ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ವಿಪರ್ಯಾಸಮಥಾಪಿ ಚ । ಕರನ್ಯಾಸಂ ತತಃ ಕುರ್ಯಾದ್ದ್ವಾದಕ್ಷರವಿದ್ಯಯಾ ॥ ೧,೧೯೬.

'ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿಯೂ, ಹನ್ನೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಪ್ರಣವಾದಿಯಕಾರಾನ್ತಮಙ್ಗುಲ್ಯಂ ಗುಷ್ಠಪರ್ವಸು । ನ್ಯಸೇದ್ಧೃದಯ ಓಙ್ಕಾರಂ ಮನುಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಮಸ್ತಕಮ್ ॥ ೧,೧೯೬.

ಪ್ರಣವದಿಂದ ಯವರೆಗೆ ಇರುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬೆರಳಿನ ಮುಳ್ಳಿನ ಜೋಡಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಓಂ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

ಓಙ್ಕಾರನ್ತು ಭ್ರುವೋರ್ಮಧ್ಯೇ ಶಿಕಾನೇತ್ರಾದಿಮೂರ್ಧತಃ । ಓಂ ವಿಷ್ಣವೇ ಇತಿ ಇಮಂ ಮನ್ತ್ರನ್ಯಾಸಮುದೀರಯೇತ್ ॥ ೧,೧೯೬.

ಓಂ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. 'ಓಂ ವಿಷ್ಣವೇ' ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ನಿಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ಆತ್ಮಾನಂ ಪರಮಂ ಧ್ಯಾಯೇಚ್ಛೇಷಂ ಯಚ್ಛಕ್ತಿಭಿರ್ಯುತಮ್ । ಮಮ ರಕ್ಷಾಂ ಹರಿಃ ಕುರ್ಯಾನ್ಮತ್ಸ್ಯಮೂರ್ತಿರ್ಜಲೇಽವತು ॥ ೧,೧೯೬.

ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆತ್ಮನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಹರಿಯು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ಸ್ಯರೂಪದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಸ್ತಥಾಕಾಶೇ ಸ್ಥಲೇ ರಕ್ಷತು ವಾಮನಃ । ಅಟವ್ಯಾಂ ನರಸಿಂಹಸ್ತು ರಾಮೋ ರಕ್ಷತು ಪರ್ವತೇ ॥ ೧,೧೯೬.

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಮನನು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹನು, ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ರಾಮನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

ಭೂಮೌ ರಕ್ಷತು ವಾರಾಹೌ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ನಾರಾಯಣೋಽವತು । ಕರ್ಮಬನ್ಧಾಚ್ಚ ಕಪಿಲೋ ದತ್ತೋ ರೋಗಾಚ್ಚ ರಕ್ಷತು ॥ ೧,೧೯೬.

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವರಾಹನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಕಪಿಲನು, ರೋಗಗಳಿಂದ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಹಯಗ್ರೀವೋ ದೇವತಾಭ್ಯಃ ಕುಮಾರೋ ಮಕರಧ್ವಜಾತ್ । ನಾರದೋಽನ್ಯಾರ್ಚನಾದ್ದೇವಃ ಕೂರ್ಮೋ ವೈ ನೈರೃತೇ ಸದಾ ॥ ೧,೧೯೬.

ಹಯಗ್ರೀವನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ, ಕುಮಾರನು ಮನಮೋಹನನಿಂದ, ನಾರದನು ಬೇರೆ ಪೂಜೆಯಿಂದ, ಕೂರ್ಮನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೈಋತ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

ಧನ್ವನ್ತೀರಶ್ಚಾಪಥ್ಯಾಚ್ಚ ನಾಗಃ ಕ್ರೋಧವಶಾತ್ಕಿಲ । ಯಜ್ಞೋ ರೋಗಾತ್ಸಮಸ್ತಾಚ್ಚ ವ್ಯಾಸೋಽಜ್ಞಾನಾಚ್ಚ ರಕ್ಷತು ॥ ೧,೧೯೬.

ಧನ್ವಂತರಿ ಅಪಯುಕ್ತ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ, ನಾಗನು ಕೋಪದಿಂದ, ಯಜ್ಞನು ರೋಗ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ, ವ್ಯಾಸನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಬುದ್ಧಃ ಪಾಷಣ್ಡಸಂಘಾತಾತ್ಕಲ್ಕೀ ರಕ್ಷತು ಕಲ್ಮಷಾತ್ । ಪಾಯಾನ್ಮಧ್ಯನ್ದಿನೇ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಾತರ್ನಾರಾಯಣೋಽವತು ॥ ೧,೧೯೬.

ಬುದ್ಧನು ಪಾಶಂಡಿಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ, ಕಲ್ಕಿಯು ಪಾಪದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾರಾಯಣನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಮಧುಹಾ ಚಾಪರಾಹ್ನೇ ಚ ಸಾಯಂ ರಕ್ಷತು ಮಾಧವಃ । ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಪ್ರದೋಷೇಽವ್ಯಾತ್ಪ್ರತ್ಯೂಷೇಽವ್ಯಾಜ್ಜನಾರ್ದನಃ ॥ ೧,೧೯೬.

ಮಧುಸೂದನನು ಅಪರಾಹ್ನದಲ್ಲಿ, ಮಾಧವನು ಸಂಜೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಜನಾರ್ದನನು ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

ಶ್ರೀಧರೋಽವ್ಯಾದರ್ಧರಾತ್ರೇ ಪದ್ಮನಾಭೋ ನಿಶೀಥಕೇ । ಚಕ್ರಕೌಮೋದಕೀಬಾಣಾ ಘ್ನನ್ತು ಶತ್ರೂಂಶ್ಚ ರಾಕ್ಷಸಾನ್ ॥ ೧,೧೯೬.

ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರನು, ರಾತ್ರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮನಾಭನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಚಕ್ರ, ಗದಾ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳು ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಲಿ.

ಶಙ್ಖಃ ಪದ್ಮಂ ಚ ಶತ್ರುಭ್ಯಃ ಶಾರ್ಙ್ಗಂ ವೈ ಗರುಡಸ್ತಥಾ । ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಮನಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಪಾನ್ತು ಪಾರ್ಶ್ವವಿಭೂಷಣಃ ॥ ೧,೧೯೬.

ಶಂಖ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ, ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗರುಡನು ಕೂಡ ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಪಾರ್ಶ್ವದ ಆಭರಣಗಳು ಬುದ್ಧಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಶೇಷಃ ಸರ್ಪಸ್ವರೂಪಶ್ಚ ಸದಾ ಸರ್ವತ್ರ ಪಾತು ಮಾಮ್ । ವಿದಿಕ್ಷು ದಿಕ್ಷು ಚ ಸದಾ ನಾರಸಿಂಹಶ್ಚ ರಕ್ಷತು ॥ ೧,೧೯೬.

ಸರ್ಪರೂಪದ ಶೇಷನು ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನರಸಿಂಹನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಏತದ್ಧಾರಯಮಾಣಶ್ಚ ಯಂ ಯಂ ಪಶ್ಯತಿ ಚಕ್ಷುಷಾ । ಸ ವಶೀ ಸ್ಯಾದ್ವಿಪಾಪ್ಮಾ ಚ ರೋಗಮುಕ್ತೋ ದಿವಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೧,೧೯೬.

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಏನು ನೋಡಿದರೂ, ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಪಾಪ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

thumb|ಪಞ್ಚಮಹಾಭೂತಾನಿ ಧನ್ವನ್ತರಿರುವಾಚ । ಗಾರುಡಂ ಸಂಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಗರುಡೇನ ಹ್ಯುದೀರಿತಮ್ । ಕಶ್ಯಪಾಯ ಸುಮಿತ್ರೇಣ ವಿಷಹೃದ್ಯೇನ ಗಾರುಡಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಧನ್ವಂತರಿ ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಗಾರುಡ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಗರುಡನು ಕಶ್ಯಪ, ಸುಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಗರುಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನು.

ಪೃಥಿವ್ಯಾಪಸ್ತಥಾ ತೇಜೋ ವಾಯುರಾಕಾಶಮೇವಚ । ಕ್ಷಿತ್ಯಾದಿಷ್ವೇವ ವರ್ಗಾಶ್ಚ ಹ್ಯೇತೇ ವೈ ಮಣ್ಡಲಾಧಿಪಾಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶ – ಈ ಐದು ಮಹಾಭೂತಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗುಂಪುಗಳೂ ಇವೆ, ಇವುಗಳೇ ಮಂಡಲಾಧಿಪತಿಗಳು.

ಪಞ್ಚತತ್ತ್ವೇ ಸ್ಥಿತಾ ದೇವಾಃ ಪ್ರಾಪ್ಯನ್ತೇ ವಿಷ್ಣುಸೇವಕೈಃ । ದೀರ್ಘಸ್ವರವಿಭಿನ್ನಾಶ್ಚ ನಪುಂಸಕವಿವರ್ಜಿತಾಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಈ ಐದು ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸೇವಕರು ಅವರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ನಪುಂಸಕ ಲಿಂಗವಿಲ್ಲ.

ಸಷಡಙ್ಗಃ ಶಿವಃ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಹೃಚ್ಛಿರಶ್ಚ ಶಿಖಾ ಕ್ರಮಾತ್ । ಕವಚಂ ನೇತ್ರಮಸ್ತ್ರಂ ಸ್ಯಾನ್ನ್ಯಾಸಃ ಸ್ವಸ್ಥಲಸಂಸ್ಥಿತಿಃ ॥ ೧,೧೯೭.

ಶಿವನು ಆರು ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ: ಹೃದಯ, ತಲೆ, ಶಿಖೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ; ಕವಚ, ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರ. ನಿಯಾಸವು ತಾನು ತಾನೇ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಪ್ರದಸ್ಯಾನ್ತೇ ಕಾಲವಹ್ನಿರ ಧೋಽನಿಲಃ । ಷಷ್ಠಸ್ವರಸಮಾಯುಕ್ತಮರ್ಧೇನ್ದುಸಂಯುತಂ ಪರಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಗ್ನಿ ಕೆಳಗಿದೆ, ವಾಯುವೂ ಇದೆ. ಆರನೇ ಸ್ವರ ಚಂದ್ರಕಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ, ಅದು ಪರಮವಾದುದು.

ಪರಾಪರವಿಭಿನ್ನಾಶ್ಚ ಶಿವಸ್ಯೋರ್ಧ್ವಾಧ ಈರಿತಾಃ । ರೇಫೇಣಾಙ್ಗೇಷು ಸರ್ವತ್ರ ನ್ಯಾಸಂ ಕುರ್ಯಾದ್ಯಥಾವಿಧಿ ॥ ೧,೧೯೭.

ಶಿವನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಇರುವ ಭೇದಗಳನ್ನು, 'ರ' ಅಕ್ಷರವುಳ್ಳ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಡುವುದು ಬೇಕು.

ಹೃದಿ ಪಾಣಿತಲೇ ದೇಹೇ ಕರ್ಣೇ ನೇತ್ರೇ ಕರೋತಿ ಚ । ಜಪಾತ್ತು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಃ ಸ್ಯಾಚ್ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಸಮಾಯುತಾಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೆಡುವುದು; ಜಪ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನೊಂದಿಗೆ, ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

ಚತುರಶ್ರಾಂ ಸುವಿಸ್ತಾರಂ ಪೀತವರ್ಣಾನ್ತು ಚಿನ್ತಯೇತ್ । ಪೃಥಿವೀಂ ಚೇನ್ದ್ರದೇವತ್ಯಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವರುಣಮಣ್ಡಲಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಿಶಾಲವಾದ, ನಾಲ್ಕು ಬದಿಯಾಕಾರದ, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರನು ದೇವತೆ ಎಂಬಂತೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವರुणನ ವಲಯವಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಮಧ್ಯೇ ಪದ್ಮಂ ತಥಾಯುಕ್ತಮರ್ಧಚನ್ದ್ರಂ ಸುಶೀತಲಮ್ । ಇನ್ದ್ರನೀಲದ್ಯುತಿಂ ಸೌಮ್ಯಮಥವಾಗ್ನೇಯಮಣ್ಡಲಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಕಲೆಯುಳ್ಳ, ತುಂಬಾ ತಂಪಾದ, ನೀಲಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ಮೃದುವಾದ ಕಮಲವನ್ನು ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಯ ವಲಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ತ್ರಿಕೋಣಂ ಸ್ವಸ್ಥಿಕೈರ್ಯುಕ್ತಂ ಜ್ವಾಲಾಮಾ ಲಾನಲಂ ಸ್ಮರೇತ್ । ಭಿನ್ನಾಞ್ಜನನಿಭಾಕಾರಂ ಸ್ವವೃತ್ತಂ ಬಿನ್ದುಭೂಷಿತಮ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಸ್ವಸ್ತಿಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ತ್ರಿಕೋಣವನ್ನು, ಜ್ವಾಲೆಯ ಗುಚ್ಛದಂತೆ, ಒಡೆದ ಕಾಜಲದ ಬಣ್ಣದಂತೆ, ವೃತ್ತಾಕಾರದಾಗಿ, ಬಿಂದು ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

ಕ್ಷೀರೋರ್ಮಿಸದೃಶಾಕಾರಂ ಶುದ್ಧಸ್ಫಟಿಕವರ್ಚಸಮ್ । ಪ್ಲಾವಯನ್ತಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ವ್ಯೋಮಾಮೃತಮನುಂಸ್ಮರೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಹಾಲಿನ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ, ಶುದ್ಧ ಸ್ಫಟಿಕದ ಹೊಳಪಿರುವ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ತುಂಬುವ, ಆಕಾಶದ ಅಮೃತವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ವಾಸುಕಿಃ ಶಙ್ಖಪಾಲಶ್ಚ ಸ್ಥಿತೌ ಪಾರ್ಥಿವಮಣ್ಡಲೇ । ಕರ್ಕೋಟಃ ಪದ್ಮನಾಭಶ್ಚ ವಾರುಣೇ ತೌ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೌ ॥ ೧,೧೯೭.

ವಾಸುಕಿಯೂ ಶಂಖಪಾಲನೂ ಭೂಮಿಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಕರ್ಕೋಟನೂ ಪದ್ಮನಾಭನೂ ನೀರಿನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ.

ಆಗ್ನೇಯೇ ಚಾಪಿ ಕುಲಿಕಸ್ತಕ್ಷಶ್ಚೈವ ಮಹಾಬ್ಜಕೌ । ವಾಯುಮಣ್ಡಲಸಂಸ್ಥೌ ಚ ಪಞ್ಚ ಭೂತಾನಿ ವಿನ್ಯಸೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಅಗ್ನಿಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕುಲಿಕನೂ ತಕ್ಷಕನೂ, ಮಹಾ ಕಮಲದಂತೆ ಇದ್ದಾರೆ; ವಾಯುವಿನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಐದು ಭೂತಗಳನ್ನು ನೆಡವಬೇಕು.

ಅಙ್ಗುಷ್ಠಾದಿಕನಿಷ್ಠಾನ್ತಮನುಲೋಮವಿಲೋಮತಃ । ಪರ್ವಸನ್ಧಿಷು ಚ ನ್ಯಸ್ಯಾ ಜಯಾ ಚ ವಿಜಯಾ ತಥಾ ॥ ೧,೧೯೭.

ಅಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಕನಿಷ್ಠವರೆಗೆ, ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಮುಖವಾಗಿ, ಬೆರಳಿನ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜಯಾ ಮತ್ತು ವಿಜಯಾ ನೆಡವಬೇಕು.

ಆಸ್ಯಾದಿಸ್ವಪುರಸ್ಥಾನೇ ನ್ಯಸ್ಯಾಚ್ಛಿವಪಡಙ್ಗಕಮ್ । ಕನಿಷ್ಠಾದೌ ಹೃದಾದೌ ಚ ಶಿಖಾಯಾಂ ಕರಯೋರ್ನ್ಯಸೇತ್ ॥ ೧,೧೯೭.

ಬಾಯಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ನೆಡವಬೇಕು; ಕನಿಷ್ಠ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಹೃದಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೆಡವಬೇಕು.