ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧಂ ಸ್ಥೂಲಾಖ್ಯಂ ಶರೀರಂ ಚರಣಾದಿಮತ್ । ಪಞ್ಚೀಕೃತಾನಿ ಭೂತಾನಿ ತತ್ಕಾರ್ಯಂ ತತ್ಸ್ಥಮೇವ ಚ ॥ ೧,೨೩೯.

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ, ಕಾಲು ಮುಂತಾದ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಸ್ಥೂಲ ಶರೀರವು, ಐದು ಭೂತಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.

ಸರ್ವಂ ಶರೀರಜಾತಂ ಚ ಪ್ರಾಣಿನಾಂ ಸ್ಥೂಲಮೀರಿತಮ್ । ತ್ರಿಧಾಹ್ರಿ ಪರಮಾತ್ಮಸ್ಥಂ ಶರೀರಂ ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ಬುಧೈಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಥೂಲ ಶರೀರವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನೊಳಗೆ ಇರುವ ದೇಹವನ್ನು ಮೂರು ವಿಧಗಳೆಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ದೇಹದ್ವಯಾಭಿಗಾಮೀ ಚ ತ್ವಮಥೋ ಜೀವ ಏಕತಃ । ಸ್ವಭೇದವಾಕ್ಯಾದ್ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಪ್ರವಿಷ್ಟಂ ದೇಹಯೋರ್ದ್ವಯೋಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ನೀನು, ಜೀವಾತ್ಮನು, ಎರಡು ವಿಧದ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಭೇದವಾಕ್ಯ ಪ್ರಕಾರ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಈ ಎರಡು ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನು.

ಜಲಾರ್ಕ್ವವದ್ವದರವಜ್ಜೀವಃ ಪ್ರಾಣಾದಿಧಾರಣಃ । ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಸುಷುಪ್ತೀನಾಂ ಸಾಕ್ಷೀ ಜೀವಃ ಸ ಚ ಸ್ಮೃತಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ನೀರು, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ಹೇಗೆ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವಾತ್ಮನು ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಉಸಿರನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದು ಜೀವಾತ್ಮನನ್ನು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಸುಷುಪ್ತ್ಯಾಖ್ಯೈರ್ವ್ಯಾತಿರಿಕ್ತಶ್ಚ ನಿರ್ಗುಣಃ । ನಿರ್ಗಾತಾವಯವೋಸಂಗೋ ನಿತ್ಯಶುದ್ಧಸ್ವಭಾವಕಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನನಾದ, ಗುಣರಹಿತನು, ಅಂಗ ಮತ್ತು ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನು, ಸದಾ ಶುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದವನು.

ಪರಮಾತ್ಮೈವ ಯಜ್ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಾದ್ಯೈರ್ಯಸ್ತ್ರಿಧಾ ಮತಃ । ಅನ್ತಃ ಕರಣರಾಶೇಶ್ಚೈವಾನ್ತಃ ಕರಣಃಸ್ಥಿತಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ ಮುಂತಾದ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು; ಆತನು ಮನಸ್ಸು ಮುಂತಾದ ಆಂತರಿಕ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಸುಷುಪ್ತೀಶ್ಚ ಪಶ್ಯತೋ ವಿಕೃತಿಃ ಸದಾ । ಫಲಕ್ರಿಯಾಕಾರಕಯೋರ್ಜಾಗ್ರದಾದೀನ್ವದಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ ೧,೨೩೯.

ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಸದಾ ನೋಡುವವನು ನಾನು; ಫಲ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕರ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಜಾಗ್ರತಾದಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳಂತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಇನ್ದ್ರಿಯೈರಥ ವಿಜ್ಞಾನಂ ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ಥಾನಮುದೀರಿತಮ್ । ಜಾಗ್ರತ್ಸಂಸ್ಕಾರಸಂಭೂತಪ್ರತ್ಯಯೋ ವಿಷಯಾರ್ಥಿನಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಬರುವ ಜ್ಞಾನವೇ ಜಾಗ್ರತ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಜಾಗ್ರತದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.

ಸ್ವಪ್ನಂ ಸುಷುಪ್ತಿಃ ಕರಣೋಪಸಂಘಾತೇ ಧಿಯಃ (ಪ) ಸ್ಥಿತ (ತಿ) । ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕಾರಣಾವಸ್ಥಾಯಾಂ ಸ್ಥಿತಿಃ ಕಾಲಕಾತ್ಮನಾ ॥ ೧,೨೩೯.

ಸ್ವಪ್ನ ಮತ್ತು ಸುಷುಪ್ತಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಗಗಳು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಬುದ್ಧಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಾರಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಕಾಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕ್ರಮತೋಕ್ರಮತೋ ಜೀವೋ ಜಾಗ್ರದಾದಿ ಸ ಪಶ್ಯತಿ । ಸಮಾಧ್ಯಾರಂಭಕಾಲೇ ತು ಪೂರ್ವಮೇವಾವಧಾರಯೇತ್ ॥ ೧,೨೩೯.

ಜೀವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜಾಗ್ರತ ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಧ್ಯಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮೊದಲು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮುಮುಕ್ಷಾವಥ ಸಂಜಾತೇ ಅನ್ತಃ ಕರಣಕೇವಲೇ । ವಿಲಾಪಯೇತ್ಕ್ಷೇತ್ರಜಾತಂ ತತ್ಕ್ಷೇತ್ರಂ ಪರಿಶೇಷಯೇತ್ ॥ ೧,೨೩೯.

ಮುಕ್ತಿಯ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಾಗ, ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಲಯಮಾಡಿ, ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಬೇಕು.

ಪಞ್ಚೀಕೃತೇಭ್ಯೋ ಭೂತೇಭ್ಯೋ ಭಾಣ್ಡಾದಿ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಕಮ್ । ಯಥಾ ಮೃದೋ ಘಟೋ ಭಿನ್ನೋ ನಾಸ್ತಿ ತತ್ಕಾರ್ಯತಸ್ತಥಾ ॥ ೧,೨೩೯.

ಐದು ಭೂತಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪಾತ್ರೆ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಬೇರೆ; ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆ ಒಡೆದುಹೋದರೆ ಅದು ಮತ್ತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳಿಗೂ.

ಪಞ್ಚೀಕೃತಾನಿ ಭೂತಾನಿ ಅಪಞ್ಚೀಕೃತಭೂತತಃ । ಶಂಸಂತಿ ವ್ಯತಿರೇಕೇಣ ಶಿಷ್ಟಾಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಶರೀರಕಮ್ ॥ ೧,೨೩೯.

ಐದು ಭೂತಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು; ಅವುಗಳ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಶರೀರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಪಞ್ಚೀಕೃತಭೂತೇಭ್ಯೋ ನ ಲಿಙ್ಗಂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಕಮ್ । ಪೃಥ್ವ್ಯಾಧಾರಂ ವಿನಾ ನಾಸ್ತಿ ವಿನಾ ನಾಸ್ತಿ ಚ ತೇನ ಸಾ ॥ ೧,೨೩೯.

ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭೂತಗಳಿಂದ ಲಿಂಗ ಶರೀರವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಭೂಮಿಯ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಉಳಿಯದು.

ತೇಜಶ್ಚ ವಾಯುನಾ ನಾಸ್ತಿ ವಾಯುಃ ಖೇನ ವಿನಾ ನ ಹಿ । ಯದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಚ ಖಂ ನಾಸ್ತಿ ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ ವಿನಾ ಚ ಖಮ್ ॥ ೧,೨೩೯.

ಅಗ್ನಿಯು ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಗಾಳಿ ಆಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮನಿಲ್ಲದೆ ಆಕಾಶವಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮವೂ ಆಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಶುದ್ಧಭಾವಸ್ತದಾ ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಾದೀನಾಮಸಂಭವಃ । ಜೀವತ್ವವರ್ಜಿತಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾತ್ಮಚೈತನ್ಯಾನುರೂಪತಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ಶುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ ಮುಂತಾದ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಜೀವತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮಚೈತನ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ನಿತ್ಯಂ ಶುದ್ಧಂ ಬುದ್ಧಮುಕ್ತಂ ಸತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ವಿತೀಯಕಮ್ । ತತ್ತ್ವಂಪದಾನ್ತೌ ಶಿಷ್ಟೌ ಚ ತತ್ಕಾರೋ ಬ್ರಹ್ಮವಾಚಕಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತ, ಶುದ್ಧ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಿ, ಮುಕ್ತ, ಸತ್ಯ, ಎರಡನೆಯದಿಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮವೋ, 'ತತ್ಪದ' ಮತ್ತು 'ತ್ವಂಪದ'ಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಕಾರಣವೇ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಉಕಾರಶ್ಚ ಅಕಾರಶ್ಚ ಮಕಾರೋಯಮೃಗದ್ವಯಃ । ಬ್ರಹ್ಮಾಹಮಸ್ಮ್ಯಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಮಜ್ಞಾನವರ್ಧನಮ್ ॥ ೧,೨೩೯.

'ಉ' ಮತ್ತು 'ಅ' ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಈ 'ಮ' ಕೂಡ, ಎರಡು ರಹಸ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ. ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ, ನಾನು ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಜ್ಞಾನವೂ ನಾನು, ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದೂ ನಾನು.

ಅಯಮಾತ್ಮಾ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿಶ್ಚಿನ್ನಾಮಾನನ್ದರೂಪಕಃ । ಸತ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಮನತಂ ಹಿ ತ್ವಮಸೀತಿ ಶ್ರುತೀರಿತಮ್ ॥ ೧,೨೩೯.

ಈ ಆತ್ಮನು ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ, ಚೈತನ್ಯ ಮತ್ತು ಆನಂದದ ಸ್ವರೂಪ. ಇದು ಸತ್ಯ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅನಂತ. 'ನೀನು ಅದೇ' ಎಂದು ವೇದಗಳು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ.

ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ ನಿರ್ಲೇಪಮಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ ಸರ್ವಗಮ್ । ಯೋಸಾವಾದಿತ್ಯಪುರುಷಸೋಸಾವಹಮನಾದಿಮತ್ । ಗೀತಾಸಾರೋರ್ಽಜುನಾಯೋಕ್ತೋ ಯೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ವೈ ಲಯಃ ॥ ೧,೨೩೯.

ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ, ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಲಿನ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಬ್ರಹ್ಮ. ಆ ಸೂರ್ಯನೊಳಗಿನ ಪುರುಷನು ನಾನೇ, ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನು ನಾನೇ. ಗೀತೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದವನು ನಾನು, ಯಾರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೪೦ ಹರಿರುವಾಚ । ಪುರಾಣಂ ಗಾರುಡಂ ರುದ್ರ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಸಾರಂ ಮಯಾತವ । ಬ್ರಹ್ಮಾದೀನಾಂ ಶೃಣ್ವತಾಂ ಚ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಪ್ರದಾಯಕಮ್ ॥ ೧,೨೪೦.

ಹರಿಯು ಹೇಳಿದನು: ರುದ್ರಾ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಗರುಡ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಕೇಳಿದರೆ ಭೋಗವೂ, ಮೋಕ್ಷವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ವಿದ್ಯಾಕೀರ್ತಿಪ್ರಭಾಲಕ್ಷ್ಮೀಜಯಾರೋಗ್ಯಾದಿಕಾರಕಮ್ । ಯಃ ಪಠೇಚ್ಛೃಣುಯಾದ್ರುದ್ರ ಸರ್ವವಿತ್ಸ ದಿವಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೧,೨೪೦.

ಇದು ವಿದ್ಯೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಪ್ರಕಾಶ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜಯ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ರುದ್ರಾ, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ । ಇತಿ ವ್ಯಾಸ ಮಯಾ ವಿಷ್ಣೋಃ ಪುರಾಣಂ ಮುಕ್ತಿದಂ ಶ್ರುತಮ್ । ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ । ಶ್ರುತ್ವೈತದ್ಗಾರುಡಂ ಪುಣ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಾನಿತ್ಯುವಾಚ ಹ ॥ ೧,೨೪೦.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ವ್ಯಾಸಾ, ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿದೆನು, ಇದು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಗರುಡ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಮಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ದಕ್ಷನಾರದ ಮುಖ್ಯಾದಿನ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಧ್ಯಾನ್ಹರಿಂ ಗತಃ । ಮಯಾಪಿ ತುಭ್ಯಂ ಸೂತೇನ ಪುರಾಣಂ ಕಥಿತಂ ಪರಮ್ ॥ ೧,೨೪೦.

ದಕ್ಷ, ನಾರದ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಋಷಿಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ನಾನು ಸೂತನು, ನಿನಗೆ ಈ ಪರಮ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಯಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಸರ್ವವಿತ್ಪ್ರಾಪ್ತಕಾಮೋ ಬ್ರಹ್ಮ ಫಲಂ ಭವೇತ್ । ವಿಷ್ಣುಃ ಸಾರತಮಂಪ್ರಾಹ ಗರುಡಂ ಗಾರುಡಂ ತತಃ ॥ ೧,೨೪೦.

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ವಿಷ್ಣುವು ಗರುಡನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಅದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಗರುಡ ಪುರಾಣವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಹಾಸಾರಂ ಧರ್ಮಕಾಮಧನಮೋಕ್ಷಾದಿದಾಯಕಮ್ । ಸೂತ ಉವಾಚ । ಶೌನಕ ಪ್ರವರಂ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಪುರಾಣಂ ಗಾರುಡಂ ತವ ॥ ೧,೨೪೦.

ಇದು ಮಹಾಸಾರವಾದುದು, ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಶೌನಕ, ನಿನಗೆ ಗರುಡ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಯದಬ್ರವೀತ್ಪುರಾ ವ್ಯಾಸಃ ಸಾರಂ ಮಾಂ ಗಾರುಡೇರಿತಮ್ । ವ್ಯಾಸಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ಚ ಪುರಾಣಂ ಗಾರುಡಂ ಶುಭಮ್ । ದೇವಂ ಧ್ಯಾಯನ್ವೇದಮೇಕಂ ಚತುರ್ಧಾ ವ್ಯಭಜದ್ಧರಿಃ ॥ ೧,೨೪೦.

ವ್ಯಾಸನು ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದ ಸಾರವನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ವ್ಯಾಸನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಶುಭಕರವಾದ ಗರುಡ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಒಂದೇ ವೇದವನ್ನು ಹರಿಯು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು.

ಅಷ್ಟಾದಶಪುರಾಣಾನಿ ತಾನಿ ಮಾಂ ಪ್ರಾಹ ವೈ ಶುಕಃ । ಇದಂ ತು ಗಾರುಡಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಮಯಾ ತೇ ಶೌನಕೇರಿತಮ್ ॥ ೧,೨೪೦.

ಶುಕನು ನನಗೆ ಎಂಟುಹತ್ತೂ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಈ ಗರುಡ ಪುರಾಣವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಶೌನಕ.

ಮುನೀನಾಂ ಶೃಣ್ವತಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಪೃಚ್ಛತಃ ಸರ್ವವಾಚಕಮ್ । ಯಃ ಪಠೇಚ್ಛಣುಯಾದ್ವಾಪಿ ಶ್ರಾವಯೇದ್ವಾ ಸಮಾಹಿತಃ ॥ ೧,೨೪೦.

ಮುನಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಯಾರು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ, ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಗಮನದಿಂದ ಓದುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾರೋ—