ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ವಿತಸ್ತಿಕಾವೇರಿಸತುಙ್ಗಭದ್ರಾಃ ಸುವಞ್ಜರಾ ಭೀಮರಥೀ ವಿಪಾಶಾ । ಸುತಾಮ್ರಪರ್ಣೀ ಚ ಪಿನಾಕಿನೀ ಚ ಕು ದೃ ॥ ೩,೨೫.

ವಿತಸ್ತಾ, ಕಾವೇರಿ, ಸತುಂಗಭದ್ರಾ, ಸುವಂಜರಾ, ಭೀಮರಥಿ, ವಿಪಾಶಾ, ಸುತಾಮ್ರಪರ್ಣಿ ಮತ್ತು ಪಿನಾಕಿನಿ—ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಶುಭೋದಯವನ್ನು ನೀಡಲಿ.

ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣೀ ಚೈವ ಸುವರ್ಣಮುಖರೀ ತಥಾ । ಶ್ರೀಪಾಣ್ಡವೀ ತೌಬರುಶ್ಚ ಕಪಿಲಾ ಪಾಪನಾಶನೀ ॥ ೩,೨೫.

ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿ, ಸುವರ್ಣಮುಖರಿ, ಶ್ರೀ ಪಾಂಡವಿ, ತೌಬರು ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಕಪಿಲಾ—ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಶುಭೋದಯವನ್ನು ನೀಡಲಿ.

ಗುರುರ್ವಸಿಷ್ಠಃ ಕ್ರತುರಙ್ಗಿರಾಶ್ಚ ಮನುಃ ಪುಲಸ್ತ್ಯಃ ಪುಲಹಶ್ಚ ಗೌತಮಃ । ರೈಭ್ಯೋ ಮರೀಚಿಶ್ಚ್ಯವನಶ್ಚ ದಕ್ಷಃ ಕುರ್ವನ್ತು ಸರ್ವೇ ಮಮ ಸುಪ್ರಭಾತಮ್ ॥ ೩,೨೫.

ಗುರು ವಸಿಷ್ಠನು, ಕ್ರತು, ಅಂಗಿರಸ, ಮನು, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ, ಗೌತಮ, ರೈಭ್ಯ, ಮರೀಚಿ, ಚ್ಯವನ ಮತ್ತು ದಕ್ಷ—ಇವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಶುಭೋದಯವನ್ನು ನೀಡಲಿ.

ಸಪ್ತಾರ್ಣವಾಃ ಸಪ್ತ ಕುಲಾಚಲಾಶ್ಚ ದ್ವೀಪಾಶ್ಚ ಸಪ್ತೋಪವನಾನಿ ಸಪ್ತ । ಭೂರಾದಿಕಾನಿ ಭುವನಾನಿ ಸಪ್ತ ಕುರ್ವನ್ತು ಸ ದೃ ॥ ೩,೨೫.

ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳು, ಏಳು ಮಹಾ ಪರ್ವತಗಳು, ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳು, ಏಳು ಅರಣ್ಯಗಳು, ಭೂ ಮೊದಲಾದ ಏಳು ಲೋಕಗಳು—ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಶುಭೋದಯವನ್ನು ನೀಡಲಿ.

ಮಾನ್ಧಾತ್ರಾ ನಹುಷೋಂಬರೀಷಸಗರೌ ರಾಜಾ ನಲೋ ಧರ್ಮರಾಟ್ಪ್ರಹ್ಲಾದಃ ಕ್ರತುರಾಡ್ವಿಭೀಷಣಗಯೌ ವ್ಯಾಸೋ ಹನೂಮಾನಪಿ । ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಕೃಪಾವುಮಾ ದ್ರುಪದಜಾ ಶ್ರೀಜಾನಕೀ ತಾರಕಾ ಮನ್ದೋದರ್ಯಖಿಲಾಃ ಪ್ರಭಾತಸುಮಹಂ ಕುರ್ವನ್ತು ನಿತ್ಯಂ ಹರೇ ॥ ೩,೨೫.

ಮಾನ್ಧಾತೃ, ನಹುಷ, ಅಂಬರೀಷ, ಸಾಗರ, ನಳ ಮಹಾರಾಜ, ಧರ್ಮರಾಜ, ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ಕ್ರತುರಾಜ, ವಿಭೀಷಣ, ಗಯಾ, ವ್ಯಾಸ, ಹನುಮಾನ್, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಕೃಪ, ಉಮಾ, ದ್ರುಪದ ಪುತ್ರಿ, ಶ್ರೀ ಜಾನಕಿ, ತಾರಕಾ, ಮಂದೋದರಿ ಮತ್ತು ಇತರರು ಸದಾ ಹರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶುಭೋದಯವನ್ನು ನೀಡಲಿ.

ಅಶ್ವತ್ಥಸ್ಯ ವನಾನಿ ಕಿಂ ಚ ತುಲಸೀಧಾತ್ರೀವನಾನಿ ಪ್ರಭೋ ಪುನ್ನಾಗಸ್ಯ ವನಾನಿ ಚಂಪಕವನಾನ್ಯನ್ಯಾನಿ ಪುಷ್ಪಾಣಿ ಚ । ಮನ್ದಾರಸ್ಯ ವನಾನಿ ಯಾನಿ ಚ ಹರೇಃ ಸೌಗನ್ಧಿಕಾನ್ಯಪ್ಯಹೋ ನಿತ್ಯಂ ತಾನಿ ದಿಶನ್ತು ಮತ್ಪ್ರಮುದಿತಂ ಶ್ರೀವೇಙ್ಕಟೇಶ ಪ್ರಭೋ ॥ ೩,೨೫.

ಪ್ರಭುವೇ, ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ತೊಟ್ಟಿಗಳು, ತುಳಸಿ ಮತ್ತು ಆಮ್ಲಿಕ ಮರಗಳ ತೊಟ್ಟಿಗಳು, ಪುನ್ನಾಗ ಮತ್ತು ಚಂಪಕದ ಹೂವಿನ ತೋಟಗಳು, ಮಂದಾರದ ತೊಟ್ಟಿಗಳು, ಹರಿಯ ಸುವಾಸನೆಯ ತೋಟಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸದಾ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಲಿ, ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶ ಪ್ರಭುವೇ.

ಏವಂ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ಶ್ರೀನಿವಾಸಸ್ಯ ದೇವೀ ಕೃತ್ವಾ ಶೌಚಂ ಜೈಗಿಷವ್ಯೇಣ ಸಾಕಮ್ । ಸ್ನಾತುಂ ಯಯೌ ಪುಷ್ಕರಿಣೀಂ ಹರೇಶ್ಚ ಸ್ನಾನಂ ಸಮ್ಯಕ್ತತ್ರ ಚಕಾರ ದೇಶೇ । ಸಮ್ಯಗ್ಜಪ್ತ್ವಾ ವ್ಯಙ್ಕಟೇಶಸ್ಯ ಮನ್ತ್ರಮುವಾಚ ಸಾ ಜೈಗಿಷವ್ಯಂ ಗುರುಂ ಚ ॥ ೩,೨೫.

ಹೀಗೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ದೇವಿ ಜೈಗೀಷವ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಶುದ್ಧತೆ ಪಾಲಿಸಿ, ಹರಿಯ ಪವಿತ್ರ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವೆಂಕಟೇಶನ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಜೈಗೀಷವ್ಯ ಗುರುವಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೨೬ ಕನ್ಯೋವಾಚ । ಶ್ರೀನಿವಾಸಃ ಕಿಮರ್ಥಂ ವೈ ಆಗತೋತ್ರ ವದಸ್ವ ಮೇ । ಶೇಷಾಚಲೋಪಿ ಕುತ್ರಾ ಭೂತ್ಕದಾಯಾತಶ್ಚ ಪಾಪಹಾ । ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣೀ ಚಾತ್ರ ಕಿಮರ್ಥಂ ಹ್ಯಗತಾ ವದ ॥ ೩,೨೬.

ಆ ಕನ್ಯೆ ಕೇಳಿದಳು: ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ? ನನಗೆ ಹೇಳು. ಶೇಷಾಚಲವು ಎಲ್ಲಿದೆ, ಅದು ಯಾವಾಗ ಉದಯವಾಯಿತು, ಯಾವಾಗ ಬಂದಿತು, ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವನೇ? ಸ್ವಾಮಿಯ ಪವಿತ್ರ ಕೆರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ? ಹೇಳು.

ಜೈಗೀಷವ್ಯ ಉವಾಚ ಶೃಣು ಭದ್ರೇ ಮಹಾಭಾಗೇ ವ್ಯಙ್ಕಟೇಶಸ್ಯ ಚಾಗಮಮ್ । ಆವಯೋರ್ದೇವಿ ಪಾಪಾನಿ ವಿಷಮಂ ಯಾನ್ತಿ ಭಾಮಿನಿ ॥ ೩,೨೬.

ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಭದ್ರೆಯೇ, ಮಹಾಭಾಗೆಯೇ, ವೆಂಕಟೇಶನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕೇಳು. ದೇವಿಯೇ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪಾಪಗಳು ಈಗ ದೂರವಾಗುತ್ತಿವೆ, ಸುಂದರಿಯೇ.

ಆಸೀತ್ಪುರಾ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಃ ಕಾಶ್ಯಪೋ ದಿತಿನನ್ದನಃ । ಸನಕಾದೇಶ್ಚ ವಾಗ್ದಣ್ಡಾದ್ದ್ವಿತೀಯದ್ವಾರಪಾಲಕಃ ॥ ೩,೨೬.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಶ್ಯಪ ಮತ್ತು ದಿತಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನು ಇದ್ದನು. ವಾಕ್ದಂಡದಿಂದ ಶಾಪ ಪಡೆದ ಸನಕನು ಎರಡನೇ ಬಾಗಿಲಿನ ಕಾಯುವವನಾದನು.

ಬಭೂವ ದೈತ್ಯಯೋನೌ ಚ ದೇವಾನಾಂ ಕಣ್ಟಕೋ ಬಲೀ । ಸಂಜೀವೋ ವಿಜಯಃ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಹರಿಭಕ್ತೋ ಮಹಾಪ್ರಭುಃ ॥ ೩,೨೬.

ಅವನು ದೈತ್ಯಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಂಜೀವ ಮತ್ತು ವಿಜಯ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳಿದ್ದವು. ಅವನು ಹರಿಯ ಭಕ್ತನೂ ಮಹಾಪ್ರಭುವೂ ಆಗಿದ್ದನು.

ಹರಿಣ್ಯಾಕ್ಷಃ ಸ್ವಯಂ ದೈತ್ಯೋ ಹರಿಭಕ್ತವಿದೂಷಕಃ । ಏತಾದೃಶೋ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಸ್ತಪಸ್ತಪ್ತುಂ ಸಮುದ್ಯತಃ ॥ ೩,೨೬.

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಸ್ವತಃ ದೈತ್ಯನು, ಹರಿಭಕ್ತರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಇಂತಹ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ತದಾ ಮಾತಾ ದಿತಿರ್ದೇವೀ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಮುವಾಚ ಸಾ । ದಿತಿರುವಾಚ । ವತ್ಸಲಸ್ತ್ವಂ ಮಹಾಭಾಗಮಾ ತಪಸ್ವಾಷ್ಟಹಾಯನಃ ॥ ೩,೨೬.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ತಾಯಿ ದಿತಿದೇವಿಯು ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: ನನ್ನ ಮಗನೇ, ನೀನು ಬಹಳ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ; ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಡ.

ತ್ವಂ ಮಾ ದದಸ್ವ ದುಃ ಖಂ ಮೇ ಪಾಲಯಿಷ್ಯತಿ ಕೋವಿದಃ । ಕ್ಷಣಮಾತ್ರಂ ನ ಜೀವಾಮಿ ತ್ವಾಂ ವಿನಾ ಜೀವನಂ ನ ಹಿ ॥ ೩,೨೬.

ನನಗೆ ದುಃಖ ಕೊಡಬೇಡ, ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿಜವಾಗಿ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನವೇ ಇಲ್ಲ.

ಮಾ ತಪ ತ್ವಂ ಮಹಾಭಾಗ ಮಮ ಜೀವನಹೇತವೇ । ಏವಮುಕ್ತಸ್ತು ಮಾತ್ರಾ ಸ ವಿಜಯೋವಶತೋಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೨೬.

ಮಹಾಭಾಗನೇ, ನನ್ನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ನೀನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಡ. ಹೀಗೆ ತಾಯಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ವಿಜಯನು ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷೋ ಮಾತರಂ ಪ್ರಾಹ ಜಾಲಂ ಹಿತ್ವಾ ವಿಷ್ಣೋರ್ಭಜನೇಽಲಂ ಕುರುಷ್ವ । ಮಯಿಸ್ನೇಹಂ ಪುತ್ರಹೇತೋರ್ವಿರೂಢಂ ಸುಖದುಃ ಖೇ ಚೇಹ ಲೋಕೇ ಪರತ್ರ ॥ ೩,೨೬.

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಬಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಜನೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹಾಕು. ನನಗೆ ಮಗನಂತೆ ಇರುವ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖದುಃಖ ಎರಡನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಯಾವತ್ಸ್ನೇಹಂ ಮಯಿ ಮಾತಃ ಕರೋಷಿ ತಾವತ್ಕ್ಲೇಶಂ ಶಾಶ್ವತಂ ಯಾಸ್ಯಸಿ ತ್ವಮ್ । ಮಾತಶ್ಚ ತೇ ಮಯಿ ಪುತ್ರತ್ವಬುದ್ಧಿಸ್ತ್ವಯ್ಯಪ್ಯೇಷಾ ಮಾತೃಬುದ್ಧಿರ್ಮಮಾಪಿ ॥ ೩,೨೬.

ತಾಯಿ, ನೀನು ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುವವರೆಗೆ ನಿನಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಕಷ್ಟವೇ ಬರುತ್ತದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮಗನಂತೆ ನೋಡಿದಂತೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಾಯಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ತಾತೇ ಪೂಜ್ಯೇ ಪಿತೃಬುದ್ಧಿರ್ಮಮಾಸ್ತಿ ತಸ್ಮಿಂಸ್ತುತೇ ಭರ್ತೃಬುದ್ಧಿರ್ಹಿ ಮಿಥ್ಯಾ । ನಿರ್ಮಾತಿ ಯಸ್ಮಾದ್ಧರಿರೇವ ಸರ್ವಂ ಸಮ್ಯಕ್ಪಾತಾ ನಿಯತೋಽಸೌ ಮುರಾರಿಃ ॥ ೩,೨೬.

ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಾಗ ಅವನಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಭಾವನೆ ಇದೆ; ನೀನು ಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವವನಲ್ಲಿ ಪತಿಯ ಭಾವನೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಅದು ತಪ್ಪು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು ಹರಿಯೇ, ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುವವನು ಮುರಾರಿಯೇ.

ಅತೋ ಹಿ ಮಾತಾ ಹರಿರೇವ ಸರ್ವದಾ ತ್ವನ್ಯಾಸಾಂ ವೈ ಮಾತೃತಾ ಚೋಪಚಾರಾತ್ । ನಿರ್ಮಾತೃತ್ವಂ ಯದಿ ಮುಖ್ಯಂ ತ್ವಯಿ ಸ್ಯಾದ್ದ್ರೋಣಾದೀನಾಂ ಜನನೀ ಕಾ ವದಸ್ವ ॥ ೩,೨೬.

ಆದುದರಿಂದ, ತಾಯಿ, ಹರಿಯೇ ನಿಜವಾದ ತಾಯಿ, ಇತರರ ತಾಯಿತನವು ಕೇವಲ ರೂಪಕ. ನಿಜವಾದ ತಾಯಿತನ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ದ್ರೋಣಾದಿ ಇತರರಿಗೆ ಯಾರು ತಾಯಿ ಎಂದು ಹೇಳು.

ಮಾತೃತ್ವಂ ವೈ ಯದಿ ಮುಖ್ಯಂ ತ್ವಯಿ ಸ್ಯಾದ್ಧಾತ್ರಾದೀನಾಂ ಜನನೀ ಕಾ ವದಸ್ವ । ಯತಃ ಸದಾ ಯಾತಿ ಜಗತ್ತತ್ತೋ ಹರಿಃ ಸದಾ ಪಿತಾ ವಿಷ್ಣುರಜಃ ಪುರಾಣಃ ॥ ೩,೨೬.

ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನಿಜವಾದ ತಾಯಿತನ ಇದ್ದರೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಗೆ ಯಾರು ತಾಯಿ ಎಂದು ಹೇಳು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಹರಿಯೇ ಸದಾ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಸದಾ ತಂದೆ.

ಸದಾ ಪಿತಾ ಮುಖ್ಯಪಿತಾ ಯದಿ ಸ್ಯಾದ್ಗರ್ಭಸ್ಥಬಾಲೇ ಪಾಲಕಃ ಕೋ ವದಸ್ವ । ಮಾತಾಪಿತ್ರೋಃ ಪಾಲಕತ್ವಂ ಯದಿ ಸ್ಯಾತ್ಕೂರ್ಮಾದೀನಾಂ ಪಾಲಕೌ ಕೌ ವದಸ್ವ ॥ ೩,೨೬.

ತಂದೆಯೇ ಸದಾ ನಿಜವಾದ ತಂದೆ ಎಂದರೆ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವನ್ನು ಯಾರು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳು. ತಾಯಿ-ತಂದೆಯೇ ರಕ್ಷಕರು ಎಂದರೆ, ಕೂರ್ಮಾದಿಗಳನ್ನು ಯಾರು ರಕ್ಷಿಸಿದರು ಎಂದು ಹೇಳು.

ಮಾತಾಪಿತ್ರೋಃ ಪಾಲಕತ್ವಂ ಯದಿ ಸ್ಯಾತ್ಕೃಪಾದೀನಾಂ ರಕ್ಷಕೌ ಕೌ ವದಸ್ವ । ಪುನ್ನಾಮಕಾನ್ನಾರಕಾದ್ದೇಹ ಭಜಾನ್ತಸ್ಮಾತ್ತ್ರಾತಾಪುತ್ರವಿಷ್ಣುಃ ಪುರಾಣಃ ॥ ೩,೨೬.

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯೇ ರಕ್ಷಕರು ಎಂದರೆ, ಕೃಪಾದಿಗಳನ್ನು ಯಾರು ಕಾಪಾಡಿದರು ಎಂದು ಹೇಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಾಯಿ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಪುರಾತನನು, ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನರಕದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಕನು.

ನ ತಾರಕೋಹಂ ನರಕಾಚ್ಚ ಸುಭ್ರೂರ್ನ ವೈ ಭರ್ತಾ ನಾಪಿ ಪಿತ್ರಾದಯಶ್ಚ । ನ ವೈ ಮಾತಾ ನಾನುಜಾದಿಶ್ಚ ಸರ್ವಃ ಸರ್ವತ್ರಾತಾ ವಿಷ್ಣುರತೋ ನ ಚಾನ್ಯಃ ॥ ೩,೨೬.

ಸುಂದರಿಯೇ, ನಾನು ನರಕದಿಂದ ರಕ್ಷಕನಲ್ಲ, ಪತಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಇತರರೂ ಅಲ್ಲ. ತಾಯಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮಂದಿರೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ವಿಷ್ಣುವೇ ರಕ್ಷಕನು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಮಾಯಾಂ ಮದೀಯಾಂ ಜ್ಞಾನಶಸ್ತ್ರೇಣ ಚ್ಛಿತ್ವಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹರೇಃ ಸ್ಮರಣಂ ತ್ವಂ ಕುರುಷ್ವ । ಯದ್ಭಕ್ತಿರೂಪೂರ್ವಂ ಸ್ಮರಣಂ ನಾಮ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತತ್ಸರ್ವಥಾ ಪಾಪಹರಂ ಚ ಮಾತಃ ॥ ೩,೨೬.

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕಡಿದು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ, ಅಮ್ಮಾ, ಯಾವಾಗಲೂ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಯೋ ವಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸ್ಮರಣಂ ನಾಮ ವಿಷ್ಣೋಃ ಕರೋತ್ಯಸೌ ಪಾಪಹರೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ಅಯಂ ದೇಹೋ ದುರ್ಲ್ಲಭಃ ಕರ್ಮಭೂಮೌ ತತ್ರಾಪಿ ಮಧ್ಯೇ ಭಜನಂ ವಿಷ್ಣುಮೂರ್ತೇಃ ॥ ೩,೨೬.

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇಹವು ಕರ್ಮಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಾದದು; ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.

ಆಯುರ್ಗತಂ ವ್ಯರ್ಥಮೇವ ತ್ವದೀಯಂ ಶೀಘ್ರಂ ಭಜೇಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸಸ್ಯ ಪಾದಮ್ । ಉಪದಿಶ್ಯೈವಂ ಮಾತರಂ ಪುತ್ರವರ್ಯೋ ದೈತ್ಯಾವೇಶಾತ್ಸೋಭವದ್ವೈ ತಪಸ್ವೀ ॥ ೩,೨೬.

ನಿನ್ನ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋದಿದೆ; ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸು. ಹೀಗೆ ತಾಯಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ ಆ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರನು, ದೈತ್ಯನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತಪಸ್ವಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು.

ಚತುರ್ಮುಖಂ ಪ್ರೀಣಯಿತ್ವೈವ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹ್ಯವಧ್ಯತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ ತಸ್ಮಾನ್ಮಹಾತ್ಮಾ । ತತೋ ಭೂಮಿಂ ಕರವದ್ವೇಷ್ಟಯಿತ್ವಾ ನಿನ್ಯೇ ತದಾ ದೈತ್ಯವರ್ಯೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ॥ ೩,೨೬.

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವನು ಅವಧ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಆ ಮಹಾ ದೈತ್ಯನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಶ್ರೀಮುಷ್ಟದೇಶೇ ಪ್ರಾದುರಾಸೀದ್ಧರಿಸ್ತು ವಾರಾಹವಿಷ್ಣುಸ್ತ್ವಜನಃ ಪುರಾಣಃ । ಭಿತ್ತ್ವಾಚಾಬ್ಧಿಂ ವಿವಿಶೇ ತಂ ಮಹಾತ್ಮಾ ರಸಾತಲೇ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ಭೂತಲಂ ಚ ॥ ೩,೨೬.

ಶ್ರೀಮುಷ್ಟ ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನ ವಿಷ್ಣುವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಸ್ವದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರೇ ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾಽಜಗಾಮ ತದಾಗಮಾದಾಗತೋ ದೈತ್ಯವರ್ಯಃ । ತಂ ಕರ್ಣಮೂಲೇ ತಾಡಯಿತ್ವಾ ಜಘಾನ ಪ್ರಸಾದಯಾಮಾಸ ಚ ಪೂರ್ವವದ್ಭುವಮ್ ॥ ೩,೨೬.

ತನ್ನ ದಂತದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟನು; ಆಗ ದೈತ್ಯನ ನಾಯಕನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಅವನ ಕಿವಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದನು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.