ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ನಮಃ ಕೃಷ್ಣಾಯ ಮುನಯೇ ಯ ಏನಂ ಸಮುಪಾಶ್ರಿತಾಃ । ಅಞ್ಜಸ್ತರನ್ತಿ ಸಂಸಾರಸಾಗರಂ ಕುನದೀಮಿವ ॥ ೨,೧.

ಕೃಷ್ಣ ಮುನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು, ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನದಿಯಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಏಕದಾ ವೈನತೇಯಸ್ಯ ಲೋಕಾನಾಂ ಲೋಕನಸ್ಪೃಹಾ । ಬಭೂವ ಸೋಽಥ ಬಭ್ರಾಮ ತೇಷು ನಾಮ ಹರೇರ್ಗೃಣನ್ ॥ ೨,೧.

ಒಂದು ದಿನ, ವೈನತೇಯನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುವ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಅವನು ಆ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಾ, ಹರಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ ಪಾತಾಲಂ ಭುವಂ ಸ್ವರ್ಗಂ ಭ್ರಾನ್ತ್ವಾಲಬ್ಧಶಮಾಶಯಃ । ಲೋಕದುಃ ಖೇನಾತಿದುಃ ಖೀ ಪುನರ್ವೈಕುಣ್ಠಮಾಗಮತ್ ॥ ೨,೧.

ಅವನು ಪಾತಾಳ, ಭೂಮಿ, ಸ್ವರ್ಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ಯಾವಲ್ಲಿಯೂ ತೃಪ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದೆ, ಲೋಕಗಳ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ, ಮತ್ತೆ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ನ ರಜೋ ನ ತಮಶ್ಚೈವ ಸತ್ತ್ವಂ ತಾಭ್ಯಾಂ ಚ ಮಿಶ್ರಿತಮ್ । ಯತ್ರ ಪ್ರವರ್ತತೇ ನೈವ ಸತ್ತ್ವಮೇವ ಪ್ರವರ್ತತೇ ॥ ೨,೧.

ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು ಅಥವಾ ಅವೆರಡರ ಮಿಶ್ರಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸತ್ತ್ವಗುಣವೇ ಆಳುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ನ ಯತ್ರ ಮಾಯಾ ನಾಶಶ್ಚ ನ ಚೈ ರಾಗಾದಯೋ ಮಲಾಃ । ಶ್ಯಾಮಾವದಾತಾಃ ಸುರುಚಃ ಶತಪತ್ರವಿಲೋಚನಾಃ ॥ ೨,೧.

ಅಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ನಾಶವೂ ಇಲ್ಲ, ರಾಗಾದಿ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವಿಗಳು ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ವರ್ಣದವರು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನರು, ಶತಪತ್ರ ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವರು.

ಸುರಾಸುರಾರ್ಚಿತಾ ಯತ್ರ ಗಣಾ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸುಪೇಶಸಃ । ಪಿಶಙ್ಗವಸ್ತ್ರಾಭಾರಣಾ ಮಣಿಯುಙ್ನಿಷ್ಕಭೂಷಿತಾಃ ॥ ೨,೧.

ಅಲ್ಲಿ ದೇವರು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಪೂಜಿಸುವ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸುಂದರ ಸೇವಕರು, ಕಪಿಲವರ್ಣದ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಆಭರಣ ಧರಿಸಿ, ಮಣಿಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಚತುರ್ಭುಜಾಃ ಕುಣ್ಡಲಿನೋ ಮೌಲಿನೋ ಮಾಲಿನಸ್ತಥಾ । ಭ್ರಾಜಿಷ್ಣುಭಿರ್ವಿಮಾನಾನಾಂ ಪಙ್ಕಿಭಿರ್ಯೇ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್ ॥ ೨,೧.

ಅವರು ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವವರು, ಕಿವಿಯೋಲೆ, ಕಿರೀಟ, ಹಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು, ಮಹಾತ್ಮರ ವೈಮಾನಿಕ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲುಗಟ್ಟಿರುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದ್ಯೋತನ್ತೇ ದ್ಯೋತಮಾನಾನಾಂ ಪ್ರಮದಾನಾಂ ಚ ಪಙ್ಕ್ತಿಭಿಃ । ಶ್ರೀರ್ಯತ್ರ ನಾನಾವಿಭವೈರ್ಹರೇಃ ಪಾದೌ ಮುದಾರ್ಚತಿ ॥ ೨,೧.

ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲೇ ಶ್ರೀದೇವಿ ಅನೇಕ ವೈಭವಗಳೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಹರಿಂ ಗಾಯತಿ ದೋಲಾಸ್ಥಂ ಗೀಯಮಾನಾಲಿಭಿಃ ಸ್ವಯಮ್ । ದದರ್ಶ ಶ್ರೀಹರಿಂ ತತ್ರ ಶ್ರೀಪತಿಂ ಸಾತ್ವತಾಂ ಪತಿಮ್ ॥ ೨,೧.

ಅಲ್ಲಿ ಹರಿ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಸ್ವತಃ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಸೇವಕರ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಹಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ವೈನತೇಯನು ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಪತಿ, ಸಾತ್ವತಪತಿ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.

ಜಗತ್ಪತಿಂ ಯಜ್ಞಪತಿಂ ಪಾರ್ಷದೈಃ ಪರಿಷೇವಿತಮ್ । ಸುನನ್ದನನ್ದಪ್ರಬಲಾರ್ಹಣಮುಖ್ಯೈರ್ನಿರನ್ತರಮ್ ॥ ೨,೧.

ಅವನು ಜಗತ್ಪತಿ, ಯಜ್ಞಪತಿ, ಸೂರೂಪದ ಸಂಗಡಿಗಳಿಂದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸುನಂದ, ನಂದ, ಪ್ರಬಲ, ಅರ್ಹಣ ಮೊದಲಾದವರಿಂದ ಸದಾ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

ಭೃತ್ಯಪ್ರಸಾದಸುಮುಖಮಾಯತಾರುಣಲೋಚನಮ್ । ಕಿರೀಟಿನಂ ಕುಣ್ಡಲಿನಂ ಶ್ರಿಯಾ ವಕ್ಷಸಿ ಲಕ್ಷಿತಮ್ ॥ ೨,೧.

ಅವನು ಭಕ್ತರಿಗೆ ದಯಾಳುವಾಗಿ, ಸುಂದರ ಮುಖವಿಟ್ಟು, ಉದ್ದವಾದ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೋಲೆ ಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುರುತು ಎದೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

ಪೀತಾಂಶುಕಂ ಚತುರ್ಬಾಹುಂ ಪ್ರಸನ್ನಹಸಿತಾನನಮ್ । ಅಭ್ಯರ್ಹಣಾಸನಾಸೀನಂ ತಾಭಿಃ ಶಕ್ತಿಭಿರಾವೃತಮ್ ॥ ೨,೧.

ಅವನು ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗುತ್ತಿರುವ ಮುಖವಿಟ್ಟು, ಪೂಜ್ಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಆ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

ಪ್ರಧಾನಪುರುಷಾಭ್ಯಾಂ ಚ ಮಹತಾ ಚಾಹಮಾ ತಥಾ । ಏಕಾದಶೋನ್ದ್ರಿಯೈಶ್ಚೈವ ಪಞ್ಚಭೂತೈಸ್ತಥೈವ ಚ ॥ ೨,೧.

ಅಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪುರುಷರು, ಮಹತ್, ನಾನು, ಹನ್ನೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಐದು ಭೂತಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಸ್ವರೂಪೇರಮಮಾಣಂ ತಮೀಶ್ವರಂ ವಿನತಾಸುತಃ । ತದ್ದರ್ಶನಾಹ್ಲಾದಯುತಸ್ವಾನ್ತೋ ಹೃಷ್ಯತ್ತನೂರುಹಃ ॥ ೨,೧.

ವೈನತೇಯನು ಆ ಇಶ್ವರನನ್ನು ನಿಜರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡನು. ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ದೇಹದ ರೋಮಗಳು ನಿಂತವು.

ಲೋಚನಾಭ್ಯಾಮಶ್ರು ಮುಞ್ಚನ್ಪ್ರೇಮಮಗ್ನೋ ನನಾಮ ಹ । ನಮಾಗತಂ ನತಂ ಸ್ವೀಯ ವಾಹನಂ ವಿಷ್ಣುರಬ್ರವೀತ್ । ಭೂಮಿಃ ಕಾ ಲಙ್ಘಿತಾ ಪಕ್ಷಿಂಸ್ತ್ವಯೇಯನ್ತಮನೇಹಸಮ್ ॥ ೨,೧.

ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರು ಹರಿಯುತ್ತಾ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಡುಗಟ್ಟು ಬಿದ್ದನು. ಆಗ ವಿಷ್ಣು, ಬಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ತನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಪಕ್ಷಿ, ನೀನು ಯಾವ ಲೋಕವನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ?'

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ತವ ಪ್ರಸಾದಾದ್ವೈಕುಣ್ಠ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಸಚರಾಚರಮ್ ॥ ೨,೧.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ವೈಕುಂಠ, ನಾನು ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.'

ಮಯಾ ವಿಲೋಕಿತಂ ಸರ್ವಂ ಜಗತ್ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್ । ಭೂರ್ಲೋಕಾತ್ಸತ್ಯಪರ್ಯನ್ತಂ ಪುರಂ ಯಾಮ್ಯಂ ವಿನಾ ಪ್ರಭೋ ॥ ೨,೧.

'ಪ್ರಭೋ, ನಾನು ಭೂಲೋಕದಿಂದ ಸತ್ಯಲೋಕದವರೆಗೆ, ಯಮನ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮ ಸಮೇತ ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.'

ಭೂರ್ಲೋಕಃ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ಪ್ರಚುರಃ ಸರ್ವಜನ್ತುಷು । ಮಾನುಷ್ಯಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತ್ಯಾಲಯಂ ಶುಭಮ್ ॥ ೨,೧.

'ಭೂಲೋಕವೇ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಇರುವದು; ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಜನ್ಮವೇ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಶುಭಕರವಾದ ಸ್ಥಳ.'

ಅತಃ ಸುಕೃತಿನಾಂ ಲೋಕೋ ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೨,೧.

'ಆದ್ದರಿಂದ, ಪುಣ್ಯವಂತರಿಗೆ ಇಂತಹ ಲೋಕವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು.'

ಗಾಯನ್ತಿ ದೇವಾಃ ಕಿಲ ಗೀತಕಾನಿ ಧನ್ಯಾಸ್ತು ಯೇ ಭಾರತಭೂಮಿಭಾಗೇ । ಸ್ವರ್ಗಾಪವರ್ಗಸ್ಯ ಫಲಾರ್ಜನಾಯ ಭವನ್ತಿ ಭೂಯಃ ಪುರುಷಾಃ ಸುರತ್ವಾತ್ ॥ ೨,೧.

ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವವರು ಧನ್ಯರು. ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪುರುಷರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಇಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಅವರ ಪುಣ್ಯದಿಂದಾಗಿಯೇ.

ಪ್ರೇತಃ ಕೌಕ್ಷಿಪ್ಯತೇ ಕಸ್ಮಾತ್ಪಞ್ಚರತ್ನಂ ಮುಖೇ ಕಥಮ್ । ಅಧಸ್ತಾಚ್ಚಾಲಿತಾ ದರ್ಭಾಃ ಪಾದೌ ಯಾಮ್ಯಾಂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೌ ॥ ೨,೧.

ಮರಣಾನಂತರ ಮೃತನ ಬಾಯಿಗೆ ಐದು ರತ್ನಗಳ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಏಕೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ? ಕೆಳಗೆ ದರ್ಭವನ್ನು ಏಕೆ ಹಾಸುತ್ತಾರೆ? ಪಾದಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಏಕೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಕಿಮರ್ಥಂ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಾಶ್ಚ ತಸ್ಯ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಚಾಗ್ರತಃ । ಕಿಮರ್ಥಂ ದೀಯತೇ ದಾನಂ ಗೋದಾನಮಪಿ ಕೇಶವ ॥ ೨,೧.

ಮೃತನ ಮುಂದೆ ಮಗರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಏಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ? ದಾನವನ್ನು ಏಕೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಗೋವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು, ಕೇಶವ?

ಬನ್ಧುಮಿತ್ರಾಣ್ಯಮಿತ್ರಾಶ್ಚ ಕ್ಷಮಾಪಯನ್ತಿ ತತ್ಕಥಮ್ । ತಿಲಾಲೋಹಂ ಹಿರಣ್ಯಂ ಚ ಕರ್ಪಾಸಂ ಲವಣಂ ತಥಾ ॥ ೨,೧.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಶತ್ರುಗಳು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಳ್ಳು, ಕಬ್ಬಿಣ, ಚಿನ್ನ, ಹತ್ತಿ, ಉಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಸಪ್ತಧಾನ್ಯಂ ಕ್ಷಿತಿರ್ಗಾವೋ ದೀಯನ್ತೇ ಕೇನಹೇತುನಾ । ಕಥಂ ಹಿ ಮ್ರಿಯತೇ ಜನ್ತುರ್ಮೃತೋ ವೈ ಕುತ್ರ ಗಚ್ಛತಿ ॥ ೨,೧.

ಏಳು ವಿಧದ ಧಾನ್ಯ, ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗೋಗಳನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಜೀವಿ ಹೇಗೆ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ? ಸತ್ತ ನಂತರ ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ?

ಅತಿವಾಹಶರೀರಂ ಚ ಕಥಂ ಹಿ ಶ್ರಯತೇ ತದಾ । ಶವಂ ಸ್ಕನ್ಧೇ ವಹೇತ್ಪುತ್ರೋ ಅಗ್ನಿದಾತಾ ಚ ಪೌತ್ರಕಃ ॥ ೨,೧.

ಆಗ ಆತನು ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹವನ್ನು ಹೇಗೆ ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ? ಮಗನು ಮೃತದೇಹವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ಹೊರುತ್ತಾನೆ? ಮೊಮ್ಮಗನು ಅಗ್ನಿ ನೀಡುವವನು ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?

ಆಜ್ಯೇನಾಭ್ಯಞ್ಜನಂ ಕಸ್ಮಾತ್ಕುತ ಏಕಾಹುತಿಕ್ರಿಯಾ । ವಸುನ್ಧರಾ ಕಿಮರ್ಥಂ ಚ ಕುತಃ ಸ್ತ್ರೀಶಬ್ದಕೀರ್ತನಮ್ ॥ ೨,೧.

ದೇಹವನ್ನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಏಕೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ? ಏಕಾಹುತಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಭೂಮಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ? 'ಹೆಣ್ಣು' ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಏಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಯಮಸೂಕ್ತಂ ಕಿಮರ್ಥಂ ಚ ಉದೀಚ್ಯಾ ದಿಶಮಾಹರೇತ್ । ಪಾನೀಯಮೇಕವಸ್ತ್ರೇಣ ಸೂರ್ಯಬಿಮ್ಬನಿರೀಕ್ಷಣಮ್ ॥ ೨,೧.

ಯಮಸೂಕ್ತವನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ? ದೇಹವನ್ನು ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿಗೆ ಏಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ? ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಏಕೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಸೂರ್ಯನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಏಕೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ?

ಯವಸರ್ಷಪದೂರ್ವಾಸ್ತು ಪಾಷಾಣೇ ನಿಮ್ಬಪತ್ರಕಮ್ । ವಸ್ತ್ರಂ ನರಶ್ಚ ನಾರೀ ಚ ವಿದಧ್ಯಾದಧರೋತ್ತರಮ್ ॥ ೨,೧.

ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಜೋಳ, ಸಾಸಿವೆ, ದುರ್ವಾ ಹುಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ, ಬೇವು ಎಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ? ಬಟ್ಟೆ, ಪುರುಷ, ಹೆಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಏಕೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ?

ಅನ್ನಾದ್ಯಂ ಗೃಹಮಾಗತ್ಯ ನ ಭೋಕ್ತವ್ಯಂ ಜನೈಃ ಸಹ । ನವಕಾಂಶ್ಚೈವ ಪಿಣ್ಡಾಂಶ್ಚ ಕಿಮರ್ಥಂ ದದತೇ ಸುತಾಃ ॥ ೨,೧.

ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಯಾಕೆ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು? ಮಗರು ಒಂಬತ್ತು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ?