ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಉರೂ ರುದ್ರೋ ಹ್ಯತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಸ್ತತ್ಪುತ್ರಶ್ಚೌರ್ವಸಂಜ್ಞಕಃ । ರುದಮುರ್ವರಿತಂ ಕರ್ತುಮೌರ್ವೋಭೂದ್ರುದ್ರ ಏವ ಸಃ ॥ ೩,೧೮.

ಆದ್ದರಿಂದ ರುದ್ರನು ಉರು (ತುಂಡು) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು, ಅವನ ಮಗನು ಔರ್ವ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದನು. ಉರದಿಂದ ಉಕ್ಕುವ ಅಳಲು ತೋರಿಸಲು ರುದ್ರನು ಔರ್ವನಾದನು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ರೋದನಂ ಕುರುತೇ ಕಸ್ಮಾದುರುಸಂಜ್ಞೋ ಹರೇ ಹರಃ । ರುದಮುರ್ವರಿತಂ ಕಸ್ಮಾತ್ಕುರುತೇ ಔರ್ವಾಕಾರಕಃ ॥ ೩,೧೮.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ಹರೇ, ಹರನು ಉರು ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು ಮತ್ತು ಅವನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ? ಔರ್ವನು ಯಾಕೆ ಅಳಲು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

ಏತದ್ವಿಸ್ತಾರ್ಯ ಮೇಬ್ರೂಹಿ ಪೌತ್ರಾಯ ತವ ಸುವ್ರತ । ಇತ್ಯುಕ್ತಸ್ತೇನ ಸ ಹರಿರುವಾಚ ಕರುಣಾನಿಧಿಃ ॥ ೩,೧೮.

ಇದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು, ನೀನು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗಾಗಿ. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಕರుణಾಮಯನಾದ ಹರಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ವಬಿಂಬಂ ಸುಗುಣೈಸ್ತು ಪೂರ್ಣಂ ಸಂಕರ್ಷಣಾಖ್ಯಂ ನತಪಾದಪದ್ಮ್ । ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಶೇಷೈರ್ಜಿಷ್ಣುಕಾಮೈಸ್ತಥಾನ್ಯೈರ್ಭಾರತ್ಯಾ ವೈ ಸ್ವಸ್ತಿ ಪೈಶ್ಚಾಪಿ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೧೮.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆಂದನು: ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು, ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಸಂಕರ್ಷಣನೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ನಮಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಶೇಷ, ಜಿಷ್ಣು, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ, ಭಾರತಿ ಸಹಿತವಾಗಿ, ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಸದಾ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರಿಂ ಪುಲಕಾಙ್ಗಸ್ತು ರುದ್ರಃ ಸಭಾಷ್ಪಚಕ್ಷೂ ರುದ್ಧಕಣ್ಠಶ್ಚ ಹೃಷ್ಟಃ । ಅನಾದ್ಯನನ್ತಬ್ರಹ್ಮಕಲ್ಪೇಷು ನೈವ ಕೃತಂ ಯಯಾ ಸ್ಮರಣಂ ಸರ್ವದೈವ ॥ ೩,೧೮.

ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ರುದ್ರನು ಆನಂದದಿಂದ ಅವನ ದೇಹದ ರೋಮಗಳು ನಿಂತವು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು, ಗಂಟಲು ಅಡಗಿತು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ಅನಂತ ಬ್ರಹ್ಮದ ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸ್ಮರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪಾದಾರವಿನ್ದೇ ಸುನಖೈರ್ವಿಭೂಷಿತೇ ದೃಷ್ಟೇ ಮಯಾ ಕೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ದೇವ । ದೃಷ್ಟ್ವಾದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪಾದಪದ್ಮಂ ಮುರಾರೇಃ ಪುನಃ ಪುನಾ ರುದ್ಧಕಣ್ಠೋ ಬಭೂವ ॥ ೩,೧೮.

ಸುಂದರವಾದ ನಖಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ, ದೇವಾ, ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಯೋಗ್ಯನಾದೆನು? ಮೂರಾರಿಯ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ನೋಡದೆ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಅಡಗಿತು.

ರುರೋದ ರುದ್ರೋ ಭಯಕಂಪಿತಾಙ್ಗಃ ಕಥಂ ಪುನರ್ದರ್ಶನಂ ಮೇ ಪ್ರಭೋಃ ಸ್ಯಾತ್ । ಮುಕುನ್ದ ನಾರಾಯಣ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ ವಾಗಿನ್ದ್ರಿಯೇಣ ಸ್ತವನಂ ಮೇ ಕಥಂ ಸ್ಯಾತ್ ॥ ೩,೧೮.

ಭಯದಿಂದ ದೇಹವು ಕಂಪಿಸಿದ ರುದ್ರನು ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದನು: ಪ್ರಭುವಿನ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಮುಕುಂದ, ನಾರಾಯಣ, ವಿಶ್ವರೂಪಾ, ನಾನೇನು ಮಾತಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬಹುದು?

ಮದ್ದರ್ಶನಂ ಸರ್ವದಾ ಪಾಪುಯುಕ್ತಂ ತಥಾ ಮದ್ವಾಕ್ಸರ್ವದಾ ಪಾಪಯುಕ್ತಾ । ಮದ್ದರ್ಶನಂ ಸರ್ವದಾ ಸ್ತ್ರೀಷು ಸಕ್ತಮಭೂಚ್ಚ ತೇ ದರ್ಶನಂ ಮೇ ಹ್ಯಸಕ್ತಮ್ ॥ ೩,೧೮.

ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಪಾಪದಿಂದ ಮಾದಿದಂತಿದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೂಡ ಪಾಪದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಯು ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿದೆ.

ಆಸಕ್ತತಾ ಪುತ್ರದಾರಾದಿಕಾನಾಂ ಸಮ್ಯಕ್ಶಕ್ತಿಸ್ತವನೇ ನಾಸ್ತಿ ವಿಷ್ಣೋಃ । ವಿಷ್ಣುಸ್ತುತೌ ನಾವಕಾಶೋಸ್ತಿ ವಾಚೋ ದೃಷ್ಟೋಹಂ ತ್ವಂ ಕೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ದೇವ ॥ ೩,೧೮.

ಮಕ್ಕಳು, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ; ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವಾಗ ಮಾತಿಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ; ದೇವಾ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದೆನು?

ಅನನ್ತಕರ್ಣೇಶ ಸುಚನ್ದ್ರಸಂಜ್ಞ ಶ್ರೋತ್ರೇಣ ನಿತ್ಯಂ ನ ಕಥಾ ಶ್ರುತಾ ತೇ । ಶ್ರುತಾ ಮಯಾ ಬಹುಧಾ ಲೋಕವಾರ್ತಾ ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ತ್ವಂ ಕೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ದೇವ ॥ ೩,೧೮.

ಅನಂತಕರ್ಣೇಶ, ಸುಚಂದ್ರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನೇ, ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಕೇಳಿಬಂದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಲೋಕದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ದೇವಾ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದೆನು?

ದೃಷ್ಟ್ವಾದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪಾದಪೀಠಂ ಹರೇಶ್ಚ ಪುನಃ ಪುನಾ ರುದ್ಧಙ್ಕಠೋ ಬಭೂವ । ರುರೋದ ರುದ್ರೋ ಭಯಕಂಪಿತಾಙ್ಗಃ ಕಥಂ ಪುನಃ ಶ್ರವಣಂ ಸ್ಯಾತ್ಕಥಾಯಾಃ ॥ ೩,೧೮.

ಹರಿಯ ಪಾದಪೀಠವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ನೋಡದೆ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಅಡಗಿತು; ಭಯದಿಂದ ದೇಹವು ಕಂಪಿಸಿದ ರುದ್ರನು ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದನು: ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಕೇಳಬಹುದು?

ತ್ವಮೀಶ ವೈಕುಣ್ಠ ಸುವಾಯುಸಂಜ್ಞಸ್ತ್ವದರ್ಪಿತಂ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪಾದಿಕಂ ಚ । ಸದಾ ನ ಲಿಪ್ತಂ ಚ ಭುಜೈರ್ವಿಲಿಪ್ತಂ ತನ್ಮೂತ್ರವಿಷ್ಠಾದಿಮಕರ್ದಮಾಮ್ಬುಭಿಃ ॥ ೩,೧೮.

ಈಶ, ವೈಕುಂಠ, ಸುವಾರ್ಯು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನೇ, ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಸುಗಂಧ, ಹೂವುಗಳಂತಹವುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಕೈಗಳಿಗೆ ಲೇಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಅವು ಮೂತ್ರ, ಮಲ ಮತ್ತು ಕೆಸರು ನೀರಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಮಾದಿವೆ.

ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಕುಚೋದೈಶ್ಚ ಕಚೋದಕೈಶ್ಚಕಕ್ಷೋದಕೈರ್ಗಾತ್ರಜಲೈರ್ಮುಕುನ್ದ । ಅನರ್ಪಿತೈರ್ವಸ್ತ್ರಗನ್ಧಾದಿಕೈಶ್ಚ ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ಕೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ದೇವ ॥ ೩,೧೮.

ಮುಕುಂದ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ, ಕೂದಲು, ಕಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ದೇಹದ ನೀರುಗಳಿಂದ, ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಬಟ್ಟೆ, ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಇತರಗಳಿಂದ, ದೇವಾ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದೆನು?

ಸ್ಪೃಷ್ಟ್ವಾಸ್ಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರಿನಿರ್ಮಾಲ್ಯಗನ್ಧಂ ಪುನಃ ಪುನಾ ರುದ್ಧಕಣ್ಠೋ ಬಭೂವ । ರುರೋದ ರುದ್ರೋ ಭಯಕಂಪಿತಾಙ್ಗಃ ಕಥಂ ಪುನಃ ಸ್ಪರ್ಶನಂ ಸ್ಯಾತ್ಸದಾ ಮೇ ॥ ೩,೧೮.

ಹರಿಯ ನರ್ಮಾಲ್ಯದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಅಡಗಿತು; ಭಯದಿಂದ ದೇಹವು ಕಂಪಿಸಿದ ರುದ್ರನು ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದನು: ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಹುದು?

ನೃಸಿಂಹ ನಾಸಾಸ್ಥಿತ ನಾಸಿಕೇಶ ಮನ್ನಾಸಯಾ ಕ್ವಾಪಿ ಸುಪದ್ಮಸೌರಭಮ್ । ನಾಘ್ರಾತಮಿತ್ಥಂ ಪುನರಾಘ್ರಾತಮೇವ ಹ್ಯನರ್ಪಿತಂ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪಾದಿಕಂ ಚ ॥ ೩,೧೮.

ನೃಸಿಂಹ, ಮೂಗಿನ ಅಧಿಪತಿ, ನನ್ನ ಮೂಗಿನಿಂದ ಸುಪದ್ಮದ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ವಾಸನೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಹೀಗಾಗಿ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಸುಗಂಧ, ಹೂವುಗಳಂತಹವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಾಸನೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಸುನಾಸಿಕಂ ಸುಷ್ಠುದನ್ತಂ ಮುರಾರೇ ದೃಷ್ಟಂ ಮುಖಂ ಕೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ದೇವ । ಘ್ರಾತ್ವಾ ಘ್ರಾತ್ವಾ ವಿಷ್ಣುನಿರ್ಮಾಲ್ಯಗನ್ಧಂ ಪುನಃ ಪುನಾ ರುದ್ಧಕಣ್ಠೋ ಬಭೂವ ॥ ೩,೧೮.

ಮುರಾರಿ, ಸುಂದರ ಮೂಗು ಮತ್ತು ಸುಗಮ ದಂತಗಳಿರುವವನೇ, ದೇವಾ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದೆನು? ವಿಷ್ಣುವಿನ ನರ್ಮಾಲ್ಯದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಅಡಗಿತು.

ರುರೋದ ರುದ್ರೋ ಭಯಕಂಪಿತಾಙ್ಗೋ ಜಿಘ್ರಾಮಿ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯಮಿದಂ ಕಥಂ ತೇ । ಜಿಹ್ವಾಸ್ಥಿತೋ ಜಿಹ್ವ ಸಂಜ್ಞೋ ಮುರಾರೇ ಜಿಹ್ವೇನ್ದ್ರಿಯೇಣಾಪಿ ತಥಾರ್ಪಿತಂ ಚ ॥ ೩,೧೮.

ಭಯದಿಂದ ದೇಹವು ಕಂಪಿಸಿದ ರುದ್ರನು ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದನು: ನಿನ್ನ ನರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ವಾಸನೆ ಮಾಡಲಿ? ಮುರಾರಿ, ನಾಲಿಗೆಯೆಂಬ ಇಂದ್ರಿಯದಿಂದಲೂ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

ನೈವೇದ್ಯಶೇಷಂ ತುಲಸೀವಿಮಿಶ್ರಿತಂ ವಿಶೇಷತಃ ಪಾದಜಲೇನ ಸಿಕ್ತಮ್ । ಯೋ ಸ್ನಾತಿ ನಿತ್ಯಂ ಪುರತೋ ಮುರಾರೇಃ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ಯಜ್ಞಾಯುತಕೋಟಿಪುಣ್ಯಮ್ ॥ ೩,೧೮.

ತುಳಸಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾದಜಲದಿಂದ ಸಿಂಚಿತವಾದ ನೈವೇದ್ಯದ ಅವಶೇಷವನ್ನು, ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನ ಮುರಾರಿಯ ಮುಂದೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಯಜ್ಞಗಳ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏತಾದೃಶಂ ತವ ನೈವೇದ್ಯಶೇಷಂ ನ ಭುಕ್ತಂ ವೈ ಸರ್ವದಾದಿತ್ಯರೂಪಮ್ । ಅನರ್ಪಿತಂ ತವ ದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋರ್ಭುಕ್ತಂ ಮಯಾ ಬಹುವಾರಂ ಮುಕುನ್ದ ॥ ೩,೧೮.

ನಿನ್ನಂತಹ ನೈವೇದ್ಯದ ಅವಶೇಷವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಸೇವಿಸಿಲ್ಲ, ಅದು ಸದಾ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ; ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭೋಜನವನ್ನು ನಾನು ಮುಕುಂದಾ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸೇವಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಪಾದಾರವಿನ್ದೇ ನಾರ್ಪಿತಂ ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಂ ದೃಷ್ಟೋ ಮಯಾ ಕೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ದೇವ । ಭುಕ್ತ್ವಾಭುಕ್ತ್ವಾ ಹರಿನೈರವೇದ್ಯಜಾತಂ ಸುಖಂ ತ್ವದೀಯಂ ರಮಯಾ ಲಾಲಿತಂ ಚ ॥ ೩,೧೮.

ಪಾದಕಮಲದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸದ ಭಕ್ಷ್ಯ ಭೋಜ್ಯವನ್ನು ದೇವಾ, ನಾನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದೆನು? ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿಂದರೂ, ತಿನ್ನದೆ ಇದ್ದರೂ, ರಾಮೆಯಿಂದ ಲಾಲಿತವಾದ ನಿನ್ನ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ದ್ಯುಭ್ವಾಶ್ರಯಂ ತವ ಮೂರ್ಧಾನಮಾಹುಃ ಕಿರೀಟಯುಕ್ತಂ ಕುಟಿಲೈಃ ಕುನ್ತಲೈಶ್ಚ । ಅನೇಕಜನ್ಮಾರ್ಜಿತಪುಣ್ಯಸಂಚಯೈರ್ದೃಷ್ಟಂ ಮಯಾ ಸಜ್ಜನಸಂಗಮಾಚ್ಚ ॥ ೩,೧೮.

ನಿನ್ನ ತಲೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಆಶ್ರಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂತಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದೆ; ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಯವಾದ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಯೋಗ್ಯನಾದೆನು.

ಅನೇಕಜನ್ಮಾರ್ಜಿತಪಾಪಸಂಚಯೈರದರ್ಶನಂ ಯಾಸ್ಯತಿ ದೇವದೇವ । ಏವಂ ಸುಭಕ್ತ್ಯಾ ಚ ರುರೋದ ರುದ್ರೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರಿಂ ಸುರ್ವಗುಣೈಃ ಸಂಪೂರ್ಣಮ್ ॥ ೩,೧೮.

ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳ ಭಾರದಿಂದ ದೇವದೇವನನ್ನು ಕಾಣುವ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರುದ್ರನು, ಎಲ್ಲ ದೈವಿಕ ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅಳಲುತೊಡಗಿದನು.

ಪಾದಾರವಿನ್ದಂ ತವ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ ಯೋಗೀಶ್ವರೈರ್ಹೃದಯೇ ಸಂಗೃಹೀತಮ್ । ದೃಷ್ಟಂ ಮಯಾ ದಯಯಾ ವಾಸುದೇವ ದ್ರಕ್ಷ್ಯೇ ಕಥಂ ಪುನರಿತ್ಥಂ ರುರೋದ ॥ ೩,೧೮.

ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುವ ನಿನ್ನ ಕಮಲದ ಪಾದಗಳನ್ನು, ವಿಶ್ವರೂಪನೆ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಕಂಡೆನು ವಾಸುದೇವಾ. ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಬಹುದು ಎಂದು ರುದ್ರನು ಅಳಿದನು.

ದೃಷ್ಟಂ ಮಯಾ ತ್ವರಿವಲೇ ಭವಿನಾಶಿಶಙ್ಖಚಕ್ರಾದಿಕೈಸ್ತ್ರಿಜಗತಾಪಿ ಚ ದೇವ ಪೂರ್ಣಮ್ । ಏತಾದೃಶಂ ತ್ವದುದರಂ ಚ ಕಥಂ ರಮೇಶ ದ್ರಕ್ಷ್ಯೇ ಪುನಃ ಪುನರಹಂ ತ್ವಿತಿ ಸಂರುರೋದ ॥ ೩,೧೮.

ಮೂರನ ಶತ್ರುವೇ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿರುವ ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು. ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯೇ, ಇಂತಹ ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣಬಹುದು ಎಂದು ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಳಿದನು.

ಆನನ್ದಪೂರ್ಣ ನಖಪೂರ್ಣ ಸುಕೇಶಪೂರ್ಣ ಲೋಮಾದಿಪೂರ್ಣ ಗುಣಪೂರ್ಣ ಸುಘೋಣಪೂರ್ಣ । ವಕ್ಷಃ ಸ್ಥಲಂ ತವ ವಿಭೋಸ್ತು ವಿಶಾಲಭೂತಂ ಸದ್ಭೂಷಣಂ ವಿಮಲಕೌಸ್ತುಭಶೋಭಿ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ॥ ೩,೧೮.

ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಕನಾದ ನಿನ್ನ ಅಗಲವಾದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ನಖಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಕೂದಲು, ದೇಹದ ರೋಮಗಳು, ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಗಂಟಲು ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿವೆ. ಶುದ್ಧವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಅದು ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಸುಕೋಮಲಂ ಶ್ರೀತುಲಸ್ಯಾಸ್ತಥೈವ ಸುಪುಷ್ಪಿತಂ ಚನ್ದ ನೈಶ್ಚರ್ಚಿತಂ ಚ । ಏತಾದೃಶಂ ತವ ವಕ್ಷಃ ಸ್ಥಲಂ ಚ ದೃಷ್ಟಂ ಮಯಾ ತವ ಕಾರುಣ್ಯದೃಷ್ಟ್ಯಾ ॥ ೩,೧೮.

ಶ್ರೀತುಳಸಿಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಬಹಳ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿದೆ, ಸುಂದರ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಚಂದ್ರನು ಪೂಜಿಸಿದಂತಿದೆ. ಇಂತಹ ನಿನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕಂಡೆನು.

ಪುನಃ ಪುನರ್ದರ್ಶನಂ ಮೇ ಕಥಂ ಸ್ಯಾದೇವಂ ರುದ್ರಃ ಸ ಚ ಭಕ್ತ್ಯಾ ರುರೋದ । ಅತಸ್ತೂರುರ್ನಾಮ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ರುದ್ರಸ್ತತ್ಪುತ್ರೋಭೂದ್ದೌರ್ವಸಂಜ್ಞಃ ಸ ಏವ ॥ ೩,೧೮.

ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣಬಹುದು ಎಂದು ರುದ್ರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಳಿದನು. ಆಮೇಲೆ ತೂರಣ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದು, ರುದ್ರನು ಅವನ ಮಗನಾದ ಔರ್ವನೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಯಸ್ಮಾದ್ರುದಂ ಚೋರ್ವರಿತಂ ವೈ ಚಕಾರ ತಸ್ಮಾತ್ಸ ರುದ್ರಸ್ತ್ವೌರ್ವಸಂಜ್ಞೋ ಬಭೂವ । ಔರ್ವಸ್ತು ಲೋಕಾನ್ಮೋಕ್ಷಯೋಗ್ಯಾಂಶ್ಚ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹ್ಯತ್ಯನ್ತಂ ವೈ ವಿಷಯೇಷ್ವೇವ ನಿಷ್ಠಾನ್ ॥ ೩,೧೮.

ಅವನು ಅಳಿದದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅಳಲು ತೋರಿದದ್ದರಿಂದ ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಔರ್ವ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಬಂದವು. ಔರ್ವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರಾದವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು.

ಸ್ತುವದ್ದೈವ ಚೌರ್ವೋ ವಿಷ್ಣುಪಾದಾರವಿದಂ ಸ್ಮೃತ್ವಾಸ್ಮೃತ್ವಾ ರುದ್ಧಕಣ್ಠೋ ಬಭೂವ । ತೇ ಪಾಪಿಷ್ಠಾಃ ಪಾಪರೂಪಾನ್ಭಜನ್ತೋ ದಿನೇದಿನೇ ದುರ್ವಿಷಯಾನ್ಕದಿನ್ದ್ರಿಯೈಃ ॥ ೩,೧೮.

ಔರ್ವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೆನೆಸಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮರೆತು, ಕಂಠವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಳಲುತೊಡಗಿದನು. ಆ ಪಾಪಿಗಳು, ಪಾಪರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದುಷ್ಟ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ದಿನೇ ದಿನೇ ದುರ್ಬೋಧ್ಯವಾದ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.