ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಭಗವನ್ ಭಕ್ಷಯಿಷ್ಯಾಮಃ ಸದೇವಾಸುರಮಾನುಷಮ್ । ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾಜ್ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ತದನುಜ್ಞಾತುಮರ್ಹಸಿ ॥ ೧,೨೩೧.

ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾವು ದೇವತೆ, ದಾನವ, ಮಾನವರನ್ನೂ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಭಕ್ಷಿಸಲು ನೀವು ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಶಙ್ಕರೌವಾಚ । ಭವತೀಭಿಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾ ರಕ್ಷಣೀಯಾ ನ ಸಂಶಯಃ । ತಸ್ಮಾಡ್ವೋರತರಪ್ರಾಯಂ ಮನಃ ಶೀಘ್ರಂ ನಿವರ್ತ್ಯತಾಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು: ನಿಮ್ಮಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಡಿ.

ಇತ್ಯೇವಂ ಶಙ್ಕರೇಣೋಕ್ತಮನಾದೃತ್ಯ ತು ತದ್ವಚಃ । ಭಕ್ಷಯಾಮಾಸುರವ್ಯಗ್ರಾಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಸಚರಾಚರಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಅವಗಣಿಸಿ, ಆ ಮಾತೃಗಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಭಕ್ಷ್ಯಮಾಣೇ ತು ತದಾ ಮಾತೃಗಣೇನ ವೈ । ನೃಸಿಂಹರೂಪಿಣಂ ದೇವಂ ಪ್ರದಧ್ಯೌ ಭಗವಾಞ್ಛಿವಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಆ ಮಾತೃಗಳು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತ ಶಿವನು ನೃಸಿಂಹ ರೂಪದ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ಅನಾದಿನಿಧನಂ ದೇವಂ ಸರ್ವಭೂತಭವೋದ್ಭವಮ್ । ವಿದ್ಯುಜ್ಜಿಹ್ವಂ ಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಂ ಸ್ಫುರತ್ಕೇಸರಮಾಲಿನಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಆ ದೇವರು ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದವನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಜಿಹ್ವೆಯುಳ್ಳವನು, ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವವನು, ಹೊಳೆಯುವ ಕೇಶರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು ಎಂದು ಶಿವನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ರತ್ನಾಙ್ಗದಂ ಸಮುಕುಟಂ ಹೇಮಕೇಸರಭೂಷಿತಮ್ । ಖೋಣಿಸೂತ್ರೇಣ ಮಹತಾ ಕಾಞ್ಚನೇನ ವಿರಾಜಿತಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಮುತ್ತಿನ ಅಂಗದ, ಭವ್ಯ ಕಿರೀಟ, ಚಿನ್ನದ ಕೇಶರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಾರದ ಹಾರದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ನೀಲೋತ್ಪಲದಲಶ್ಯಾಮಂ ರತ್ನನೂಪುರಭೂಷಿತಮ್ । ತೇಜಸಾಕ್ರಾನ್ತಸಕಲಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡೋದರಮಣ್ಡಪಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ನೀಲಿ ಕಮಲದ ದಳದಂತೆ ಗಾಢವಾದ ವರ್ಣ, ರತ್ನದ ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಅವನ ತೇಜಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು.

ಆವರ್ತಸದೃಶಾಕಾರೈಃ ಸಂಯುಕ್ತಂ ದೇಹರೋಮಭಿಃ । ಸರ್ವಪುಷ್ಪೈರ್ಯೋಜಿತಾಞ್ಚ ಧಾರಯಂಶ್ಚ ಮಹಾಸ್ತ್ರಜಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಅವನ ದೇಹದ ರೋಮಗಳು ವಲಯಗಳಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲ ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು, ದೊಡ್ಡ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು.

ಸ ಧ್ಯಾತಮಾತ್ರೋ ಭಗವಾನ್ಪ್ರದದೌ ತಸ್ಯ ದರ್ಶನಮ್ । ಯಾದೃಶೇನ ರೂಪೇಣ ಧ್ಯಾತೋ ರುದ್ರೈಸ್ತು ಭಕ್ತಿತಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ರುದ್ರರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತಾದೃಶೇನೈವ ರೂಪೇಣ ದುರ್ನಿರೀಕ್ಷ್ಯೇಣ ದೈವತೈಃ । ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ತು ದೇವೇಶಂ ತದಾ ತುಷ್ಟಾವ ಶಙ್ಕರಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಆ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನೋಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಶಂಕರನು ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ಶಙ್ಕರ ಉವಾಚ । ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತ ಜಗನ್ನಾಥ ನರಸಿಂಹವಪುರ್ಧರ । ದೈತ್ಯೇಶ್ವರೇನ್ದ್ರಸಂಹಾರಿನಖಶುಕ್ತಿವಿರಾಜಿತ ॥ ೧,೨೩೧.

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು: ಜಗತ್ತಿನಾಧಿಯಾದ ನಾರಸಿಂಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ದೈತ್ಯರ ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನೇ, ಶಂಖದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಖಗಳಿರುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಖಮಣ್ಡಲಸಭಿನ್ನಹೇಮಪಿಙ್ಗಲವಿಗ್ರಹ । ನಮೋಽಸ್ತು ಪದ್ಮನಾಭಾಯ ಶೋಭನಾಯ ಜಗದ್ಗುರೋ । ಕಲ್ಪಾನ್ತಾಮ್ಭೋದನಿರ್ಘೋಷ ಸೂರ್ಯಕೋಟಿಸಮಪ್ರಭ ॥ ೧,೨೩೧.

ನಖಗಳ ವಲಯದಿಂದ ವಿಭಜನೆಯಾದ ಬಂಗಾರದ ವರ್ಣದ ದೇಹವಿರುವವನೇ, ಪದ್ಮನಾಭನೆ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುವ ಗುರುವನೇ, ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಘೋಷದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುವವನೇ, ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಸಹಸ್ರಯಮಸಂತ್ರಾಸ ಸಹಸ್ರೇನ್ದ್ರಪರಾಕ್ರಮ । ಹಸಸ್ತ್ರಧನದಸ್ಫೀತ ಸಹಸ್ರಚರಣಾತ್ಮಕ ॥ ೧,೨೩೧.

ನೀನು ಸಾವಿರ ಯಮಧರ್ಮರಿಗೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವವನು, ಸಾವಿರ ಇಂದ್ರರ ಶೌರ್ಯವುಳ್ಳವನು, ಸಾವಿರ ಕುಬೇರರ ಐಶ್ವರ್ಯವುಳ್ಳವನು, ಸಾವಿರ ಪಾದಗಳ ರೂಪವನು.

ಸಹಸ್ರಚನ್ದಪ್ರತಿಮ ! ಸಹಸ್ರಾಂಶುಹರಿಕ್ರಮ । ಸಹಸ್ರರುದ್ರತೇಜಸ್ಕ ಸಹಸ್ರಬ್ರಹ್ಮಸಂಸ್ತುತ ॥ ೧,೨೩೧.

ಸಾವಿರ ಚಂದ್ರರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ! ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರ ಬೆಳಕನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವವನೇ, ಸಾವಿರ ರುದ್ರರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನೇ, ಸಾವಿರ ಬ್ರಹ್ಮರು ಸ್ತುತಿಸುವವನೇ.

ಸಹಸ್ರರುದ್ರಸಂಜಪ್ತ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಿರೀಕ್ಷಣ । ಸಹಸ್ರಜನ್ಮಮಥನ ಸಹಸ್ರಬನ್ಧನಮೋಚನ ॥ ೧,೨೩೧.

ಸಾವಿರ ರುದ್ರರು ಜಪಿಸುವವನು, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುವವನು, ಸಾವಿರ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು, ಸಾವಿರ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವವನು.

ಸಹಸ್ರವಾಯುವೇಗಾಕ್ಷ ಸಹಸ್ರಾಜ್ಞಕೃಪಾಕರ । ಸ್ತುತ್ವೈವಂ ದೇವದೇವೇಶಂ ನೃಸಿಂಹವಪುಷಂ ಹರಿಮ್ । ವಿಜ್ಞಾಪಯಾಮಾಸ ಪುನರ್ವಿನಯಾವನತಃ ಶಿವಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಸಾವಿರ ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳ, ಸಾವಿರ ರಾಜರಿಗೆ ದಯೆಯ ಮೂಲವಾದ ದೇವದೇವರಾದ ನರಸಿಂಹ ರೂಪದ ಹರಿಯನ್ನು ಶಿವನು ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದವನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

ಅನ್ಧಕಸ್ಯ ವಿನಾಶಾಯ ಯಾ ಸೃಷ್ಟಾ ಮಾತರೋ ಮಯಾ । ಅನಾದೃತ್ಯ ತು ಮದ್ವಾಕ್ಯಂ ಭಕ್ಷ್ಯನ್ತ್ವದ್ಭುತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಅಂಧಕನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ನಾನು ತಾಯಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೆನು, ಆದರೆ ಅವರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ಅದ್ಭುತ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಶ್ಚ ನ ಶಕ್ತೋಽಹಂ ಸಂಹರ್ತುಮಪರಾಜಿತಃ । ಪೂರ್ವಂ ಕೃತ್ವಾ ಕಥಂ ತಾಸಾಂ ವಿನಾಶಮಭಿರೋಚಯೇ ॥ ೧,೨೩೧.

ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಜಯಶಾಲಿಯೇ, ಈಗ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡಲಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಸ ರುದ್ರೇಣ ನರಸಿಹವಪುರ್ಹರಿಃ । ಸಹಸ್ರಹೇವೀರ್ಜಿಹ್ವಾಗ್ರಾತ್ತದಾ ವಾಗೀಶ್ವರೋ ಹರಿಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಶಿವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಸಾವಿರ ಜ್ವಾಲೆಗಳಂತಹ ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ವಾಗೀಶ್ವರನಾದ ನರಸಿಂಹ ರೂಪದ ಹರಿಯು ಮಾತಾಡಿದನು.

ತಥಾ ಸುರಗಣಾನ್ಸರ್ವಾನ್ರೌದ್ರಾನ್ಮಾತೃಗಣಾನ್ವಿಭುಃ । ಸಂಹೃತ್ಯ ಜಗತಃ ಶರ್ಮ ಕೃತ್ವಾ ಚಾನ್ತರ್ದಧೇ ಹರಿಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಹೀಗೆ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಹರಿಯು ಎಲ್ಲಾ ಭಯಂಕರ ತಾಯಿಗಳನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನೂ ಹಿಂತೆಗೆದು, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ತಂದು, ನಂತರ ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೂ ಅಡಗಿದನು.

ನಾರಸಿಂಹಮಿದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಯಃ ಪಠೇನ್ನಿಯತೇನ್ದ್ರಿಯಃ । ಮನೋರಥಪ್ರದಸ್ತಸ್ಯ ರುದ್ರಸ್ಯೇವ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಯಾರು ಈ ನರಸಿಂಹ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ, ಶಿವನಿಗೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ, ಎಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆಗಳು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಈಡೇರುತ್ತವೆ.

ಧ್ಯಾಯೇನ್ನೃಸಿಂಹಂ ತರುಣಾರ್ಕನೇತ್ರಂ ಸಿದಾಮ್ಬುಜಾತಂ ಜ್ವಲಿತಾಗ್ನಿವತ್ಕ್ರಮ್ । ಅನಾದಿಮಧ್ಯಾನ್ತಮಜ ಪುರಾಣಂ ಪರಾಪರೇಶಂ ಜಗತಾಂ ನಿಧಾನಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಯಾರು ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನಾಗಿ, ಸುಂದರ ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವನಾಗಿ, ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನಾಗಿ, ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲದ, ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದ, ಪ್ರಾಚೀನನಾಗಿ, ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಹೀನ ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಪೇದಿದಂ ಸನ್ತತದುಃ ಖಜಾಲಂ ಜಹಾತಿ ನೀಹಾರಮಿವಾಂಶುಮಾಲೀ । ಸಮಾತೃವರ್ಗಸ್ಯ ಕರೋತಿ ಮೂರ್ತಿಂ ಯದಾ ತದಾ ತಿಷ್ಠತಿ ತತ್ಸಮೀಪೇ ॥ ೧,೨೩೧.

ಯಾರು ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ದುಃಖಗಳ ಜಾಲವು ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಮಂಜನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಓಡಿಸುವಂತೆ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ; ತಾಯಿಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ದೇವೇಶ್ವರಸ್ಯಾಪಿ ನೃಸಿಂಹಮೂರ್ತೇಃ ಪೂಜಾಂ ವಿಧಾತುಂ ತ್ರಿಪುರಾನ್ತಕಾರೀ । ಪ್ರಸಾದ್ಯ ತಂ ದೇವವರಂ ಸ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಅವ್ಯಾಜ್ಜಗನ್ಮಾತೃಗಣೇಭ್ಯ ಏವ ಚ ॥ ೧,೨೩೧.

ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ತ್ರಿಪುರನಾಶಕನೂ ಕೂಡ ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೩೨ ಸೂತ ಉವಾಚ । ಕುಲಾಮೃತಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಯತ್ತು ಹರೋಽಬ್ರವೀತ್ । ಪೃಷ್ಟಃ ಶ್ರೀನಾರದೇನೈವ ನಾರದಾಯ ತಥಾ ಶೃಣು ॥ ೧,೨೩೨.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈಗ ನಾನು ವಂಶದ ಅಮೃತವಾದ, ಹರನು ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾರದನು ಕೇಳಿದಂತೆ ನೀನು ಕೂಡ ಕೇಳು.

ನಾರದ ಉವಾಚ । ಯಃ ಸಂಕಾರೇ ಸದಾ ದ್ವನ್ದ್ವೈಃ ಕಾಮಕ್ರೋಧೈಃ ಶುಭಾಶುಭೈಃ । ಶಬ್ದಾದಿವಿಷಯೈರ್ಬದ್ಧಃ ಪೀಡ್ಯಮಾನಃ ಸ ದುರ್ಮತಿಃ ॥ ೧,೨೩೨.

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರು ಸದಾ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು, ದ್ವಂದ್ವಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಮ-ಕ್ರೋಧಗಳಲ್ಲಿ, ಶುಭ-ಅಶುಭಗಳಲ್ಲಿ, ಶಬ್ದಾದಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಗೊಂದಲದಿಂದ ತುಂಬಿರುವನೋ, ಅವನು ದುಃಖಪಡುವನು.

ಕ್ಷಣಂ ವಿಮುಚ್ಯತೇ ಜನ್ತುರ್ಮೃತ್ಯುಸಂಸಾರಸಾಗರಾತ್ । ಭಗವಞ್ಛ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತ್ವತ್ತೋ ಹಿ ತ್ರಿಪುರಾನ್ತಕ ॥ ೧,೨೩೨.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಜೀವಿ ಮರಣ ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ತ್ರಿಪುರನಾಶಕನೇ, ಇದನ್ನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ತಸ್ಯ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ನಾರದಸ್ಯ ತ್ರಿಲೋಚನಃ । ಉವಾಚ ತಮೃಷಿಂ ಶಮ್ಭುಃ ಪ್ರಸನ್ನವದನೋ ಹರಃ ॥ ೧,೨೩೨.

ನಾರದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ತ್ರಿನೇತ್ರನಾದ ಶಿವನು, ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ಮುಖದಿಂದ ಆ ಋಷಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಮಹೇಶ್ವರ ಉವಾಚ । ಜ್ಞಾನಾಮೃತಂ ಪರಂ ಗುಹ್ಯಂ ರಹಸ್ಯಮೃಷಿಸತ್ತಮ । ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಶೃಣು ದುಃ ಖಘ್ನಂ ಭವಬನ್ಧಭಯಾಮಹಮ್ ॥ ೧,೨೩೨.

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಈಗ ನಿನಗೆ ಪರಮ ಗುಪ್ತವಾದ, ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು, ಇದು ದುಃಖವನ್ನೂ ಬಂಧನ ಭಯವನ್ನೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.