ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಅಣ್ಡಾಭಿಮಾನೀ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ವಿರಾಡಾಖ್ಯೋ ಹ್ಯಭೂತ್ತದಾ । ಏವಂ ಮತಂ ಸ ನಿರ್ಮಾಯ ಭಗವಾನ್ಹರಿಖ್ಯಯಃ ॥ ೩,೧೦.

ಅಂಡದ ಅಧಿಪತಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿರಾಟ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು. ಹೀಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಅವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಹರಿಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ವಿಶೇಷಾತ್ತತ್ರ ಗರುಡ ದೇವೈಸ್ತತ್ತ್ವಾಭಿಮಾನಿಭಿಃ । ಅಧಶ್ಚೋರ್ಧ್ವಂ ತದಾಕ್ರಮ್ಯ ಹರಿಸ್ತಿಷ್ಠತಿ ಸರ್ವದಾ ॥ ೩,೧೦.

ಓ ಗರುಡ, ತತ್ತ್ವಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾದ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹರಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ಪ್ರಾಕೃತಸರ್ಗೋಕ್ತಿರ್ವೈಕೃತಂ ಶೃಣು ಪಕ್ಷಿರಾಟ್ ॥ ೩,೧೦.

ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದೆ; ಈಗ ವೈಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೇಳು, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಸೃಷ್ಟಿರುಕ್ತಾ ತ್ವಯಾ ಪೂರ್ವಂ ಶ್ರುತಾ ಸಮ್ಯಙ್ಮಯಾ ಹರೇ ॥ ೩,೧೦.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ಹರಿ, ನೀನು ಮೊದಲು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.

ಕಿಂ ನಾಮ ಪ್ರಾಕೃತಂ ಜ್ಞೇಯಂ ತಥಾ ಕಿಂ ವೈಕೃತಂ ಪ್ರಭೋ । ಏತದ್ವಿಸ್ತೀರ್ಯ ಮೇ ಬ್ರೂಹಿ ಶ್ರೋತುಂ ಕೌತೂಹಲಂ ಹಿ ಮೇ ॥ ೩,೧೦.

ಪ್ರಭುವೇ, ಯಾವುದು ಪ್ರಾಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ, ಯಾವುದು ವೈಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು? ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು, ನನಗೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಅವ್ಯಕ್ತಾದ್ಯಾಃ ಪೃಥಿವ್ಯನ್ತಾ ಅಣ್ಡಾಚ್ಚ ಬಹಿರುದ್ಭವಾಃ । ತೇ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಾಕೃತಾಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾಸ್ತೇಷಾಂ ಜ್ಞಾನಾದ್ವಿಮಚ್ಯತೇ ॥ ೩,೧೦.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಭೂಮಿಯವರೆಗೆ, ಅಂಡದ ಹೊರಗಡೆ ಉದ್ಭವವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಾಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದು.

ಬ್ರಹ್ಮಾಡಂ ವಿಕೃತಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಾನ್ತಃ ಖಗೇಶ್ವರ । ಯಾ ಸೃಷ್ಟಿರುಚ್ಯತೇ ಸದ್ಭಿಃ ಸೈವೋಕ್ತಾ ವಿಕೃತೇತಿ ಚ ॥ ೩,೧೦.

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನೇ ವೈಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಳಗಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ವೈಕೃತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸೃಷ್ಟಿಶ್ಚ ಪ್ರಲಯಶ್ಚೈವ ಸಂಸಾರೋ ಭಕ್ತಿರೇವ ಚ । ದೇವತಾ ಋಷಿಮುಖ್ಯಾಶ್ಚ ಲೋಕಾ ಭೂರಾದಯಸ್ತಥಾ ॥ ೩,೧೦.

ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಳಯ, ಸಂಸಾರ, ಭಕ್ತಿ, ಮುಖ್ಯ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು, ಭೂಲೋಕದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಲೋಕಗಳು—

ಅನಾದ್ಯನನ್ತಕಾಲೀನಾಃ ಸರ್ವದೈಕಪ್ರಕಾರಕಾಃ । ಜಗತ್ಪ್ರವಾಹಃ ಸತ್ಯೋಽಯಂ ನೈವ ಮಿಥ್ಯಾ ಕಥಞ್ಚನ ॥ ೩,೧೦.

ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ಆದಿ ಇಲ್ಲದವು, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದವು, ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯವು. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಹರಿವು ಸತ್ಯ, ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಯತ್ತ್ವೇತದನ್ಯಥಾ ಬ್ರೂಯುಃ ಸರ್ವಹನ್ತಾರ ಏವ ತೇ । ಜಗತ್ಪ್ರವಾಹಃ ಸತ್ಯೋಽಯಂ ಹರಿಸೇವೇತಿಸಾಥಾ ॥ ೩,೧೦.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವವರೇ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಹರಿವು ಸತ್ಯ, ಇದು ಹರಿಯ ಸೇವೆಗೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಪುನಃ ಸತ್ಯಮುದ್ಧತ್ಯ ಭುಜಮುತ್ಯತೇ । ವೇದಾಚ್ಛಾಸ್ತ್ರಂ ಪರಂ ನಾಸ್ತಿ ನ ದೇವಃ ಕೇಶವಾತ್ಪರಃ ॥ ೩,೧೦.

ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯ, ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯ—ನಾನು ಕೈ ಎತ್ತಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ: ವೇದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲ, ಕೇಶವನಿಗಿಂತ ಮೇಲಾದ ದೇವರಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವೋತ್ಕೃಷ್ಟಂ ಕೇಶವಂ ಚ ವಿಹಾಯಾನ್ಯಮುಪಾಸತೇ । ತೇಷಾಮನ್ಧಂ ತಮೋ ಜ್ಞೇಯಂ ಪಿತೄಣಾಂ ಗರುಣಾಮಪಿ ॥ ೩,೧೦.

ಯಾರು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೇಶವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಆಂಧಕಾರವು ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಧತೆಯಂತೆಯೇ ಇರಬೇಕು.

ಇದಾನೀಂ ಶೃಣು ಪಕ್ಷೀನ್ದ್ರ ವೈಕೃತಂ ಸರ್ಗಮುತ್ತಮಮ್ । ಸಮ್ಯಗ್ಜಾನಾತಿ ಯೋ ಲೋಕೇ ಸ ಯಾತಿ ಪರಮಂ ಪದಮ್ ॥ ೩,೧೦.

ಈಗ ಕೇಳು, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವೈಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೧೧ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಪುರುಷಾಖ್ಯೋ ಹರಿಃ ಸಾಕ್ಷಾದ್ಭಗವಾನ್ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ । ಶಿಶ್ಯೇತ್ವಣ್ಡೋದಕ ವಿಷ್ಣುರ್ನೃಣಾಂ ಸಾಹಸ್ರವತ್ಸರಮ್ । ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ಚೋದಕರೂಪೇಣ ಶಯ್ಯಾರೂಪೇಣ ಭೋಣ್ಡಜಾ ॥ ೩,೧೧.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಪುರುಷನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಹರಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಂಡದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಮಲಗಿದ್ದನು, ಓ ವಿನತೆಯ ಪುತ್ರ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರು ನೀರಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿ ಇದ್ದರು.

ವಿದ್ಯಾ ತರಙ್ಗರೂಪೇಣ ವಾಯುರೂಪೇಣ ಭೋಣ್ಡಜ ॥ ೩,೧೧.

ಅವರು ಜ್ಞಾನತರಂಗಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ, ಗಾಳಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದರು, ಓ ವಿನತೆಯ ಪುತ್ರ.

ತಮೋರೂಪೇಣ ಸೈವಾಸೀ ನ್ನಾನ್ಯದಾಸೀತ್ಕಥಞ್ಚನ । ಅಸೀದ್ಗರ್ಭೋದಕೇ ಚೈವ ನಾನ್ಯದಾಸೀತ್ಕಥಞ್ಚನ ॥ ೩,೧೧.

ಆಕೆಯೇ ಕತ್ತಲೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು; ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯೇ ಇದ್ದಳು, ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.

ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತುಷ್ಟಾವ ಚ ಹರಿಂ ಗರ್ಭೋದೇ ಪಕ್ಷಿಸತ್ತಮ । ಲಕ್ಷ್ಮೀಧರಾಭ್ಯಾಂ ರೂಪಾಭ್ಯಾಂ ಪ್ರಕೃತಿರ್ಹರಿಣಾ ತಥಾ ॥ ೩,೧೧.

ಅಯ್ಯಾ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಕೂಡ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿತು.

ಶೇತ ಶ್ರುತಿಸ್ವರೂಪೇಣ ಸ್ತೌತಿ ಗರ್ಭೋದಕೇ ಹರಿಮ್ । ನಾರಾಯಣ ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತು ಶೃಣು ವಿಜ್ಞಾಪನಂ ಮಮ ॥ ೩,೧೧.

ಆಕೆ ವೇದಧ್ವನಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಹಾಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು: 'ನಾರಾಯಣ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳು.'

ಅಜಾಂ ಜಹಿ ಮಹಾಭಾಗ ಯೋಗ್ಯಾನಾಂ ಮುಕ್ತಿಮಾವಹ । ಅಜಾ ತು ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಚಾಪರಾ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪರಾ ॥ ೩,೧೧.

'ಮಹಾಭಾಗ, ಅವಳಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡು. ಅವಳಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪರಾ, ಇನ್ನೊಂದು ಪರಾ.'

ಶತತೋವರಾ ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಣೀ ಬ್ರಹ್ಮಪತ್ನೀ ವರಾನನಾ । ಉಮಾ ಶಚ್ಯವರಾ ತಸ್ಯಾ ಅವರಾಃ ಸಂಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ ॥ ೩,೧೧.

ನೂರಾರು ದೇವಿಯರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಣಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠಳು; ಅವಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪತ್ನಿ, ಸುಂದರಮುಖಳಾದಳು. ಉಮಾ ಮತ್ತು ಶಚಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದವರು, ಉಳಿದವರು ಕಡಿಮೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಏತಾಸಾಂ ಹನನಂ ನೈವ ಪ್ರಾರ್ಥಯಾಮಃ ಸದಾ ಹರೇ । ಅಸ್ತಿ ಪ್ರತಿನೃಷು ಬ್ರಹ್ಮ ಪ್ರಕೃತೀ ದ್ವೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೇ ॥ ೩,೧೧.

'ಹರಿ, ನಾವು ಇವರ ನಾಶವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎರಡು ವಿಧದ ಪ್ರಕೃತಿಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ.'

ಏಕಾ ತು ನಿತ್ಯಸಂಸಾರಾ ತ್ವಜಶಬ್ದಾಭಿಧಾಯಿಕಾ । ದ್ವಿತೀಯಾ ತು ತಮೋಽಪೋಹ್ಯಾ ಅಜಶಬ್ದಾಭಿಧಾಯಿಕಾ ॥ ೩,೧೧.

ಒಂದಾದುದು ನಿತ್ಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದುದು, ಅದನ್ನು 'ಅವಳಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದಾದುದು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಅದನ್ನೂ 'ಅವಳಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅತ ಏವ ತ್ವಜೇ ಜ್ಯೇಷ್ಠೇ ಇತಿ ಲೋಕೇ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತೇ । ಸುಖದುಃ ಖಪ್ರದಾ ಚೈವ ಅಪರಾ ದುಃ ಖದೈವ ತು ॥ ೩,೧೧.

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯದು 'ಜ್ಯೇಷ್ಠೆ' ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಅವಳು ಸುಖವೂ ದುಃಖವೂ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ, ಅಪರಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ದುಃಖವೇ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ.

ಮೋಕ್ಷಾಧಿಕಾರಿಣಾಮೇವ ಜ್ಞಾನೈಶ್ವರ್ಯಾದಯೋ ಗಣಾಃ । ತೇಷಾಮಾಚ್ಛಾದಿಕಾ ಹೋಕಾ ತಮೋಙ್ಗಾ ಸಾ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾ ॥ ೩,೧೧.

ಮುಕ್ತಿಗೆ ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಜ್ಞಾನ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮೋಹಿನಿ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಜೀವಂ ಪ್ರತಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣುಂ ಪಾಹ್ಯಾಚ್ಛಾದಯತಿ ಪ್ರಭೋ । ಸಾ ಪರಾ ಪ್ರಕೃತಿರ್ಜ್ಞೇಯಾ ಪರಮಾಚ್ಛಾದಿಕಾ ಸ್ಮೃತಾ ॥ ೩,೧೧.

ಅವಳು ಜೀವನನ್ನೂ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ, ಪ್ರಭು. ಆಕೆಯನ್ನೇ ಪರಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಆಕೆಯೇ ಪರಮ ಮುಚ್ಚುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ನೆನಪಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಏವಂ ಸಾ ಪರಮಾ ದುಷ್ಟಾ ಹೋಕಾ ತಮೋಙ್ಗಾ ತು ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾ । ಜೀವವರ್ಗೇಷ್ವೇವ ಖಗ ಬ್ರಹ್ಮಾದೇರ್ನಾಸ್ತಿ ಸಾ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೩,೧೧.

ಹೀಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಪರಮ ದುಷ್ಟ ಮೋಹಿನಿ ಶಕ್ತಿ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ, ಆಕೆಯು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಪಿಶಾಚವತ್ಸಮುದ್ದಿಷ್ಟಾ ಜೀವಸ್ಯೇತ್ಯಧಿಕಾರಿಣಃ । ಪ್ರೇರಿಕಾ ತು ತಯೋರ್ದೇವ್ಯೋ ಸ್ತ್ವಹಮಾದ್ಯಾ ಸುಖಾತ್ಮಿಕಾ ॥ ೩,೧೧.

ಅವಳು ಅರ್ಹರಾದ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡು ದೇವಿಯರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೊದಲನೆಯದು, ಸುಖಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೇರಕಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ತತ್ರ ವಿಷ್ಣೋ ಮಹಾಭಾಗ ಸಗುಣಾಚ್ಛಾದಕೋ ಹಿತಃ । ಪರಮಾಚ್ಛಾದಿಕಾಂ ದುಷ್ಟಾಂ ವ್ಯಾಮುಚ್ಯೈವ ಮಹಾಪ್ರಭೋ ॥ ೩,೧೧.

ಆದುದರಿಂದ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಮಹಾಭಾಗ, ನೀನು ಗುಣಗಳ ಆವರಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಹಿತಕರನು. ಆ ದುಷ್ಟ ಪರಮ ಆವರಣವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಮಹಾಪ್ರಭುವೇ—

ಮೋಕ್ಷಂ ದೇಹಿ ಮಹಾದೇವ ತ್ವದ್ಭಕ್ತಾನಾಂ ಮಹಾಪ್ರಭೋ । ಪರಮಾಚ್ಛಾದಿಕಾ ಹ್ಯಸ್ಮಾನ್ನಿತ್ಯ ಸಂಸಾರಿಣೋ ಯತಃ ॥ ೩,೧೧.

'ಮಹಾದೇವ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡು, ಮಹಾಪ್ರಭುವೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪರಮ ಆವರಣದಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ನಿತ್ಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ.'