ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಕ್ಷಯೋ ಭವೇದ್ಯಥಾ ವಹ್ನೇಸ್ತಮಸೋ ಭಾಸ್ಕರೋದಯೇ । ತಥೈವ ಕಲುಷೌಘಸ್ಯ ನಾಮಸಂಕೀರ್ತನಾದ್ಧರೇಃ

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯದಿಂದ ಹೇಗೆ ಕತ್ತಲೆ ದೂರವಾಗುತ್ತದೋ, ಹರಿ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸುವುದರಿಂದ ಪಾಪಗಳ ಗುಂಪು ಕೂಡ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕ್ವ ನಾಕಪೃಷ್ಠಗಮನಂ ಪುನರಾಯಾತಿ ನ ಕ್ಷಯಮ್ । ಗಚ್ಛತಾಂ ದೂರಮಧ್ವಾನಂ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ಛಿತಚೇತಸಾಮ್

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದೆ, ಅವರ ಸ್ವರ್ಗಯಾನ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣವಾದರೂ ಅದು ಕ್ಷಯವಾಗದು.

ಪಾಥೇಯಂ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷನಾಮಸಂಕೀರ್ತನಂ ಹರೇಃ । ಸಂಸಾರಸರ್ಪಸಂದಷ್ಟವಿಷಚೇಷ್ಟೈಕಭೇಷಜಮ್ । ಕೃಷ್ಣೇತಿ ವೈಷ್ಣವಂ ಕ್ಷಾನ್ತಂ ಜಪ್ತ್ವಾ ಮುಕ್ತೋ ಭವೇನ್ನರಃ

ಹರಿಯ ಪಂಡುರೇಕಾಕ್ಷನ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸುವುದು ಜೀವನಯಾನದ ಪಥ್ಯದಂತೆ; ಸಂಸಾರದ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿದ ವಿಷಕ್ಕೆ ಅದು ಒಂದೇ ಔಷಧಿ; 'ಕೃಷ್ಣ' ಎಂದು ವೈಷ್ಣವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಜಪಿಸಿದರೆ, ಮನುಷ್ಯನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಧ್ಯಾಯನ್ ಕೃತೇ ಜಪೇನ್ಮನ್ತ್ರೈಸ್ತ್ರೇತಾಯಾಂ ದ್ವಾಪರೇರ್ಽಚಯನ್ । ಯದಾಪ್ನೋತಿ ತದಾಪ್ನೋತಿ ತದಾಪ್ನೋತಿ ಕಲೌ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯಕೇಶವಮ್

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಜಪದಿಂದ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೋ, ಅದೇ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಜಿಹ್ವಾಗ್ರೇ ವರ್ತತೇ ಯಸ್ಯ ಹರಿರಿತ್ಯಕ್ಷರದ್ವಯಮ್ । ಸಂಸಾರಸಾಗರಂ ತೀರ್ತ್ವಾ ಸ ಗಚ್ಛೇದ್ವೈಷ್ಣವಂ ಪದಮ್

ಯಾರ ನಾಲಿಗೆಗೆ 'ಹರಿ' ಎಂಬ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳು ನೆಲೆಸಿವೆ, ಅವನು ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿ ವೈಷ್ಣವ ಪದವಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.

ವಿಜ್ಞಾತದುಷ್ಕೃತಿಸಹಸ್ರಸಮಾವೃತೋಽಪಿಶ್ರೇಯಃ ಪರನ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಿಮ ಭೀಪ್ಸಮಾನಃ । ಸ್ಪಪ್ನಾನ್ತರೇ ನ ಹಿ ಪುನಶ್ಚ ಭವಂ ಸ ಪಶ್ಯೇನ್ನಾರಾಯಣಸ್ತುತಿಕಥಾಪರಮೋ ಮನುಷ್ಯಃ

ವಿವಿಧ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಯಾರು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹಾರೈಸಿ ನಾರಾಯಣನ ಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವರೋ, ಅವರಿಗೇನು ಪುನರ್ಜನ್ಮವೂ ಕನಸಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೨೯ ಸೂತ ಉವಾಚ । ಅಶೇಷಲೋಕನಾಥಸ್ಯ ಸಾರಮಾರಾಧನಂ ಹರೇಃ । ದದ್ಯಾತು ಪುರುಷಸೂಕ್ತೇಣ ಯಃ ಪುಷ್ಪಾಣ್ಯಪ ಏವ ಚ ॥ ೧,೨೨೯.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಪುರುಷಸೂಕ್ತವನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಹೂವು ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದವನು, ಪೂಜೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದವನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅರ್ಚಿತಂ ಸ್ಯಾಜ್ಜಗದಿದಂ ತೇನ ಸರ್ವಂ ಚರಾಚರಮ್ । ಯೋ ನ ಪೂಜಯತೇ ವಿಷ್ಣುಂ ತಂ ವಿದ್ಯಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕಮ್ ॥ ೧,೨೨೯.

ಅದರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರಗಳೂ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಯಾರು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಯತಃ ಪ್ರವೃತ್ತಿರ್ಭೂತಾನಾಂ ಯೇನ ಸರ್ವಮಿದಂ ತತಮ್ । ತಂ ಯೋ ನ ಧ್ಯಾಯತೇ ವಿಷ್ಣುಂ ಸ ವಿಷ್ಠಾಯಾಂ ಕ್ರಿಮಿರ್ಭವೇತ್ ॥ ೧,೨೨೯.

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆಯೋ, ಎಲ್ಲವೂ ಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆಯೋ, ಆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಯಾರು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಕೊಳದ ಹುಳುವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನರಕೇ ಪಚ್ಯಮಾನಸ್ತು ಯಮೇನ ಪರಿಭಾಷಿತಃ । ಕಿನ್ತ್ವಯಾ ನಾರ್ಚಿತೋ ದೇವಃ ಕೇಶವಃ ಕ್ಲೇಶನಾಶನಃ ॥ ೧,೨೨೯.

ನರಕದಲ್ಲಿ ಯಮನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: 'ನೀನು ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಕೇಶವನನ್ನು ಏಕೆ ಆರಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ?' ಎಂದು.

ಉದಕೇನಾಪ್ಯಭಾವೇನ ದ್ರವ್ಯಾಣಾಮರ್ಚಿತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಯೋ ದದಾತಿ ಸ್ವಕಂ ಲೋಕಂ ಸ ತ್ವಯಾ ಕಿಂ ನ ಚಾರ್ಚಿತಃ ॥ ೧,೨೨೯.

ಹೂವುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬಹುದು; ತನ್ನ ಲೋಕವನ್ನೇ ಕೊಡುವವನನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ಆರಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ?

ನ ತತ್ಕರೋತಿ ಸಾ ಮಾತಾ ನ ಪಿತಾ ನಾಪಿ ಬಾನ್ಧವಃ । ಯತ್ಕರೋತಿ ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಸನ್ತುಷ್ಟಃ ಶ್ರದ್ಧಯಾರ್ಚಿತಃ ॥ ೧,೨೨೯.

ತಾಯಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಬಂಧುಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಹೃಷೀಕೇಶನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾಡಲಾಗದು.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಚಾರವತಾ ಪುರುಷೇಣ ಪರಃ ಪುಮಾನ್ । ವಿಷ್ಣುರಾರಾಧ್ಯತೇ ಪನ್ಥಾ ನಾನ್ಯಸ್ತತ್ತೋಷಕಾರಕಃ ॥ ೧,೨೨೯.

ಯಾರು ತನ್ನ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇತರ ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗವು ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡದು.

ನ ದಾನೈರ್ವಿವಿಧೈರ್ದತ್ತೈರ್ನ ಪುಷ್ಪೈರ್ನಾನುಲೇಪನೈಃ । ತೋಷಮೇತಿ ಮಹಾತ್ಮಾಸೌ ಯಥಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಜನಾರ್ದನಃ ॥ ೧,೨೨೯.

ಜನಾರ್ದನನು ಮಹಾತ್ಮನು, ವಿವಿಧ ದಾನಗಳು, ಹೂವಿನ ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ಅಥವಾ ಸುಗಂಧದ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸಮ್ಪದೈಶ್ವರ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯೈಃ ಸನ್ತತ್ಯಾ ನ ಚ ಕರ್ಮಣಾ । ವಿಮುಕ್ತೈಶ್ಚೈಕತಾ ಲಭ್ಯಾ ಮೂಲಮಾರಾಧನಂ ಹರೇಃ ॥ ೧,೨೨೯.

ಸಂಪತ್ತು, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಮಹಿಮೆ, ಸಂತಾನ, ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮಗಳಿಂದಲೂ, ಇಲ್ಲದೆ ಮುಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಕೂಡ, ಹರಿಯ ಆರಾಧನೆಯೇ ಮೂಲವಾದ ಏಕತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೩೦ ಸೂತ ಉವಾಚ । ಆಲೋಕ್ಯ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ವಿಚಾರ್ಯ ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಇದಮೇಕಂ ಸುನಿಷ್ಪನ್ನಂ ಧ್ಯೇಯೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸದಾ ॥ ೧,೨೩೦.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಓದಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ತೀರ್ಮಾನ ಬರುತ್ತದೆ—ಯಾವಾಗಲೂ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕಿಂ ತಸ್ಯ ದಾನೈಃ ಕಿನ್ತೀರ್ಥೈಃ ಕಿಂ ತಪೋಭಿಃ ಕಿಮಧ್ವರೈಃ । ಯೋ ನಿತ್ಯಂ ಧ್ಯಾಯತೇ ದೇವಂ ನಾರಾಯಣಮನನ್ಯಧೀಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ದಾನ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ, ತಪಸ್ಸು, ಅಥವಾ ಯಜ್ಞಗಳ ಅಗತ್ಯವೇನು?

ಷಷ್ಟಿಸ್ತೀರ್ಥಸಹಸ್ರಾಣಿ ಷಷ್ಟಿಸ್ತೀರ್ಥಶತಾನಿ ಚ । ನಾರಾಯಣಪ್ರಣಾಮಸ್ಯ ಕಲಾಂ ನಾರ್ಹನ್ತಿ ಷೋಡಶೀಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಅರವತ್ತಾಯಿರ ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅರವತ್ತು ನೂರು ತೀರ್ಥಗಳ ಪುಣ್ಯವೂ ಕೂಡ, ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯದ ಹದಿನಾರು ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ.

ಪ್ರಯಶ್ಚಿತ್ತಾನ್ಯಶೇಷಾಣಿ ತಪಃ ಕರ್ಮಾಣಿ ಯಾನಿ ವೈ । ವಿದ್ಧಿ ತೇಷಾಮಶೇಷಾಣಾಂ ಕೃಷ್ಣಾನುಸ್ಮರಣಂ ಪರಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳು, ತಪಸ್ಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಕೃತಪಾಪೇಽನುರಕ್ತಿಶ್ಚ ಯಸ್ಯ ಪುಂಸಃ ಪ್ರಜಾಯತೇ । ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತನ್ತು ತಸ್ಯೈಕಂ ಹರೇಃ ಸಂಸ್ಮರಣಂ ಪರಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಿದೆಯೋ, ಅವರಿಗೊಂದು ಪರಮ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೆಂದರೆ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದೇ.

ಮುಹೂರ್ತಮಪಿ ಯೋ ಧ್ಯಾಯೇನ್ನಾರಾಯಣಮತನ್ದ್ರಿತಃ । ಸೋಽಪಿ ಸ್ವರ್ಗತಿಮಾಪ್ನೋತಿ ಕಿಂ ಪುನಸ್ತತ್ಪರಾಯಣಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾದವರು ಹೇಗೆಂದು?

ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಸುಷುಪ್ತೇಷು ಯೋಗಸ್ಥಸ್ಯ ಚ ಯೋಗಿನಃ । ಯಾ ಕಾಚಿನ್ಮನಸೋ ವೃತ್ತಿಃ ಸಾ ಭವತ್ಯಚ್ಯುತಾಶ್ರಯಾತ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಯೋಗಿಗೆ, ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವ ಚಲನೆಯಾದರೂ, ಅಚ್ಯುತನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ.

ಉತ್ತಿಷ್ಠನ್ನಿಪತನ್ವಿಷ್ಣುಂ ಪ್ರಲಪನ್ವಿವಿಶಂಸ್ತಥಾ । ಭುಞ್ಜಞ್ಜಾಗ್ರಚ್ಚ ಗೋವಿನ್ದಂ ಮಾಧವಂ ಯಶ್ಚ ಸಂಸ್ಮರೇತ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಏನು ಮಾಡುವಾಗಲೂ—ಎದ್ದು, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ—ಯಾರು ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಅಥವಾ ಮಾಧವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೋ,

ಸ್ವೇಸ್ವೇ ಕರ್ಮಣ್ಯಭಿರತಃ ಕುರ್ಯಾಚ್ಚಿತ್ತಂ ಜನಾರ್ದನೇ । ಏಷಾ ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರೋಕ್ತಿಃ ಕಿಮನ್ಯೈರ್ಬಹುಭಾಷಿತೈಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ತಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜನಾರ್ದನನಲ್ಲಿ ನೆಡಿಸಬೇಕು. ಇದುವೇ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಪದೇಶ; ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವೇನು?

ಧ್ಯಾನಮೇವ ಪರೋ ಧರ್ಮೋ ಧ್ಯಾನಮೇವ ಪರಂ ತಪಃ । ಧ್ಯಾನಮೇವ ಪರಂ ಶೌಚಂ ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯಾನಪರೋ ಭವೇತ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ಧ್ಯಾನವೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ, ಧ್ಯಾನವೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು, ಧ್ಯಾನವೇ ಪರಮ ಶುದ್ಧಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಬೇಕು.

ನಾಸ್ತಿ ವಿಷ್ಣೋಃ ಪರಂ ಧ್ಥೇಯಂ ತಪೋ ನಾನಶನಾತ್ಪರಮ್ । ತಸ್ಮಾತ್ಪ್ರಧಾನಮತ್ರೋಕ್ತಂ ವಾಸುದೇವಸ್ಯ ಚಿನ್ತನಮ್ ॥ ೧,೨೩೦.

ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಗುರಿಯಿಲ್ಲ, ಉಪವಾಸಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಪಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದೇ.

ಯದ್ದುರ್ಲಭಂ ಪರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯಂ ಮನಸೋ ಯನ್ನ ಗೋಚರಮ್ । ತದಪ್ಯಪ್ರಾರ್ಥಿತಂ ಧ್ಯಾತೋ ದದಾತಿ ಮಧುಸೂದನಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾವುದು ಅಪರೂಪ, ಪರಮ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವೋ, ಅದನ್ನೂ ಸಹ, ಯಾರು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ, ಮಧುಸೂದನನು ಕೇಳದೆ ಕೊಡುವನು.

ಪ್ರಮಾದಾತ್ಕುರ್ವತಾಂ ಕರ್ಮ ಪ್ರಚ್ಯವೇತಾಧ್ವರೇಷು ಯತ್ । ಸ್ಮರಣಾದೇವ ತದ್ವಿಷ್ಣೋಃ ಸಂಪೂರ್ಣಂ ಸ್ಯಾದಿತಿ ಶ್ರುತಿಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಯಾರಾದರೂ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಯಜ್ಞ ಅಥವಾ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಧ್ಯಾನೇನ ಸದೃಶೋ ನಾಸ್ತಿ ಶೋಧನಂ ಪಾಪಕರ್ಮಣಾಮ್ । ಆಗಾಮಿದೇಹಹೇತೂನಾಂ ದಾಹಕೋ ಯೋಗಪಾವಕಃ ॥ ೧,೨೩೦.

ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಿಂತ ಸಮಾನವಾದ ಶುದ್ಧಿಕಾರಕವಿಲ್ಲ. ಯೋಗದ ಅಗ್ನಿ ಭವಿಷ್ಯದ ದೇಹದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತದೆ.