ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ರಾಜಾನಶ್ಚ ಪ್ರಜಾಭಿಕ್ಷಾಃ ಶಿಶ್ನೋದರಪರಾಜಿತಾಃ । ಅವ್ರತಾ ವಟವೋಽಶೌಚಾ ಭಿಕ್ಷವಶ್ಚ ಕುಟುಮ್ಬಿನಃ ॥ ೧,೨೨೩.

ರಾಜರು ಪ್ರಜೆಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವರು, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವರು; ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು ವ್ರತವಿಲ್ಲದೆ, ಅಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಭಿಕ್ಷುಗಳು ಕುಟುಂಬಸ್ಥರಾಗಿರುವರು.

ತಪಸ್ವಿನೋ ಗ್ರಾಮವಾಸಾಃ ನ್ಯಾಸಿನೋ ಹ್ಯರ್ಥಲೋಲುಪಾಃ । ಹ್ರಸ್ವಕಾಯಾ ಮಹಾಹಾರಾಶ್ಚೌರಾಸ್ತೇ ಸಾಧವಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ॥ ೧,೨೨೩.

ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವವರು ಊರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ, ತ್ಯಾಗಿಗಳು ಹಣದ ಆಸೆಪಟ್ಟು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ಚಿಕ್ಕ ದೇಹದವರು ತುಂಬಾ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಕಳ್ಳರನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವರು ಎಂದು ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತ್ಯಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ಭೃತ್ಯಾಶ್ಚ ಪತಿಂ ತಾಪಸಸ್ತ್ಯಕ್ಷ್ಯತಿ ವ್ರತಮ್ । ಶೂದ್ರಾಃ ಪ್ರತಿಗ್ರಹಿಷ್ಯನ್ತಿ ವೈಶ್ಯಾ ವ್ರತಪರಾಯಣಃ ॥ ೧,೨೨೩.

ಆಳುವವರು ತಮ್ಮ ಒಡೆಯನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ತಪಸ್ವಿಗಳು ತಮ್ಮ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಶೂದ್ರರು ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ, ವೈಶ್ಯರು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

ಉದ್ವಿಗ್ನಾಃ ಸನ್ತಿ ಚ ಜನಾಃ ಪಿಶಾಚಸದೃಶಾಃ ಪ್ರಜಾಃ । ಅನ್ಯಾಯಭೋಜನೇನಾಗ್ನಿದೇವತಾತಿಥಿಪೂಜನಮ್ ॥ ೧,೨೨೩.

ಜನರು ಚಿಂತೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಪಿಶಾಚಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ದೊರಕಿದ ಆಹಾರದಿಂದ ಅಗ್ನಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಕರಿಷ್ಯನ್ತಿ ಕಲೌ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ನ ಚ ಪಿತ್ರ್ಯೋದಕಕ್ರಿಯಾಮ್ । ಸ್ತ್ರೀಪರಾಶ್ಚ ಜನಾಃ ಸರ್ವೇ ಶೂದ್ರಪ್ರಾಯಾಶ್ಚ ಶೌನಕ ॥ ೧,೨೨೩.

ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನೀರು ನೀಡುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗದು; ಎಲ್ಲರೂ ಹೆಂಗಸಿನ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಬಹುತೇಕ ಜನರು ಶೂದ್ರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಶೌನಕ.

ಬಹುಪ್ರಜಾಲ್ಪಭಾಗ್ಯಾಶ್ಚ ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ಕಲೌ ಸ್ತ್ರಿಯಃ । ಶಿರಃ ಕಣ್ಡೂಯನಪರಾ ಆಜ್ಞಾಂ ಭೇತ್ಸ್ಯನ್ತಿ ಭರ್ತ್ಸಿತಾಃ ॥ ೧,೨೨೩.

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವವರು ಮತ್ತು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಗದರಿಸಿದಾಗ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿಷ್ಣುಂ ನ ಪೂಜಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ಪಾಷಣ್ಡೋಪಹತಾ ಜನಾಃ । ಕಲೇರ್ದೋಷನಿಧೇರ್ವಿಪ್ರಾ ಅಸ್ತಿ ಹ್ಯೇಕೋ ಮಹಾಗುಣಃ ॥ ೧,೨೨೩.

ಪಾಶಂಡಿಗಳಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಜನರು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಕಲಿ ದೋಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾ ಗುಣವಿದೆ.

ಕೀರ್ತನಾದೇವ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಮಹಾಬನ್ಧಂ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್ । ಕೃತೇ ಯದ್ಧ್ಯಾಯತೋ ವಿಷ್ಣುಂ ತ್ರೇತಾಯಾಂ ಜಪತಃ ಫಲಮ್ ॥ ೧,೨೨೩.

ಕೃಷ್ಣನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಬಂಧನವೂ ಬಿಡುತ್ತದೆ; ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಜಪದಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ದ್ವಾಪರೇ ಪರಿಚರ್ಯಾಯಾಂ ಕಲೌ ತದ್ಧರಿಕೀರ್ತನಾತ್ । ತಸ್ಮಾದ್ಧ್ಯೇಯೋ ಹರಿರ್ನಿತ್ಯಂ ಗೇಯಃ ಪೂಜ್ಯಶ್ಚ ಶೌನಕ ॥ ೧,೨೨೩.

ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಶೌನಕ, ಹರಿಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು, ಹಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೨೪ ಸೂತ ಉವಾಚ । ಚತುರ್ಯುಗಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮೋ ನೈಮಿತ್ತಿಕೋ ಲಯಃ । ಅನಾವೃಷ್ಟಿಶ್ಚ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಜಾಯತೇ ಶತವಾರ್ಷಿಕೀ ॥ ೧,೨೨೪.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಸಾವಿರ ಚಕ್ರಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಪ್ರಪಂಚ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಕಲ್ಪದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಒಣಕಾಲು ಬರುತ್ತದೆ.

ಉತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತದಾ ರೌದ್ರಾ ದಿವಿ ಸಪ್ತ ದಿವಾಕರಾಃ । ತೇ ತು ಪೀತ್ವಾ ಜಲಂ ಸರ್ವಂ ಶೋಷಯನ್ತಿ ಜಗತ್ತ್ರಯಮ್ ॥ ೧,೨೨೪.

ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಏಳು ಭಯಾನಕ ಸೂರ್ಯರು ಏಳುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಎಲ್ಲಾ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಒಣಗಿಸುತ್ತವೆ.

ಭೂರ್ಭುವಃ ಸ್ವರ್ಮಹರ್ಲೋಕಂ ಚರಾಚರಂ ಜನಸ್ತಥಾ । ವಿಷ್ಣುಶ್ಚ ರುದ್ರೋ ಭೂತ್ವಾಸೌ ಪಾತಾಲಾನಿ ದಹತ್ಯಧಃ ॥ ೧,೨೨೪.

ಭೂ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ, ಮಹರ್ಲೋಕ, ಜನಲೋಕ, ಚಲಿಸುವವು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರವಾದವುಗಳೆಲ್ಲ ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ; ವಿಷ್ಣು, ರುದ್ರನಾಗಿ ಪಾತಾಳವನ್ನು ಕೆಳಗಡೆ ಸುಡುತ್ತಾನೆ.

ವಿಷ್ಣುರ್ದಹೇತ್ತ್ರಿಲೋಕಞ್ಚಿ ಮುಖಾನ್ಮೇಘಾನ್ ಸೃಜತ್ಯಲಮ್ । ವರ್ಷನ್ತೇ ವೈ ವರ್ಷಶತಂ ನಾನಾವರ್ಣಾ ಮಹಾಘನಾಃ ॥ ೧,೨೨೪.

ವಿಷ್ಣು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆ ಮಹಾಮೋಡಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತವೆ.

ವಿಷ್ಣುರೂಪಃಶತಂ ವಾತಿ ವರ್ಷಾಣಾಂ ವಾಯುರೂರ್ಜಿತಃ । ವಿಷ್ಣುರೇ ಕಾರ್ಣವೀ ಭೂತೇ ವರ್ಷೇ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಧೃಕ್ । ಶೇತೇಽನನ್ತಾಸನೇ ವಿಷ್ಣುರ್ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮೇ ॥ ೧,೨೨೪.

ವಿಷ್ಣುರೂಪದ ಗಾಳಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ; ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಗರವಾಗುತ್ತಾನೆ, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ಅನಂತನ ಮೇಲೆ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ.

ಸುಪ್ತ್ವಾ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಂ ಸ ಜಗದ್ಭೂಯೋಽಸೃಜದ್ಧರಿಃ । ಅಥ ಪ್ರಾಕೃತಿಕಂ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಪ್ರಲಯಂ ಶೃಣು ಶೌನಕ ॥ ೧,೨೨೪.

ಹರಿಯು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಈಗ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಲಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು ಶೌನಕ.

ಪೂರ್ಣೇ ಸಂವತ್ಸರಶತೇ ಸಂಹೃತ್ಯ ಸಕಲಂ ಜಗತ್ । ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ನ್ಯಸ್ಯ ದೇಹೇ ಹಿ ಮುಕ್ತೋ ಯೋಗಬಲೈರ್ಹರಿಃ ॥ ೧,೨೨೪.

ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಹರಿಯು ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಯೇ ಗತಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸ್ಥಾನಂ ತೇಽಪಿ ಯಾನ್ತಿ ಪರಂ ಪದಮ್ । ಅನಾವೃಷ್ಟ್ಯರ್ಕಸಮ್ಪನ್ನಾ ಆಸನ್ಮೇಘಾಸ್ತಥಾ ದ್ವಿಜ । ಶತಂ ವರ್ಷಾಣಿ ವರ್ಷದ್ಭಿರ್ಮೇಧೈರಣ್ಡಂ ಪ್ರಪೂರ್ಯತೇ ॥ ೧,೨೨೪.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದವರು ಕೂಡ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ದ್ವಿಜನೇ, ಒಣಕಾಲು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಮೋಡಗಳು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಹಾವಂಡವನ್ನು ಮಳೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಸುತ್ತವೆ.

ಅನ್ತರ್ಗತೇನ ತೋಯೇನ ಭಿನ್ನಮಣ್ಡಂ ಜಗತ್ಪತೇಃ । ಪೂರ್ಣೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಯುಷಿ ಗತೇ ಭಿದ್ಯತೇಽಮ್ಭಸಿ ಲೀಯತೇ ॥ ೧,೨೨೪.

ಆಗ ಆ ಮಹಾಂಡದ ಒಳಗಿನ ನೀರಿನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಂಡೆ ಒಡೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದಾಗ ಅದು ಒಡೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಏವಂ ಸಾ ಜಗದಾಧಾರಾ ತೋಯೇ ಚೋರ್ವೋ ಪ್ರಲೀಯತೇ । ಆಪಸ್ತೇಜಸಿ ಲೀಯನ್ತೇ ತೇಜೋ ವಾಯೌ ಪ್ರಲೀಯತೇ ॥ ೧,೨೨೪.

ಹೀಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಧಾರವೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ನೀರು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಾಯುಃ ಖೇ ಖಞ್ಚ ಭೂತಾದೌ ವಿಶತೇ ಚ ತದಾ ಮಹಾನ್ । ಮಹಾನ್ಪ್ರಪದ್ಯತೇಽವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪುರುಷೇ ಪರೇ ॥ ೧,೨೨೪.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಆಕಾಶವು ಮೂಲಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹತ್ತತ್ವವು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಪರಮ ಪುರುಷನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುತ್ತದೆ.

ಶತವರ್ಷಂ ಹರಿಃ ಶೇತೇ ಸೃಜತ್ಯಥ ದಿನಗಮೇ । ಅವ್ಯಕ್ತಾದಿಕ್ರಮೇಣೈವ ವ್ಯಕ್ತೀಭೂತಂ ಚರಾಚರಮ್ ॥ ೧,೨೨೪.

ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹರಿಯು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ದಿನದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೨೫ ಸೂತ ಉವಾಚ । ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕಾದಿತಾಪಾಂಸ್ತ್ರೀಞ್ಜ್ಞಾತ್ವ ಸಂಸ್ರಾಚಕ್ರವಿತ್ । ಉತ್ಪನ್ನಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಃ ಪ್ರಾಪ್ನೋತ್ಯಾತ್ಯನ್ತಿಕಂ ಲಯಮ್ ॥ ೧,೨೨೫.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆತ್ಮಸಂಬಂಧಿ, ದೇಹಸಂಬಂಧಿ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯವಾದ ಮೂರು ವಿಧದ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅರಿತು, ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಚಕ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಪರಮ ಲಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಸಂಸಾರಚಕ್ರಂ ವಕ್ಷ್ಯೇಽಹಮಾದಾಬುತ್ಕ್ರಾನ್ತಿಕಾಲತಃ । ಯದ್ವಿನಾ ಪುರುಷಾರ್ಥೋ ನ ಲೀನಃ ಸ್ಯಾತ್ಪರಮಾತ್ಮನಿ ॥ ೧,೨೨೫.

ಇಗೋ ನಾನು ಈಗ ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಚಕ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಮಾನವನ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಊರ್ಧ್ವವಾಸೀ ನರಸ್ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ದೇಹಮನ್ಯತ್ಪ್ರಪದ್ಯತೇ । ನೀಯತೇದ್ವಾದಶಾಹೇನ ಯಮಸ್ಯ ಯಮಪೂರುಷೈಃ ॥ ೧,೨೨೫.

ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಮನ ದೂತರಿಂದ ಅವನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ರ ಯದ್ವಾನ್ಧವಾಸ್ತೋಯಂ ಪ್ರಯಚ್ಛನ್ತಿ ತಿಲೈಃ ಸಹ । ಯಚ್ಚ ಪಿಣ್ಡಂ ಪ್ರಯಚ್ಛನ್ತಿ ಯಮಲೋಕೇ ತದಶ್ನುತೇ ॥ ೧,೨೨೫.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಎಳ್ಳಿನೊಂದಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಗತಶ್ಚ ನರಕಂ ಪಾಪಾತ್ಸ್ವರ್ಗಂ ಯಾತಿ ಸ್ವಪುಣ್ಯತಃ । ಪಾಪಕೃದ್ಯಾತಿ ನರಕಂ ಪುಣ್ಯಕೃದ್ಯಾತಿ ವೈ ದಿವಮ್ ॥ ೧,೨೨೫.

ಪಾಪದಿಂದ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋದವನು ತನ್ನ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪಾಪ ಮಾಡಿದವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ವರ್ಗಾಚ್ಚ ನರಕಾತ್ತ್ಯಕ್ತಃ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಗರ್ಭೇ ಭವತ್ಯಪಿ । ನಾಭಿಭೂತಞ್ಚ ತಸ್ಯೈವ ಯಾತಿ ಬೀಜದ್ವಯಂ ಹಿ ತತ್ ॥ ೧,೨೨೫.

ಸ್ವರ್ಗ ಅಥವಾ ನರಕದಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಜೀವಿ ಮಹಿಳೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಎರಡು ಬೀಜಗಳು ಇನ್ನೂ ನಾಶವಾಗದೆ ಅವನೊಳಗೆ ಸೇರಿ ಅವನೇ ಆಗುತ್ತವೆ.

ಕಲಲಂ ಬುದ್ಬ್ರುದಮಯಂ ತತಃ ಶೋಣಿತಮೇವ ಚ । ಪೇಶ್ಯಾಃ ಪಲಸಮೋಽಣ್ಡಃ ಸ್ಯಾದಙ್ಕುರಂ ತತ ಉಚ್ಯತೇ ॥ ೧,೨೨೫.

ಮೊದಲು ಕಲಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಬುದ್ಬುದದಂತೆ, ಆಮೇಲೆ ರಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ಗರ್ಭವು ಒಂದು ಬಟಾಣಿ ಗಾತ್ರದ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ, ಅದರಿಂದ ಮೊಳಕೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಉಪಾಙ್ಗಾನ್ಯಙ್ಗುಲೀನೇತ್ರನಾಸಾಸ್ಯಶ್ರವಣಾನಿ ಚ । ಆವಹಂ ಯಾತಿ ಚಾಙ್ಗೇಭ್ಯಸ್ತತ್ಪರನ್ತು ನಖಾದಿಕಮ್ ॥ ೧,೨೨೫.

ಅಂಗಗಳಿಂದ ಬೆರಳುಗಳು, ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ನಖಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಗಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ.