ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ರಣತ್ಕೋಟಿಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಾನಸ್ಥಿಗ್ರನ್ಥ್ಯವಘಟ್ಟಿತಾನ್ । ತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತ್ರಸ್ತಹೃದಯೋ ಗತಿಮಾಕುಞ್ಚ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ॥ ೨,೭.

ಘಂಟೆಯಂತೆ ಘನಘನನೆ ಹೊಡೆಯುವ ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಗುಡ್ಡುಗುಡ್ಡು ಆಗಿದ್ದ ದೇಹಗಳು—ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಹೃದಯ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿತು; ಅವನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂತೆಗೆದು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.

ತೇ ವಿಲೋಕ್ಯಾಗತಂ ವಿಪ್ರಮಟವೀಂ ಜನವರ್ಜಿತಾಮ್ । ಅಹಂ ಪೂರ್ವಮಹಂ ಪೂರ್ವಂ ಯಾಮೀತ್ಯಾಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರದುದ್ರುವುಃ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರೇತಗಳು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನರಿಲ್ಲದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನಾನು ಮೊದಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ! ನಾನು ಮೊದಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಕೂಗಿ ಓಡಿಹೋದವು.

ತೇಷು ದ್ವೌದ್ವಾವಗೃಹ್ಣೀತಾಮಸ್ಯ ಹಸ್ತಾವಥಾಪರೇ । ದ್ವೌದ್ವೌ ಪಾದಾವಗೃಹ್ಣೀತಾಂ ಮೂರ್ಧಾನಂ ಪಞ್ಚಮೋಽಗ್ರಹೀತ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಐದನೇವನು ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ಸ್ವಜಾತ್ಯುಚಿತವಾಕ್ಯೇನ ಸ್ಫುಟವರ್ಣವತಾಬ್ರುವನ್ । ಅಹಂ ಜಕ್ಷಾಮ್ಯಹಂ ಭಕ್ಷಾಮೀತಿ ಕರ್ಷಣತತ್ಪರಾಃ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರತಿ ಪ್ರೇತ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, 'ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ! ನಾನು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಶವವನ್ನು ಎಳೆದವು.

ಸಹಸೈವ ಸಹೈವಾಮುಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ವ್ಯಗಮನ್ವಿಯತ್ । ಕಿಯತ್ಸ್ಥಿತಂ ವಟೌ ಮಾಂಸಂ ಕ್ರಿಯನ್ನೇತಿ ನ್ಯಭಾಲಯನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಶವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಕಾಶದತ್ತ ಹಾರಿದರು; ವಟವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮಾಂಸ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದರು.

ತೇಽಪಶ್ಯನ್ನಿಜದಂಷ್ಟ್ರಾಯಃ ಪಾಟಿತಾನ್ತ್ರಮಿಮಂ ಶವಮ್ । ಅವತೀರ್ಯ ತತೋ ವ್ಯೋಮ್ನೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಚರಣೈಃ ಶವಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಆ ಶವದ ಅಂತರಗಳನ್ನು ಹರಿದುಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು; ನಂತರ ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಆ ಶವವನ್ನು ಹಿಡಿದರು.

ಸ್ವಖಣ್ಡಿತಶರೀರನ್ತು ಪುನರ್ವ್ಯೋಮೈವ ಚಕ್ರಮುಃ । ಸ ನೀಯಮಾನಮಾತ್ಮಾನಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ವಿಯತಿ ದ್ವಿಜಃ ॥ ೨,೭.

ತಮ್ಮದೇ ದೇಹಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದರು; ತಾನು ಹೀಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡನು.

ಜಗಾಮ ಮನಸಾ ಮಾಂ ಸ ಶರಣಂ ಭಯವಿಹ್ವಲಃ । ನಮಶ್ಚಕ್ರೇ ಚಕ್ರಧರಂ ಚೇತಸಾ ಚಿನ್ಮಯಂ ಸಮಮ್ ॥ ೨,೭.

ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು; ಚಕ್ರಧಾರಿಯನ್ನು, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ವಕ್ರಂ ನಕ್ರಂ ಚಕ್ರಪಾತೇನ ದೂರೇ ಕೃತ್ವಾ ಹೃತ್ವಾ ತಸ್ಯ ದುಃಖಂ ಮುಕುನ್ದಃ । ಮಾತಙ್ಗಂ ಯೋಽಮೂಮುಚನ್ನಕ್ರವಕ್ತ್ರಾತ್ಪಾಶಂ ಸೋಽಸೌ ಕರ್ಮಣಾಂ ಮೇ ಲುನಾತು ॥ ೨,೭.

ಚಕ್ರದ ಬಲದಿಂದ ವಕ್ರವಾದ ಮೊಸಳೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ, ಅದರ ನೋವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಆನೆಗೆ ಮೊಸಳೆಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಪಾಶವನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ ಮುಕುಂದನು, ಅವನು ನನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಿ.

ರುದ್ಧಾಞ್ಶುದ್ಧಾನ್ ಭೂಪತೀನ್ಮಾಗಧೇನ ಭೀಮೇನೈನಂ ಘಾತಯಿತ್ವಾ ಮುರಾರಿಃ । ನಿರ್ಬದ್ಧಾನ್ಯೋ ಭರ್ಗಯಜ್ಞಾಯ ಮುಕ್ತಶ್ಚಕ್ರೋ ಮೇಽಸೌ ಕರ್ಮಪಾಶಂ ಲುನಾತು ॥ ೨,೭.

ಮಗಧನ ಭೀಮನನ್ನು ಕೊಂದ ಮುರಾರಿ, ಬಂಧಿತ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧರಾದ ರಾಜರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಭರ್ಗನ ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಅಶ್ವವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು—ಆ ಚಕ್ರವು ನನ್ನ ಕರ್ಮಪಾಶವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಿ.

ಮನಸೈವೈಹ ಮಾಮಸ್ತೌತ್ಸ್ತೂಯಮಾನೋಽಹಮುತ್ಥಿತಃ । ಅಗಚ್ಛಂ ಸಹಸಾ ತತ್ರ ಯತ್ರ ಪ್ರೇತೈಃ ಸ ನೀಯತೇ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಆ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಪ್ರೇತಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದೆ.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತೈರ್ನೀಯಮಾನನ್ತು ಕೌತುಕಂ ಮೇಽಭವತ್ಖಗ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ನ ಕಿಯನ್ತಂ ವೈ ಕಾಲಂ ತಾನ್ಪೃಷ್ಠತೋಽನ್ವಗಾಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನನ್ನು ಅವರು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು, ಹಕ್ಕಿಯೇ, ನಾನು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಮಮ ಸನ್ನಿಧಿಮಾತ್ರೇಣ ದ್ವಿಜಾತಿಂ ತಞ್ಚ ಸರ್ಪಹನ್ । ತತ್ಕಾಲಂ ಶಿವಿಕಾಸುಪ್ತಭೂಪಾಲಸುಖಮಾವಿಶತ್ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೇ, ಸರ್ಪಹಂತಕ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೂಡಲೇ ಪಲ್ಲಕಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ರಾಜನಂತೆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ಮಣಿಭದ್ರಸ್ತತೋ ಮೇರುಂ ಗಚ್ಛನ್ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ಪಥಿ । ನಿಕೋಚ್ಯಾಕ್ಷಿ ಸ್ವಪಾರ್ಶ್ವಂ ಸ ನೀತೋ ವೈ ಯಕ್ಷರಾಣ್ಮಯಾ ॥ ೨,೭.

ನಂತರ, ನಾನು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಣಿಭದ್ರನು ಮೆರುವಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ; ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಂದೆ, ಯಕ್ಷರಾಯನನ್ನು ನಾನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ.

ತಮವೋಚಂ ಮಹಾಯಕ್ಷಂ ತ್ವಂ ಹಿ ಪ್ರತಿಭಟೋ ಭವ । ಪ್ರೇತಾನ್ನಾಶಯ ತದ್ಭೂಯಃ ಶವಞ್ಚ ಹರ ತದ್ಗತಮ್ ॥ ೨,೭.

ಆ ಮಹಾಯಕ್ಷನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಯುವವನಾಗಿರು; ಆ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿಬಿಡು ಮತ್ತು ಆ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ ಮಹಾಘೋರಂ ಕೃತ್ವಾ ರೋಷಂ ಸುದುಃಸಹಮ್ । ಜಗ್ರಾಹ ಪ್ರೇತರೂಪಂ ತತ್ಪ್ರೇತಾನಾಮಪಿ ದುಃಖದಮ್ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆಂದಾಗ, ಅವನು ಭಯಾನಕವಾದ, ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೇತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಆ ರೂಪವು ಇತರ ಪ್ರೇತಗಳಿಗೂ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವಂತಿತ್ತು.

ಸ ವಿವೃತ್ಯ ಸ್ವಕೌ ಬಾಹೂ ಸೃಕ್ಕಿಣೀ ಪರಿಲೇಲಿಹನ್ । ಭೇದಯನ್ನುರುವಾತೇನ ಪ್ರೇತಾಂಸ್ತಾನ್ಸಂಮುಖೋ ಯಯೌ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ತನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಹರಡಿ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಾ, ಭಾರೀ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಮುಂದೆ ನೇರವಾಗಿ ಅವರತ್ತ ಹೋದನು.

ಬಾಹುಭ್ಯಾಂ ದ್ವೌ ದ್ವೌ ಚ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಮೂರ್ಧ್ನೈಕಂ ಚ ಸಮಾಹರತ್ । ಪ್ರೇತಾನಥಾಪಿ ಸಹಸಾ ಜಘಾನ ದೃಢಮುಷ್ಟಿನಾ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಕೈಗಳಿಂದ ಎರಡು, ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಇನ್ನೆರಡು, ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಪ್ರೇತರನ್ನು ಹಠಾತ್ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

ತೇ ವಿವರ್ಣಮುಖಾಃ ಸರ್ವೇ ತಂ ದ್ವಿಜಞ್ಚ ಶವಂ ತಥಾ । ಏಕೈಕಂ ಹಸ್ತಪಾದೈಶ್ಚ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಯುದ್ಧಮಾರಭನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದೆ, ಆ ದ್ವಿಜನೂ ಶವವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬನು ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ತೇ ನಖೈಸ್ತಲಘಾತೈಶ್ಚ ಪಾದಘಾತೈಸ್ತಥೈವ ಚ । ದಂಷ್ಟ್ರಾಘಾತೈಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ತಮೇಕಂ ಪ್ರೇತಂ ವ್ಯದಾರಯನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ತಮ್ಮ ನಖಗಳಿಂದ, ತಟ್ಟೆಗಳಿಂದ, ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯುವುದರಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಚ್ಚುವುದರಿಂದ, ಆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇತನನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದರು.

ತೇಷಾಂ ಪ್ರಹಾರಾನ್ವಿಫಲಾನ್ಕೃತ್ವಾ ಸಂಪ್ರತಿ ತಾನಥ । ಜೀವಂ ನ ತು ಶವಂ ತೇಷಾಂ ಜಹ್ರೇ ಪ್ರಾಣಮಿವಾನ್ತಕಃ ॥ ೨,೭.

ಅವರ ಹೊಡೆಯುವಿಕೆಗಳು ಫಲಿಸದೆ, ಅವನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಮನು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನ ಜೀವವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಆದರೆ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲ.

ಹೃತಮಾತ್ರೇ ಶವೇ ತೇ ತು ಪಾರಿಯಾತ್ರೇ ಗಿರೌ ದ್ವಿಜಮ್ । ಮುಕ್ತ್ವಾಧಾವನ್ ಪ್ರಮುದಿತಾ ಏಕಂ ಪ್ರೇತಂ ಸುದಾರುಣಾಃ ॥ ೨,೭.

ಶವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಆ ಭಯಾನಕ ಪ್ರೇತಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಪಾರಿಯಾತ್ರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಆ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇತನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.

ಸ ವಾಯುಗಮನಃ ಪ್ರೇತಃ ಪ್ರಾಪ್ತಸ್ತೈಃ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರತಃ । ಅದೃಶ್ಯತಾಂ ಯಯೌ ತೇಽಥ ಹತಾಶಾ ವಿಪ್ರಮಾಗಮನ್ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರೇತನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಓಡಿ, ಅವರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ನಂತರ ಅವನು ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು, ಅವರು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಪ್ರಾರಬ್ಧಮಾತ್ರೇ ವಿಪ್ರಸ್ಯ ಪಾಟನೇ ತತ್ರ ಪರ್ವತೇ । ಮಮ ಸ್ಥಾನಸ್ಯ ವಿಪ್ರಸ್ಯ ಮಹಿಮ್ನೇವ ಚ ತತ್ಕ್ಷಣೇ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪಾಠವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ನನ್ನ ಸ್ಥಳದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಲೇ—

ಸದ್ಯಃ ಸ್ಮೃತಿಃ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ತೇಷಾಂ ಪೂರ್ವಸ್ಯ ಜನ್ಮನಃ । ವಿಪ್ರಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೀಕೃತ್ಯ ದ್ವಿಜರ್ಷಭಮಥಾಬ್ರುವನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರಿಗೇನುಂದರೆ, ಹಠಾತ್ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ನೆನಪು ಮೂಡಿತು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಅದ್ಯ ನಃ ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹೋಽಸೀತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತೇ ಸುರದಾಮ್ಭಿಕಾಃ । ಗಿರೇರಿವ ಪರಾವರ್ತಂ ಸಮುದ್ರಸ್ಯೇವ ಶೋಷಣಮ್ ॥ ೨,೭.

ಇಂದು ನೀನು ನಮಗೆ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ಅದು ಪರ್ವತ ಹಿಂದಿರುಗಿದಂತೆ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ಒಣಗಿದಂತೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದು.

ತೇಷಾಂ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾಪೃಚ್ಛತ್ಕೇ ಯೂಯಮಿತ್ಯಥ । ಕಿಂ ಮಾಯಾ ಕಿಮು ವಾ ಸ್ವಪ್ನ ಉತಾಹೋ ಚಿತ್ತವಿಭ್ರಮಃ ॥ ೨,೭.

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಕೇಳಿದನು: 'ನೀವು ಯಾರು? ಇದು ಯಾವ ಮಾಯೆಯೋ, ಕನಸೋ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲವೋ?'

ಪ್ರೇತಾ ಊಚುಃ । ಅವೇಹಿ ತತ್ತ್ವಮೇವೈತತ್ಪ್ರೇತಾ ವೈ ಕರ್ಮಜಾ ವಯಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ । ಕಿಂನಾಮಾನಃ ಕಿಮಾಚಾರಾಃ ಕಥಞ್ಚೇಮಾಂ ದಶಾಂ ಗತಾಃ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿದುಕೋ, ನಾವು ಪ್ರೇತರು, ನಮ್ಮ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರು.' ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೇಳಿದನು: 'ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವವು, ನೀವು ಯಾವದನ್ನು ಮಾಡಿದಿರಿ, ಹೇಗೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂತಿರಿ?'

ಅವಿನೀತಾಃ ಕಥಂ ಪೂರ್ವಂ ವಿನೀತಾಃ ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ಕಥಮ್ । ಪ್ರೇತಾ ಊಚುಃ । ಶೃಣು ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಃ ಪ್ರಶ್ನಾನಾಮನುಪೂರ್ವಶಃ ॥ ೨,೭.

'ಹಿಂದೆ ನೀವು ಹೇಗೆ ಅವಿನೀತರಾಗಿದ್ದಿರಿ, ಈಗ ಹೇಗೆ ವಿನೀತರಾಗಿದ್ದೀರಿ?' ಪ್ರೇತರು ಹೇಳಿದರು: 'ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕೇಳು, ನಾವು ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇವೆ.'