ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಧರೋಽವ್ಯಾದರ್ಧರಾತ್ರೇ ಪದ್ಮನಾಭೋ ನಿಶೀಥಕೇ । ಚಕ್ರಕೌಮೋದಕೀಬಾಣಾ ಘ್ನನ್ತು ಶತ್ರೂಂಶ್ಚ ರಾಕ್ಷಸಾನ್ ॥ ೧,೧೯೬.

ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರನು, ರಾತ್ರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮನಾಭನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಚಕ್ರ, ಗದಾ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳು ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಲಿ.

ಶಙ್ಖಃ ಪದ್ಮಂ ಚ ಶತ್ರುಭ್ಯಃ ಶಾರ್ಙ್ಗಂ ವೈ ಗರುಡಸ್ತಥಾ । ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಮನಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಪಾನ್ತು ಪಾರ್ಶ್ವವಿಭೂಷಣಃ ॥ ೧,೧೯೬.

ಶಂಖ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ, ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗರುಡನು ಕೂಡ ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಪಾರ್ಶ್ವದ ಆಭರಣಗಳು ಬುದ್ಧಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಶೇಷಃ ಸರ್ಪಸ್ವರೂಪಶ್ಚ ಸದಾ ಸರ್ವತ್ರ ಪಾತು ಮಾಮ್ । ವಿದಿಕ್ಷು ದಿಕ್ಷು ಚ ಸದಾ ನಾರಸಿಂಹಶ್ಚ ರಕ್ಷತು ॥ ೧,೧೯೬.

ಸರ್ಪರೂಪದ ಶೇಷನು ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನರಸಿಂಹನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಏತದ್ಧಾರಯಮಾಣಶ್ಚ ಯಂ ಯಂ ಪಶ್ಯತಿ ಚಕ್ಷುಷಾ । ಸ ವಶೀ ಸ್ಯಾದ್ವಿಪಾಪ್ಮಾ ಚ ರೋಗಮುಕ್ತೋ ದಿವಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೧,೧೯೬.

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಏನು ನೋಡಿದರೂ, ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಪಾಪ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

thumb|ಪಞ್ಚಮಹಾಭೂತಾನಿ ಧನ್ವನ್ತರಿರುವಾಚ । ಗಾರುಡಂ ಸಂಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಗರುಡೇನ ಹ್ಯುದೀರಿತಮ್ । ಕಶ್ಯಪಾಯ ಸುಮಿತ್ರೇಣ ವಿಷಹೃದ್ಯೇನ ಗಾರುಡಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಧನ್ವಂತರಿ ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಗಾರುಡ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಗರುಡನು ಕಶ್ಯಪ, ಸುಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಗರುಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನು.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಪಸ್ತಥಾ ತೇಜೋ ವಾಯುರಾಕಾಶಮೇವಚ । ಕ್ಷಿತ್ಯಾದಿಷ್ವೇವ ವರ್ಗಾಶ್ಚ ಹ್ಯೇತೇ ವೈ ಮಣ್ಡಲಾಧಿಪಾಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶ – ಈ ಐದು ಮಹಾಭೂತಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗುಂಪುಗಳೂ ಇವೆ, ಇವುಗಳೇ ಮಂಡಲಾಧಿಪತಿಗಳು.

ಪಞ್ಚತತ್ತ್ವೇ ಸ್ಥಿತಾ ದೇವಾಃ ಪ್ರಾಪ್ಯನ್ತೇ ವಿಷ್ಣುಸೇವಕೈಃ । ದೀರ್ಘಸ್ವರವಿಭಿನ್ನಾಶ್ಚ ನಪುಂಸಕವಿವರ್ಜಿತಾಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಈ ಐದು ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸೇವಕರು ಅವರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ನಪುಂಸಕ ಲಿಂಗವಿಲ್ಲ.

ಸಷಡಙ್ಗಃ ಶಿವಃ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಹೃಚ್ಛಿರಶ್ಚ ಶಿಖಾ ಕ್ರಮಾತ್ । ಕವಚಂ ನೇತ್ರಮಸ್ತ್ರಂ ಸ್ಯಾನ್ನ್ಯಾಸಃ ಸ್ವಸ್ಥಲಸಂಸ್ಥಿತಿಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಶಿವನು ಆರು ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ: ಹೃದಯ, ತಲೆ, ಶಿಖೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ; ಕವಚ, ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರ. ನಿಯಾಸವು ತಾನು ತಾನೇ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಪ್ರದಸ್ಯಾನ್ತೇ ಕಾಲವಹ್ನಿರ ಧೋಽನಿಲಃ । ಷಷ್ಠಸ್ವರಸಮಾಯುಕ್ತಮರ್ಧೇನ್ದುಸಂಯುತಂ ಪರಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಗ್ನಿ ಕೆಳಗಿದೆ, ವಾಯುವೂ ಇದೆ. ಆರನೇ ಸ್ವರ ಚಂದ್ರಕಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ, ಅದು ಪರಮವಾದುದು.

ಪರಾಪರವಿಭಿನ್ನಾಶ್ಚ ಶಿವಸ್ಯೋರ್ಧ್ವಾಧ ಈರಿತಾಃ । ರೇಫೇಣಾಙ್ಗೇಷು ಸರ್ವತ್ರ ನ್ಯಾಸಂ ಕುರ್ಯಾದ್ಯಥಾವಿಧಿ ॥ ೧,೧೯೭.

ಶಿವನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಇರುವ ಭೇದಗಳನ್ನು, 'ರ' ಅಕ್ಷರವುಳ್ಳ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಡುವುದು ಬೇಕು.

ಹೃದಿ ಪಾಣಿತಲೇ ದೇಹೇ ಕರ್ಣೇ ನೇತ್ರೇ ಕರೋತಿ ಚ । ಜಪಾತ್ತು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಃ ಸ್ಯಾಚ್ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಸಮಾಯುತಾಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೆಡುವುದು; ಜಪ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನೊಂದಿಗೆ, ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

ಚತುರಶ್ರಾಂ ಸುವಿಸ್ತಾರಂ ಪೀತವರ್ಣಾನ್ತು ಚಿನ್ತಯೇತ್ । ಪೃಥಿವೀಂ ಚೇನ್ದ್ರದೇವತ್ಯಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವರುಣಮಣ್ಡಲಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಿಶಾಲವಾದ, ನಾಲ್ಕು ಬದಿಯಾಕಾರದ, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರನು ದೇವತೆ ಎಂಬಂತೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವರुणನ ವಲಯವಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಮಧ್ಯೇ ಪದ್ಮಂ ತಥಾಯುಕ್ತಮರ್ಧಚನ್ದ್ರಂ ಸುಶೀತಲಮ್ । ಇನ್ದ್ರನೀಲದ್ಯುತಿಂ ಸೌಮ್ಯಮಥವಾಗ್ನೇಯಮಣ್ಡಲಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಕಲೆಯುಳ್ಳ, ತುಂಬಾ ತಂಪಾದ, ನೀಲಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ಮೃದುವಾದ ಕಮಲವನ್ನು ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಯ ವಲಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ತ್ರಿಕೋಣಂ ಸ್ವಸ್ಥಿಕೈರ್ಯುಕ್ತಂ ಜ್ವಾಲಾಮಾ ಲಾನಲಂ ಸ್ಮರೇತ್ । ಭಿನ್ನಾಞ್ಜನನಿಭಾಕಾರಂ ಸ್ವವೃತ್ತಂ ಬಿನ್ದುಭೂಷಿತಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಸ್ವಸ್ತಿಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ತ್ರಿಕೋಣವನ್ನು, ಜ್ವಾಲೆಯ ಗುಚ್ಛದಂತೆ, ಒಡೆದ ಕಾಜಲದ ಬಣ್ಣದಂತೆ, ವೃತ್ತಾಕಾರದಾಗಿ, ಬಿಂದು ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

ಕ್ಷೀರೋರ್ಮಿಸದೃಶಾಕಾರಂ ಶುದ್ಧಸ್ಫಟಿಕವರ್ಚಸಮ್ । ಪ್ಲಾವಯನ್ತಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ವ್ಯೋಮಾಮೃತಮನುಂಸ್ಮರೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಹಾಲಿನ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ, ಶುದ್ಧ ಸ್ಫಟಿಕದ ಹೊಳಪಿರುವ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ತುಂಬುವ, ಆಕಾಶದ ಅಮೃತವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ವಾಸುಕಿಃ ಶಙ್ಖಪಾಲಶ್ಚ ಸ್ಥಿತೌ ಪಾರ್ಥಿವಮಣ್ಡಲೇ । ಕರ್ಕೋಟಃ ಪದ್ಮನಾಭಶ್ಚ ವಾರುಣೇ ತೌ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೌ ॥ ೧,೧೯೭.

ವಾಸುಕಿಯೂ ಶಂಖಪಾಲನೂ ಭೂಮಿಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಕರ್ಕೋಟನೂ ಪದ್ಮನಾಭನೂ ನೀರಿನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ.

ಆಗ್ನೇಯೇ ಚಾಪಿ ಕುಲಿಕಸ್ತಕ್ಷಶ್ಚೈವ ಮಹಾಬ್ಜಕೌ । ವಾಯುಮಣ್ಡಲಸಂಸ್ಥೌ ಚ ಪಞ್ಚ ಭೂತಾನಿ ವಿನ್ಯಸೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಅಗ್ನಿಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕುಲಿಕನೂ ತಕ್ಷಕನೂ, ಮಹಾ ಕಮಲದಂತೆ ಇದ್ದಾರೆ; ವಾಯುವಿನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಐದು ಭೂತಗಳನ್ನು ನೆಡವಬೇಕು.

ಅಙ್ಗುಷ್ಠಾದಿಕನಿಷ್ಠಾನ್ತಮನುಲೋಮವಿಲೋಮತಃ । ಪರ್ವಸನ್ಧಿಷು ಚ ನ್ಯಸ್ಯಾ ಜಯಾ ಚ ವಿಜಯಾ ತಥಾ ॥ ೧,೧೯೭.

ಅಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಕನಿಷ್ಠವರೆಗೆ, ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಮುಖವಾಗಿ, ಬೆರಳಿನ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜಯಾ ಮತ್ತು ವಿಜಯಾ ನೆಡವಬೇಕು.

ಆಸ್ಯಾದಿಸ್ವಪುರಸ್ಥಾನೇ ನ್ಯಸ್ಯಾಚ್ಛಿವಪಡಙ್ಗಕಮ್ । ಕನಿಷ್ಠಾದೌ ಹೃದಾದೌ ಚ ಶಿಖಾಯಾಂ ಕರಯೋರ್ನ್ಯಸೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಬಾಯಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ನೆಡವಬೇಕು; ಕನಿಷ್ಠ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಹೃದಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೆಡವಬೇಕು.

ವ್ಯಾಪಕನ್ತು ತತ್ವಪೂರ್ವಂ ಕ್ರಮಾದಙ್ಗುಲಿಪರ್ವಸು । ಭೂತಾನಾಞ್ಚ ಪುನರ್ನ್ಯಾಸಃ ಶಿವಾಙ್ಗಾನಿ ತಥೈವ ಚ ॥ ೧,೧೯೭.

ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬೆರಳಿನ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನೆಡವಬೇಕು; ಮತ್ತೆ ಭೂತಗಳೂ ಶಿವನ ಅಂಗಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ನೆಡವಬೇಕು.

ಪ್ರಣವಾದಿನಮಶ್ಚಾನ್ತೇ ನಾಮ್ನೈವ ಚ ಸಮನ್ವಿತಃ । ಸರ್ವಮನ್ತ್ರೇಷು ಕಥಿತೋ ವಿಧಿಃ ಸ್ಥಾಪನಪೂಜನೇ ॥ ೧,೧೯೭.

ಪ್ರಣವದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಮದೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಗೆ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆದ್ಯಾಕ್ಷರಂ ತನ್ನಾಮ್ನಶ್ಚ ಮನ್ತ್ರೋಽಯಂ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ । ಅಷ್ಟಾನಾಂ ನಾಗಜಾತೀನಾಂ ಮನ್ತ್ರಃ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕಾರಕಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಆ ನಾಮದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವೇ ಮಂತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಎಂಟು ನಾಗ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ತರುವ ಮಂತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಓಂ ಸ್ವಾಹಾ ಕ್ರಮಶಶ್ಚೈವ ಪಞ್ಚಭೂತಪುರೋಗತಮ್ । ಏಷ ಸಾಕ್ಷಾದ್ಭವೇತ್ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಪ್ರಸಾಧಕಃ ॥ ೧,೧೯೭.

'ಓಂ ಸ್ವಾಹಾ' ಎಂಬುದನ್ನು ಐದು ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸೇರಿಸಿ, ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ, ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಕರನ್ಯಾಸಂ ಸ್ವರೈಃ ಕೃತ್ವಾ ಶರೀರೇ ತು ಪುನರ್ನ್ಯಸೇತ್ । ಜ್ವಲನ್ತಂ ಚಿನ್ತಯೇತ್ಪ್ರಾಣಮಾತ್ಮಸಂಶುದ್ಧಿಕಾರಕಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವಂತೆ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಬೀಜನ್ತು ಚಿನ್ತಯೇತ್ಪಶ್ಚಾದ್ವರ್ಷಾನ್ತಮಮೃತಾತ್ಮಕಮ್ । ಏವಞ್ಚಾಪ್ಯಾಯನಂ ಕೃತ್ವಾ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಚಾತ್ಮನಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ನಂತರ ಬೀಜವನ್ನು, ವರ್ಷಾಂತದವರೆಗೆ ಅಮೃತಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.

ಪೃಥಿವೀಂ ಪಾದಯೋರ್ದದ್ಯಾತ್ತಪ್ತಕಾಞ್ಚನಸಪ್ರಭಾಮ್ । ಅಶೇಷಭುವನಾಕೀರ್ಣಾಂ ಲೋಕಪಾಲಸಮನ್ವಿತಾಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಬಿಸಿ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವಂತೆ, ದಿಕ್ಕುಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ನೆಡವಬೇಕು.

ಏತಾಂ ಭಗವತೀಂ ಪೃಥ್ವೀಂ ಸ್ವದೇಹೇ ವಿನ್ಯಸೇದ್ಬುಧಃ । ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಮಯಂ ಧ್ಯಾಯೇತ್ಪೃಥಿವೀದ್ವಿಗುಣಂ ಭವೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಈ ಭಗವತಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಯು ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಡವಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೆ, ಭೂಮಿ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾಕುಲಂ ದೀಪ್ತಮಾಬ್ರಹ್ಮಭುವನಾನ್ತಕಮ್ । ನಾಭಿಗ್ರೀವಾನ್ತರೇ ನ್ಯಸ್ಯ ತ್ರಿಕೋಣಂ ಮಣ್ಡಲಂ ರವೇಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ನಾಭಿಯಿಂದ ಗಂಟಲಿನವರೆಗೆ, ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಹಾರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಪ್ರಖರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿರುವ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವನ್ನು ದಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಸೂರ್ಯನ ತ್ರಿಕೋಣಾಕಾರದ ಮಂಡಲವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

ಭಿನ್ನಾಞ್ಜನನಿಭಾಕಾರಂ ನಿಖಿಲಂ ವ್ಯಾಪ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಮ್ । ಆತ್ಮಮೂರ್ತಿಸ್ಥಿತಂ ಧ್ಯಾಯೇದ್ವಾಯವ್ಯಂ ತೀಕ್ಷ್ಣಮಣ್ಡಲಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಎರಡು ಭಾಗವಾದ ಕಾಜಲದಂತೆ ಕಾಣುವ, ಆತ್ಮರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಗಾಳಿಯುಳ್ಳ ಮಂಡಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.