ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ತತ್ರ ತಾಲಾಸ್ತಮಾಲಾಶ್ಚ ಪ್ರಿಯಾಲಾಃ ಪನಸಾಸ್ತಥಾ । ಶ್ರೀಪರ್ಣೋ ಶಾಲಶಾಖೋಟಸ್ಯನ್ದನಾಸ್ತಿನ್ದುಕಾಸ್ತಥಾ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿ ತಾಳಮರ, ತಮಾಲ ಮರ, ಪ್ರಿಯಾಳ, ಹಲಸು, ಶ್ರೀಪರ್ಣ, ಸಾಲ, ಖದಿರ, ಸ್ಯಾಂದನ, ತಿಂದುಕ ಮರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಸರ್ಜಾರ್ಜುನಾಮ್ರಾತಕಾಶ್ಚ ಶ್ಲೇಷ್ಮಾ ತಕಭಿಭೀತಕೌ । ಪಿಚುಮರ್ದಶ್ಚಿಞ್ಚಿಣೀ ಚ ಕರ್ಕನ್ಧೂಕರ್ಣಿಕಾರಕಾಃ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ಜ, ಅರ್ಜುನ, ಅಮ್ರಾತಕ, ಶ್ಲೇಷ್ಮಾತಕ, ಭೀತಕ, ಪಿಚುಮರ್ದ, ಚಿಂಚಿಣಿ, ಕರ್ಕಂಧು, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಮರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಏತೇ ಚಾನ್ಯೇ ಚ ಬಹವೋ ವೃಕ್ಷಾಸ್ತೇಷು ನ ದೃಶ್ಯತೇ । ಪಕ್ಷಿಣಾಮಪಿ ವೈ ಪನ್ಥಾ ಮನುಷ್ಯಸ್ಯ ಕುತಃ ಪುನಃ ॥ ೨,೭.

ಈ ಮರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಮರಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ದಾರಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮಾನವರಿಗಂತೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಿನ್ ವನೇ ಮಹಾಘೋರೇ ಸಿಂಹವ್ಯಾಘ್ರಸಮಾಕುಲೇ । ತರಕ್ಷುಗವಯೈರೃಕ್ಷೈರ್ಮಹಿಷೈಶ್ಚ ನಿಷೇವಿತೇ ॥ ೨,೭.

ಆ ಭಯಾನಕ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಗಳು, ಹುಲಿಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಾರಕ್ಷು, ಕಾಡು ಎತ್ತು, ಕರಡಿ, ಕಾಡು ಎಮ್ಮೆಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕುಞ್ಜ ರೈರುರುಭಿರ್ನಾಗೈರ್ಮರ್ಕಟೈಶ್ಚ ತಥಾಮೃಗೈಃ । ಶ್ವಾಪದೈಶ್ಚ ತಥಾ ಚಾನ್ಯೈಃ ಪಿಶಾಚೈ ರಾಕ್ಷಸೈರ್ವೃತೇ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆನೆಗಳು, ಕೋತಿಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಬೇರೆ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಪಿಶಾಚುಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು ಕೂಡ ತುಂಬಿದ್ದರು.

ಸನ್ತಪ್ತಕೋ ದ್ವಿಜಃ ಕಿಞ್ಚಿದ್ಭಯಸನ್ತ್ರಸ್ತಮಾನಸಃ । ಕಾನ್ದಿಶೀಕಃ ಸಮಭವಢ್ಯದ್ಭವಿಷ್ಯೋ ಯಯೌ ಪುನಃ ॥ ೨,೭.

ಸಂತಪ್ತಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.

ಝಙ್ಕಾರೇಷು ಚ ಝಿಲ್ಲೀನಾಂ ಘೂಕಾನಾಂ ಘೂತ್ಕೃತೇಷ್ವಪಿ । ದತ್ತಕರ್ಣಃ ಕುನೀಲಾಙ್ಗಶ್ಚಚಾಲ ಪದಪಞ್ಚಕಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿ ಜಿಲೆಬಿಗಳ ಜ್ಹಂಕಾರ, ಗೂಬೆಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅವನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ, ದೇಹ ಕಂಪಿಸಿ, ಐದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ ತತ್ರ ವಟವೃಕ್ಷಾಗ್ರೇ ಸ್ನಾಯುಬದ್ಧಂ ಶವಂ ತಥಾ । ದದರ್ಶ ತದ್ಭುಜಶ್ಚೈವ ಪಞ್ಚ ಪ್ರೇತಾನ್ ಸುದಾರುಣಾನ್ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿ, ಆ ವಟವೃಕ್ಷದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅವನು ನರಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಶವವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಐದು ಭಯಾನಕ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಶಿರಾಸ್ಥಿಚರ್ಮಶೇಷಾಙ್ಗಾನ್ ಪೃಷ್ಠಲಗ್ನೋದರಾನ್ ಖಗ । ತ್ಯಕ್ತಾನ್ನಾಸಿಕಯಾ ನೇತ್ರಕೂಪಪಾತಭಯಾದಿವ ॥ ೨,೭.

ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶಿರಾ, ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದವು; ಬೆನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು, ಮೂಗು ಬಿಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು, ಭಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಳಪೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಹೋದಂತಿದ್ದವು.

ಸೂಚೀಕ್ರಕಕಚಕವ್ರಾತಘಾತಪಾತಿತಕೀಕಸಾನ್ । ವಸಾಕ್ತನವಮಸ್ತಿಷ್ಕಸ್ವಾದನಿತ್ಯಮಹೋತ್ಸವಾನ್ ॥ ೨,೭.

ಸೂಜಿ, ಕೊಕ್ಕು, ಕತ್ತರಿ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವರು, ಹೊಸ ಮೆದುಳು ಮತ್ತು ಮೂಳೆಯ ರಸವನ್ನು ನಕ್ಕು ಸವಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಣತ್ಕೋಟಿಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಾನಸ್ಥಿಗ್ರನ್ಥ್ಯವಘಟ್ಟಿತಾನ್ । ತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತ್ರಸ್ತಹೃದಯೋ ಗತಿಮಾಕುಞ್ಚ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ॥ ೨,೭.

ಘಂಟೆಯಂತೆ ಘನಘನನೆ ಹೊಡೆಯುವ ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಗುಡ್ಡುಗುಡ್ಡು ಆಗಿದ್ದ ದೇಹಗಳು—ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಹೃದಯ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿತು; ಅವನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂತೆಗೆದು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.

ತೇ ವಿಲೋಕ್ಯಾಗತಂ ವಿಪ್ರಮಟವೀಂ ಜನವರ್ಜಿತಾಮ್ । ಅಹಂ ಪೂರ್ವಮಹಂ ಪೂರ್ವಂ ಯಾಮೀತ್ಯಾಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರದುದ್ರುವುಃ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರೇತಗಳು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನರಿಲ್ಲದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನಾನು ಮೊದಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ! ನಾನು ಮೊದಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಕೂಗಿ ಓಡಿಹೋದವು.

ತೇಷು ದ್ವೌದ್ವಾವಗೃಹ್ಣೀತಾಮಸ್ಯ ಹಸ್ತಾವಥಾಪರೇ । ದ್ವೌದ್ವೌ ಪಾದಾವಗೃಹ್ಣೀತಾಂ ಮೂರ್ಧಾನಂ ಪಞ್ಚಮೋಽಗ್ರಹೀತ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಐದನೇವನು ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ಸ್ವಜಾತ್ಯುಚಿತವಾಕ್ಯೇನ ಸ್ಫುಟವರ್ಣವತಾಬ್ರುವನ್ । ಅಹಂ ಜಕ್ಷಾಮ್ಯಹಂ ಭಕ್ಷಾಮೀತಿ ಕರ್ಷಣತತ್ಪರಾಃ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರತಿ ಪ್ರೇತ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, 'ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ! ನಾನು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಶವವನ್ನು ಎಳೆದವು.

ಸಹಸೈವ ಸಹೈವಾಮುಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ವ್ಯಗಮನ್ವಿಯತ್ । ಕಿಯತ್ಸ್ಥಿತಂ ವಟೌ ಮಾಂಸಂ ಕ್ರಿಯನ್ನೇತಿ ನ್ಯಭಾಲಯನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಶವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಕಾಶದತ್ತ ಹಾರಿದರು; ವಟವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮಾಂಸ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದರು.

ತೇಽಪಶ್ಯನ್ನಿಜದಂಷ್ಟ್ರಾಯಃ ಪಾಟಿತಾನ್ತ್ರಮಿಮಂ ಶವಮ್ । ಅವತೀರ್ಯ ತತೋ ವ್ಯೋಮ್ನೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಚರಣೈಃ ಶವಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಆ ಶವದ ಅಂತರಗಳನ್ನು ಹರಿದುಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು; ನಂತರ ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಆ ಶವವನ್ನು ಹಿಡಿದರು.

ಸ್ವಖಣ್ಡಿತಶರೀರನ್ತು ಪುನರ್ವ್ಯೋಮೈವ ಚಕ್ರಮುಃ । ಸ ನೀಯಮಾನಮಾತ್ಮಾನಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ವಿಯತಿ ದ್ವಿಜಃ ॥ ೨,೭.

ತಮ್ಮದೇ ದೇಹಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದರು; ತಾನು ಹೀಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡನು.

ಜಗಾಮ ಮನಸಾ ಮಾಂ ಸ ಶರಣಂ ಭಯವಿಹ್ವಲಃ । ನಮಶ್ಚಕ್ರೇ ಚಕ್ರಧರಂ ಚೇತಸಾ ಚಿನ್ಮಯಂ ಸಮಮ್ ॥ ೨,೭.

ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು; ಚಕ್ರಧಾರಿಯನ್ನು, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ವಕ್ರಂ ನಕ್ರಂ ಚಕ್ರಪಾತೇನ ದೂರೇ ಕೃತ್ವಾ ಹೃತ್ವಾ ತಸ್ಯ ದುಃಖಂ ಮುಕುನ್ದಃ । ಮಾತಙ್ಗಂ ಯೋಽಮೂಮುಚನ್ನಕ್ರವಕ್ತ್ರಾತ್ಪಾಶಂ ಸೋಽಸೌ ಕರ್ಮಣಾಂ ಮೇ ಲುನಾತು ॥ ೨,೭.

ಚಕ್ರದ ಬಲದಿಂದ ವಕ್ರವಾದ ಮೊಸಳೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ, ಅದರ ನೋವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಆನೆಗೆ ಮೊಸಳೆಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಪಾಶವನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ ಮುಕುಂದನು, ಅವನು ನನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಿ.

ರುದ್ಧಾಞ್ಶುದ್ಧಾನ್ ಭೂಪತೀನ್ಮಾಗಧೇನ ಭೀಮೇನೈನಂ ಘಾತಯಿತ್ವಾ ಮುರಾರಿಃ । ನಿರ್ಬದ್ಧಾನ್ಯೋ ಭರ್ಗಯಜ್ಞಾಯ ಮುಕ್ತಶ್ಚಕ್ರೋ ಮೇಽಸೌ ಕರ್ಮಪಾಶಂ ಲುನಾತು ॥ ೨,೭.

ಮಗಧನ ಭೀಮನನ್ನು ಕೊಂದ ಮುರಾರಿ, ಬಂಧಿತ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧರಾದ ರಾಜರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಭರ್ಗನ ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಅಶ್ವವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು—ಆ ಚಕ್ರವು ನನ್ನ ಕರ್ಮಪಾಶವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಿ.

ಮನಸೈವೈಹ ಮಾಮಸ್ತೌತ್ಸ್ತೂಯಮಾನೋಽಹಮುತ್ಥಿತಃ । ಅಗಚ್ಛಂ ಸಹಸಾ ತತ್ರ ಯತ್ರ ಪ್ರೇತೈಃ ಸ ನೀಯತೇ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಆ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಪ್ರೇತಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದೆ.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತೈರ್ನೀಯಮಾನನ್ತು ಕೌತುಕಂ ಮೇಽಭವತ್ಖಗ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ನ ಕಿಯನ್ತಂ ವೈ ಕಾಲಂ ತಾನ್ಪೃಷ್ಠತೋಽನ್ವಗಾಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನನ್ನು ಅವರು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು, ಹಕ್ಕಿಯೇ, ನಾನು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಮಮ ಸನ್ನಿಧಿಮಾತ್ರೇಣ ದ್ವಿಜಾತಿಂ ತಞ್ಚ ಸರ್ಪಹನ್ । ತತ್ಕಾಲಂ ಶಿವಿಕಾಸುಪ್ತಭೂಪಾಲಸುಖಮಾವಿಶತ್ ॥ ೨,೭.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೇ, ಸರ್ಪಹಂತಕ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೂಡಲೇ ಪಲ್ಲಕಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ರಾಜನಂತೆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ಮಣಿಭದ್ರಸ್ತತೋ ಮೇರುಂ ಗಚ್ಛನ್ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ಪಥಿ । ನಿಕೋಚ್ಯಾಕ್ಷಿ ಸ್ವಪಾರ್ಶ್ವಂ ಸ ನೀತೋ ವೈ ಯಕ್ಷರಾಣ್ಮಯಾ ॥ ೨,೭.

ನಂತರ, ನಾನು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಣಿಭದ್ರನು ಮೆರುವಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ; ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಂದೆ, ಯಕ್ಷರಾಯನನ್ನು ನಾನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ.

ತಮವೋಚಂ ಮಹಾಯಕ್ಷಂ ತ್ವಂ ಹಿ ಪ್ರತಿಭಟೋ ಭವ । ಪ್ರೇತಾನ್ನಾಶಯ ತದ್ಭೂಯಃ ಶವಞ್ಚ ಹರ ತದ್ಗತಮ್ ॥ ೨,೭.

ಆ ಮಹಾಯಕ್ಷನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಯುವವನಾಗಿರು; ಆ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿಬಿಡು ಮತ್ತು ಆ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ ಮಹಾಘೋರಂ ಕೃತ್ವಾ ರೋಷಂ ಸುದುಃಸಹಮ್ । ಜಗ್ರಾಹ ಪ್ರೇತರೂಪಂ ತತ್ಪ್ರೇತಾನಾಮಪಿ ದುಃಖದಮ್ ॥ ೨,೭.

ಹೀಗೆಂದಾಗ, ಅವನು ಭಯಾನಕವಾದ, ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೇತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಆ ರೂಪವು ಇತರ ಪ್ರೇತಗಳಿಗೂ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವಂತಿತ್ತು.

ಸ ವಿವೃತ್ಯ ಸ್ವಕೌ ಬಾಹೂ ಸೃಕ್ಕಿಣೀ ಪರಿಲೇಲಿಹನ್ । ಭೇದಯನ್ನುರುವಾತೇನ ಪ್ರೇತಾಂಸ್ತಾನ್ಸಂಮುಖೋ ಯಯೌ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ತನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಹರಡಿ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಾ, ಭಾರೀ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಮುಂದೆ ನೇರವಾಗಿ ಅವರತ್ತ ಹೋದನು.

ಬಾಹುಭ್ಯಾಂ ದ್ವೌ ದ್ವೌ ಚ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಮೂರ್ಧ್ನೈಕಂ ಚ ಸಮಾಹರತ್ । ಪ್ರೇತಾನಥಾಪಿ ಸಹಸಾ ಜಘಾನ ದೃಢಮುಷ್ಟಿನಾ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಕೈಗಳಿಂದ ಎರಡು, ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಇನ್ನೆರಡು, ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಪ್ರೇತರನ್ನು ಹಠಾತ್ ಬಲವಾದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

ತೇ ವಿವರ್ಣಮುಖಾಃ ಸರ್ವೇ ತಂ ದ್ವಿಜಞ್ಚ ಶವಂ ತಥಾ । ಏಕೈಕಂ ಹಸ್ತಪಾದೈಶ್ಚ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಯುದ್ಧಮಾರಭನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದೆ, ಆ ದ್ವಿಜನೂ ಶವವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬನು ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ಆರಂಭಿಸಿದರು.