ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಧರ್ಮಃ ಸ್ವಲ್ಪೋಽಪಿ ನೃಪತೇ ಯದಿ ಸಮ್ಯಗುಪಾಸಿತಃ । ದ್ವಿಜದೇವಪ್ರಸಾದೇನ ಸ ಯಾತಿ ಬಹುವಿಸ್ತರಮ್ ॥ ೨,೬.

ರಾಜನೇ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅದು ಬಹಳ ವಿಸ್ತಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಯಮುನಾಭ್ರಾತಾ ಕ್ಷಣಾದನ್ತರ್ಧಿಮಾಯಯೌ । ವೀರಬಾಹುರ್ದಿವಂ ಗತ್ವಾ ದೇವೈಃ ಸಹ ಮುಮೋದ ಹ ॥ ೨,೬.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಯಮುನೆಯ ಅಣ್ಣನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಹೋದನು. ವೀರಬಾಹು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೇವತೆಗಳ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದನು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಮಯಾ ತೇ ಕಥಿತಂ ಪಕ್ಷಿನ್ ವೃಷಯಜ್ಞಃ ಸುವಿಸ್ತರಃ । ಪ್ರಾಣಿನಾಂ ಕರ್ಮನಿರ್ಹಾರಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪಾಪೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ ॥ ೨,೬.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ಹಕ್ಕಿಯೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಎತ್ತು ಯಜ್ಞದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಜೀವಿಗಳ ಕರ್ಮವಿನಾಶವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಬಹುದು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೭ ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಶ್ರುತಂ ಮೇ ಮಹಾದಾಖ್ಯಾನಂ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಫಲಂ ಹರೇ । ಪುನರನ್ಯಾಂ ಕಥಾಂ ಬ್ರೂಹಿ ಯತ್ರ ತೇ ಮಹಿಮಾದ್ಭುತಃ ॥ ೨,೭.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು: ಹರಿಯೇ, ನಾನು ಎತ್ತು ಬಿಡುವ ಫಲದ ಮಹಾ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಮಹಿಮೆ ತೋರಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ತೇ ಕಥಯಾಮ್ಯದ್ಯ ಸಂವಾದಂ ಪರಮಾದ್ಭುತಮ್ । ಸನ್ತಪ್ತಕಸ್ಯ ಚ ಪ್ರೇತೈಸ್ತದ್ರೂಪಜ್ಞಾಪನಾಯ ವೈ ॥ ೨,೭.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾದ ಸಂವಾದವನ್ನೂ, ಸಂತಪ್ತಕನಿಗೆ ಪಿತೃಗಳು ತೋರಿಸಿದ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ವಿಪ್ರಃ ಸನ್ತಪ್ತಕಃ ಕಶ್ಚಿತ್ತಪಸಾದಗ್ಧಕಿಲ್ಬಿಷಃ । ಸಂಸಾರಾಸಾರತಾಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾರಣ್ಯಷ್ವೇವ ಚಚಾರ ಹ ॥ ೨,೭.

ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು, ಅವನ ಹೆಸರು ಸಂತಪ್ತಕ. ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದನು. ಲೋಕದ ವ್ಯರ್ಥತೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ವೈಖಾನಸಮುನಿವ್ರಾತೈಃ ಪ್ರಾಣಿಪಾತಕೃತೇಕ್ಷಣಃ । ಸ ಕದಾಚಿತ್ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಸ್ಮಾಟತಿದ್ವಿಜಃ ॥ ೨,೭.

ವೈಖಾನಸ ಮುನಿಗಳ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಒಮ್ಮೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ಪ್ರತ್ಯಾಕೃಷ್ಟೇನ್ದ್ರಿಯತ್ವಾಚ್ಚ ಬಹಿರ್ವೃತ್ತಿನಿರೋಧಕಃ । ಸಂಸ್ಕಾರಮಾತ್ರಗಮನೋ ಮಾರ್ಗಭ್ರಷ್ಟೋ ಬಭೂವ ಹ ॥ ೨,೭.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ, ಹೊರಗಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಕೇವಲ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಆದರೆ ಅವನು ದಾರಿತಪ್ಪಿ ಹೋದನು.

ಚಲನ್ನೇವಂ ಸ್ನಾನಕಾಲೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನೇಽಥಾಭಿಲಾಷುಕಃ । ಜಲಸ್ಯೋನ್ಮೀಲ್ಯ ನಯನೇ ದಿಶಃ ಸರ್ವಾ ನ್ಯಭೀಲಯತ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನಿಗೆ ಸ್ನಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಆಸೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದನು.

ಸ ದದರ್ಶ ತದಾ ಗುಲ್ಮೈರ್ವೋರುದ್ವೃಕ್ಷಶತೈಶ್ಚಿತಮ್ । ತ್ವಕ್ಸಾರೈಃ ಶಾಖಿಶಾಖಾಭಿಃ ಸಂಕುಲಂ ಗಹನಂವನಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡುಗಳು, ನೂರಾರು ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು, ರಸವು ಹರಿಯುವ ಕೊಂಬೆಗಳು ತುಂಬಿದ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತತ್ರ ತಾಲಾಸ್ತಮಾಲಾಶ್ಚ ಪ್ರಿಯಾಲಾಃ ಪನಸಾಸ್ತಥಾ । ಶ್ರೀಪರ್ಣೋ ಶಾಲಶಾಖೋಟಸ್ಯನ್ದನಾಸ್ತಿನ್ದುಕಾಸ್ತಥಾ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿ ತಾಳಮರ, ತಮಾಲ ಮರ, ಪ್ರಿಯಾಳ, ಹಲಸು, ಶ್ರೀಪರ್ಣ, ಸಾಲ, ಖದಿರ, ಸ್ಯಾಂದನ, ತಿಂದುಕ ಮರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಸರ್ಜಾರ್ಜುನಾಮ್ರಾತಕಾಶ್ಚ ಶ್ಲೇಷ್ಮಾ ತಕಭಿಭೀತಕೌ । ಪಿಚುಮರ್ದಶ್ಚಿಞ್ಚಿಣೀ ಚ ಕರ್ಕನ್ಧೂಕರ್ಣಿಕಾರಕಾಃ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ಜ, ಅರ್ಜುನ, ಅಮ್ರಾತಕ, ಶ್ಲೇಷ್ಮಾತಕ, ಭೀತಕ, ಪಿಚುಮರ್ದ, ಚಿಂಚಿಣಿ, ಕರ್ಕಂಧು, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಮರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಏತೇ ಚಾನ್ಯೇ ಚ ಬಹವೋ ವೃಕ್ಷಾಸ್ತೇಷು ನ ದೃಶ್ಯತೇ । ಪಕ್ಷಿಣಾಮಪಿ ವೈ ಪನ್ಥಾ ಮನುಷ್ಯಸ್ಯ ಕುತಃ ಪುನಃ ॥ ೨,೭.

ಈ ಮರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಮರಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ದಾರಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮಾನವರಿಗಂತೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಿನ್ ವನೇ ಮಹಾಘೋರೇ ಸಿಂಹವ್ಯಾಘ್ರಸಮಾಕುಲೇ । ತರಕ್ಷುಗವಯೈರೃಕ್ಷೈರ್ಮಹಿಷೈಶ್ಚ ನಿಷೇವಿತೇ ॥ ೨,೭.

ಆ ಭಯಾನಕ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಗಳು, ಹುಲಿಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಾರಕ್ಷು, ಕಾಡು ಎತ್ತು, ಕರಡಿ, ಕಾಡು ಎಮ್ಮೆಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕುಞ್ಜ ರೈರುರುಭಿರ್ನಾಗೈರ್ಮರ್ಕಟೈಶ್ಚ ತಥಾಮೃಗೈಃ । ಶ್ವಾಪದೈಶ್ಚ ತಥಾ ಚಾನ್ಯೈಃ ಪಿಶಾಚೈ ರಾಕ್ಷಸೈರ್ವೃತೇ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆನೆಗಳು, ಕೋತಿಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಬೇರೆ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಪಿಶಾಚುಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು ಕೂಡ ತುಂಬಿದ್ದರು.

ಸನ್ತಪ್ತಕೋ ದ್ವಿಜಃ ಕಿಞ್ಚಿದ್ಭಯಸನ್ತ್ರಸ್ತಮಾನಸಃ । ಕಾನ್ದಿಶೀಕಃ ಸಮಭವಢ್ಯದ್ಭವಿಷ್ಯೋ ಯಯೌ ಪುನಃ ॥ ೨,೭.

ಸಂತಪ್ತಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.

ಝಙ್ಕಾರೇಷು ಚ ಝಿಲ್ಲೀನಾಂ ಘೂಕಾನಾಂ ಘೂತ್ಕೃತೇಷ್ವಪಿ । ದತ್ತಕರ್ಣಃ ಕುನೀಲಾಙ್ಗಶ್ಚಚಾಲ ಪದಪಞ್ಚಕಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿ ಜಿಲೆಬಿಗಳ ಜ್ಹಂಕಾರ, ಗೂಬೆಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅವನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ, ದೇಹ ಕಂಪಿಸಿ, ಐದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ ತತ್ರ ವಟವೃಕ್ಷಾಗ್ರೇ ಸ್ನಾಯುಬದ್ಧಂ ಶವಂ ತಥಾ । ದದರ್ಶ ತದ್ಭುಜಶ್ಚೈವ ಪಞ್ಚ ಪ್ರೇತಾನ್ ಸುದಾರುಣಾನ್ ॥ ೨,೭.

ಅಲ್ಲಿ, ಆ ವಟವೃಕ್ಷದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅವನು ನರಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಶವವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಐದು ಭಯಾನಕ ಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಶಿರಾಸ್ಥಿಚರ್ಮಶೇಷಾಙ್ಗಾನ್ ಪೃಷ್ಠಲಗ್ನೋದರಾನ್ ಖಗ । ತ್ಯಕ್ತಾನ್ನಾಸಿಕಯಾ ನೇತ್ರಕೂಪಪಾತಭಯಾದಿವ ॥ ೨,೭.

ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶಿರಾ, ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದವು; ಬೆನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು, ಮೂಗು ಬಿಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು, ಭಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಳಪೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಹೋದಂತಿದ್ದವು.

ಸೂಚೀಕ್ರಕಕಚಕವ್ರಾತಘಾತಪಾತಿತಕೀಕಸಾನ್ । ವಸಾಕ್ತನವಮಸ್ತಿಷ್ಕಸ್ವಾದನಿತ್ಯಮಹೋತ್ಸವಾನ್ ॥ ೨,೭.

ಸೂಜಿ, ಕೊಕ್ಕು, ಕತ್ತರಿ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವರು, ಹೊಸ ಮೆದುಳು ಮತ್ತು ಮೂಳೆಯ ರಸವನ್ನು ನಕ್ಕು ಸವಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಣತ್ಕೋಟಿಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಾನಸ್ಥಿಗ್ರನ್ಥ್ಯವಘಟ್ಟಿತಾನ್ । ತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತ್ರಸ್ತಹೃದಯೋ ಗತಿಮಾಕುಞ್ಚ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ॥ ೨,೭.

ಘಂಟೆಯಂತೆ ಘನಘನನೆ ಹೊಡೆಯುವ ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಗುಡ್ಡುಗುಡ್ಡು ಆಗಿದ್ದ ದೇಹಗಳು—ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಹೃದಯ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿತು; ಅವನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂತೆಗೆದು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.

ತೇ ವಿಲೋಕ್ಯಾಗತಂ ವಿಪ್ರಮಟವೀಂ ಜನವರ್ಜಿತಾಮ್ । ಅಹಂ ಪೂರ್ವಮಹಂ ಪೂರ್ವಂ ಯಾಮೀತ್ಯಾಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರದುದ್ರುವುಃ ॥ ೨,೭.

ಆ ಪ್ರೇತಗಳು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನರಿಲ್ಲದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನಾನು ಮೊದಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ! ನಾನು ಮೊದಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಕೂಗಿ ಓಡಿಹೋದವು.

ತೇಷು ದ್ವೌದ್ವಾವಗೃಹ್ಣೀತಾಮಸ್ಯ ಹಸ್ತಾವಥಾಪರೇ । ದ್ವೌದ್ವೌ ಪಾದಾವಗೃಹ್ಣೀತಾಂ ಮೂರ್ಧಾನಂ ಪಞ್ಚಮೋಽಗ್ರಹೀತ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಐದನೇವನು ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ಸ್ವಜಾತ್ಯುಚಿತವಾಕ್ಯೇನ ಸ್ಫುಟವರ್ಣವತಾಬ್ರುವನ್ । ಅಹಂ ಜಕ್ಷಾಮ್ಯಹಂ ಭಕ್ಷಾಮೀತಿ ಕರ್ಷಣತತ್ಪರಾಃ ॥ ೨,೭.

ಪ್ರತಿ ಪ್ರೇತ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, 'ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ! ನಾನು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಶವವನ್ನು ಎಳೆದವು.

ಸಹಸೈವ ಸಹೈವಾಮುಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ವ್ಯಗಮನ್ವಿಯತ್ । ಕಿಯತ್ಸ್ಥಿತಂ ವಟೌ ಮಾಂಸಂ ಕ್ರಿಯನ್ನೇತಿ ನ್ಯಭಾಲಯನ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಶವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಕಾಶದತ್ತ ಹಾರಿದರು; ವಟವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮಾಂಸ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದರು.

ತೇಽಪಶ್ಯನ್ನಿಜದಂಷ್ಟ್ರಾಯಃ ಪಾಟಿತಾನ್ತ್ರಮಿಮಂ ಶವಮ್ । ಅವತೀರ್ಯ ತತೋ ವ್ಯೋಮ್ನೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಚರಣೈಃ ಶವಮ್ ॥ ೨,೭.

ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಆ ಶವದ ಅಂತರಗಳನ್ನು ಹರಿದುಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು; ನಂತರ ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಆ ಶವವನ್ನು ಹಿಡಿದರು.

ಸ್ವಖಣ್ಡಿತಶರೀರನ್ತು ಪುನರ್ವ್ಯೋಮೈವ ಚಕ್ರಮುಃ । ಸ ನೀಯಮಾನಮಾತ್ಮಾನಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ವಿಯತಿ ದ್ವಿಜಃ ॥ ೨,೭.

ತಮ್ಮದೇ ದೇಹಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದರು; ತಾನು ಹೀಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡನು.

ಜಗಾಮ ಮನಸಾ ಮಾಂ ಸ ಶರಣಂ ಭಯವಿಹ್ವಲಃ । ನಮಶ್ಚಕ್ರೇ ಚಕ್ರಧರಂ ಚೇತಸಾ ಚಿನ್ಮಯಂ ಸಮಮ್ ॥ ೨,೭.

ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು; ಚಕ್ರಧಾರಿಯನ್ನು, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ವಕ್ರಂ ನಕ್ರಂ ಚಕ್ರಪಾತೇನ ದೂರೇ ಕೃತ್ವಾ ಹೃತ್ವಾ ತಸ್ಯ ದುಃಖಂ ಮುಕುನ್ದಃ । ಮಾತಙ್ಗಂ ಯೋಽಮೂಮುಚನ್ನಕ್ರವಕ್ತ್ರಾತ್ಪಾಶಂ ಸೋಽಸೌ ಕರ್ಮಣಾಂ ಮೇ ಲುನಾತು ॥ ೨,೭.

ಚಕ್ರದ ಬಲದಿಂದ ವಕ್ರವಾದ ಮೊಸಳೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ, ಅದರ ನೋವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಆನೆಗೆ ಮೊಸಳೆಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಪಾಶವನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ ಮುಕುಂದನು, ಅವನು ನನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಿ.