ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ತತ್ರ ಯಾಮ್ಯ ಪುರಂ ಗಚ್ಛನ್ಪುತ್ರಪುತ್ರೇತಿ ಚ ಬ್ರುವನ್ । ಹಾಹೇತಿ ಕ್ರನ್ದತೇ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ವಕೃತಂ ದುಷ್ಕೃತಂ ಸ್ಮರನ್ ॥ ೨,೫.

ಅಲ್ಲಿ ಯಾಮ್ಯಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ, 'ಮಗನೇ, ಮಗನೇ' ಎಂದು ಕೂಗಿ, 'ಹಾಯೋ' ಎಂದು ಸದಾ ಅಳುತ್ತಾ, ತಾನೇ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಷ್ಟಾದಶೋದಿನೇ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ ತತ್ಪುರ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದಸೌ । ಪುಷ್ಪಭದ್ರಾ ನದೀ ಯತ್ರ ನ್ಯಗ್ರೋಧಃ ಪ್ರಿಯದರ್ಶನಃ ॥ ೨,೫.

ಹದಿನೆಂಟನೇ ದಿನದಲ್ಲಿ, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಅವನು ಪುಷ್ಪಭದ್ರಾ ಎಂಬ ನದಿ ಹರಿಯುವ, ಸುಂದರವಾದ ಆಲದ ಮರವಿರುವ ಆ ಊರಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.

ವಿಶ್ರಾಮೇಚ್ಛಾಂ ಕರೋತ್ಯತ್ರ ಕಾರಯನ್ತಿ ನ ತೇ ಭಟಾಃ । ಕ್ಷಿತೌ ದತ್ತಂ ಸುತೈಸ್ತಸ್ಯ ಸ್ನೇಹಾದ್ವಾ ಕೃಪಯಾ ತಥಾ ॥ ೨,೫.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದರೂ, ಆ ಪಾಳಕರು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ದಯೆಯಿಂದ ಏನು ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಮಾಸಿಕಂ ಪಿಣ್ಡಮಶ್ನಾತಿ ತತಃ ಸೌರಿಪುರಂ ವ್ರಜೇತ್ । ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ಪ್ರಲಪತೇ ಮುದ್ಗರಾಹತಿಪೀಡಿತಃ ॥ ೨,೫.

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಮಾಸಿಕ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಸೂರಿಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಹೋಗುವಾಗ, ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಜಲಾಶಯೋ ನೈವ ಕೃತೋ ಮಯಾ ತದಾ ಮನುಷ್ಯತೃಪ್ತ್ಯೈ ಪಶುಪಕ್ಷಿತೃಪ್ತಯ । ಗೋತೃಪ್ತಿಹೇತೋರ್ನ ಚ ಗೋಚರಃ ಕೃತಃ ಶರೀರ ಹೇ ನಿಸ್ತರ ಯತ್ತ್ವಯಾ ಕೃತಮ್ ॥ ೨,೫.

ನಾನು ಮಾನವರ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಜಲಾಶಯವನ್ನೂ, ಪಶುಪಕ್ಷಿಗಳ ತೃಪ್ತಿಗೆ ನೀರನ್ನೂ, ಹಸುವಿನ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಮೇಯಲು ಜಾಗವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು.

ತತ್ರ ನಾಮ್ನಾ ತು ರಾಜಾಸೌ ಜಙ್ಗಮಃ ಕಾಮರೂಪಧೃಕ್ । ಭಯಾತ್ತದ್ದರ್ಶನಾಜ್ಜಾತಾದ್ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಪಿಣ್ಡಂ ಸ ಶಙ್ಕಿತಃ ॥ ೨,೫.

ಅಲ್ಲಿ, ಹೆಸರಿನಂತೆ ರಾಜನು, ಬೇಕಾದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯದಿಂದ, ಪಯಣಿಕನು ಪಿಂಡವನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ತ್ರಿಪಕ್ಷೇ ಜಲಸಂಯುಕ್ತಂ ಕ್ಷಿತೌ ದತ್ತಂ ತತೋ ವ್ರಜೇತ್ । ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ಪ್ರಲಪತೇ ಖಡ್ಗಾಘಾತಪ್ರಪೀಡಿತಃ ॥ ೨,೫.

ಮೂರು ಪಕ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ನೀರು ಮತ್ತು ಪಿಂಡವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವನು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಹೋಗುವಾಗ, ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ನ ನಿತ್ಯದಾನಂ ನ ಗವಾಹ್ನಿಕಂ ಕೃತಂ ಪುಸ್ತಂ ಚ ದತ್ತಂ ನ ಹಿ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಯೋಃ । ಪುರಾಣದೃಷ್ಟೋ ನ ಹಿ ಸೇವಿತೋಽಧ್ವಾ ಶರೀರ ಹೇ ನಿಸ್ತರ ಯತ್ತ್ವಯಾ ಕೃತಮ್ ॥ ೨,೫.

ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ದಾನವನ್ನೂ, ಹಸುವಿಗೆ ಸೇವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ; ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೇವಿಸಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು.

ನಗೇನ್ದ್ರನಗರಂ ಗತ್ವಾ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚಾನ್ನಂ ತಥಾವಿಧಮ್ । ಮಾಸಿ ದ್ವಿತೀಯೇ ಯದ್ದತ್ತಂ ಬಾನ್ಧವೈಸ್ತು ತತೋ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೨,೫.

ನಾಗೇಂದ್ರನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಂಥ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಎರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧುಗಳು ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ಪ್ರಲಪತೇ ಕೃಪಾಣತ್ಸರುತಾಡಿತಃ । ಪರಾಧಾನಮಭೂತ್ಸರ್ವಂಮಮ ಮೂರ್ಖಶಿರೋಮಣೇಃ ॥ ೨,೫.

ಹೋಗುವಾಗ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವನು ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ: 'ನಾನು ಮೂರ್ಖರಲ್ಲಿ ಶಿರೋಮಣಿಯಾಗಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಇತರರ ಅವಲಂಬನೆಯಾಗಿದೆ.'

ಮಹತಾ ಪುಣ್ಯಯೋಗೇನ ಮಾನುಷ್ಯಂ ಲಬ್ಧವಾನಹಮ್ । ತೃತೀಯೇ ಮಾಸಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಗನ್ಧರ್ವನಗರೇ ಶುಭಮ್ ॥ ೨,೫.

ಮಹಾ ಪುಣ್ಯದ ಫಲದಿಂದ ನಾನು ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೆ; ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಗಂಧರ್ವನಗರ ಎಂಬ ಶುಭಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತೇನೆ.

ತೃತೀಯಮಾಸಿಕಂ ಪಿಣ್ಡಂ ತತ್ರ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಬ್ರಜತ್ಯಸೌ । ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ವಿಲಪತೇ ತದಗ್ರೇಣಾಹತಃ ಪಥಿ ॥ ೨,೫.

ಅಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಮಾಸಿಕ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹೋಗುವಾಗ, ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಮಯಾ ನ ದತ್ತಂ ನ ಹುತಂ ಹುತಾಶನೇ ತಪೋ ನ ತಪ್ತಂ ಹಿಮಶೈಲಗಹ್ವರೇ । ನ ಸೇವಿತಂ ಗಾಙ್ಗಮಹೋ ಮಹಾಜಲಂ ಶರೀರ ಹೇ ನಿಸ್ತರ ಯತ್ತ್ವಯಾ ಕೃತಮ್ ॥ ೨,೫.

ನಾನು ದಾನವನ್ನೂ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಹಿಮಪರ್ವತಗಳ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಗಂಗೆಯನ್ನೂ, ಮಹಾ ನದಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು.

ತುರ್ಯೇ ಶೈಲಾಗಮಂ ಮಾಸಿ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾತ್ತತ್ರ ವರ್ಷಣಮ್ । ತಸ್ಯೋಪರಿ ಭವೇತ್ಪಕ್ಷಿನ್ಪಾಷಾಣಾನಾಂ ನಿರನ್ತರಮ್ ॥ ೨,೫.

ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನು ಪರ್ವತ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನಿಂದ ಹಗುರಾಗಿಯೇ ಹಕ್ಕಿಗಳೂ, ಕಲ್ಲುಗಳೂ ಸದಾ ಸುರಿಯುತ್ತವೆ.

ಚತುರ್ಥಮಾಸಿಕಂ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತತ್ರ ಪ್ರಸರ್ಪತಿ । ಸ ಪತನ್ನೇವ ವಿಲಪನ್ಪಾಷಾಣಾದ್ಯತಿಪೀಡಿತಃ ॥ ೨,೫.

ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ಮಾಸಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹೋಗುತ್ತಾ, ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ತುಂಬಾ ನೋವಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಅಳುತ್ತಾನೆ.

ನ ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗೋ ನ ಚ ಯೋಗಮಾರ್ಗೋ ನ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗೋ ನ ಚ ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗಃ । ನ ಸಾಧುಸಙ್ಗಾತ್ಕಿಮಪಿ ಶ್ರುತಂ ಮಯಾ ಶರೀರ ಹೇ ನಿಸ್ತರ ಯತ್ತ್ವಯಾ ಕೃತಮ್ ॥ ೨,೫.

ನಾನು ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗವನ್ನೂ, ಯೋಗಮಾರ್ಗವನ್ನೂ, ಕರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನೂ, ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು.

ತತಃ ಕ್ರೂರಪುರ ಮಾಸಿ ಪಞ್ಚಮೇ ಯಾತಿ ಕಾಶ್ಯಪ । ಭುವಿ ದತ್ತಂ ಪಿಣ್ಡಜಲಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಕ್ರೂರಪುರಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೨,೫.

ಅನಂತರ, ಐದನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಶ್ಯಪಾ, ಅವನು ಕ್ರೂರಪುರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಪಿಂಡ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ, ಕ್ರೂರಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ವಿಲಪತೇ ಪಟ್ಟಿಶೈಃ ಪಾತಿತಃ ಪಥಿ । ಹಾ ಮಾತರ್ಹಾಪಿತರ್ಭ್ರಾತಃ ಸುತಾ ಹಾ ಹಾ ಮಮ ಸ್ತ್ರಿಯಃ ॥ ೨,೫.

ಹೋಗುವಾಗ, ಪಥದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಬೀಳುತ್ತಾ, ಅವನು ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ: 'ಅಯ್ಯೋ ತಾಯಿ! ಅಯ್ಯೋ ತಂದೆ! ಅಣ್ಣ! ಮಗ! ಅಯ್ಯೋ, ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಹೆಂಡಿರೇ!'

ಯುಷ್ಮಾಭಿರ್ನೋಪದಿಷ್ಟೋಽಹಮವಸ್ಥಾಂ ಪ್ರಾಪ್ತ ಈದೃಶೀಮ್ । ಏವಂ ಲಾಲಪ್ಯಮಾನಂ ತೇ ಯಮದೂತಾ ವದನ್ತಿಹಿ ॥ ೨,೫.

ನೀವು ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಇಂಥ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಯಮದೂತರು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕ್ವ ಮಾತಾ ಕ್ವ ಪಿತಾ ಮೂಢ ಕ್ವ ಜಾಯಾ ಕ್ವ ಸುತಃ ಸುಹೃತ್ । ಸ್ವಕರ್ಮೋಪಾರ್ಜಿತೇ ಭುಙ್ಕ್ಷ್ವಂ ಮೂರ್ಖ ಯಾತಾಶ್ಚಿರಂ ಪಥಿ ॥ ೨,೫.

ಓ ಮೂಢನೇ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ತಂದೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಹೆಂಡತಿ, ಮಗ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ನೀನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ನೀನೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯವರು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.

ಜಾನಾಸಿ ಶಮ್ಬಲಮಲಂ ಬಲಮಧ್ವಗಾನಾಂ ನೋಽಶಮ್ಬಲಃ ಪ್ರಯತತೇ ಪರಲೋಕಗತ್ಯೈ । ಗನ್ತವ್ಯಮಸ್ತಿ ತವ ನಿಶ್ಚಿತಮೇವ ತೇನ ಮಾರ್ಗೇಣ ಯೇನ ನ ಭವೇತ್ಕ್ರಯವಿಕ್ರಯೋಽಪಿ ॥ ೨,೫.

ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ದಂಡ ಅವಶ್ಯಕವೆಂದು ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಆದರೆ ದಂಡವಿಲ್ಲದೆ ಪರಲೋಕದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಯಾರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ? ನೀನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೋಗಬೇಕಾದ ದಾರಿ ಇದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಖರೀದಿ ಮಾರಾಟವೂ ಇಲ್ಲ.

ಊನಷಾಣ್ಮಾಸಿಕೇ ಕ್ರೌಞ್ಚೇ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಪಿಣ್ಡನ್ತು ಸೋದಕಮ್ । ಘಟೀಮಾತ್ರನ್ತು ವಿಶ್ರಮ್ಯ ವಿಚಿತ್ರನಗರಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೨,೫.

ಆರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ನೀನು ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ನೀಡಿದ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಿಂದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ವಿಚಿತ್ರನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯೆ.

ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ವಿಲಪತೇ ಶೂಲಾಗ್ರೇಣ ವಿದಾರಿತಃ ॥ ೨,೫.

ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಅವನು ಶೂಲದ ತುದಿಯಿಂದ ಭೇದಿತನಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ಅಳುತ್ತಾನೆ.

ಕುತ್ರ ಯಾಮಿ ನ ಹಿ ಗಾಮಿ ಜೀವಿತಂ ಹಾ ಮೃತಸ್ಯ ಮರಣಂ ಪುನರ್ನ ವೈ । ಇತ್ಥಮೇವ ವಿಲಪನ್ ಪ್ರಯಾತ್ಯಸೌ ಯಾತನಾರ್ಹಧೃತವಿಗ್ರಹಃ ಪತಿ ॥ ೨,೫.

ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಹೋಗಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ—ಅಯ್ಯೋ! ಸತ್ತವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾವು ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ದುಃಖಪಟ್ಟು ಅಳುತ್ತಾ, ಯಾತನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ವಿಚಿತ್ರನಗರೇ ತತ್ರ ವಿಚಿತ್ರೋ ನಾಮ ಪಾರಿಥಿವಃ । ತತ್ರ ಷಣ್ಮಾಸಪಿಣ್ಡೇನ ತೃಪ್ತಃ ಸನ್ ವ್ರಜತೇ ಪುರಃ ॥ ೨,೫.

ಆ ವಿಚಿತ್ರನಗರದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಎಂಬ ರಾಜನು ಇದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆರು ತಿಂಗಳ ಪಿಂಡದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

ವ್ರಜನ್ನೇವಂ ವಿಲಪತೇ ಪ್ರಾಸಾಗ್ರೇಣ ಪ್ರಪೀಡಿತಃ ॥ ೨,೫.

ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಅವನು ಪ್ರಾಸದ ತುದಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ಅಳುತ್ತಾನೆ.

ಮಾತಾ ಭ್ರಾತಾ ಪಿತಾ ಪುತ್ರಃ ಕೋಽಪಿ ಮೇ ವರ್ತತೇ ನ ವಾ । ಯೋ ಮಾಮುದ್ಧರತೇ ಪಾಪಂ ಪತನ್ತಂ ದುಃ ಖಸಾಗರೇ ॥ ೨,೫.

ತಾಯಿ, ಅಣ್ಣ, ತಂದೆ, ಮಗ—ಯಾರೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ನಾನು ಪಾಪಿ, ದುಃಖ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಎತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸುವರು?

ವ್ರಜತಸ್ತತ್ರ ಮಾರ್ಗೇ ತು ತತ್ರ ವೈತರಣೀ ಶುಭಾ । ಶತಯೋಜನವಿಸ್ತೀರ್ಣಾ ಪೂಯಶೋಣಿತಸಂಕುಲಾ ॥ ೨,೫.

ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ವೈತರಣಿ ಎಂಬ ನದಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನೂರು ಯೋಜನೆ ಅಗಲ, ಪೂಕೂಡಿದ ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ.

ಆಯಾತಿ ತತ್ರ ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ನಾವಿಕಾ ಧೀವರಾದಯಃ । ತೇ ವದನ್ತಿ ಪ್ರದತ್ತಾ ಗೌರ್ಯದಿ ವೈತರಣೀ ತ್ವಯಾ । ನಾವಮೇನಾಂ ಸಮಾರೋಹ ಸುಕೇನೋತ್ತರ ವೈ ನದೀಮ್ ॥ ೨,೫.

ಅಲ್ಲಿ ದೋಣಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೀನುಗಾರರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: 'ನೀನು ವೈತರಣಿಗೆ ಗೋಪೂಜೆ ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ, ಈ ದೋಣಿಗೆ ಏರಿ ಸುಖವಾಗಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟು' ಎಂದು.