ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಅಚಿರಾಲ್ಲಭತೇ ಮೋಕ್ಷಂ ಛಿತ್ವಾ ಸಂಸಾರಬನ್ಧನಮ್ । ಅನ್ಯೋಽಪಿ ಯೋ ಜಪೇದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ತ್ರಿಸನ್ಧ್ಯಂ ನಿಯತಃ ಶುಚಿಃ ॥ ೧,೨೩೪.

ಅವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನವನ್ನು ಕಡಿದು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಕೂಡ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಪಿಸಿದರೂ—

ಇದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಮುನೇ ಸೋಽಪಿ ಸರ್ವಕಾಮಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ । ಪುತ್ರಾರ್ಥೋ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಾನ್ಬದ್ಧೋ ಮುಚ್ಯತೇ ಬನ್ಧನಾತ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಅವನು ಕೂಡ ಈ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪುತ್ರ ಬಯಸುವವನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನು ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ರೋಗಾದ್ವಿಮುಚ್ಯತೇ ರಾಗೀ ಲಭತೇ ನಿರ್ಧನೋ ಧನಮ್ । ವಿದ್ಯಾರ್ಥೋ ಲಭತೇ ವಿದ್ಯಾಂ ಭಗ್ಯಂ ಕೀರ್ತಿ ಚ ವಿನ್ದತಿ ॥ ೧,೨೩೪.

ರೋಗಿಯಿಂದ ರೋಗ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಆಸೆಪಡುವವನು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ವಿದ್ಯೆ ಬಯಸುವವನು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಭಾಗ್ಯವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ಜಾತಿ ಸ್ಮರತ್ವಂ ಮೇಧಾವೀ ಯದ್ಯದಿಚ್ಛತಿ ಚೇತಸಾ । ಸ ಧನ್ಯಃ ಸರ್ವವಿತ್ಪ್ರಾಜ್ಞಃಸ ಸಾಧುಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಕೃತ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾವುದೇ ಜ್ಞಾನಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಬಯಸಿದರೂ—ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಸ್ಮರಣೆಯಾದರೂ, ಬುದ್ಧಿಯಾದರೂ—ಅವನು ಧನ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸ ಸತ್ಯವಾಕೂಛುಚಿರ್ದಾತಾ ಯಃ ಸ್ತೌತಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮಮ್ । ಅಸಂಭಾಷ್ಯಾ ಹಿ ತೇ ಸರ್ವೇ ಸರ್ವಧರ್ಮಬಹಿಷ್ಕೃತಾಃ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾರು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸತ್ಯವಂತರು, ಶುದ್ಧರು, ದಾನಿಗಳು. ಉಳಿದವರು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವವರು, ಅವರ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.

ಯೇಷಾಂ ಪ್ರವರ್ತನೇ ನಾಸ್ತಿ ಹರಿಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಸತ್ಕ್ರಿಯಾ । ನ ಶುದ್ಧಂ ವಿದ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ಮನೋ ವಾಕ್ಚ ದುರಾತ್ಮನಃ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾರಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲವೋ, ಅವರ ಮನಸ್ಸೂ ಮಾತೂ ಶುದ್ಧವಲ್ಲ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೆಟ್ಟದು.

ಯಸ್ಯ ಸರ್ವಾರ್ಥದೇ ವಿಷ್ಣೌ ಭಕ್ತಿರ್ನಾವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ । ಆರಾಧ್ಯ ವಿಧಿವದ್ದೇವಂ ಹರಿಂ ಸರ್ವಸುಖಪ್ರದಮ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾರ ಭಕ್ತಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೇಲೆ ಅಚಲವಾಗಿದೆಯೋ, ಎಲ್ಲ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಹರಿಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರದಂತೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೋ—

ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ಪುರುಷಃ ಸಮ್ಯಗ್ಯದ್ಯತ್ಪ್ರಾರ್ಥಯತೇ ಫಲಮ್ । ಕರ್ಮ ಕಾಮಾದಿಕಂ ಸರ್ವಂ ಶ್ರದ್ಧಧಾನಃ ಸುರೋತ್ತಮಃ । ಅಸುರಾದಿವಪುಃ ಸಿದ್ಧೈರ್ದೇಯತೇ ಯಸ್ಯ ನಾನ್ತರಮ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳ ಉತ್ತಮನು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅಸುರರು ಅಥವಾ ಮತ್ತಾವುದೇ ಶಕ್ತಿಯೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದು.

ಸಕಲಮುನಿಭಿರಾದ್ಯಶ್ಚಿನ್ತ್ಯತೇ ಯೋ ಹಿ ಶುದ್ಧೋ ನಿಖಿಲಹೃದಿ ನಿವಿಷ್ಟೋ ವೇತ್ತಿ ಯಃ ಸರ್ವಸಾಕ್ಷೀ । ತಮಜಮಮೃತಮೀಶಂ ವಾಸುದೇವಂ ನತೋಽಸ್ಮಿ ಭಯಮರಣವಿಹೀನಂ ನಿತ್ಯಮಾನನ್ದರೂಪಮ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳೂ ಧ್ಯಾನಿಸುವ, ಶುದ್ಧನಾದ, ಎಲ್ಲ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ, ಭಯವೂ ಮರಣವೂ ಇಲ್ಲದ, ಸದಾ ಆನಂದರೂಪಿಯಾದ, ಅಜನು ಅಮೃತನಾದ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ನಿಖಿಲಭುವನ ನಾಥಂ ಶಾಶ್ವತಂ ಸುಪ್ರಸನ್ನಂ ತ್ವತಿವಿಮಲವಿಶುದ್ಧಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಭವಪುಷ್ಪೈಃ । ಸುಖಮುದಿತಸಮಸ್ತಂ ಪೂಜಯಾಮ್ಯಾತ್ಮಭಾವಂ ವಿಶತು ಹೃದಯಪದ್ಮೇ ಸರ್ವಸಾಕ್ಷೀ ಚಿದಾತ್ಮಾ ॥ ೧,೨೩೪.

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ನಾಥನಾದ, ಶಾಶ್ವತನಾದ, ಪರಮ ದಯಾಳುವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧನಾದ, ಗುಣರಹಿತನಾದ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಭಾವಪೂಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನನ್ನು ನಾನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಚೈತನ್ಯಾತ್ಮನು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿ.

ಏವಂ ಮಯೋಕ್ತಂ ಪರಮಪ್ರಭಾವಮಾದ್ಯನ್ತಹೀನಸ್ಯ ಪರಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಃ । ತಸ್ಮಾದ್ವಿಚಿನ್ತ್ಯಃ ಪರಮೇಶ್ವರೋಽಸೌ ವಿಮುಕ್ತಿಕಾಮೇನ ನರೇಣ ಸಮ್ಯಕ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಹೀಗೆ ಆರಂಭ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪರಮ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಈ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಬೋಧಸ್ವರೂಪಂ ಪುರುಷಂ ಪುರಾಣಮಾದಿತ್ಯವರ್ಣಂ ವಿಮಲಂ ವಿಶುದ್ಧಮ್ । ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ವಿಷ್ಣುಂ ಪರಮದ್ವಿತೀಯಂ ಕಸ್ತತ್ರ ಯೋಗೀ ನ ಲಂಯ ಪ್ರಯಾತಿ ॥ ೧,೨೩೪.

ಬೋಧಸ್ವರೂಪನಾದ, ಪುರಾತನನಾದ, ಸೂರ್ಯನ ವರ್ಣದ, ಶುದ್ಧನಾದ, ಪರಮ, ದ್ವಿತೀಯರಹಿತ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ?

ಇಮಂ ಸ್ತವಂ ಯಃ ಸತತಂ ಮನುಷ್ಯಃ ಪಠೇಚ್ಚ ತದ್ವತ್ಪ್ರಯತಃ ಪ್ರಶಾನ್ತಃ । ಸ ಧೂತಪಾಪ್ಮಾ ವಿತತಪ್ರಭಾವಃ ಪ್ರಯಾತಿ ಲೋಕಂ ವಿತತಂ ಮುರಾರೇಃ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾರು ಸದಾ ಶಾಂತವಾಗಿ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗುತ್ತಾ, ಮುರಾರಿಯ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಯಃ ಪ್ರಾರ್ಥಯತ್ಯರ್ಥಮಶೇಷಸೌಖ್ಯಂ ಧರ್ಮಂ ಚ ಕಾಮಂ ಚ ತಥೈವ ಮೋಕ್ಷಮ್ । ಸ ಸರ್ವಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಪರಂ ಪುರಾಣಂ ಪ್ರಯಾತಿ ವಿಷ್ಣುಂ ಶರಣಂ ವರೇಣ್ಯಮ್ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾರು ಧನ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಖ, ಧರ್ಮ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪರಮ ಪುರಾತನ ಆಶ್ರಯವಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ.

ವಿಭುಂ ಪ್ರಭುಂ ವಿಶ್ವಧರಂ ವಿಶುದ್ಧಮಶೇಷಸಂಸಾರವಿನಾಶಹೇತುಮ್ । ಯೋ ವಾಸುದೇವಂ ವಿಮಲಂ ಪ್ರಪನ್ನಃ ಸ ಮೋಕ್ಷಮಾಪ್ನೋತಿ ವಿಮುಕ್ತಸಙ್ಗಃ ॥ ೧,೨೩೪.

ಯಾರು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸುವ, ಶುದ್ಧನಾದ, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸಾರದ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೩೫ ಸೂತ ಉವಾಚ ವೇದಾನ್ತಸಾಙ್ಖ್ಯಸಿದ್ಧಾನ್ತಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಂ ವದಾಮ್ಯಹಮ್ । ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿರ್ವಿಷ್ಣುರಿತ್ಯೇವ ಚಿನ್ತಯನ್ ॥ ೧,೨೩೫.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ವೇದಾಂತ ಮತ್ತು ಸಾಂಖ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. 'ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ, ವಿಷ್ಣು' ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು—

ಸೂರ್ಯೇ ಹೃದ್ವ್ಯೋಮ್ನಿ ವಹ್ನೌ ಚ ಜ್ಯೋತಿರೇಕಂ ತ್ರಿಧಾ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಯಥಾ ಸರ್ಪಿಃ ಶೀರಸ್ಥಂ ಗವಾಂ ನ ಕುರುತೇ ಬಲಮ್ ॥ ೧,೨೩೫.

ಓಂದು ಜ್ಯೋತಿ ಮೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ: ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ. ಹೀಗೆ, ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ತುಪ್ಪವು ಹಸುವಿಗೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡದಂತೆ.

ನಿರ್ಗತಂ ಕರ್ಮಸಂಯುಕ್ತಂ ದತ್ತಂ ತಾಸಾಂ ಮಹಾ ಬಲಮ್ । ತಥಾ ವಿಷ್ಣುಃ ಶರೀರಸ್ಥೋ ನ ಕರೋತಿ ಹಿತಂ ನಣಾಮ್ ॥ ೧,೨೩೫.

ಅದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು, ಕರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಹಸುವಿಗೆ ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ವಿಷ್ಣು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಜನರಿಗೆ ಹಿತವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿನಾರಾಧನಯಾ ದೇವಃ ಸರ್ವಗಃ ಪರಮೇಶ್ವರಃ । ಆರುರುಕ್ಷುಮತೀನಾಂ ತು ಕರ್ಮಜ್ಞಾನಮುದಾಹೃತಮ್ ॥ ೧,೨೩೫.

ಪೂಜೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಲಾಭವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏರುವ ಇಚ್ಛೆಯಿರುವವರಿಗೆ ಕರ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆರೂಢಯೋಗವೃಕ್ಷಾಣಾಂ ಜ್ಞಾನಂ ತ್ಯಾಗಂ ಪರಂ ಮತಮ್ । ಜ್ಞಾತುಮಿಚ್ಛತಿ ಶಬ್ದಾದೀನ್ರಾಗೋ ದ್ವೇಷೋಽಥ ಜಾಯತೇ ॥ ೧,೨೩೫.

ಯೋಗವೃಕ್ಷವನ್ನು ಏರಿದವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಲೋಭೋ ಮೋಹಃ ಕ್ರೋಧ ಏತೈರ್ಯುಕ್ತಃ ಪಾಪಂ ನರಶ್ಚರೇತ್ । ಹಸ್ತಾವುಪಸ್ಥಮುದರಂ ವಾಕ್ಚತುರ್ಥೋ ಚತುಷ್ಟಯಮ್ ॥ ೧,೨೩೫.

ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಕ್ರೋಧ—ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೈಗಳು, ಲಿಂಗ, ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಮಾತು—ಈ ನಾಲ್ಕು—

ಏತತ್ಸುಸಂಯತಂ ಯಸ್ಯ ಸ ವಿಪ್ರಃ ಕಥ್ಯತೇ ಬುಧೈಃ (ಧಃ) । ಪರವಿತ್ತಂ ನ ಗೃಹ್ಣಾತಿ ನ ಹಿಂಸಾಂ ಕುರುತೇ ತಥಾ ॥ ೧,೨೩೫.

ಯಾರಿಗೆ ಇವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿವೆ, ಅವನನ್ನು ಪಂಡಿತರು ಜ್ಞಾನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಪರರ ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಹಿಂಸೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾಕ್ಷಕ್ರೀಡಾರತೋ ಯಸ್ತು ಹಸ್ತೌ ತಸ್ಯ ಸುಸಂಯತೌ । ಪರಸ್ತ್ರೀವರ್ಜನರತಸ್ತಸ್ಯೋಪಸ್ಥಂ ಸುಸಂಯತಮ್ ॥ ೧,೨೩೫.

ಯಾರು ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಕೈಗಳು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿವೆ. ಯಾರು ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ದೂರವಿಡಲು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಲಿಂಗ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ.

ಅಲೋಲುಪಮಿದಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಜಠರಂ ತಸ್ಯ ಸಂಯತಮ್ । ಸತ್ಯಂ ಹಿತಂ ಮಿತಂ ಬ್ರೂತೇ ಯಸ್ಮಾದ್ವಾಕ್ತಸ್ಯ ಸಂಯತಾ ॥ ೧,೨೩೫.

ಯಾರು ಲೋಭವಿಲ್ಲದೆ ಊಟಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಸತ್ಯ, ಹಿತ ಮತ್ತು ಮಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮಾತು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ.

ಯಸ್ಯ ಸಂಯತಾನ್ಯೇತಾನಿ ತಸ್ಯ ಕಿಂ ತಪಸಾಧ್ವರೈಃ । ಐಕ್ಯಂ ಯದ್ಬುದ್ಧಿಮನಸೋರಿನ್ದ್ರಿಯಾಣಾಂ ಚ ಸರ್ವದಾ ॥ ೧,೨೩೫.

ಯಾರಿಗೆ ಇವು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿವೆ, ಅವರಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ಯಜ್ಞಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸದಾ ಏಕತೆ—

ಸಬೀಜಂ ವಾಪಿ ನಿರ್ಬೋಜಂ ಧ್ಯಾನಮೇತತ್ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್ । ಭ್ರುವೋರ್ಮಧ್ಯೇ ಸ್ಥಿತಾಂ ಬುದ್ಧಿಂ ವಿಷಯೇಷು ಯುನಕ್ತಿ ಯಃ ॥ ೧,೨೩೫.

ಬೀಜದಿಂದ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಬೀಜವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲಿ, ಇದನ್ನು ಧ್ಯಾನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆಡಿಸುತ್ತಾನೆ—

ಹನ್ದ್ರಿಯಾಣಾಮುಪರಮೇ ಮನಸಿ ಹ್ಯವ್ಯವಸ್ಥಿತೇ ॥ ೧,೨೩೫.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನಿಲ್ಲುವಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗದೆ ಇರುವಾಗ—

ಸ್ವಪ್ನಾನ್ಪಶ್ಯತ್ಯಸೌ ಜೀವೋ ಬಾಹ್ಯಾನಾಭ್ಯನ್ತರಾನಥ । ಜೀವೋ ಜಾಗ್ರದವಸ್ಥಾಯಾಮೇವಮಾಹುರ್ವಿಪಾಶ್ಚಿತಃ ॥ ೧,೨೩೫.

ಆ ಜೀವನು ಹೊರಗಿನ ಹಾಗೂ ಒಳಗಿನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಜಾಗೃತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನು ಹೀಗೆ ಇರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತಃ ಸ ತಮಸಾ ಮೋಹಿತೋ ನ ಸ್ಮರತ್ಯಪಿ । ಯದಾ ತಸ್ಯ ಕುತೋ ವೇತಿ ಸುಷುಪ್ತಿರಿತಿ ಕಥ್ಯತೇ ॥ ೧,೨೩೫.

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವಾಗ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಏನನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾವಾಗ ಅವನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅದನ್ನು ಸುಷುಪ್ತಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.