ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಸದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ವನ್ದಯೇತ್ಪಾದಮೂಲೇ ಹಸ್ತೌ ಚ ದ್ವೌ ಸಂಪುಟೀಕೃತ್ಯ ದೇವಿ । ಸಾಷ್ಟಾಙ್ಗರುಪಂ ವನ್ದನಂ ಚೈವ ವಿಷ್ಣೋಃ ಕುರ್ಯಾತ್ತಥಾ ಗುರವೇ ವಿಷ್ಣುಬುದ್ಧ್ಯಾ ॥ ೩,೨೪.

ಸತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅವರ ಪಾದಮೂಲದಲ್ಲಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ದೇವಿಯೇ. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುವನ್ನೂ ವಿಷ್ಣುವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಮಿಸಬೇಕು.

ಗಙ್ಗಾದೀನಾಂ ವನ್ದನಂ ಕಾರ್ಯಮೇವ ಸಾಷ್ಟಾಙ್ಗಂ ವೈ ತುಲಸೀನಾಂ ತಥೈವ । ಅಶ್ವತ್ಥಾನಾಂ ನಮನಂ ಕಾರ್ಯಮೇವ ಗವಾದೀನಾಂ ನಮನಂ ಮಾನಸೇನ ॥ ೩,೨೪.

ಗಂಗೆಯಂತಹ ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ತುಳಸಿಗೆ ಸದಾ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಸುವುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ನಮಿಸಬೇಕು.

ಪೂಜಾ ಸದಾ ದೇವದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಃ ಕಾರ್ಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ವೈಷ್ಣವೈರೇವ ನಾನ್ಯೈಃ । ಯೇ ನಾಮಕಾ ಜ್ಞಾನವನ್ತಃ ಸುಭಕ್ತಾಃ ಸದೈವ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಷ್ಣುಪೂಜಾ ಚ ಕನ್ಯೇ ॥ ೩,೨೪.

ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂಜೆ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವೈಷ್ಣವರು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ. ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ, ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತರೂ ಆಗಿರುವವರು ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಓ ಕನ್ಯೆ.

ಯೇ ನಾಮಕಾ ಜ್ಞಾನವನ್ತಃ ಸುಭಕ್ತಾಃ ಸದೈವಂ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಷ್ಣುಪೂಜಾ ಚ ಕನ್ಯೇ । ಯೇನಾಮಕಾ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಾಃ ಸದೈವ ಪೂಜಾ ವಿಷ್ಣೋರ್ನೈವ ಕಾರ್ಯಾತ್ರ ದೇವಿ ॥ ೩,೨೪.

ಯಾರು ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ, ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಓ ಕನ್ಯೆ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತರಾಗಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಓ ದೇವಿ.

ಮೋಹಾದ್ಯೋ ವೈ ಪೂಜಯೇದ್ದೇವದೇವಂ ಮಹಾಧರ್ಮಾದ್ಯಾತಿ ಚಾನ್ಧಂ ತಮೋ ವೈ । ಬ್ರಹ್ಮಾದಿನಾಮಾನಿ ಹರೇರ್ಹಿ ದೇವೀಂ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸ್ವನಾಮಾನಿ ದದೌ ದಿವೌಕಸಾಮ್ ॥ ೩,೨೪.

ಯಾರು ಮೋಹದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಅಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಓ ದೇವಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹರಿಯೇ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ವಿಷ್ಣುವು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದನು.

ನಾದಾದ್ಧೀರಃ ಕೇಶವಾದೀನಿ ಕನ್ಯೇ ಸ್ವಕಂ ಪುರಂ ಪ್ರವಿಹಾಯೈವ ರಾಜಾ । ಏವಂ ಮಯೋಕ್ತಂ ಕನ್ಯಕೇ ಸರ್ವಮೇತದೇತತ್ಪರಂ ಸಮ್ಯಗಾರೋಹಣೀಯಮ್ ॥ ೩,೨೪.

ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ತನ್ನ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೇಶವ ಮತ್ತು ಇತರ ಹೆಸರನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು, ಓ ಕನ್ಯೆ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಈ ಮಹತ್ವದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

ಗೋವಿನ್ದ ನಾರಾಯಣ ಮಾಧವೇತಿ ಯೂಯಂ ಮಯಾ ಸರ್ವಮಾರಾಧಿತವ್ಯಮ್ । ಸರ್ವೇ ಮಿಲಿತ್ವಾ ಪುನರೇವಂ ಖಗೇನ್ದ್ರ ಸಮಾರುಹನ್ವೈಙ್ಕಟಾದ್ರಿಂ ಗೃಣನ್ತಃ ॥ ೩,೨೪.

ಗೋವಿಂದ, ನಾರಾಯಣ, ಮಾಧವ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಹೆಸರಿನಿಂದ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ವೈಕುಂಠ ಪರ್ವತವನ್ನು ಏರಿ, ಹಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರು.

ಹರೇರ್ನಾಮಾನ್ಯತ್ರ ಪೂರ್ವಂ ಗೃಣನ್ತಸ್ತ್ವಾಸ್ವಾದಯನ್ತಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸಸ್ಯ ನಾಮ । ದ್ರಷ್ಟುಂ ಸರ್ವೇ ಶ್ರೀನಿವಾಸಂ ತಥೈವ ಕುರ್ವನ್ತಸ್ತೇ ತಲಶಬ್ದಂ ನದನ್ತಃ ॥ ೩,೨೪.

ಹರಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಹೆಸರನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದರು, ಕೈ ತಟ್ಟಿ ಧ್ವನಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು.

ಇತಿ ಕೃಷ್ಣವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣಮುವಾಚಹ ಕಥಮಾಸ್ವಾದನಂ ಚಕ್ರುರೇತದ್ವಿಸ್ತೀರ್ಯಮೇ ವದ । ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಭೋ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ತವ ನಾಮೈವ ಚೈತನ್ನಾಮ ಸ್ವಾಮೀ ನನು ನಾಮೈವ ಸ್ವಾಮೀ । ಯಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯಾ ಆಶ್ರಯನ್ತೀತ್ತಿ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾದ್ರಮಾ ಶ್ರೀರಿತಿ ನಾಮ ಚಾಪ ॥ ೩,೨೪.

ರಮಾಶ್ರಯತ್ವಾನ್ನಿತರಾಂ ಸರ್ವದಾ ಚೇತ್ಯತೋ ಹರಿಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಭಿಧಾನಃ । ಭೋ ಶ್ರೀನಿವಾಸೇತಿ ತು ನರ್ತಯನ್ತೋ ರೋಮಾಞ್ಚಮಾತ್ರಾಸ್ತಲಶಬ್ದಕಾರಿಣಃ ॥ ೩,೨೪.

ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ಸದಾ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಳವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಓ ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ಅವರು ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ, ಕೈ ತಟ್ಟಿ ಧ್ವನಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅದ್ಯೈವ ಪಶ್ಯಾಮ ಹರೇಸ್ತವಾಸ್ಯಂ ಕದಾ ವಯಂ ಕೃತ ಕೃತ್ಯಾ ಭವಾಮಃ । ಭೋಃ ಕೇಶವಾದ್ಯೈವ ಪದಾರವಿನ್ದಂ ಸಂದರ್ಶಯಿತ್ವಾ ಸುದಯಾಂ ಕುರುಷ್ವ ॥ ೩,೨೪.

ಇಂದು ನಾವೇನು ಹರಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡೋಣ; ಯಾವಾಗ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತೇವೆ? ಓ ಕೇಶವ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಮಹಾ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು.

ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಾಹುಶ್ಚ ಪುರಾಣಮಾಹುಃ ಕಶಬ್ದವಾಚ್ಯಂ ಸರ್ವಲೋಕೇಶಮಾಹುಃ । ಈಶಂ ಚಾರ್ಹಂ ರುದ್ರಮಿತ್ಯೇವ ಚಾಹುಸ್ತತ್ಪ್ರೇರಕಂ ಸೃಷ್ಟಿಸಂಹಾರಕಾರ್ಯೇ ॥ ೩,೨೪.

ಅವನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು, ಪುರಾತನ ಎಂದು, 'ಕ' ಶಬ್ದದಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಡುವ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವನನ್ನು ಈಶ, ರುದ್ರ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವನೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುವವನು.

ಅತೋ ಹರಿಃ ಕೇಶವನಾಮಧೇಯೋ ಭೋಃ ಕೇಶವೇತಿ ಚ ನರ್ತಯನ್ತಃ । ಆನನ್ದವಾಪೀಂ ಸಂಸ್ತ್ರವನ್ತೋಭಿ ಜಗ್ಮುರ್ನಾರಾಯಣೇತಿ ಪ್ರವದನ್ತೋ ಹಿ ಜಗ್ಮುಃ ॥ ೩,೨೪.

ಆದ್ದರಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಕೇಶವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು 'ಓ ಕೇಶವ' ಎಂದು ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಆನಂದದ ಹೊಂಡದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು. 'ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು.

ಅತೋ ದೋಷಾಸ್ತದ್ವಿರುದ್ಧಾ ಗುಣಾಶ್ಚ ನಾರಾಶ್ಚ ತೇಷಾಮಾಶ್ರಯತ್ವಾನ್ಮುರಾರಿಃ । ನಾರಾಯಣೇತಿ ಪ್ರವದನ್ತೀಹ ಲೋಕೇ ನಾರಾನುಬನ್ಧಾತ್ಸರ್ವಮುಕ್ತಾಃ ಖಗೇನ್ದ್ರ ॥ ೩,೨೪.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಅವನಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ದೋಷಗಳು ಮತ್ತು ಗುಣಗಳು, ಅವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ಆತ್ಮಗಳು—allವು ಮುರಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಜನರು 'ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಾರಾಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಆಶ್ರಯತ್ವಾಚ್ಚ ತೇಷಾಮತೋಪಿ ನಾರಾಯಣ ಏವ ವೀನ್ದ್ರ । ಮುಕ್ತಾಶ್ಚ ಯೇ ತು ಪ್ರಪದಂನು ಜಗ್ಮುರಣ್ಡೋದಕಂ ಯಸ್ಯ ಕಟಾಕ್ಷಮಾತ್ರಾತ್ ॥ ೩,೨೪.

ಅವನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ಆತ್ಮಗಳ ಕಾರಣ ಅವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ. ಮುಕ್ತರಾದವರು ಅವನ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಜಲವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ಯದುತ್ಪನ್ನಂ ತೇನ ನಾರಾಃ ಖಗೇನ್ದ್ರ ತೇಷಾಂ ಸದಾಪ್ಯಾಶ್ರಯತ್ವಾಚ್ಚ ವೀನ್ದ್ರ । ನಾರಾಯಣೇತಿ ಪ್ರವದನ್ತೀಹ ಲೋಕೇ ಹ್ಯನನ್ತಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡವಿಸರ್ಜಕತ್ವಾತ್ ॥ ೩,೨೪.

ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಅವನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆತ್ಮಗಳು ಸದಾ ಅವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಏವಂ ನನೃತುಃ ಪರಿಶಂಸಯನ್ತೋ ಗೋವಿನ್ದ ನಾನ್ಯೋ ಹಿ ನ ಚೈವ ದರ್ಶನಮ್ । ಗೋಶಬ್ದವಾಚ್ಯಾಸ್ತು ಸಮಸ್ತವಾಚೋ ಗೋಭಿಶ್ಚ ಸರ್ವೈಃ ಪ್ರತಿಪಾದ್ಯತೇ ಯತಃ ॥ ೩,೨೪.

ಹೀಗೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ಅವರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು: 'ಗೋವಿಂದನಂತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ, ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕೂ ಹೋಲಿಕೆ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳು 'ಗೋ' ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಹಸುವಿನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ.

ಅತೋ ಹಿ ಗೋವಿನ್ದ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ ಸದಾ ಭೋ ವೇದವೇದ್ಯೇತಿ ತಥಾ ನ ನನೃತುಃ । ಆನನ್ದಬಾಷ್ಪೈಶ್ಚ ಸಮನ್ವಿತಾ ಹಿ ಹರೇ ಮುರಾರೇ ತವ ದರ್ಶನಂ ಹಿ ॥ ೩,೨೪.

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸದಾ ಗೋವಿಂದ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ವೇದಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದಾದವನು ಎಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೀಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ಆನಂದಬಾಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮುರಾರೇ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

ದೇಹಿ ಪ್ರಭೋ ವೈ ತವದಾಸದಾಸಾಶ್ಚತುರ್ದಶೇ ಭುವನೇ ಸರ್ವದಾಪಿ । ಯತಸ್ತ್ವಮೇವಂ ವಸತೀತಿ ವಾಸುಶ್ಚಾತ್ರೈವ ನಿತ್ಯಂ ಕ್ರೀಡತೇ ಸರ್ವದೈವ ॥ ೩,೨೪.

ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ದಾಸರು ಎಲ್ಲ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಇರಲಿ ಎಂದು ಅನುಗ್ರಹಿಸು. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸು ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಮಾಡಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

ಯತೋ ದೇವೇತ್ಯೇವಮಾಹುರ್ಮಹಾನ್ತಸ್ತ್ವತೋ ಹರಿಂ ವಾಸುದೇವೇತಿ ಚಾಹುಃ । ಭೋ ವಾಸುದೇವೇತಿ ನನೃತುಃ ಸರ್ವದೈವ ಭೋ ಮಾಧವೇತಿ ನನೃತುಶ್ಚೈವ ಸರ್ವೇ ॥ ೩,೨೪.

ಆದುದರಿಂದ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷರು ಅವನನ್ನು ದೇವರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಹರಿಯನ್ನು 'ವಾಸುದೇವ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. 'ಓ ವಾಸುದೇವ!' ಎಂದು ಸದಾ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ 'ಓ ಮಾಧವ!' ಎಂದು ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತೇ ಚೇತಿ ವದನ್ತಿ ಸರ್ವೇ ಧನೀತಿ ಶಬ್ದಃ ಸ್ವಾಭಿವಾಚೀ ಯತೋ ಹಿ । ಅತೋಪ್ಯಾರ್ಯಾ ಮಾಧವೇತಿ ಬ್ರುವನ್ತಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತೇ ಪಾಹಿ ತಥೈವ ಭಕ್ತಾನ್ ॥ ೩,೨೪.

ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು 'ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ 'ಧನ' ಎಂಬ ಪದವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವನನ್ನೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾತ್ಮರು ಅವನನ್ನು 'ಮಾಧವ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯಾದ ದೇವಾ, ಭಕ್ತರನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ರಕ್ಷಿಸು.

ತೇ ವೈ ಬ್ರುವನ್ತೋ ನನೃತುಶ್ಚ ಜಗ್ಮುರ್ವಿಷ್ಣೋ ಸದಾಸ್ಮಾನ್ಪರಿಪಾಹಿ ನಿತ್ಯಮ್ । ಸರ್ವತ್ರ ಯಸ್ಮಾದ್ವಿತತೋಸಿ ತಸ್ಮಾದಿತ್ಯಾದಿನಾಮಾನಿ ಗೃಣನ್ತ ಏವ । ಜಗ್ಮುಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ದದೃಶುಶ್ಚ ತೀರ್ಥಂ ಭಕ್ತ್ಯೋಪೇತಾಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸಂ ಸ್ಮರನ್ತಃ ॥ ೩,೨೪.

ಅವರು ಈ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಹೋದರು, ಯಾವಾಗಲೂ 'ಓ ವಿಷ್ಣು, ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸು' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀನು ಇರುವುದರಿಂದ ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗಿ, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರು.

ಕನ್ಯೋವಾಚ । ಕಿಂ ನಾಮಕಂ ತೀರ್ಥಮಿದಂ ಮುನೀನ್ದ್ರ ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಮತ್ರ ಪ್ರವದಾಸ್ಮಾನ್ಕೃತೀಶ । ಕಸ್ಮೈ ಪ್ರಸನ್ನೋ ಭಗವಾಞ್ಛ್ರೀನಿವಾಸಸ್ತ್ವಸ್ಮಿನ್ಸುತೀರ್ಥಂ ವದ ವಿಸ್ತರೇಣ ॥ ೩,೨೪.

ಆ ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು: ಮಹಾನ್ಮುನಿಯೇ, ಈ ತೀರ್ಥದ ಹೆಸರು ಏನು? ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ತಿಳಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾದವರೇ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ಯಾರಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ.

ಜೈಗೀಷವ್ಯ ಉವಾಚ । ಕನ್ಯೇ ಶೃಣು ತ್ವಂ ಹ್ಯಭವತ್ಸುಬುದ್ಧಿಮಾನ್ಪ್ರಹ್ರಾದಸಂಜ್ಞೋ ಹರಿಭಕ್ತವರ್ಯಃ । ನಿಷ್ಕಾಮಬುದ್ಧ್ಯಾ ತು ಯದಾ ಜಗಾಮ ಶೇಷಾಚಲಸ್ಥಂ ಶ್ರೀನಿವಾಸಂ ಚ ದ್ರಷ್ಟುಮ್ ॥ ೩,೨೪.

ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಕನ್ಯೆ, ಕೇಳು. ಹರಿಯ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿಯಾದವನು ಇದ್ದನು. ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಶೇಷಾಚಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದನು.

ಅಸ್ಮಿಂಸ್ಥಲೇ ದೈತ್ಯಕುಮಾರಕಾನ್ಪ್ರತಿ ಹರೇಶ್ಚ ತತ್ತ್ವಂ ಪರಿಪೃಷ್ಟವಾನ್ಪ್ರಭುಃ । ನೃಸಿಂಹರೂಪಂ ಶ್ರೀನಿವಾಸಂ ಭಜಸ್ವ ಸುದುರ್ಲಭಂ ಮಾನುಷಂ ಜನ್ಮ ಕನ್ಯೇ ॥ ೩,೨೪.

ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ದೈತ್ಯಕುಮಾರರನ್ನು ಹರಿಯ ನಿಜಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಕನ್ಯೆ, ನೀನು ನರಸಿಂಹ ರೂಪದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ಭಜಿಸು; ಮಾನವನ ಜನ್ಮ ಬಹಳ ಅಪರೂಪ.

ತತ್ರಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋರ್ನೃಹರೇ ಸುತತ್ತ್ವಂ ಸುದುರ್ಲಭಂ ಸುಷ್ಠು ಯಾತ್ರಾ ತಥೈವ । ಯಸ್ಯಾಂ ಯಾತ್ರಾಯಾಂ ಯತ್ರ ಕುತ್ರಾಪಿ ದೇಶೇ ಹರೇಃ ಕಥಾ ವರ್ತತೇ ದೈತ್ಯವರ್ಯಾಃ ॥ ೩,೨೪.

ಅಲ್ಲಿಯೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನರಸಿಂಹ ರೂಪದ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ, ಯಾತ್ರೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಪರೂಪ. ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಆ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಕಥೆಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.

ತತ್ರ ಸ್ಥಲೇ ಹರಿರಾಸ್ತೇ ಸದೈವ ಯತೋ ವ್ಯಾಪ್ತಃ ಸರ್ವತೋ ವೈ ನೃಸಿಂಹಃ । ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ದೈತ್ಯಕುಮಾರಕಾಸ್ತೇ ಪ್ರಹ್ಲಾದಮೂಚುರ್ಭಕ್ತವರ್ಯಂ ಹರೇಶ್ಚ ॥ ೩,೨೪.

ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಸದಾ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನರಸಿಂಹನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೈತ್ಯಕುಮಾರರು ಹರಿಯ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

ವ್ಯಾಪ್ತೋ ಹರಿಶ್ಚೇತ್ಕಥಮತ್ರ ವೈ ಸಖೇ ನ ದೃಶ್ಯತೇ ಜಲರೂಪೀ ನೃಸಿಂಹಃ । ಸ ಏವಮುಕ್ತೋ ದಾನವಾನಾಂ ಸುತೈಶ್ಚ ತುಷ್ಟಾವ ವಿಷ್ಣುಂ ಪರಮಾದರೇಣ ॥ ೩,೨೪.

ಹರಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದರೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ರೂಪದ ನರಸಿಂಹನು ಏಕೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಹೀಗೆ ದೈತ್ಯರ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ತವ ಸ್ವರೂಪಂ ಮಮ ದರ್ಶಯಸ್ವ ಸ್ವಯೋಗ್ಯರೂಪಂ ದಾನವಾನಾಂ ಸುತಾನಾಮ್ । ಇತಿ ಸ್ತುತಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸೋ ಹರಿಸ್ತು ತಸ್ಮಿನ್ನನ್ತರ್ಜಲರೂಪಂ ಸಮಾಯಾತ್ ॥ ೩,೨೪.

ನೀನು ನಿಜವಾದ ರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು, ದೈತ್ಯರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸು ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಾಗ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನಾದ ಹರಿಯು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೀರಿನೊಳಗಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.