ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸದಾ ಚಿತ್ತಂ ಸಮಾಸಕ್ತಂ ಜನ್ತೋರ್ವಿಷಯಗೋಚರೇ । ಯದಿ ನಾರಾಯಣೇಽಪ್ಯೇವಂ ಕೋ ನ ಮುಚ್ಯೇತ ಬನ್ಧನಾತ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಪ್ರಾಣಿಯ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ಅದೇ ಮನಸ್ಸು ನಾರಾಯಣನ ಕಡೆಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗದವರು ಯಾರು?

ಸೂತ ಉವಾಚ । ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿರ್ಯಸ್ಯ ಚಿತ್ತೇ ಕಂ ವಾ ಜೀವೋ ನಮೇತ್ಸದಾ । ಸ ತಾರಯತಿ ಚಾತ್ಮಾನಂ ತದೈವ ದುರಿತಾರ್ಣವಾತ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತಿಯು ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇದೆ, ಆತ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ, ಅವನು ತಾನೇ ಪಾಪಸಾಗರದಿಂದ ಕೂಡಲೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ತಞ್ಜ್ಞಾನಂ ಯತ್ರ ಗೋವಿನ್ದಃ ಸಾ ಕಥಾ ಯತ್ರ ಕಾಶವಃ । ತತ್ಕರ್ಮ ಯತ್ತದರ್ಥಾಯ ಕಿಮನ್ಯೈರ್ಬಹುಭಾಷಿತೈಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಜ್ಞಾನವು ಗೋವಿಂದನ ಕುರಿತು ಇದ್ದರೆ, ಮಾತುಗಳು ಕೇಶವನ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆದರೆ, ಕಾರ್ಯಗಳು ಆತನಿಗಾಗಿ ನಡೆದರೆ, ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವೇನು?

ಸಾ ಜಿಹ್ವಾ ಯಾ ಹರಿಂ ಸ್ತೌತಿ ತಚ್ಚಿತ್ತಂ ಯತ್ತದರ್ಪಿತಮ್ । ತಾವೇವ ಕೇವಲೌ ಶ್ಲಾಘ್ಯೌ ಯೌ ತತ್ಪೂಜಾಕರೌ ಕರೌ ॥ ೧,೨೩೦.

ಹರಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುವ ನಾಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ಲಾಘನೀಯ, ಆತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಶ್ಲಾಘನೀಯ, ಆತನ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವ ಕೈಗಳು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ಪ್ರಣಾಮಮೀಶಸ್ಯ ಶಿರಃ ಫಲಂ ವಿದುಸ್ತದರ್ಚನಂ ಪಾಣಿಫಲಂ ದಿವೌಕಸಃ । ಮನಃ ಫಲಂ ತದ್ಗುಣಕರ್ಮಚಿನ್ತನಂ ವಚಸ್ತು ಗೋವಿನ್ದಗುಣಸ್ತುತಿಃ ಫಲಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಮೇಲೆ ತಲೆ ಬಾಗುವುದು ಇಶ್ವರನಿಗೆ ಫಲ, ಕೈಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವುದು ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಫಲ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆತನ ಗುಣ ಹಾಗೂ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದು ಫಲ, ಮಾತಿನಿಂದ ಗೋವಿಂದನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುವುದು ಫಲ.

ಮೇರುಮನ್ದರಮಾತ್ರೋಽಪಿ ರಾಶಿಃ ಪಾಪಸ್ಯ ಕರ್ಮಣಃ । ಕೇಶವಸ್ಮರಣಾದೇವ ತಸ್ಯ ಸರ್ವಂ ವಿನಶ್ಯತಿ ॥ ೧,೨೩೦.

ಮೇರು ಅಥವಾ ಮಂದರ ಪರ್ವತದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪಗಳಿದ್ದರೂ, ಕೇಶವನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

ಯತ್ಕಿಞ್ಚಿತ್ಕುರುತೇ ಕರ್ಮ ಪುರುಷಃ ಸಾಧ್ವಸಾಧು ವಾ । ಸರ್ವಂ ನಾರಾಯಣೇ ನ್ಯಸ್ಯ ಕುರ್ವನ್ನಪಿ ನ ಲಿಮ್ಪತಿ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ಮಾಡಲಿ, ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿರಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ತೃಣಾದಿಚತುರಾಸ್ಯಾನ್ತಂ ಭೂತಗ್ರಾಮಂ ಚತುರ್ವಿಧಮ್ । ಚರಾಚರಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಪ್ರಸುಪ್ತಂ ಮಾಯಯಾ ತವ ॥ ೧,೨೩೦.

ತುಳಸಿ ಗಿಡದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನ ತನಕ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪು, ಜಗತ್ತಿನ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳು, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಯಸ್ಮಿನ್ನ್ಯಸ್ತಮತಿರ್ನ ಯಾತಿ ನರಕಂ ಸ್ವರ್ಗೋಽಪಿ ಯಚ್ಚಿನ್ತನೇ ವಿಘ್ನೋ ಯತ್ರ ನವಾ ವಿಶೇತ್ಕಥಮಪಿ ಬ್ರಾಹ್ಮೋಽಪಿಲೋಕೋಽಲ್ಪಕಃ । ಮುಕ್ತಿಞ್ಚೇತಸಿ ಸಂಸ್ಥಿತೋ ಜಡಧಿಯಾಂ ಪುಂಸಾಂ ದದಾತ್ಯವ್ಯಯಃ ಕಿಞ್ಚಿತ್ರಂ ಯದಯಂ ಪ್ರಯಾತಿ ವಿಲಯಂ ತತ್ರಾಚ್ಯುತೇ ಕೀರ್ತಿತೇ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಆ ಒಬ್ಬನಲ್ಲಿದೆ, ಅವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆತನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವೂ ಅಲ್ಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೋಕ್ಷ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದರೆ, ಅವ್ಯಯನು ಅದನ್ನು ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯವರಿಗೆ ಕೂಡ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗೆಲ್ಲವೂ ಲಯವಾಗುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು?

ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯಂ ಜಪಃ ಸ್ನಾನಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ಧ್ಯಾನಞ್ಚ ಪೂಜನಮ್ । ಗನ್ತುಂ ದುಃ ಖೋದಧೇಃ ಕುರ್ಯುರ್ಯೇ ಚ ತತ್ರ ನರನ್ತಿ ತೇ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರು ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯ, ಜಪ, ಸ್ನಾನ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ದುಃಖಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಆ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರಸ್ಯ ಶರಣಂ ರಾಜಾ ಪಿತರೋ ಬಾಲಕಸ್ಯ ಚ । ಧರ್ಮಶ್ಚ ಸರ್ವಮರ್ತ್ಯಾನಾಂ ಸರ್ವಸ್ಯ ಶರಣಂ ಹರಿಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ರಾಜನು ರಾಜ್ಯದ ಆಶ್ರಯ, ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳುಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಧರ್ಮ ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹರಿಯೇ ಶರಣು.

ಯೇ ನಮನ್ತಿ ಜಗದ್ಯೋನಿಂ ವಾಸುದೇವಂ ಸನಾತನಮ್ । ನ ಯೇಭ್ಯೋ ವಿದ್ಯತೇ ತೀರ್ಥಮಧಿಕಂ ಮುನಿಸತ್ತಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರು ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲವಾದ ಶಾಶ್ವತ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೆ, ಅವರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ತೀರ್ಥ ಇಲ್ಲ.

ಅನರ್ಘರತ್ನಪೂಜಾಞ್ಚ ಕುರ್ಯಾತ್ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಮೇವ ಚ । ತಮೇವೋದ್ದಿಶ್ಯ ಗೋವಿನ್ದಂ ಧ್ಯಾಯನ್ನಿತ್ಯಮತನ್ದ್ರಿತಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಅನಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಮಾಡಬೇಕು; ಸದಾ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅಚಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು.

ಶೂದ್ರಂ ವಾ ಭಗವದ್ಭಕ್ತಂ ನಿಷಾದಂ ಶ್ವಪಚಂ ತಥಾ । ದ್ವಿಜಜಾತಿ ಸಮಂಮನ್ಯೋ ನ ಯಾತಿ ನರಕಂ ನರಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಶೂದ್ರನಾಗಲಿ, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತನಾಗಲಿ, ನಿಷಾದನಾಗಲಿ, ಹೊರಗಿನವನಾಗಲಿ, ಅವರನ್ನು ದ್ವಿಜರ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಿದವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೇಣ ಸದಾ ಸ್ತೌತಿ ಧನವನ್ತಂ ಧನೇಚ್ಛಯಾ । ತಥಾ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಕರ್ತಾರಂ ಕೋ ನ ಮುಚ್ಯೇತ ಬನ್ಧನಾತ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಹಣದ ಆಸೆಯಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಹೊಗಳುವಂತೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೆ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗದವರು ಯಾರು?

ಯಥಾ ಪ್ರಾಪ್ತವನೋ ವಹ್ನಿರ್ದಹತ್ಯಾರ್ದ್ರಮಪೀನ್ಧನಮ್ । ತಥಾವಿಧಃ ಸ್ಥಿತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಯೋಗಿನಾಂ ಸರ್ವಕಿಲ್ವಿಷಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಹಾಗೆ, ಬೆಂಕಿ ತೊಳೆದ ಮರವನ್ನು ಕೂಡ ಸುಡುವಂತೆ, ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತಾನೆ.

ಆದೀಪ್ತಂ ಪರ್ವತಂ ಯದ್ವನ್ನಾಶ್ರಯನ್ತಿ ಮೃಗಾದಯಃ । ತದ್ವತ್ಪಾಪನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸರತಂ ನರಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಹಾಗೆ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಹೊತ್ತಿರುವ ಪರ್ವತದ ಬಳಿ ಮೃಗಗಳು ಹೋಗದಂತೆ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವನ ಬಳಿಗೆ ಪಾಪಗಳು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಸ್ಯ ಯಾವಾಂಶ್ಚ ವಿಶ್ವಾಸಸ್ತಸ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಸ್ತು ತಾವತೀ । ಏತವಾನೇವ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಪ್ರಭಾವಃ ಪರಿಮೀಯತೇ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾವಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದೀತೋ, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಧನೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ಕೂಡ ಇಷ್ಟೇ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಳೆಯಬಹುದು.

ವಿದ್ವೇಷಾದಪಿ ಗೋವಿನ್ದಂ ದಮಘೋಷಾತ್ಮಜಃ ಸ್ಮರನ್ । ಶಿಶುಪಾಲೋ ಗತಸ್ತತ್ತ್ವಂ ಕಿಂ ಪುನಸ್ತತ್ಪರಾಯಣಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ದ್ವೇಷದಿಂದಲೂ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ ದಮಘೋಷನ ಮಗ ಶಿಶುಪಾಲನು ಪರಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಹಾಗಾದರೆ, ಆತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾದವನು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ!

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೩೧ ಸೂತ ಉವಾಚ । ನಾರಸಿಂಹಸ್ತುತಿಂ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಶಿವೋಕ್ತಂ ಶೌನಕಾಧುನಾ । ಪೂರ್ವಂ ಮಾತೃಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ಶಙ್ಕರಂ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರುವನ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈಗ ನಾನು ನಾರಸಿಂಹನನ್ನು ಶಿವನು ಶೌನಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸ್ತುತಿಸುವೆನು. ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲ ಮಾತೃಗಳು ಶಂಕರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಭಗವನ್ ಭಕ್ಷಯಿಷ್ಯಾಮಃ ಸದೇವಾಸುರಮಾನುಷಮ್ । ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾಜ್ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ತದನುಜ್ಞಾತುಮರ್ಹಸಿ ॥ ೧,೨೩೧.

ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾವು ದೇವತೆ, ದಾನವ, ಮಾನವರನ್ನೂ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಭಕ್ಷಿಸಲು ನೀವು ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಶಙ್ಕರೌವಾಚ । ಭವತೀಭಿಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾ ರಕ್ಷಣೀಯಾ ನ ಸಂಶಯಃ । ತಸ್ಮಾಡ್ವೋರತರಪ್ರಾಯಂ ಮನಃ ಶೀಘ್ರಂ ನಿವರ್ತ್ಯತಾಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು: ನಿಮ್ಮಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಡಿ.

ಇತ್ಯೇವಂ ಶಙ್ಕರೇಣೋಕ್ತಮನಾದೃತ್ಯ ತು ತದ್ವಚಃ । ಭಕ್ಷಯಾಮಾಸುರವ್ಯಗ್ರಾಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಸಚರಾಚರಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಅವಗಣಿಸಿ, ಆ ಮಾತೃಗಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಭಕ್ಷ್ಯಮಾಣೇ ತು ತದಾ ಮಾತೃಗಣೇನ ವೈ । ನೃಸಿಂಹರೂಪಿಣಂ ದೇವಂ ಪ್ರದಧ್ಯೌ ಭಗವಾಞ್ಛಿವಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಆ ಮಾತೃಗಳು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತ ಶಿವನು ನೃಸಿಂಹ ರೂಪದ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ಅನಾದಿನಿಧನಂ ದೇವಂ ಸರ್ವಭೂತಭವೋದ್ಭವಮ್ । ವಿದ್ಯುಜ್ಜಿಹ್ವಂ ಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಂ ಸ್ಫುರತ್ಕೇಸರಮಾಲಿನಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಆ ದೇವರು ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದವನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನು, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಜಿಹ್ವೆಯುಳ್ಳವನು, ದೊಡ್ಡ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವವನು, ಹೊಳೆಯುವ ಕೇಶರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು ಎಂದು ಶಿವನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

ರತ್ನಾಙ್ಗದಂ ಸಮುಕುಟಂ ಹೇಮಕೇಸರಭೂಷಿತಮ್ । ಖೋಣಿಸೂತ್ರೇಣ ಮಹತಾ ಕಾಞ್ಚನೇನ ವಿರಾಜಿತಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಮುತ್ತಿನ ಅಂಗದ, ಭವ್ಯ ಕಿರೀಟ, ಚಿನ್ನದ ಕೇಶರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಾರದ ಹಾರದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ನೀಲೋತ್ಪಲದಲಶ್ಯಾಮಂ ರತ್ನನೂಪುರಭೂಷಿತಮ್ । ತೇಜಸಾಕ್ರಾನ್ತಸಕಲಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡೋದರಮಣ್ಡಪಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ನೀಲಿ ಕಮಲದ ದಳದಂತೆ ಗಾಢವಾದ ವರ್ಣ, ರತ್ನದ ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಅವನ ತೇಜಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು.

ಆವರ್ತಸದೃಶಾಕಾರೈಃ ಸಂಯುಕ್ತಂ ದೇಹರೋಮಭಿಃ । ಸರ್ವಪುಷ್ಪೈರ್ಯೋಜಿತಾಞ್ಚ ಧಾರಯಂಶ್ಚ ಮಹಾಸ್ತ್ರಜಮ್ ॥ ೧,೨೩೧.

ಅವನ ದೇಹದ ರೋಮಗಳು ವಲಯಗಳಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲ ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು, ದೊಡ್ಡ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು.

ಸ ಧ್ಯಾತಮಾತ್ರೋ ಭಗವಾನ್ಪ್ರದದೌ ತಸ್ಯ ದರ್ಶನಮ್ । ಯಾದೃಶೇನ ರೂಪೇಣ ಧ್ಯಾತೋ ರುದ್ರೈಸ್ತು ಭಕ್ತಿತಃ ॥ ೧,೨೩೧.

ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ರುದ್ರರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.