ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಮನಸೈವೈಹ ಮಾಮಸ್ತೌತ್ಸ್ತೂಯಮಾನೋಽಹಮುತ್ಥಿತಃ । ಅಗಚ್ಛಂ ಸಹಸಾ ತತ್ರ ಯತ್ರ ಪ್ರೇತೈಃ ಸ ನೀಯತೇ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಆ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಪ್ರೇತಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದೆ.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತೈರ್ನೀಯಮಾನನ್ತು ಕೌತುಕಂ ಮೇಽಭವತ್ಖಗ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ನ ಕಿಯನ್ತಂ ವೈ ಕಾಲಂ ತಾನ್ಪೃಷ್ಠತೋಽನ್ವಗಾಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನನ್ನು ಅವರು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು, ಹಕ್ಕಿಯೇ, ನಾನು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಮಮ ಸನ್ನಿಧಿಮಾತ್ರೇಣ ದ್ವಿಜಾತಿಂ ತಞ್ಚ ಸರ್ಪಹನ್ । ತತ್ಕಾಲಂ ಶಿವಿಕಾಸುಪ್ತಭೂಪಾಲಸುಖಮಾವಿಶತ್ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೇ, ಸರ್ಪಹಂತಕ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೂಡಲೇ ಪಲ್ಲಕಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ರಾಜನಂತೆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ಮಣಿಭದ್ರಸ್ತತೋ ಮೇರುಂ ಗಚ್ಛನ್ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ಪಥಿ । ನಿಕೋಚ್ಯಾಕ್ಷಿ ಸ್ವಪಾರ್ಶ್ವಂ ಸ ನೀತೋ ವೈ ಯಕ್ಷರಾಣ್ಮಯಾ ॥ ೨,೭.

ನಂತರ, ನಾನು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಣಿಭದ್ರನು ಮೆರುವಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ; ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಂದೆ, ಯಕ್ಷರಾಯನನ್ನು ನಾನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ.

ತಮವೋಚಂ ಮಹಾಯಕ್ಷಂ ತ್ವಂ ಹಿ ಪ್ರತಿಭಟೋ ಭವ । ಪ್ರೇತಾನ್ನಾಶಯ ತದ್ಭೂಯಃ ಶವಞ್ಚ ಹರ ತದ್ಗತಮ್ ॥ ೨,೭.

ಆ ಮಹಾಯಕ್ಷನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಯುವವನಾಗಿರು; ಆ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿಬಿಡು ಮತ್ತು ಆ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ ಮಹಾಘೋರಂ ಕೃತ್ವಾ ರೋಷಂ ಸುದುಃಸಹಮ್ । ಜಗ್ರಾಹ ಪ್ರೇತರೂಪಂ ತತ್ಪ್ರೇತಾನಾಮಪಿ ದುಃಖದಮ್ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆಂದಾಗ, ಅವನು ಭಯಾನಕವಾದ, ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೇತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಆ ರೂಪವು ಇತರ ಪ್ರೇತಗಳಿಗೂ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವಂತಿತ್ತು.

ಸ ವಿವೃತ್ಯ ಸ್ವಕೌ ಬಾಹೂ ಸೃಕ್ಕಿಣೀ ಪರಿಲೇಲಿಹನ್ । ಭೇದಯನ್ನುರುವಾತೇನ ಪ್ರೇತಾಂಸ್ತಾನ್ಸಂಮುಖೋ ಯಯೌ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ತನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಹರಡಿ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಾ, ಭಾರೀ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಮುಂದೆ ನೇರವಾಗಿ ಅವರತ್ತ ಹೋದನು.

ಬಾಹುಭ್ಯಾಂ ದ್ವೌ ದ್ವೌ ಚ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಮೂರ್ಧ್ನೈಕಂ ಚ ಸಮಾಹರತ್ । ಪ್ರೇತಾನಥಾಪಿ ಸಹಸಾ ಜಘಾನ ದೃಢಮುಷ್ಟಿನಾ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಕೈಗಳಿಂದ ಎರಡು, ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಇನ್ನೆರಡು, ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಪ್ರೇತರನ್ನು ಹಠಾತ್ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

ತೇ ವಿವರ್ಣಮುಖಾಃ ಸರ್ವೇ ತಂ ದ್ವಿಜಞ್ಚ ಶವಂ ತಥಾ । ಏಕೈಕಂ ಹಸ್ತಪಾದೈಶ್ಚ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಯುದ್ಧಮಾರಭನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದೆ, ಆ ದ್ವಿಜನೂ ಶವವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬನು ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ತೇ ನಖೈಸ್ತಲಘಾತೈಶ್ಚ ಪಾದಘಾತೈಸ್ತಥೈವ ಚ । ದಂಷ್ಟ್ರಾಘಾತೈಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ತಮೇಕಂ ಪ್ರೇತಂ ವ್ಯದಾರಯನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ತಮ್ಮ ನಖಗಳಿಂದ, ತಟ್ಟೆಗಳಿಂದ, ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯುವುದರಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಚ್ಚುವುದರಿಂದ, ಆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇತನನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದರು.

ತೇಷಾಂ ಪ್ರಹಾರಾನ್ವಿಫಲಾನ್ಕೃತ್ವಾ ಸಂಪ್ರತಿ ತಾನಥ । ಜೀವಂ ನ ತು ಶವಂ ತೇಷಾಂ ಜಹ್ರೇ ಪ್ರಾಣಮಿವಾನ್ತಕಃ ॥ ೨,೭.

ಅವರ ಹೊಡೆಯುವಿಕೆಗಳು ಫಲಿಸದೆ, ಅವನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಮನು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನ ಜೀವವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಆದರೆ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲ.

ಹೃತಮಾತ್ರೇ ಶವೇ ತೇ ತು ಪಾರಿಯಾತ್ರೇ ಗಿರೌ ದ್ವಿಜಮ್ । ಮುಕ್ತ್ವಾಧಾವನ್ ಪ್ರಮುದಿತಾ ಏಕಂ ಪ್ರೇತಂ ಸುದಾರುಣಾಃ ॥ ೨,೭.

ಶವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಆ ಭಯಾನಕ ಪ್ರೇತಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಪಾರಿಯಾತ್ರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಆ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇತನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.

ಸ ವಾಯುಗಮನಃ ಪ್ರೇತಃ ಪ್ರಾಪ್ತಸ್ತೈಃ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರತಃ । ಅದೃಶ್ಯತಾಂ ಯಯೌ ತೇಽಥ ಹತಾಶಾ ವಿಪ್ರಮಾಗಮನ್ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರೇತನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಓಡಿ, ಅವರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ನಂತರ ಅವನು ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು, ಅವರು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಪ್ರಾರಬ್ಧಮಾತ್ರೇ ವಿಪ್ರಸ್ಯ ಪಾಟನೇ ತತ್ರ ಪರ್ವತೇ । ಮಮ ಸ್ಥಾನಸ್ಯ ವಿಪ್ರಸ್ಯ ಮಹಿಮ್ನೇವ ಚ ತತ್ಕ್ಷಣೇ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪಾಠವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ನನ್ನ ಸ್ಥಳದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಲೇ—

ಸದ್ಯಃ ಸ್ಮೃತಿಃ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ತೇಷಾಂ ಪೂರ್ವಸ್ಯ ಜನ್ಮನಃ । ವಿಪ್ರಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೀಕೃತ್ಯ ದ್ವಿಜರ್ಷಭಮಥಾಬ್ರುವನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರಿಗೇನುಂದರೆ, ಹಠಾತ್ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ನೆನಪು ಮೂಡಿತು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಅದ್ಯ ನಃ ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹೋಽಸೀತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತೇ ಸುರದಾಮ್ಭಿಕಾಃ । ಗಿರೇರಿವ ಪರಾವರ್ತಂ ಸಮುದ್ರಸ್ಯೇವ ಶೋಷಣಮ್ ॥ ೨,೭.

ಇಂದು ನೀನು ನಮಗೆ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ಅದು ಪರ್ವತ ಹಿಂದಿರುಗಿದಂತೆ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ಒಣಗಿದಂತೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದು.

ತೇಷಾಂ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾಪೃಚ್ಛತ್ಕೇ ಯೂಯಮಿತ್ಯಥ । ಕಿಂ ಮಾಯಾ ಕಿಮು ವಾ ಸ್ವಪ್ನ ಉತಾಹೋ ಚಿತ್ತವಿಭ್ರಮಃ ॥ ೨,೭.

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಕೇಳಿದನು: 'ನೀವು ಯಾರು? ಇದು ಯಾವ ಮಾಯೆಯೋ, ಕನಸೋ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲವೋ?'

ಪ್ರೇತಾ ಊಚುಃ । ಅವೇಹಿ ತತ್ತ್ವಮೇವೈತತ್ಪ್ರೇತಾ ವೈ ಕರ್ಮಜಾ ವಯಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ । ಕಿಂನಾಮಾನಃ ಕಿಮಾಚಾರಾಃ ಕಥಞ್ಚೇಮಾಂ ದಶಾಂ ಗತಾಃ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿದುಕೋ, ನಾವು ಪ್ರೇತರು, ನಮ್ಮ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರು.' ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೇಳಿದನು: 'ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವವು, ನೀವು ಯಾವದನ್ನು ಮಾಡಿದಿರಿ, ಹೇಗೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂತಿರಿ?'

ಅವಿನೀತಾಃ ಕಥಂ ಪೂರ್ವಂ ವಿನೀತಾಃ ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ಕಥಮ್ । ಪ್ರೇತಾ ಊಚುಃ । ಶೃಣು ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಃ ಪ್ರಶ್ನಾನಾಮನುಪೂರ್ವಶಃ ॥ ೨,೭.

'ಹಿಂದೆ ನೀವು ಹೇಗೆ ಅವಿನೀತರಾಗಿದ್ದಿರಿ, ಈಗ ಹೇಗೆ ವಿನೀತರಾಗಿದ್ದೀರಿ?' ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು: 'ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕೇಳು, ನಾವು ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇವೆ.'

ಉತ್ತರಾಣಿ ಮಹಾಯೋಗಿಂಸ್ತ್ವದ್ದರ್ಶನಗತಾಂಹಸಃ । ಅಹಂ ಪರ್ಯುಷಿತೋ ನಾಮ್ನಾ ಏಷ ಸೂಚೀಮುಖಃ ಸ್ಮೃತಃ ॥ ೨,೭.

'ಮಹಾಯೋಗಿನೇ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳು ಹೋಗಿವೆ. ನಾನು ಪರ್ಯುಷಿತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪರಿಚಿತನು; ಈವನು ಸೂಚೀಮುಖ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವನು.'

ತೃತೀಯಃ ಶೀಘ್ರಗಸ್ತುರ್ಯೋ ರೋಧಕೋ ಲೇಖಕಃ ಪರಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ । ಪ್ರೇತಾನಾಂ ಕರ್ಮಜಾತಾನಾಂ ಕುತೋ ನಾಮ ನಿರರ್ಥಕಮ್ ॥ ೨,೭.

'ಮೂರನೆಯವನು ಶೀಘ್ರಗ, ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ರೋಧಕ, ಐದನೆಯವನು ಲೇಖಕ.' ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೇಳಿದನು: 'ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರೇತರಿಗೆ ಹೆಸರುಗಳು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದವು ಆಗಿವೆ?'

ನಿರುಕ್ತಿಮೇಷಾಂ ನಾಮ್ನಾಂ ವೈ ಪ್ರೇತಾ ವದತ ಮಾ ಚಿರಮ್ । ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಏವಮುಕ್ತಾಸ್ತು ವಿಪ್ರೇಣ ಪೃಥಗುತ್ತರಮಬ್ರುವನ್ ॥ ೨,೭.

'ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿ.' ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

ಪರ್ಯುಷಿತ ಉವಾಚ । ಕದಾಚಿಚ್ಛ್ರಾದ್ಧಕಾಲೇ ವೈ ಮಯಾ ವಿಪ್ರೋ ನಿಮನ್ತ್ರಿತಃ ॥ ೨,೭.

ಪರ್ಯುಷಿತನು ಹೇಳಿದನು: 'ಒಂದು ಬಾರಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದೆ.'

ಸ ಚ ಕೃತ್ವಾ ವಿಲಮ್ಬೇನ ವೃದ್ಧೋ ಮದ್ಗೃಹಮಾಗತಃ । ಅಕೃತಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮಾಹಂ ತಂ ಪಾಕಂ ಭುಕ್ತವಾನ್ ಕ್ಷುಧಾ ॥ ೨,೭.

ಆ ವೃದ್ಧನು ವಿಳಂಬವಾಗಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು; ನಾನು ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮ ಮಾಡದೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಆ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿಂದೆ.

ಅದದಾಮನ್ನಮಾಕೃಷ್ಯ ವಿಪ್ರೇ ಪರ್ಯುಷಿತಂ ಕಿಯತ್ । ತಸ್ಮಾತ್ಪಾಪಾನ್ಮೃತಃ ಪಾಪೋ ಯೋನಿಂ ವೈ ಕುತ್ಸಿತಾಂ ಗತಃ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಹಳಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ; ಆ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಪಾಪಿಯಾಗಿ ಸತ್ತೆ ಮತ್ತು ಹೀನವಾದ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದೆ.

ಯತಃ ಪರ್ಯುಷಿತಂ ದತ್ತಂ ತತಃ ಪರ್ಯುಷಿತಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಸೂಚೀಮುಖ ಉವಾಚ । ಕದಾಚಿದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ಕಾಚಿತ್ತೀರ್ಥಂ ಭದ್ರವಟಂ ಯಯೌ ॥ ೨,೭.

ಹಳಸಿದದ್ದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಹಳಸಿದ ಅನ್ನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಸೂಚಿಮುಖನು ಹೇಳಿದನು: ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯವರು ಭದ್ರವಟ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

ಪಞ್ಚವರ್ಷಸುತಾ ವೃದ್ಧಾ ಪುತ್ರಮಾತ್ರೈಕಜೀವಿತಾ । ಅಹಂ ಕ್ಷತ್ತ್ರಿಯದಾಯಾದಸ್ತಸ್ಯಾ ರೋಧಮಕಾರಿಷಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವಳು ವಯಸ್ಸಾದವಳು, ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗನೊಂದಿಗಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಜೀವ ಮಾತ್ರ ಆ ಮಗನ ಮೇಲಿತ್ತು; ನಾನು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವಂಶದವನು, ಅವಳಿಗೆ ದುಃಖ ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ.

ವನೇ ತು ವಿಜನೇ ತತ್ರ ಪಾಪಾಧ್ವಗಗತಿಂ ಗತಃ । ತಸ್ಯಾಃ ಸವಸ್ತ್ರಂ ಪಾಥೇಯಂ ತತ್ಸೂನೋರ್ವಸನಾನಿ ಚ ॥ ೨,೭.

ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪಾಪಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದು, ಅವಳ ಬಟ್ಟೆ, ಆಹಾರ, ಮತ್ತು ಮಗನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.

ಗೃಹೀತಾನಿ ಮಯಾ ವಿಪ್ರ ಶಿರಸ್ಯಾಪೀಡ್ಯ ಮುಷ್ಟಿನಾ । ತೃಷಾರ್ತಸ್ತತ್ಕ್ಷಣಂ ಬಾಲಃ ಪಾತ್ರಸಂಸ್ಥಂ ಜಲಂ ಪಿಬನ್ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಅವಳ ತಲೆಗೆ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಮಗನು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದನು.