ವಧ್ಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ । ಅಹಂ ತತ್ಸಕಲಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ರಾತ್ರಾವಸಿಧರೋ ಗೃಹಮ್ ॥ ೨,೭.

'ಅವನನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ಕೊಡಲಾಗುವುದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.' ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದು, ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೆನು.

ರಾಜ್ಞಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ರಾಜಾನಂ ಪಶುಮಾರಮಮಾರಯಮ್ । ಗೃಹೀತ್ವಾಥ ಮಣೀನ್ ಸ್ವರ್ಣಂ ನಿಶೀಥೇಽಹಂ ಗತೋಽನ್ಯತಃ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ರಾಜನ ಯಜ್ಞದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಕೊಂದೆನು. ನಂತರ ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದೆನು.

ವ್ಯಾಘ್ರೇಣ ಮಹಾತಾರಣ್ಯೇ ನಖಟಙ್ಕೈರ್ವಿಟಙ್ಕಿತಃ । ಲೇಖನಾತ್ಪ್ರತಿಮಾಯಾ ಯನ್ಮಯಾ ಲೋಹೇನ ಕರ್ತಿತಮ್ ॥ ೨,೭.

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯು ತನ್ನ ಗರಿಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಗುರುತು ಹಾಕಿತು. ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಕೆತ್ತಿದ್ದೆ.

ಏತಸ್ಮಾತ್ಪಾತಕಾತ್ಪ್ರೇತೋ ಲೇಖಕೋ ನಾಮತೋಽಸ್ಮ್ಯಹಮ್ । ಆಸೀನ್ನರಕಭೋಗಾನ್ತೇ ನಃ ಪ್ರೇತತ್ವಮಿದಂ ದ್ವಿಜ ॥ ೨,೭.

ಈ ಪಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರೇತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ 'ಲೇಖಕ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ. ನರಕದ ಅನುಭವದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರೇತ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ, ದ್ವಿಜ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ । ಸಂಜ್ಞಾಸ್ತಾದೃಶ್ಯ ಆಖ್ಯಾತಾ ಯಥೈತಾ ಭವತಾ ದಶಾಃ । ವದನ್ತ್ವಾಚಾರಮಾತ್ರಂ ಮೇ ಪ್ರೇತಾ ಆಹಾರಮಪ್ಯುತ ॥ ೨,೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹೆಸರೂ ಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ನಿಮ್ಮ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರೇತಗಳೇ, ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನೂ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಹೇಳಿ.

ಪ್ರೇತಾ ಊಚುಃ । ವೇದಮಾರ್ಗಾನುಸರಣಂ ಲಜ್ಜಾ ಧರ್ಮೋ ದಮಃ ಕ್ಷಮಾ । ಧೃತಿರ್ಜ್ಞಾನಂ ನೈವ ಯತ್ರ ವಯಂ ತತ್ರ ವಸಾಮಹೇ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು: ವೇದಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು, ಲಜ್ಜೆ, ಧರ್ಮ, ಶಾಂತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಧೈರ್ಯ, ಜ್ಞಾನ — ಇವು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಾವು ವಾಸಿಸುತ್ತೇವೆ.

ತಸ್ಯ ಪೀಡಾಂ ವಪಂ ಕುರ್ಮೋ ನೈವ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ನ ತರ್ಪಣಮ್ । ಯಸ್ಯ ಗೇಹೇ ತದಙ್ಗಾತ್ತು ಮಾಂಸಞ್ಚ ರುಧಿರಂ ಕ್ರಮಾತ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನ ದೇಹಕ್ಕೆ ನಾವು ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವೂ ತರ್ಪಣವೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಜಕ್ಷಾಮಶ್ಚ ಪಿಬಾಮಶ್ಚ ಉಕ್ತ ಆಚಾರ ಏಷ ನಃ । ಶೃಣು ಚಾಹಾರಮಸ್ಮಾಕಂ ಸರ್ವಲೋಕವಿಗರ್ಹಿತಮ್ ॥ ೨,೭.

ನಾವು ಹೀಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ, ಕುಡಿಯುತ್ತೇವೆ; ಇದೇ ನಮ್ಮ ನಡೆ. ನಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೇಳು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಇದನ್ನು ಹೀನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ದೃಷ್ಟಸ್ತ್ವಯಾ ಚ ಕಿಞ್ಚಿದ್ವೈ ಬ್ರೂಮೋಜ್ಞಾತಂ ತ್ವಯಾನಘ । ವಮನಂ ವಿಡೂ ದೂಷಿಕಾ ಚ ಶ್ಲೇಷ್ಮಾ ಮೂತ್ರಾಶ್ರುಣೀ ತಥಾ ॥ ೨,೭.

ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ನಾವು ಹೇಳುವುದೂ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ, ಪಾಪರಹಿತನೇ: ವಾಂತಿ, ಮಲ, ಕೆಡುಕು, ಶ್ಲೇಷ್ಮ, ಮೂತ್ರ, ಕಣ್ಣೀರು — ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ.

ಏತದ್ಭಕ್ಷ್ಯಞ್ಚ ಪಾನಞ್ಚ ಮಾ ಪೃಚ್ಛಾತಃ ಪರಂ ದ್ವಿಜ । ಲಜ್ಜಾ ನೋ ಜಾಯತೇ ಸ್ವಾಮಿನ್ನಾಹಾರಂ ವದತಾಂ ಸ್ವಕಮ್ ॥ ೨,೭.

ಇವುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರವೂ ಪಾನವೂ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಡ, ದ್ವಿಜ. ನಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ನಮಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಸ್ವಾಮಿ.

ಅಜ್ಞಾನಾಸ್ತಾಮಸಾ ಮನ್ದಾ ಕಾನ್ದಿಶೀಕಾ ವಯಂ ವಿಭೋ । ಅಕಸ್ಮಾಜ್ಜನ್ಮನಾಂ ವಿಪ್ರ ಸ್ಮೃತಿಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ತು ಪೌರ್ವಿಕೀ ॥ ೨,೭.

ನಾವು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸುಸ್ತುಮಾಡಿದವರು, ಕತ್ತಲೆ ಸ್ವಭಾವದವರು, ಭಗವನೇ. ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ.

ವಿನೀತತ್ವಾವಿನೀತತ್ವೇ ಜಾನೀಮೋ ನೈವ ನಃ ಪ್ರಭೋ । ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಏವಂ ವದತ್ಸು ಪ್ರೇತೇಷು ತಥಾ ಶ್ರುತವತಿ ದ್ವಿಜೇ ॥ ೨,೭.

ವಿನಯವೂ ಅವಿನಯವೂ ಏನೆಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪ್ರಭೋ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರೇತರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದ್ವಿಜನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.