ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಕೃಷ್ಣದೇಹೇಪಿ ತಸ್ಯಾಸ್ತು ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಸಂಗಮಃ । ಅನ್ಯಗಾತ್ವಂ ದ್ವಿತೀಯೇಸ್ಮಿನ್ಭವಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ ೩,೧೭.

ಕೃಷ್ಣನ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವಿಕೆ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ.

ರುದ್ರಾನ್ತಃ ಸ್ಥೋ ಹರಿಶ್ಚೈವ ವಹಂ ದತ್ತ್ವಾ ಸ್ತ್ರಿಯಾಂ ಪ್ರಭುಃ । ಅನ್ತರ್ಧಾನಂ ಯಯೌ ಶ್ರೀಮಾನ್ಸ್ವಲೋಕಂ ಗತವಾನಭೂತ್ ॥ ೩,೧೭.

ರುದ್ರನೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಹರಿಯವರು, ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು.

ವಿಸೃಜ್ಯ ತಾಶ್ಚ ತಂ ದೇಹಂ ಬಭೂವುರ್ನಲಕನ್ಯಕಾಃ । ಇನ್ದ್ರಸೇನೇತಿ ಸಂಜ್ಞಾಂ ಚ ಲಬ್ಧ್ವಾ ತಾಶ್ಚ ತಪೋವನಮ್ ॥ ೩,೧೭.

ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಳಕನ್ಯೆಗಳೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ಇಂದ್ರಸೇನೆ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರು ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

ಯಯುಸ್ತತ್ರ ಚರನ್ತ್ಯಸ್ತಾ ದದೃಶುರ್ಮುದ್ಗಲಂ ತ್ವೃಷಿಮ್ । ತಸ್ಯ ದರ್ಶನಮಾತ್ರೇಣ ಬಭೂವುಃ ಕಾಮಮೋಹಿತಾಃ ॥ ೩,೧೭.

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ಮುಡ್ಗಲ ಋಷಿಯನ್ನು ಕಂಡರು. ಅವನನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದುದರಿಂದಲೇ ಅವರು ಕಾಮಭಾವನೆಗೆ ಒಳಗಾದರು.

ಮುದ್ಗಲಸ್ಯಾಭಿಮಾನಂ ಹಿ ನಾಶಯಿತ್ವಾ ಚ ಮಾರುತಃ । ರಮಯಾಮಾಸ ತತ್ರಸ್ಥಾ ಭಾರತ್ಯಾದಿವರಾಙ್ಗನಾಃ ॥ ೩,೧೭.

ಮಾರುತನು ಮುಡ್ಗಲನ ಹೆಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಭಾರತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು.

ತದ್ದೇಹೇನ ವಿಸೃಷ್ಟಾ ಸಾ ಬಭೂವ ದ್ರೌಪದೀತಿ ಚ । ಯಸ್ಮಾತ್ಸಾ ದ್ರುಪದಾಜ್ಜಾತಾ ತಸ್ಮಾತ್ಸಾ ದ್ರೌಪದೀ ಸ್ಮೃತಾ ॥ ೩,೧೭.

ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವಳು ದ್ರೌಪದಿಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು. ಅವಳು ದ್ರುಪದನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದದರಿಂದ ದ್ರೌಪದಿಯೆಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.

ವೇದಿಮಧ್ಯಾತ್ಸಮುದ್ಭೂತಾ ತಸ್ಮಾತ್ಸಾಯೋನಿಜಾ ಸ್ಮೃತಾ । ಕೃಷ್ಣವರ್ಣಾ ಯತಸ್ತಸ್ಮಾತ್ಸಾ ಕೃಷ್ಣಾ ಭೂತಲೇ ಸ್ಮೃತಾ ॥ ೩,೧೭.

ಅವಳು ಯಜ್ಞವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ವೇದಿಜನ್ಮೆಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಅವಳಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಇರುವುದರಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣೆಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು.

ಕೃಷ್ಣಾದೇಹಪಿ ಭಾರತ್ಯಾ ಅಭಿಮಾನಃ ಸದಾ ಸ್ಮೃತಃ । ಶಚ್ಯಾದೇರಭಿಮಾನಸ್ತು ತಸ್ಮಿನ್ದೇಹೇ ಕದಾಚನ ॥ ೩,೧೭.

ಕೃಷ್ಣೆಯ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಭಾರತಿಯ ಗುರುತು ಸದಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಶಚಿ ಮತ್ತು ಇತರರ ಗುರುತು ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.

ಯಸ್ಯಾಃ ಸ್ವಭರ್ತೃಸಂಯೋಗಕಾಲೇ ಚ ಖಗಸತ್ತಮ । ಅಭಿಮಾನಸ್ತದೈವ ಸ್ಯಾತ್ತಸ್ಯಾ ಏವ ನ ಚಾನ್ಯಥಾ ॥ ೩,೧೭.

ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ತನ್ನ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಗುರುತು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಲ.

ಏತಾಸಾಂ ರಮಣೇ ಕಾಲೇ ಉಮಾಯಾಃ ಪಕ್ಷಿಸತ್ತಮ । ಅಭಿಮಾನಶ್ಚ ನಾಸ್ತ್ಯೇವ ಸ್ವಾಪ ಏವ ರತಾಃ ಸದಾ ॥ ೩,೧೭.

ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಭೋಗ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗುರುತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಸದಾ ನಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.

ಪಾರ್ಥಸ್ಯ ರಮಣೇ ಕಾಲೇ ದ್ರೌಪದ್ಯಾಶ್ಚ ಕಲೇವರೇ । ಭಾರತ್ಯಾಶ್ಚ ತಥಾ ಶಚ್ಯಾ ಅಭಿಮಾನದ್ವಯಂ ಸ್ಮೃತಮ್ ॥ ೩,೧೭.

ಪಾರ್ಥನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭೋಗ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತಿ ಮತ್ತು ಶಚಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಎರಡು ಗುರುತುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ.

ಉಮಾದೇಃ ಶ್ಯಾಮ ಲಾದೇಶ್ಚ ಅಭಿಮಾನಕ್ಷತಿಸ್ತದಾ । ಸರ್ವಾಸಾಂ ಸ್ವಾಪ ಏವ ಸ್ಯಾನ್ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ ॥ ೩,೧೭.

ಉಮೆ ಮತ್ತು ಶ್ಯಾಮಳ ಇದ್ದಾಗ ಅವರ ಗುರುತುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ನಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಅರ್ಜುನಂ ವೀರರೂಪೇಣ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ವಾಯುರೇವ ಚ । ಭಾರತೀಂ ರಮತೇ ನಿತ್ಯಂ ಶಾಮಲಾಂ ಚ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಃ ॥ ೩,೧೭.

ವಾಯುದೇವರು ಅರ್ಜುನನಲ್ಲಿ ವೀರರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಅವರು ಸದಾ ಭಾರತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಶ್ಯಾಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ.

ಸುಂದರೇಣ ಚ ರೂಪೇಣ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ನಕುಲೇ ಮರುತ್ । ರಮತೇ ಭಾರತೀಂ ನಿತ್ಯಂ ನಕುಲಶ್ಚಾಪ್ಯುಷಾಂ ಖಗ ॥ ೩,೧೭.

ವಾಯುದೇವರು ಸುಂದರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಕುಲನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ನಕುಲನು ಸದಾ ಭಾರತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಉಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ.

ನೀತಿರೂಪೇಣ ಚಾವಿಷ್ಟೋ ಸಹದೇವೇ ಚ ಮಾರುತಃ । ದ್ರೌಪದೀಂ ರಮತೇ ನಿತ್ಯಂ ಸಹದೇವೋಪ್ಯುಷಾಂ ಖಗ ॥ ೩,೧೭.

ವಾಯುದೇವರು ನೀತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹದೇವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಸಹದೇವನು ಸದಾ ದ್ರೌಪದಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಉಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ.

ಶಚ್ಯಾದ್ಯಾ ದ್ರೌಪದೀದೇಹೇ ನಾಪುಃ ಸಂಗಂ ಚ ಮಾರುತಃ । ತಾಸಾಮತೋನ್ಯಗಾಮಿತ್ವಂ ಕೃಷ್ಣಾದೇಹೇ ನ ಚಿನ್ತಯೇತ್ ॥ ೩,೧೭.

ಶಚಿ ಮತ್ತು ಇತರರು ದ್ರೌಪದಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಯುದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವಿಕೆ ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣೆಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸೇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು.

ಧರ್ಮಾದಿದೇಹಸಂಗಂ ಚ ಭಾರತ್ಯಾ ನೈವ ಚಿನ್ತಯೇತ್ । ಮನುಜಸ್ಯ ಚ ದೇಹಸ್ಯ ತಾಸಾಂ ಸಂಗಂ ಚಿನ್ತಯೇತ್ ॥ ೩,೧೭.

ಧರ್ಮಾದಿಗಳ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತಿಯ ಸೇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು; ಆದರೆ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾನವ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ಅಪರೋಕ್ಷವತೀನಾಂ ತು ತಾಸಾಂ ಲೇಪೋ ನ ಸರ್ವಥಾ । ಅಥವಾ ಮುದ್ಗಲಸ್ಯೇವ ರತಿಕಾಲೇ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೩,೧೭.

ಯಾರು ನೇರ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಲಿನತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಥವಾ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ, ಅದು ಮುದ್ಗಳನು ಸಂಗ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆ.

ರಮಣಂ ಚಕ್ರುರೇವಂ ತಾ ಅತೋ ದೋಷೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ । ಏಕಸ್ಮಿನ್ದಿವಸೇ ವೀನ್ದ್ರ ಧರ್ಮೋ ವಾಯುಶ್ಚ ತಾವುಭೌ ॥ ೩,೧೭.

ಅವರು ಹೀಗೆಯೇ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ಒಂದು ದಿನ, ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿಯೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮನೇ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ವಾಯು ಇಬ್ಬರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು.

ರಮಣಂ ಚಕ್ರತುಃ ಸಮ್ಯಕ್ಕೃಷ್ಣಾದೇಹೇಽಪಿ ಮಾನದ । ತಥಾಪ್ಯನನ್ಯಾಗಾಮಿತ್ವಂ ಚಿನ್ತನೀಯಂ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ ೩,೧೭.

ಅವರು ಕೃಷ್ಣಾದೇವಿಯ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಗಮ ಮಾಡಿದರು, ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುವವನೇ; ಆದರೂ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಸುರಾಣಾಂ ಸುರಭೋಗ್ಯಾಶ್ಚ ಭೋಗಂ ಜಾನನ್ತಿ ದೇವತಾಃ । ನ ಜಾನನ್ತ್ಯೇವ ಮರ್ತ್ಯಾಂಸ್ತು ತೇಷು ದೇಹೇಷು ತೇ ಪುನಃ ॥ ೩,೧೭.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದವರು ದೇವತೆಗಳ ಆನಂದವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮಾನವರು ಆ ದೇಹಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ವಿಭಿನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನೀರಕ್ಷೀರವಿವಿಕಂ ಚ ಹಂಸೋ ವೇತ್ತಿ ನ ಚಾಪರಃ । ಅತಃ ಸ್ವಭರ್ತೃಸಂಯೋಗಂ ಕೃಷ್ಣಾದೇಹೇನ ಚಿನ್ತಯೇತ್ಕೃಷ್ಣಾದೇಹೇನ್ಯಗಾಮಿತ್ವಂ ನೈವ ಚಿನ್ತ್ಯಂ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೩,೧೭.

ಹಂಸ ಮಾತ್ರ ನೀರು ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಬಹುದು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣಾದೇವಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸಬೇಕು—ಕೃಷ್ಣಾದೇವಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪರಪುರುಷನ ಸಂಗವನ್ನು ಯೋಚಿಸಬಾರದು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೮ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಅಥಾನನ್ತರಜಾನ್ವಕ್ಷ್ಯೇ ಶೃಣು ಪಕ್ಷೀನ್ದ್ರಸತ್ತಮ । ಶೃಣು ತಾನ್ಸಾವಧಾನೇನ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಾನವಧಾರಯ ॥ ೩,೧೮.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಈಗ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು, ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳು.

ಪುರುಷಾಖ್ಯವಿರಿಞ್ಚಾನುಜಾತಃ ಶೇಷೋ ಮಹಾಬಲಃ । ಹರೇ ರಮಾಯಾಶ್ಚ ಯಸ್ಯ ಸ್ವಸ್ಮಿನ್ನಿದ್ರಾಂ ಪ್ರಕುರ್ವತಃ ॥ ೩,೧೮.

ಪುರುಷ ಎಂಬ ವಿರಿಂಚಿಯ ಸಹೋದರನಾಗಿ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಶೇಷನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನ ಮೇಲೆ ಹರಿಯ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.

ಶಯನಾರ್ಥಮಭೂದೇಷ ತೇನ ಕೃತ್ಯಂ ಹರೇರ್ನ ತು । ಸರ್ವದಾ ಹರಿದಾಸೋಹಂ ಸರ್ವದಾ ಹರಿಪೂಜಕಃ ॥ ೩,೧೮.

ಅವನು ಹರಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಉಳಿದನು; ಅದು ಅವನ ಕರ್ತವ್ಯ, ಹರಿಯದು ಅಲ್ಲ; ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹರಿಯ ದಾಸ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನು.

ಹರೇ ಸದಾ ನಮಾಮಿ ತ್ವಾಂ ಬಹು ಜನ್ಮನಿ ಜನ್ಮನಿ । ಏವಂ ಬುದ್ಧ್ವಾ ತು ಗರುಡೋ ಹ್ಯಭೂಚ್ಚ ಶಯನಂ ಹರೇಃ ॥ ೩,೧೮.

ಹರಿಯೇ, ನಾನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಜನ್ಮದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ಗರುಡನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹರಿಯ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟನು.

ಸೂತ್ರನಾಮ್ನಸ್ತಥಾ ವಾಯೋಃ ಸದಾಯಂ ವಿನತಾಸುತ । ಕಾಲನಾಮಾ ಚ ಗರುಡೋ ವಾಹನಾರ್ಥಂ ಹರೇರಭೂತ್ ॥ ೩,೧೮.

ಹಾಗೆ, ವಿನತೆಯ ಪುತ್ರನೇ, ಸೂತ್ರ ಎಂಬವನು ಮತ್ತು ವಾಯು ಎಂದೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕಾಲ ಎಂಬ ಗರುಡನು ಹರಿಯ ವಾಹನನಾದನು.

ತತೋ ಮಹತ್ತತ್ತ್ವತನೋರ್ವಿರಿಞ್ಚಾತ್ತು ಖಗೇಶ್ವರ । ಅಹಂ ಕಾರಾತ್ಮಕೋ ರುದ್ರಃ ಸಮಭೂತ್ಸೋವಿತುಂ ಹರಿಮ್ ॥ ೩,೧೮.

ನಂತರ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜನೇ, ಮಹತ್ತತ್ತ್ವದ ದೇಹದಿಂದ ಮತ್ತು ವಿರಿಂಚಿಯಿಂದ ನಾನು, ಅಹಂಕಾರದ ರೂಪವಾದ ರುದ್ರನು, ಹರಿಯ ಸೇವೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದೆನು.

ತ್ರಯ ಏತೇ ಮಹಾಭಾಗ ಪರಸ್ಪರಸಮಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ । ಗಾಯತ್ರೀಭಾರತೀಭ್ಯಾಂ ತೇ ತ್ರಯಃ ಶತಗುಣಾ ವರಾಃ ॥ ೩,೧೮.

ಈ ಮೂವರು, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ಪರಸ್ಪರ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಗಾಯತ್ರಿ ಮತ್ತು ಭಾರತಿಯವರಿಂದ ಈ ಮೂವರು ನೂರರಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.