ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ತಥಾಪಿ ತದ್ವೈ ತವ ನಾಮ ಪೂರ್ವಂ ಭವೇತ್ತದಾ ಪುಣ್ಯಕರಂ ಭವೇದಿತಿ । ರುದ್ರಾದಿಕಾನಾಂ ಸ್ತವನೇ ನಾಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿಸ್ತದಾ ವಕ್ತವ್ಯಂ ಮಮ ನಾಸ್ತೀತಿ ಕಿಂ ವಾ ॥ ೩,೭.

ಆದರೂ, ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಅದು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, 'ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಗುಣಾಂಶತೋ ದಶಭೀ ರುದ್ರತೋ ವೈ ಸದಾ ನ್ಯೂನೋ ಮತ್ಸಮಃ ಕಾಮದೇವಃ । ಜ್ಞಾನೇ ಬಲೇ ಸಮತಾ ಸರ್ವದಾಸ್ತಿ ತಥಾಃ ಕಾಮಃ ಕಿಂ ಚ ದೂತಃ ಸದೈವ ॥ ೩,೭.

ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ರುದ್ರನಿಗಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ; ಕಾಮನು ನನಗೆ ಸಮಾನನು. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮತೆ ಇದೆ, ಕಾಮನು ಸದಾ ನನ್ನ ದೂತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ದೇವದೇವೋ ಹರಿಂ ಚ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ನಮ್ರಭೂರ್ಧಾಂ । ತದನನ್ತರಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಅಹಙ್ಕಾರಿಕ ಊಚಿವಾನ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ದೇವದೇವರಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ನಂತರ ಅವನ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಅಹಙ್ಕಾರಿಕ ಉವಾಚ । ನಮಸ್ತೇ ಗಣಪೂರ್ಣಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಜ್ಞಾನಮೂರ್ತಯೇ । ನಮೋಽಜ್ಞಾನವಿದೂರಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇನಂತಮೂರ್ತಯೇ ॥ ೩,೭.

ಅಹಂಕಾರಿಯು ಹೀಗೆಂದನು: ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಇನ್ದ್ರಾದಹಂ ದಶಗುಣೈಃ ಸರ್ವದಾ ನ್ಯೂನ ಉಕ್ತೋ ನ ಜನಿ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವದಾ ಹ್ಯಪ್ರಮೇಯ । ತಥಾಪಿ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ಜಗದ್ಗುರೋ ತ್ವಂ ದತ್ತ್ವಾ ದಿವ್ಯಂ ಹ್ಯಾಯತನಂ ಚ ವಿಷ್ಣೋ ॥ ೩,೭.

ಇಂದ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನು, ಜನನವಿಲ್ಲದವನು. ಆದರೂ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವೇ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ದಿವ್ಯವಾದ ನಿವಾಸವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಆಹಙ್ಕಾರಿಕ ಏವಂ ತು ಸ್ತುತ್ವಾ ತೂಷ್ಣೀಂ ಬಭೂವ ಹ । ತದನನ್ತರಜಾ ಸ್ತೋತುಂ ಶಚೀ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿ ಅಹಂಕಾರಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ನಂತರ ಅವನ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಚಿ ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಶಚ್ಯುವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯಾಮಿ ಅನಿಶಂ ತವ ಪಾದಪದ್ಮಂ ವಜ್ರಾಙ್ಕುಶಧ್ವಜಸರೋರುಹಲಾಞ್ಛನಾಢ್ಯಮ್ । ವಾಗೀಶ್ವರೈರಪಿ ಸದಾ ಮನಸಾಪಿ ಧರ್ತುಂ ನೋ ಶಕ್ಯಮೀಶ ತವ ಪಾದರಜಃ ಸ್ಮರಾಮಿ ॥ ೩,೭.

ಶಚಿಯು ಹೀಗೆಂದಳು: ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅದು ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ. ವಾಗೀಶ್ವರರೂ ಸಹ ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪಾದರಜವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಆಹಙ್ಕಾರಿಕಪ್ರಾಣಾಚ್ಚ ಗುಣೈಶ್ಚ ದಶಭಿಃ ಸದಾ । ನ್ಯೂನಭೂತಾಂ ಚ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ಕೃಪಾಲೋ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ॥ ೩,೭.

ಅಹಂಕಾರಿಯಿಗಿಂತ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದು, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ, ದಯಾಳುವೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಶಚೀ ದೇವೀ ತೂಷ್ಣೀಂ ಭಗವತೀ ಹ್ಯಭೂತ್ । ತದನನ್ತರಜಾ ಸ್ತೋತುಂ ರತಿಃ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿ ದೇವಿ ಶಚಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ರತಿ ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ರತಿರುವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯಾಮಿ ನೃಹರೇರ್ವದನಾರವಿನ್ದಂ ಭೃತ್ಯಾನುಕಂಪಿತಧಿಯಾ ಹಿ ಗೃಹೀತಮೂರ್ತಿಮ್ । ಯಚ್ಛ್ರೀನಿಕೇತಮಜರುದ್ರರಮಾದಿಕೈಶ್ಚ ಸಂಲಾಲಿತಂ ಕುಟಿಲಙ್ಕುನ್ತಲವೃನ್ದಜುಷ್ಟಮ್ ॥ ೩,೭.

ರತಿಯು ಹೀಗೆಂದಳು: ನಾನು ನೃಹರಿಯವರ ಮುಖಕಮಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅವನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಮುಖವು ಶ್ರೀನಿವಾಸವಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ, ತಿರುವು ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏತಾದೃಶಂ ತವ ಮುಖಂ ನುವಿತುಂ ನ ಶಕ್ತಿಃ ಶಚ್ಯಾ ಸಮಾಪಿ ಭಗವನ್ಪರಿಪಾಹಿ ನಿತ್ಯಮ್ । ಕೃತ್ವಾ ಸ್ತುತಿಂ ರತಿರಿಯಂ ಪರಮಾದರೇಣ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತಾ ಭಗವತಶ್ಚ ಸಮೀಪ ಏವ ॥ ೩,೭.

ಶಚಿಯು ನನಗೆ ಸಮಾನಳಾದರೂ, ಭಗವಂತನಾದ ನಿನ್ನಂತಹ ಮುಖವನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೀಗೆ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ರತಿ ಭಗವಂತನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು.

ರತ್ಯನನ್ತರಜೋ ದಕ್ಷಃ ಸ್ತೋತುಂ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ರತಿಯ ನಂತರ ದಕ್ಷನು ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ದಕ್ಷ ಉವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯೇ ಭಗವತಶ್ಚರಣೋದತೀರ್ಥಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹ್ಯಜೇನ ಪರಿಷಿಕ್ತಮಜಾದಿವನ್ದ್ಯಮ್ । ಯಚ್ಛೌಚನಿಃಸೃತಮಜಪ್ರವರಾವತಾರಂ ಗಙ್ಗಾಖ್ಯತೀರ್ಥಮಭವತ್ಸರಿತಾಂ ವರಿಷ್ಠಮ್ ॥ ೩,೭.

ದಕ್ಷನು ಹೀಗೆಂದನು: ಭಗವಂತನ ಪಾದದಿಂದ ಹರಿದ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅದನ್ನು ಅಜನು ಸಿಂಚಿಸಿ, ಮೊದಲಾದವರು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಪವಿತ್ರತೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ, ಅದು ಗಂಗೆಯಾಗಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ.

ರುದ್ರೋಪಿ ತೇನ ವಿಧೃತೇನ ಜಟಾಕಲಾಪಪೂತೇನ ಪಾದರಜಸಾ ಹ್ಯಶಿವಃ ಶಿವೋಭೂತ್ । ಏತಾದೃಶಂ ತೇ ಚರಣಂ ಕರುಣೇಶ ವಿಷ್ಣೋ ಸ್ತೋತುಂ ಶಕ್ತಿರ್ಮಮ ನಾಸ್ತಿ ಕೃಪಾವತಾರ । ರತ್ಯಾ ಸಮಃ ಶ್ರುತಿಗತೋ ನ ಗತೋಸ್ಮಿ ಮೋಕ್ಷಮೇತಾದೃಶಂ ಚ ಪರಿಪಾಹಿ ನಿದಾನಮೂರ್ತೇ ॥ ೩,೭.

ನಿನ್ನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದಲೇ, ಶಿವನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಜಟೆಯನ್ನ ಶುದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಶುಭನಾದನು. ದಯೆಯ ದೈವ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನ್ನಂತಹ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಆನಂದವನ್ನೂ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನಾನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲವಾದವನೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಸ ದಕ್ಷಸ್ತು ತೂಷ್ಣೀಮೇವ ಬಭೂವ ಹ । ತದನನ್ತರಜಃ ಸ್ತೋತುಂ ಬೃಹಸ್ಪತಿರುಪಾಕ್ರಮೀತ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿದ ನಂತರ ದಕ್ಷನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ನಂತರ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಬೃಹಸ್ಪತಿರುವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯಾಮಿ ಸತತಂ ತವ ಚಾನನಾಬ್ಜಂ ತ್ವಂ ದೇಹಿ ದುಷ್ಟವಿಷಯೇಷು ವಿರಕ್ತಿಮೀಶ ॥ ೩,೭.

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಭುವೇ, ಕೆಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೆಂದು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸು.

ಏತೇಷು ಶಕ್ತಿರ್ಯದಿ ವೈ ಸ ಜೀವೋ ಕರ್ತಾ ಚ ಭೋಕ್ತಾ ಚ ಸದಾ ಚ ದಾತಾ । ಯೋಷಾಂ ಚ ಪುತ್ರಸುಹೃದೌ ಚ ಪಶೂಂಶ್ಚ ಸರ್ವಮೇವಂ ವಿನಶ್ಯತಿ ಯತೋ ಹಿ ತದಾಶು ಛಿನ್ಧಿ ॥ ೩,೭.

ಜೀವನಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡುವವನೂ, ಅನುಭವಿಸುವವನೂ, ಕೊಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕಡಿದುಹಾಕು.

ಸಂಸಾರಚಕ್ರಭ್ರಮಣೇನೈವ ದೇವ ಸಂಸಾರದುಃಖಮನುಭೂಯೇಹಾಗತೋಸ್ಮಿ । ಶಕ್ತಿರ್ನ ಚಾಸ್ತಿ ನವನೇ ಮಮ ದೇವದೇವ ಸತ್ಯಾ ಸಮಂ ಚ ಸತತಂ ಪರಿಪಾಹಿ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೭.

ಪ್ರಭುವೇ, ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಅದರ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲು ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ ದೇವದೇವನೇ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಚ ಪರಮಂ ತೂಷ್ಣೀಮೇವ ಸ್ಥಿತೋ ಮುನಿಃ । ತದನನ್ತರಜಸ್ತೋತುಂ ಹ್ಯನಿರುದ್ಧೋಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮಹರ್ಷಿಯು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ನಂತರ ಅನಿರುದ್ಧನು ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಅನಿರುದ್ಧ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಹರೇಸ್ತವ ಕಥಾಂ ರಸಿಕಾಂ ವಿಹಾಯ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಭಗೇ ಚ ವದನೇ ಪರಿಮುಹ್ಯ ನಿತ್ಯಮ್ । ವಿಷ್ಠಾನ್ತ್ರಪೂರಿತಬಿಲೇ ರಸಿಕೋ ಹಿ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ಥಾಯೀ ಚ ಸೂಕರವದೇವ ವಿಮೂಢಬುದ್ಧಿಃ ॥ ೩,೭.

ಅನಿರುದ್ಧನು ಹೇಳಿದನು: ಹರಿ ನಿನ್ನ ರಸಮಯವಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಯಾವಾಗಲೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಮುಖ ಮತ್ತು ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿ, ಹಂದಿಯಂತೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುವವನಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಾನೆ.

ಮಜ್ಜಾಸ್ಥಿಪಿತ್ತಕಫರಕ್ತಮಲಾದಿಪೂರ್ಣೇ ಚರ್ಮಾನ್ತ್ರವೇಷ್ಟಿತಮುಖೇ ಪತಿತಂ ಹ ಪೀತಮ್ । ಆಸ್ವಾದನೇ ಮಮ ಚ ಪಾಪಗತೇರ್ಮುರಾರೇ ಮಾಯಾಬಲಂ ತವ ವಿಭೋ ಪರಮಂ ನಿಮಿತ್ತಮ್ ॥ ೩,೭.

ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಂತರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ, ಮಜ್ಜೆ, ಎಲುಬು, ಪಿತ್ತ, ಕಫ, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಕುಡಿಯುವವನಾಗಿ, ಮುರಾರಿಯೇ, ನನ್ನ ಪಾಪದ ಫಲಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಸಂಸಾರಚಕ್ರೇ ಭ್ರಮತಶ್ಚ ನಿತ್ಯಂ ಸುದುಃಖರೂಪೇ ಸುಖಲೇಶವರ್ಜಿತೇ । ಮಲಂ ವಮನ್ತಂ ನವಭಿಶ್ಚ ದ್ವಾರೈಃ ಶರೀರಮಾರುಹ್ಯ ಸುಮೂಢಬುದ್ಧಿಃ ॥ ೩,೭.

ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಖವಿಲ್ಲದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಜ್ಞಾನದಾಗಿ, ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.

ನಮಾಮಿ ನಿತ್ಯಂ ತವ ತತ್ಕಥಾಮೃತಂ ವಿಹಾಯ ದೇವ ಶ್ರುತಿಮೂಲನಾಶನಮ್ । ಕುಟುಂಬಪೋಷಂ ಚ ಸದಾ ಚ ಕುರ್ವನ್ದಾನಾದ್ಯಕುರ್ವನ್ನಿವಸನ್ ಗೃಹೇ ಚ ॥ ೩,೭.

ದೇವಾ, ನಿನ್ನ ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ವೇದಗಳ ಮೂಲವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುವ ಇತರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಯಾವಾಗಲೂ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿ, ದಾನ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಮನೆತನದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿರುವೆನು.

ದೂರೇ ಚ ಸಂಸಾರಮಲಂ ತ್ವಿದಂ ಕುರು ದೇಹಿ ಹ್ಯದೋ ದಿವ್ಯಕಥಾಮೃತಂ ಸದಾ । ಏತಾದೃಶೋಹಂ ತವ ಸದ್ಗುಣೌಘಂ ಸ್ತೋತುಂ ಸಮರ್ಥೋ ನಾಸ್ಮಿ ಶಚೀಸಮಶ್ಚ ॥ ೩,೭.

ಈ ಸಂಸಾರದ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ, ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ಕಥಾಮೃತವನ್ನು ನನಗೆ ಸದಾ ಕೊಡು. ನಾನಂತಹ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳ ಮಹಾಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಶಚಿಯಂತೆ ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾನಿರುದ್ಧಸ್ತು ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಖಗೇಶ್ವರ । ತದನನ್ತರಜಃ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಮನಃ ಸ್ವಾಯಂಭುವೋಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿದ ಅನಿರುದ್ಧನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು, ಪಕ್ಷಿರಾಜನೇ. ಅವನ ನಂತರ ಸ್ವಾಯಂಭುವನು ತನ್ನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಉವಾಚ । ಸ್ತೋತುಂ ಹ್ಯನುಪ್ರವಿಶತೋಪಿ ನ ಗರ್ಭದುಃಖಂ ತಸ್ಮಾದಹಂ ಪರಮಪೂಜ್ಯಪದಂ ಗತಸ್ತೇ ॥ ೩,೭.

ಸ್ವಾಯಂಭುವನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಗರ್ಭದಲ್ಲೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ಗರ್ಭದ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಾನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಮನೋರ್ಭಾರ್ಯಾ ಮಾನವೀ ಚ ಯಮಃ ಸಂಯಮಿನೀಪತಿಃ । ದಿಶಾಭಿಮಾನೀ ಚನ್ದ್ರಸ್ತು ಸೂರ್ಯಶ್ಚಕ್ಷುರ್ನಿಯಾಮಕಃ । ಪರಸ್ಪರಸಮಾ ಹ್ಯೇತೇ ಮುಕ್ತ್ವಾ ಸಂಸಾರಮೇವ ಚ ॥ ೩,೭.

ಮನುವಿನ ಪತ್ನಿ ಮಾನವಿಯು, ಯಮನು ನಿಯಮದ ಅಧಿಪತಿ, ಚಂದ್ರನು ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಸೂರ್ಯನು ದೃಷ್ಟಿಯ ನಿಯಂತ್ರಕ. ಇವರು ಪರಸ್ಪರ ಸಮಾನರು, ಸಂಸಾರವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ.

ಪ್ರವಾಹಾದ್ವಿಗುಣೋನಶ್ಚೇತ್ಯೇವಂ ಜಾನೀಹಿ ಚಾಣ್ಡಜ । ಸೂರ್ಯಾನನ್ತರಜಃ ಸ್ತೋತುಂ ವರುಣಃ ಸಂಪ್ರಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ತಿಳಿದುಕೋ, ಅಂಡಜನೇ, ಹರಿವಿನಿಂದ ಮುಂದಿನದು ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನ ನಂತರ ವರुणನು ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ವರುಣ ಉವಾಚ । ತ್ವದ್ವಿಚ್ಛಯಾ ರಚಿತೇ ದೇಹಗೇಹೇ ಪುತ್ತ್ರೇ ಕಲತ್ರೇಪಿ ಧನೇ ದ್ರವ್ಯಜಾತೌ । ಮಮಾಹಮಿತ್ಯಲ್ಪಧಿಯಾ ಚ ಮೂಢಾ ಸಂಸಾರದುಃಖೇ ವಿನಿಮಜ್ಜನ್ತಿ ಸರ್ವೇ ॥ ೩,೭.

ವರुणನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ದೇಹ, ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಂಡತಿ, ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ಉಂಟಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರು 'ನನ್ನದು', 'ನಾನು' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸಂಸಾರದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ.