ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಕಾಲಕೇಯಸ್ತು ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಸದಾ ವೇನಸಮೋ ಮತಃ । ಅಧಮಾನಾಂ ತು ದೈತ್ಯಾನಾಮುತ್ತಮೈಃ ಸಾಮ್ಯಮುಚ್ಯತೇ ॥ ೩,೧೨.

ಕಾಲಕೇಯನು ಸದಾ ವೇನನಿಗೆ ಸಮಾನನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿ ಹೀನರಾದವರಿಗೂ, ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರಿಗೂ ಸಮಾನತೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತತ್ರಾವೇಶಾಚ್ಚ ವಿಜ್ಞೇಯಂ ದೇವಾನಾಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುರ್ಣೈಹೀನಶ್ಚಿತ್ತಮಾನಸುರೋ ಮಹಾನ್ ॥ ೩,೧೨.

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ, ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಹಾಸುರನು ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದಾನೆ.

ತಚ್ಛರೀರಾಭಿಮಾನೀ ತು ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೈರ್ವರಃ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೈಹೀಂನೋ ಹಸ್ತಮಾನಸುರೋ ಮಹಾನ್ ॥ ೩,೧೨.

ದೇಹವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಮೆಚ್ಚುವವನು ಶತಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ಆದರೆ ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ ಕೈಯಿನ ಮಹಾಸುರನು ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದಾನೆ.

ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೈರ್ಹೀನಃ ಪಾದಮಾನಸುರೋ ಮಹಾನ್ । ನೇತ್ರೇನ್ದ್ರಿಯಾಭಿಮಾನೀ ತು ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೋ ವರಃ ॥ ೩,೧೨.

ಪಾದದ ಮಹಾಸುರನು ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಕಣ್ಣಿನ ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವವನು ಶತಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

ಚಕ್ಷುರಿನ್ದ್ರಿಯಮಾನೀ ತು ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೋ ವರಃ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛಗುಣೈರ್ಹೀನಃ ಸ್ಪರ್ಶಮಾನಸುರೋ ಮಹಾನ್ ॥ ೩,೧೨.

ಕಣ್ಣು ಇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವವನು ಶತಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ಆದರೆ ಸ್ಪರ್ಶದ ಮಹಾಸುರನು ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾನೆ.

ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುರ್ಣೈಹೀನಶ್ಚಣ್ಡಮಾನಸುರೋ ಮಹಾನ್ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುರ್ಣೈರ್ಹೀನಃ ಶಿಶ್ರಮಾನಸುರೋ ಮಹಾನ್ ॥ ೩,೧೨.

ಕೋಪದ ಮಹಾಸುರನು ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಶೀತದ ಮಹಾಸುರನು ಕೂಡ ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾನೆ.

ತಸ್ಮಾಚ್ಛತಗುಣೈರ್ಹೀನಃ ಕರ್ಮಮಾನಸುರಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಕಲ್ಪಾದ್ಯೈಃ ಪ್ರೇರಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ರುದ್ರಾದ್ಯಾ ಅಧಿಕಾರಿಣಃ ॥ ೩,೧೨.

ಕರ್ಮದ ಮಹಾಸುರನು ಶತಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರುವವನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ರುದ್ರಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಲ್ಪಾದಿಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕದಾಚಿತ್ಸುವಿರುದ್ಧಂ ಚ ಕುರ್ವನ್ತಿ ತವ ಸತ್ತಮ । ಕದಾಪ್ಯಹಂ ಚ ವಾಯುಶ್ಚ ವಿರುದ್ಧಂ ನಾಚರೇವ ಭೋಃ ॥ ೩,೧೨.

ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ನಿನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಾನು ಮತ್ತು ವಾಯು ಎಂದಿಗೂ ನಿನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಮೂಲೇಷ್ವಂಶಾವತಾರೇಷು ರುದ್ರಾದೀನಾ ಮಹಾಪ್ರಭೋ । ಬುದ್ಧಿರ್ವಿನಶ್ಯತೇ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾಚ್ಛಿನ್ನಾ ಹಿ ತೇಽಖಿಲಾಃ ॥ ೩,೧೨.

ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ, ರುದ್ರಾದಿಗಳ ಅಂಶಾವತಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ಬುದ್ಧಿ ನಾಶವಾಗುವುದರಿಂದ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡಿದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಮಹೀಪತೇ ಚ ಮದ್ಬುದ್ಧಿಸ್ತಸ್ಮಾದಚ್ಛಿನ್ನಸಂಜ್ಞಿಕಃ । ಏತಾದೃಶೋಪ್ಯಹಂ ದೇವ ನ ಚ ಶಕ್ತಿಸ್ತು ನಸ್ತವೇ ॥ ೩,೧೨.

ಓ ಭೂಪಾಲಕ, ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಅಚ್ಛಿನ್ನವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ; ಆದರೂ ದೇವಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ.

ಮಹ್ಯಮಚ್ಛಿನ್ನಭಕ್ತಾಯ ದಯಾಂ ಕುರು ಮಹಾಪ್ರಭೋ । ಇತಿ ಸ್ತುತ್ವಾ ಹರಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜ ಲಿರಗ್ರತಃ ॥ ೩,೧೨.

ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ನನಗೆ ಅಚ್ಛಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಿಗೆ ದಯೆ ತೋರಿಸು; ಹೀಗೆ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೈಮುಗಿದು ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೩ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಇತಿ ಸ್ತುತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಪೂತ್ರೇಣ ದಯಾನಿಧಿಃ । ಮೇಧಗಂಭೀರಯಾ ವಾಚಾ ಪ್ರೋವಾಚ ಮಧುಸೂದನಃ ॥ ೩,೧೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಮಗನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭಗವಂತನು, ದಯೆಯ ಸಾಗರನಾದ ಮಧುಸೂದನನು, ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಸೃಜ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಿಮಾನ್ದೇವಾನ್ಮತ್ಪ್ರಸಾದಾತ್ಕ್ರಮೇಣ ಚ । ಯಥಾ ವೈ ಪ್ರಾಕ್ಕ್ಷಣೇತದ್ವತ್ಸೃಜ ಸರ್ವಂ ಮಹಾಪ್ರಭೋ ॥ ೩,೧೩.

ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಈ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು; ಹಿಂದೆ ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆಯೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸು ಮಹಾಪ್ರಭೋ.

ನಾಸ್ತಿ ಪ್ರಯೋಜನಂ ತೇನ ತವ ಮತ್ಪ್ರೀತಯೇ ಸೃಜ । ಏವಮುಕ್ತಸ್ತು ಹಾರಿಣಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ್ತುತ್ವಾ ಹರಿಂ ಪರಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಅದರಲ್ಲೇನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸು; ಹೀಗೆ ಹಾರಿಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪರಮ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ಸೃಷ್ಟಿಂ ಕರ್ತುಂ ಮನೋ ದಧ್ರೇ ಪ್ರೀಣಯನ್ನೇವ ಮಾಧವಮ್ । ಮಹತ್ತತ್ವಾತ್ಮಕೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಾಯುಂ ಜೀವಭಿಮಾನಿನಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಮಾಧವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು; ಮಹತ್ತತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಾಯುವನ್ನು ಜೀವಭಾವದಿಂದ ನೋಡಿದನು.

ಆದೌ ಸಸರ್ಜ ಗರುಡ ಪುರುಷಾತ್ಮಾ ಸ ಏವ ಚ । ತತೋ ದಕ್ಷಿಣಹಸ್ತಾತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಣೀಂ ಭಾರನ್ತೀ ತಥಾ ॥ ೩,೧೩.

ಮೊದಲು, ಪುರುಷಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಗರುಡನನ್ನು ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ನಂತರ, ತನ್ನ ಬಲಗೈಯಿಂದ ಭಾರಣಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ದಕ್ಷಿಣಾದ್ಧಸ್ತಾದಹಙ್ಕಾರಾತ್ಮಕೋ ಹರಃ । ಆದೌ ಶೇಷಸ್ತತೋ ಜಜ್ಞೇ ಗರುಡತದನನ್ತರಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಲಗೈಯಿಂದ ಅಹಂಕಾರಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಹರನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಮೊದಲಿಗೆ ಶೇಷನು, ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಗರುಡನು ಜನಿಸಿದನು.

ತದನನ್ತರಜೋ ರುದ್ರಃ ಸ ಏವಂ ಸೃಷ್ಟವಾನ್ಪ್ರಭುಃ । ಸ್ವೋತ್ಪತ್ತ್ಯನನ್ತರಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದಶವರ್ಷಾನ್ಮಹಾಪ್ರಭುಃ ॥ ೩,೧೩.

ಅದಾದಮೇಲೆ, ಆ ರುದ್ರನೇ ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ತನ್ನ ಉದಯದ ನಂತರ, ಮಹಾ ಪ್ರಭು ಬ್ರಹ್ಮನು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇದ್ದನು.

ವಾಯುಮುತ್ತ್ಪಾದ್ರಯಾಮಾಸ ವತ್ಸರಾನನ್ತರೇ ಪ್ರಭುಃ । ಗಾಯತ್ರೀಂ ಜನಯಾಮಾಸ ವಾಯೋರುತ್ಪತ್ತ್ಯನನ್ತರಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಭು ವಾಯುವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು. ವಾಯು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ, ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಸಂವತ್ಸರಾನನ್ತರೇ ತು ಭಾರತೀಮಸೃಜತ್ಪ್ರಭುಃ । ಭಾರತ್ಯನನ್ತರಂ ಶೇಂ ದಿವ್ಯಸಾಹಸ್ರವತ್ಸರಾತ್ ॥ ೩,೧೩.

ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವರ್ಷವಾದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಭು ಭಾರತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಭಾರತಿಯ ನಂತರ, ದಿವ್ಯ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಶೇಷನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

ಅನನ್ತರಂ ಸಂಬಭೂವ ಗರುಡಸ್ತು ತತಃ ಪರಮ್ । ದಿವ್ಯಸಾಹಸ್ರವರ್ಷಾತ್ತು ತಥಾ ರುದ್ರಞ್ಚ ಸೃಷ್ಟವಾನ್ ॥ ೩,೧೩.

ಶೇಷನಾದಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣ ಗರುಡನು ಜನಿಸಿದನು. ದಿವ್ಯ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಆ ರೀತಿ ರುದ್ರನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಶೇಷಸ್ಯಾನನ್ತರಂ ದೇವೀಂ ವಾರುಣೀಂ ಚ ಮಹಾಪ್ರಭುಃ । ದಶವರ್ಷಾನನ್ತರಂ ತು ಹ್ಯಸೃಜತ್ಕಮಲಾಸನಃ ॥ ೩,೧೩.

ಶೇಷನಾದಮೇಲೆ ಮಹಾ ಪ್ರಭು ದೇವಿ ವಾರುಣಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

ಗರುಡಾನನ್ತರಂ ದೇವೀಂ ಸೌಪರ್ಣೀಮಸೃಜತ್ಪ್ರಭುಃ । ದಶವರ್ಷಾನನ್ತರಂ ಚ ಪಾರ್ವತೀಂ ಚ ತಥೈವ ಸಃ ॥ ೩,೧೩.

ಗರುಡನಾದಮೇಲೆ ಪ್ರಭು ದೇವಿ ಸೌಪರ್ಣಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

ಪಾರ್ವತ್ಯನನ್ತರಂ ಚನ್ದ್ರಂ ಮನಸ್ತತ್ತ್ವನಿಯಾಮಕಮ್ । ದಶವರ್ಷಾನನ್ತರಂ ತು ವಾಸವಂ ಹ್ಯಸೃಜತ್ತತಃ ॥ ೩,೧೩.

ಪಾರ್ವತಿಯ ನಂತರ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ವಾಸವನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

ಅಭಿಮಾನೀ ದಕ್ಷಿಣಸ್ಯ ಬಾಹೋಶ್ಚ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ । ದಶವರ್ಷಾನನ್ತರಂ ತು ಶಚೀ ತಾಮಸೃಜತ್ಪ್ರಭುಃ ॥ ೩,೧೩.

ಪರಮೇಶ್ವರನ ದಕ್ಷಿಣ ಕೈಗೆ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದವನು, ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಪ್ರಭು ಶಚಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಇನ್ದ್ರಸ್ಯಾನನ್ತರಂ ಕಾಮಂ ತ್ರಿಂಶದ್ವರ್ಷಾದನನ್ತರಮ್ । ಅಸೃಜದ್ವಾಮಬಾಹೋಶ್ಚಮನಸ್ತತ್ವಾಭಿಮಾನಿನಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಇಂದ್ರನಾದಮೇಲೆ, ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅವನು ಎಡ ಕೈಗೆ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಕಾಮನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

ತದನನ್ತರಜಾಂ ದೇವೀಂ ದಶವರ್ಷಾದನನ್ತರಮ್ । ರತಿಂ ಸ ಜನಯಾಮಾಸ ಕಾಮಭಾರ್ಯಾಂ ಮಹಾಪ್ರಭುಃ ॥ ೩,೧೩.

ಅದಾದಮೇಲೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ, ಮಹಾ ಪ್ರಭು ಕಾಮನ ಪತ್ನಿಯಾದ ರತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

ಕಾಮಸ್ಯಾಪ್ಯಭಿಮಾನೀ ತು ಸ ಏವ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ । ಬ್ರಹ್ಮಾಹಙ್ಕಾರಿಕಂ ಪ್ರಾಣಂ ಕಾರ್ಯೋತ್ಪತ್ತೇರನನ್ತರಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಕಾಮನಿಗೂ ಅಧಿಪತಿ ಇದ್ದಾನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಾಣವನ್ನು, ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಯ ನಂತರ ತಕ್ಷಣ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ದಶವರ್ಷಾನನ್ತರಂ ತು ನಿರ್ಮಮೇ ನಾಸಿಕ ತತಃ । ತಸ್ಯ ಭಾರ್ಯಾಂ ನಾಸಿಕಸ್ಯಃ ಪಞ್ಚವರ್ಷಾದನನ್ತರಮ್ ॥ ೩,೧೩.

ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ನಾಸಿಕನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ನಾಸಿಕನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.