ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸದಾ ಪಿತಾ ಮುಖ್ಯಪಿತಾ ಯದಿ ಸ್ಯಾದ್ಗರ್ಭಸ್ಥಬಾಲೇ ಪಾಲಕಃ ಕೋ ವದಸ್ವ । ಮಾತಾಪಿತ್ರೋಃ ಪಾಲಕತ್ವಂ ಯದಿ ಸ್ಯಾತ್ಕೂರ್ಮಾದೀನಾಂ ಪಾಲಕೌ ಕೌ ವದಸ್ವ ॥ ೩,೨೬.

ತಂದೆಯೇ ಸದಾ ನಿಜವಾದ ತಂದೆ ಎಂದರೆ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವನ್ನು ಯಾರು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳು. ತಾಯಿ-ತಂದೆಯೇ ರಕ್ಷಕರು ಎಂದರೆ, ಕೂರ್ಮಾದಿಗಳನ್ನು ಯಾರು ರಕ್ಷಿಸಿದರು ಎಂದು ಹೇಳು.

ಮಾತಾಪಿತ್ರೋಃ ಪಾಲಕತ್ವಂ ಯದಿ ಸ್ಯಾತ್ಕೃಪಾದೀನಾಂ ರಕ್ಷಕೌ ಕೌ ವದಸ್ವ । ಪುನ್ನಾಮಕಾನ್ನಾರಕಾದ್ದೇಹ ಭಜಾನ್ತಸ್ಮಾತ್ತ್ರಾತಾಪುತ್ರವಿಷ್ಣುಃ ಪುರಾಣಃ ॥ ೩,೨೬.

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯೇ ರಕ್ಷಕರು ಎಂದರೆ, ಕೃಪಾದಿಗಳನ್ನು ಯಾರು ಕಾಪಾಡಿದರು ಎಂದು ಹೇಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಾಯಿ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಪುರಾತನನು, ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನರಕದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಕನು.

ನ ತಾರಕೋಹಂ ನರಕಾಚ್ಚ ಸುಭ್ರೂರ್ನ ವೈ ಭರ್ತಾ ನಾಪಿ ಪಿತ್ರಾದಯಶ್ಚ । ನ ವೈ ಮಾತಾ ನಾನುಜಾದಿಶ್ಚ ಸರ್ವಃ ಸರ್ವತ್ರಾತಾ ವಿಷ್ಣುರತೋ ನ ಚಾನ್ಯಃ ॥ ೩,೨೬.

ಸುಂದರಿಯೇ, ನಾನು ನರಕದಿಂದ ರಕ್ಷಕನಲ್ಲ, ಪತಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಇತರರೂ ಅಲ್ಲ. ತಾಯಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮಂದಿರೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ವಿಷ್ಣುವೇ ರಕ್ಷಕನು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಮಾಯಾಂ ಮದೀಯಾಂ ಜ್ಞಾನಶಸ್ತ್ರೇಣ ಚ್ಛಿತ್ವಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹರೇಃ ಸ್ಮರಣಂ ತ್ವಂ ಕುರುಷ್ವ । ಯದ್ಭಕ್ತಿರೂಪೂರ್ವಂ ಸ್ಮರಣಂ ನಾಮ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತತ್ಸರ್ವಥಾ ಪಾಪಹರಂ ಚ ಮಾತಃ ॥ ೩,೨೬.

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕಡಿದು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ, ಅಮ್ಮಾ, ಯಾವಾಗಲೂ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಯೋ ವಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸ್ಮರಣಂ ನಾಮ ವಿಷ್ಣೋಃ ಕರೋತ್ಯಸೌ ಪಾಪಹರೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ಅಯಂ ದೇಹೋ ದುರ್ಲ್ಲಭಃ ಕರ್ಮಭೂಮೌ ತತ್ರಾಪಿ ಮಧ್ಯೇ ಭಜನಂ ವಿಷ್ಣುಮೂರ್ತೇಃ ॥ ೩,೨೬.

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇಹವು ಕರ್ಮಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಾದದು; ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.

ಆಯುರ್ಗತಂ ವ್ಯರ್ಥಮೇವ ತ್ವದೀಯಂ ಶೀಘ್ರಂ ಭಜೇಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸಸ್ಯ ಪಾದಮ್ । ಉಪದಿಶ್ಯೈವಂ ಮಾತರಂ ಪುತ್ರವರ್ಯೋ ದೈತ್ಯಾವೇಶಾತ್ಸೋಭವದ್ವೈ ತಪಸ್ವೀ ॥ ೩,೨೬.

ನಿನ್ನ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋದಿದೆ; ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸು. ಹೀಗೆ ತಾಯಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ ಆ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರನು, ದೈತ್ಯನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತಪಸ್ವಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು.

ಚತುರ್ಮುಖಂ ಪ್ರೀಣಯಿತ್ವೈವ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹ್ಯವಧ್ಯತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ ತಸ್ಮಾನ್ಮಹಾತ್ಮಾ । ತತೋ ಭೂಮಿಂ ಕರವದ್ವೇಷ್ಟಯಿತ್ವಾ ನಿನ್ಯೇ ತದಾ ದೈತ್ಯವರ್ಯೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ॥ ೩,೨೬.

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವನು ಅವಧ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಆ ಮಹಾ ದೈತ್ಯನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಶ್ರೀಮುಷ್ಟದೇಶೇ ಪ್ರಾದುರಾಸೀದ್ಧರಿಸ್ತು ವಾರಾಹವಿಷ್ಣುಸ್ತ್ವಜನಃ ಪುರಾಣಃ । ಭಿತ್ತ್ವಾಚಾಬ್ಧಿಂ ವಿವಿಶೇ ತಂ ಮಹಾತ್ಮಾ ರಸಾತಲೇ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ಭೂತಲಂ ಚ ॥ ೩,೨೬.

ಶ್ರೀಮುಷ್ಟ ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನ ವಿಷ್ಣುವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಸ್ವದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರೇ ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾಽಜಗಾಮ ತದಾಗಮಾದಾಗತೋ ದೈತ್ಯವರ್ಯಃ । ತಂ ಕರ್ಣಮೂಲೇ ತಾಡಯಿತ್ವಾ ಜಘಾನ ಪ್ರಸಾದಯಾಮಾಸ ಚ ಪೂರ್ವವದ್ಭುವಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ತನ್ನ ದಂತದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟನು; ಆಗ ದೈತ್ಯನ ನಾಯಕನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಅವನ ಕಿವಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದನು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಸುದಿಗ್ಗಜಾನ್ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾ ಚ ವಿಷ್ಣುಃ ಶ್ರೀಮುಷ್ಟೇ ವೈ ಸಂಸ್ಥಿತಃ ಶ್ರೀವರಾಹಃ । ತದಾ ಹರಿಶ್ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ವಿಷ್ಣುರ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮದೀಯಂ ಮಾನುಷಂ ದೇಹಮದ್ಯ ॥ ೩,೨೬.

ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮಹಾ ಗಜಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ವಿಷ್ಣು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮುಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು. ನಂತರ ಹರಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಆರಾಧಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ಚ ಮಾಂ ಕ್ವ ಏತೇ ತೇಷಾಂ ದಯಾಂ ಕುತ್ರ ವಾಹಂ ಕರಿಷ್ಯೇ । ಏವಂ ಹರಿಶ್ಚಿನ್ತಯಿತ್ವಾ ಸುಕನ್ಯೇ ವೈಕುಣ್ಠಲೋಕಾದಚಲಂ ಶೇಷ ಸಂಜ್ಞಮ್ । ವೀನ್ದ್ರಸ್ಕನ್ಧೇ ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾ ಸ್ವಯಂ ಚ ಸಮಾಗತೋಭೂದ್ಭೂತಲಂ ಭೂತಲೇಶಃ ॥ ೩,೨೬.

ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಲಿ? ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದ ಹರಿ, ಸುಕನ್ಯೆ, ವೈಕುಂಠದಿಂದ ಶೇಷನನ್ನು ಇಂದ್ರನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ತಾನೇ ಭೂಮಿಗೆ ಭೂಪಾಲಕನಾಗಿ ಇಳಿದನು.

ಸುವರ್ಣಮುಖರೀತೀರಮಾರಭ್ಯ ಗರುಡಧ್ವಜಃ । ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣವೇಣೀಪರ್ಯನ್ತಂ ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ತಂ ಗಿರಿಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ಸುವರ್ಣಮುಖರಿಯ ತೀರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಗರುಡಧ್ವಜನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣವೇಣಿಯ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಗಿರೇಃ ಪುಚ್ಛೇ ತು ಶ್ರೀಶೈಲಂ ಮಧ್ಯಮೇಽಹೋಬಲಂ ಸ್ಮೃತಮ್ । ಮುಖಂ ಚ ಶ್ರೀನಿವಾಸಸ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಂ ಚ ಸಮುದಾಹೃತಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ಆ ಪರ್ವತದ ಬಾಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಶೈಲವಿದೆ; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಹೋಬಲ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಮುಖಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅಲ್ಪೇನ ತಪಸಾಭೀಷ್ಟಂ ಸಿಧ್ಯತ್ಯಸ್ಮಿನ್ನಹೋಬಲೇ । ಗಙ್ಗಾದಿಸರ್ವತೀರ್ಥಾನಿ ಪುಣ್ಯಾನಿ ಹ್ಯತ್ರ ಸಂತಿ ವೈ ॥ ೩,೨೬.

ಅಹೋಬಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟಾರ್ಥ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಗಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದವೆ.

ಯ ಏನಂ ಸೇವತೇ ನಿತ್ಯಂ ಶ್ರದ್ಧಾಭಕ್ತಿಸಮನ್ವಿತಃ । ಜ್ಞಾನಾರ್ಥೀ ಜ್ಞಾನಮಾಪ್ನೋತಿ ದ್ರವ್ಯಾರ್ಥೀ ದ್ರವ್ಯಮಾಪ್ನುಯಾತ್ ॥ ೩,೨೬.

ಯಾರು ನಿತ್ಯವೂ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು, ಧನವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಪುತ್ರಾರ್ಥೀ ಪುತ್ರಮಾಪ್ನೋತಿ ನೃಪೋ ರಾಜ್ಯಂ ಚ ವಿನ್ದತಿ । ಯಂಯಂ ಕಾಮಯತೇ ಮರ್ತ್ಯಸ್ತನ್ತಮಾಪ್ನೋತಿ ಸರ್ವಥಾ ॥ ೩,೨೬.

ಮಗನನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಮಗ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ; ರಾಜನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವುದು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ, ಅದು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಚಿನ್ತಿತಂ ಸಾಧ್ಯತೇ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾಚ್ಚಿನ್ತಾಮಣಿಂ ವಿದುಃ । ಪುಷ್ಕರಿಣ್ಯಾಶ್ಚ ಬಾಹುಲ್ಯಾದ್ಗಿರಾವಸ್ಮಿನ್ಸರಃ ಸು ಚ । ಪುಷ್ಕರಾದ್ರಿರಿತಿ ಪ್ರಾಹುರೇವಂ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥವೇದಿನಃ ॥ ೩,೨೬.

ಯಾವುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದರೂ ಅದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಚಿಂತಾಮಣಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸರೋವರಗಳಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರೋವರವಿದೆ; ಇದನ್ನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವರು ಪುಷ್ಕರಪರ್ವತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಶಾತಕುಂಭಸ್ವರೂಪತ್ವಾತ್ಕನಕಾದ್ರಿಂ ಚ ತಂ ವಿದುಃ । ವೈಕುಣ್ಠಾದಾಗತೇನೈವ ವೈಕುಣ್ಠಾದ್ರಿರಿತಿ ಸ್ಮೃತಃ ॥ ೩,೨೬.

ಇದು ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಕನಕಾದ್ರಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ವೈಕುಂಠದಿಂದ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ವೈಕುಂಠಪರ್ವತ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಮೃತೈಶ್ವರ್ಯಸಂಯುಕ್ತೋ ವ್ಯಙ್ಕಟಾದ್ರಿರಿತಿ ಸ್ಮೃತಃ । ವ್ಯಙ್ಕಟೇಶಸ್ಯ ಶೈಲಸ್ಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಯಾವದಸ್ತಿ ಹಿ ॥ ೩,೨೬.

ಅಮೃತ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದರಿಂದ ವ್ಯಂಕಟಾದ್ರಿ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಂಕಟೇಶನ ಪರ್ವತದ ಮಹಿಮೆ ಇರುವವರೆಗೆ ಅದರ ಮಹಿಮೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ತಾವದ್ವಕ್ತುಂ ಸಮಗ್ರೇಣ ನ ಸಮರ್ಥಶ್ಚತುರ್ಮುಖಃ । ವ್ಯಙ್ಕಟಾದ್ರೌ ಪರಾಂ ಭಕ್ತಿಂ ಯೇ ಕುರ್ವನ್ತಿ ದಿನೇದಿನೇ । ಪಙ್ಗರ್ಜಙ್ಘಾಲ ಏವ ಸ್ಯಾದಚಕ್ಷುಃ ಪದ್ಮಲೋಚನಃ ॥ ೩,೨೬.

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳ ದೇವರೂ ಇದರ ಪೂರ್ಣ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ವ್ಯಂಕಟಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡುವವರ ಕಾಲುಗಳು ಕಮಲದಂತಾಗುತ್ತವೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲನಯನನಂತಾಗುತ್ತವೆ.

ಮೂಕೋ ವಾಗ್ಮೀ ಭವೇದೇವ ಬಧಿರಃ ಶ್ರಾವಕೋ ಭವೇತ್ । ವನ್ಧ್ಯಾ ಸ್ಯಾದ್ಬಹುಪುತ್ರಾ ಚ ನಿರ್ಧನಃ ಸಧನೋ ಭವೇತ್ ॥ ೩,೨೬.

ಮೌನಿಯು ವಾಗ್ಮಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಕುರುಡನು ಕೇಳುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸಂತಾನಹೀನಳು ಬಹುಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ, ದರಿದ್ರನು ಧನಿಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಏತತ್ಸರ್ವಂ ಗಿರೌ ಭಕ್ತಿಮಾತ್ರೇಣೈವ ಭವೇದ್ಧ್ರುವಮ್ । ತತ್ತ್ವತೋ ವ್ಯಙ್ಕಟಾದ್ರೇಸ್ತು ಸ್ವರೂಪಂ ವೇತ್ತಿ ಕೋ ಭುವಿ ॥ ೩,೨೬.

ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಖಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ವ್ಯಂಕ್ಣಟಾದ್ರಿಯ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ?

ಯಸ್ಮಾದಸ್ಯ ಗಿರೇಃ ಪುಣ್ಯಂ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ವೇತ್ತಿ ಯಃ ಪುಮಾನ್ । ಮಾಯಾವೀ ಪರಮಾನನ್ದಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವೈಕುಣ್ಠಮುತ್ತಮಮ್ । ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣೀತೀರೇ ರಮಯಾ ಸಹಮೋದತೇ ॥ ೩,೨೬.

ಯಾರು ಈ ಪರ್ವತದ ಪುಣ್ಯ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮಾಯೆಯಾದ ಪರಮಾನಂದವನ್ನೂ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವೈಕುಂಠವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕಲ್ಯಾಣಾದ್ಭುತಗಾತ್ರಾಯ ಕಾಮಿತಾರ್ಥಪ್ದಾಯಿನೇ । ಶ್ರೀಮದ್ವ್ಯಙ್ಕಟನಾಥಾಯ ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥ ೩,೨೬.

ಶುಭ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ರೂಪವಿರುವ, ಬಯಸಿದುದನ್ನು ನೀಡುವ, ಶ್ರೀಮದ್ವ್ಯಂಕ್ಣಟನಾಥ ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.

ಶ್ರೀಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣ್ಯಾಶ್ಚ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಶೃಣು ಕನ್ಯಕೇ । ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣೀಮಧ್ಯೇ ಶ್ರೀನಿವಾಸೋಸ್ತಿ ಸರ್ವದಾ ॥ ೩,೨೬.

ಕನ್ಯೆಯೇ, ಶ್ರೀಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಮಹಿಮೆ ಕೇಳು; ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ಸದಾ ಇರುವನು.

ಸ್ನಾನಂ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಯೇ ತತ್ರ ತೇಷಾಂ ಮುಕ್ತಿಃ ಕರೇ ಸ್ಥಿತಾ । ತಿಸ್ರಃ ಕೋಟ್ಯೋರ್ಧಕೋಟಿಶ್ಚ ತೀರ್ಥಾನಿ ಭುವನತ್ರಯೇ । ತಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ತತ್ರೈವ ಸಂತಿ ತೀರ್ಥೇ ಹರೇಃ ಸದಾ ॥ ೩,೨೬.

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯು ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ; ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿರುವವು, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿಯ ಹರಿಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುತ್ತವೆ.

ತತ್ತೀರ್ಥಂ ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಖ್ಯಂ ಸರ್ವದೇವನಮಸ್ಕೃತಮ್ । ತದೇವ ಶ್ರೀನಿವಾಸಸ್ಯ ಮನ್ದಿರಂ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದನ್ನೇ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ದೇವಸ್ಥಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತದ್ದರ್ಶನಾದೇವ ಕನ್ಯೇ ಯಾನ್ತಿ ಪಾಪಾನಿ ಭಸ್ಮಸಾತ್ । ಏಕೈಕಸ್ನಾನಮಾತ್ರೇಣ ಸತ್ಸಂಗೋ ಭವತಿ ಧ್ರುವಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ಕನ್ಯೆಯೇ, ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದರೂ ಪಾಪಗಳು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ಒಂದೇ ಒಂದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಸದಾ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗ ಸಿಗುವುದು ಖಚಿತ.

ಸತ್ಸಂಗಾಜ್ಜ್ಞಾನಮಾಸಾದ್ಯ ಜ್ಞಾನಾನ್ಮೋಕ್ಷಂ ಚ ವಿನ್ದತಿ । ಅಧಿಕಾರಿಣಾಂ ಭವೇದೇವಂ ವಿಪರೀತಮಯೋಗಿನಾಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಅರ್ಹರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ, ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರಿಗೆ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.