ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಶೇಷಾದಹಂ ದಶಗುಣೈರ್ವಿಹೀನಾ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ನಿತ್ಯಂ ಜಗತಾಮಧೀಶ ॥ ೩,೬.

ನಾನು ಶೇಷನಿಗಿಂತ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ. ಜಗದೀಶ್ವರಾ, ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ವಾರುಣೀ ತು ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಖಗೇಶ್ವರ । ತದನನ್ತರಜಾ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಸೌಪರ್ಣೀ ಹ್ಯುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ವಾರುಣೀ ಸ್ತುತಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು, ಖಗಪತೇ. ಆ ಬಳಿಕ ಶೇಷನ ನಂತರ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ, ಸೌಪರ್ಣೀ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಸೌಪರ್ಣ್ಯುವಾಚ । ಸ್ತೋತುಂ ಗುಣಾಂಸ್ತವ ಹರೇ ಜಗದೀಶವಾಚಾ ಶ್ರೋತುಂ ಹರೇ ತವ ಕಥಾಂ ಶ್ರವಣೇ ನ ಶಕ್ತಿಃ । ಯಸ್ತತ್ತ್ವನುಂ ಸ್ಮರತಿ ದೇವ ತವ ಸ್ವರೂಪಂ ಕೋ ವೈ ನು ವೇದ ಭುವಿ ತಂ ಭಗವತ್ಪದಾರ್ಥಮ್ ॥ ೩,೬.

ಸೌಪರ್ಣೀ ಹೇಳಿದಳು: ಹರೇ, ಜಗದೀಶ್ವರಾ, ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ವಾಕಿನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು? ಭಗವಂತನ ಪಾದಾರ್ಥವನ್ನು ಯಾರು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ?

ಅತೋ ಗುಣಸ್ತವನೇ ನಾಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿರ್ವೀನ್ದ್ರಾದಹಂ ದಶಗುಣೈರವರಾ ಚ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೬.

ಆದುದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಇಂದ್ರಾಣಿಗಿಂತ ಸದಾ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ತು ಸೌಪರ್ಣೀ ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಖಗೇಶ್ವರ । ರುದ್ರಾನನ್ತರಜಾ ಸ್ತೋತುಂ ಗಿರಿಜಾ ತೂಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ಸೌಪರ್ಣೀ ಸ್ತುತಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು, ಖಗಪತೇ. ಆ ಬಳಿಕ ರುದ್ರನ ನಂತರ ಜನಿಸಿದ ಗಿರಿಜಾ ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಪಾರ್ವತ್ಯುವಾಚ ಗೋವಿನ್ದ ನಾರಾಯಣ ವಾಸುದೇವ ತ್ವಯಾ ಹಿ ಮೇ ಕಿಞ್ಚಿದಪಿ ಪ್ರಯೋಜನಮ್ । ನಾಸ್ತ್ಯೇವ ಸ್ವಾಮಿನ್ನ ಚ ನಾಮ ವಾಚಾ ಸೌಭಾಗ್ಯರೂಪಃ ಸರ್ವದಾ ಏಕ ಏವ ॥ ೩,೬.

ಪಾರ್ವತಿಯು ಹೀಗೆಂದಳು: ಗೋವಿಂದ, ನಾರಾಯಣ, ವಾಸುದೇವ, ನನಗೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ. ಭಾಗ್ಯವೆಂಬುದು ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಸದಾ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹೆಸರಿದೆ.

ನಾರಾಯಣೇತಿ ತವ ನಾಮ ಚ ಏಕಮೇವ ವೈರಾಗ್ಯಭಕ್ತಿವಿಭವೇ ಪರಮಂ ಸಮರ್ಥಾಮ್ । ಅಸಂಖ್ಯಬ್ರಹ್ಮಾದಿಕಹತ್ಯನಾಶಾನೇ ಗುರ್ವಙ್ಗನಾಕೋಟಿವಿನಾಶನೇ ಚ ॥ ೩,೬.

ನಿನ್ನ ನಾರಾಯಣ ಎಂಬ ಹೆಸರು ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಲು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿದೆ; ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಗುರುಪತ್ನಿಯರ ದುಃಖವನ್ನೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಾಮಾಧಿಕಾರಿಣೀ ಚಾಹಂ ಗುಣಾನಾಂ ಚ ಮಹಾಪ್ರಭೋ । ಸ್ತವನೇ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ಶಕ್ತೀ ರುದ್ರಾದ್ದಶಗುಣೈರಹಮ್ ॥ ೩,೬.

ಮಹಾಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಯೋಗ್ಯಳಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ರುದ್ರನಿಗಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ನನಗೆ ಸಾಕಾಗದು.

ಅವರಾ ಚ ಸದಾಸ್ಮ್ಯೇವ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ । ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಸಾ ಗಿರಿಜಾಸ್ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೩,೬.

ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಇದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಚಿಂತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿದ ಮೇಲೆ ಗಿರಿಜಾ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು, ಖಗಾಧಿಪತಿ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೭ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಪಾರ್ವತ್ಯಾನನ್ತರೋತ್ಪನ್ನ ಇನ್ದ್ರೋ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ । ಇನ್ದ್ರ ಉವಾಚ । ತವ ಸ್ವರೂಪಂ ಹೃದಿ ಸಂವಿಜಾನನ್ ಸಮುತ್ಸುಕಃ ಸ್ಯಾತ್ಸ್ತವನೇ ಯಸ್ತು ಮೂಢಃ । ಅಜಾನತಃ ಸ್ತವನಂ ದೇವದೇವ ತದೇವಾಹುರ್ಹೇಲನಂ ಚಕ್ರಪಾಣೇ ॥ ೩,೭.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆಂದನು: ಪಾರ್ವತಿಯ ನಂತರ ಇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಇನ್ನೂ ಹೊಗಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹೊಗಳುತ್ತಾನೋ, ದೇವದೇವ, ಚಕ್ರಪಾಣಿಯೇ, ಆ ಹೊಗಳಿಕೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ತಥಾಪಿ ತದ್ವೈ ತವ ನಾಮ ಪೂರ್ವಂ ಭವೇತ್ತದಾ ಪುಣ್ಯಕರಂ ಭವೇದಿತಿ । ರುದ್ರಾದಿಕಾನಾಂ ಸ್ತವನೇ ನಾಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿಸ್ತದಾ ವಕ್ತವ್ಯಂ ಮಮ ನಾಸ್ತೀತಿ ಕಿಂ ವಾ ॥ ೩,೭.

ಆದರೂ, ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಅದು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, 'ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಗುಣಾಂಶತೋ ದಶಭೀ ರುದ್ರತೋ ವೈ ಸದಾ ನ್ಯೂನೋ ಮತ್ಸಮಃ ಕಾಮದೇವಃ । ಜ್ಞಾನೇ ಬಲೇ ಸಮತಾ ಸರ್ವದಾಸ್ತಿ ತಥಾಃ ಕಾಮಃ ಕಿಂ ಚ ದೂತಃ ಸದೈವ ॥ ೩,೭.

ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ರುದ್ರನಿಗಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ; ಕಾಮನು ನನಗೆ ಸಮಾನನು. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮತೆ ಇದೆ, ಕಾಮನು ಸದಾ ನನ್ನ ದೂತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ದೇವದೇವೋ ಹರಿಂ ಚ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ನಮ್ರಭೂರ್ಧಾಂ । ತದನನ್ತರಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಅಹಙ್ಕಾರಿಕ ಊಚಿವಾನ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ದೇವದೇವರಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ನಂತರ ಅವನ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಅಹಙ್ಕಾರಿಕ ಉವಾಚ । ನಮಸ್ತೇ ಗಣಪೂರ್ಣಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಜ್ಞಾನಮೂರ್ತಯೇ । ನಮೋಽಜ್ಞಾನವಿದೂರಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇನಂತಮೂರ್ತಯೇ ॥ ೩,೭.

ಅಹಂಕಾರಿಯು ಹೀಗೆಂದನು: ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಇನ್ದ್ರಾದಹಂ ದಶಗುಣೈಃ ಸರ್ವದಾ ನ್ಯೂನ ಉಕ್ತೋ ನ ಜನಿ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವದಾ ಹ್ಯಪ್ರಮೇಯ । ತಥಾಪಿ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ಜಗದ್ಗುರೋ ತ್ವಂ ದತ್ತ್ವಾ ದಿವ್ಯಂ ಹ್ಯಾಯತನಂ ಚ ವಿಷ್ಣೋ ॥ ೩,೭.

ಇಂದ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನು, ಜನನವಿಲ್ಲದವನು. ಆದರೂ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವೇ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ದಿವ್ಯವಾದ ನಿವಾಸವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಆಹಙ್ಕಾರಿಕ ಏವಂ ತು ಸ್ತುತ್ವಾ ತೂಷ್ಣೀಂ ಬಭೂವ ಹ । ತದನನ್ತರಜಾ ಸ್ತೋತುಂ ಶಚೀ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿ ಅಹಂಕಾರಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ನಂತರ ಅವನ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಚಿ ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಶಚ್ಯುವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯಾಮಿ ಅನಿಶಂ ತವ ಪಾದಪದ್ಮಂ ವಜ್ರಾಙ್ಕುಶಧ್ವಜಸರೋರುಹಲಾಞ್ಛನಾಢ್ಯಮ್ । ವಾಗೀಶ್ವರೈರಪಿ ಸದಾ ಮನಸಾಪಿ ಧರ್ತುಂ ನೋ ಶಕ್ಯಮೀಶ ತವ ಪಾದರಜಃ ಸ್ಮರಾಮಿ ॥ ೩,೭.

ಶಚಿಯು ಹೀಗೆಂದಳು: ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅದು ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ. ವಾಗೀಶ್ವರರೂ ಸಹ ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪಾದರಜವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಆಹಙ್ಕಾರಿಕಪ್ರಾಣಾಚ್ಚ ಗುಣೈಶ್ಚ ದಶಭಿಃ ಸದಾ । ನ್ಯೂನಭೂತಾಂ ಚ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ಕೃಪಾಲೋ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ॥ ೩,೭.

ಅಹಂಕಾರಿಯಿಗಿಂತ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದು, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ, ದಯಾಳುವೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಶಚೀ ದೇವೀ ತೂಷ್ಣೀಂ ಭಗವತೀ ಹ್ಯಭೂತ್ । ತದನನ್ತರಜಾ ಸ್ತೋತುಂ ರತಿಃ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿ ದೇವಿ ಶಚಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ರತಿ ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ರತಿರುವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯಾಮಿ ನೃಹರೇರ್ವದನಾರವಿನ್ದಂ ಭೃತ್ಯಾನುಕಂಪಿತಧಿಯಾ ಹಿ ಗೃಹೀತಮೂರ್ತಿಮ್ । ಯಚ್ಛ್ರೀನಿಕೇತಮಜರುದ್ರರಮಾದಿಕೈಶ್ಚ ಸಂಲಾಲಿತಂ ಕುಟಿಲಙ್ಕುನ್ತಲವೃನ್ದಜುಷ್ಟಮ್ ॥ ೩,೭.

ರತಿಯು ಹೀಗೆಂದಳು: ನಾನು ನೃಹರಿಯವರ ಮುಖಕಮಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅವನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಮುಖವು ಶ್ರೀನಿವಾಸವಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ, ತಿರುವು ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏತಾದೃಶಂ ತವ ಮುಖಂ ನುವಿತುಂ ನ ಶಕ್ತಿಃ ಶಚ್ಯಾ ಸಮಾಪಿ ಭಗವನ್ಪರಿಪಾಹಿ ನಿತ್ಯಮ್ । ಕೃತ್ವಾ ಸ್ತುತಿಂ ರತಿರಿಯಂ ಪರಮಾದರೇಣ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತಾ ಭಗವತಶ್ಚ ಸಮೀಪ ಏವ ॥ ೩,೭.

ಶಚಿಯು ನನಗೆ ಸಮಾನಳಾದರೂ, ಭಗವಂತನಾದ ನಿನ್ನಂತಹ ಮುಖವನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೀಗೆ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ರತಿ ಭಗವಂತನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು.

ರತ್ಯನನ್ತರಜೋ ದಕ್ಷಃ ಸ್ತೋತುಂ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ರತಿಯ ನಂತರ ದಕ್ಷನು ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ದಕ್ಷ ಉವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯೇ ಭಗವತಶ್ಚರಣೋದತೀರ್ಥಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹ್ಯಜೇನ ಪರಿಷಿಕ್ತಮಜಾದಿವನ್ದ್ಯಮ್ । ಯಚ್ಛೌಚನಿಃಸೃತಮಜಪ್ರವರಾವತಾರಂ ಗಙ್ಗಾಖ್ಯತೀರ್ಥಮಭವತ್ಸರಿತಾಂ ವರಿಷ್ಠಮ್ ॥ ೩,೭.

ದಕ್ಷನು ಹೀಗೆಂದನು: ಭಗವಂತನ ಪಾದದಿಂದ ಹರಿದ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅದನ್ನು ಅಜನು ಸಿಂಚಿಸಿ, ಮೊದಲಾದವರು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಪವಿತ್ರತೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ, ಅದು ಗಂಗೆಯಾಗಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ.

ರುದ್ರೋಪಿ ತೇನ ವಿಧೃತೇನ ಜಟಾಕಲಾಪಪೂತೇನ ಪಾದರಜಸಾ ಹ್ಯಶಿವಃ ಶಿವೋಭೂತ್ । ಏತಾದೃಶಂ ತೇ ಚರಣಂ ಕರುಣೇಶ ವಿಷ್ಣೋ ಸ್ತೋತುಂ ಶಕ್ತಿರ್ಮಮ ನಾಸ್ತಿ ಕೃಪಾವತಾರ । ರತ್ಯಾ ಸಮಃ ಶ್ರುತಿಗತೋ ನ ಗತೋಸ್ಮಿ ಮೋಕ್ಷಮೇತಾದೃಶಂ ಚ ಪರಿಪಾಹಿ ನಿದಾನಮೂರ್ತೇ ॥ ೩,೭.

ನಿನ್ನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದಲೇ, ಶಿವನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಜಟೆಯನ್ನ ಶುದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಶುಭನಾದನು. ದಯೆಯ ದೈವ, ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನ್ನಂತಹ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೊಗಳಲು ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಆನಂದವನ್ನೂ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನಾನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲವಾದವನೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಸ ದಕ್ಷಸ್ತು ತೂಷ್ಣೀಮೇವ ಬಭೂವ ಹ । ತದನನ್ತರಜಃ ಸ್ತೋತುಂ ಬೃಹಸ್ಪತಿರುಪಾಕ್ರಮೀತ್ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿದ ನಂತರ ದಕ್ಷನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ನಂತರ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಬೃಹಸ್ಪತಿರುವಾಚ । ಸಂಚಿನ್ತಯಾಮಿ ಸತತಂ ತವ ಚಾನನಾಬ್ಜಂ ತ್ವಂ ದೇಹಿ ದುಷ್ಟವಿಷಯೇಷು ವಿರಕ್ತಿಮೀಶ ॥ ೩,೭.

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಭುವೇ, ಕೆಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೆಂದು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸು.

ಏತೇಷು ಶಕ್ತಿರ್ಯದಿ ವೈ ಸ ಜೀವೋ ಕರ್ತಾ ಚ ಭೋಕ್ತಾ ಚ ಸದಾ ಚ ದಾತಾ । ಯೋಷಾಂ ಚ ಪುತ್ರಸುಹೃದೌ ಚ ಪಶೂಂಶ್ಚ ಸರ್ವಮೇವಂ ವಿನಶ್ಯತಿ ಯತೋ ಹಿ ತದಾಶು ಛಿನ್ಧಿ ॥ ೩,೭.

ಜೀವನಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡುವವನೂ, ಅನುಭವಿಸುವವನೂ, ಕೊಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕಡಿದುಹಾಕು.

ಸಂಸಾರಚಕ್ರಭ್ರಮಣೇನೈವ ದೇವ ಸಂಸಾರದುಃಖಮನುಭೂಯೇಹಾಗತೋಸ್ಮಿ । ಶಕ್ತಿರ್ನ ಚಾಸ್ತಿ ನವನೇ ಮಮ ದೇವದೇವ ಸತ್ಯಾ ಸಮಂ ಚ ಸತತಂ ಪರಿಪಾಹಿ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೭.

ಪ್ರಭುವೇ, ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಅದರ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲು ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ ದೇವದೇವನೇ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಚ ಪರಮಂ ತೂಷ್ಣೀಮೇವ ಸ್ಥಿತೋ ಮುನಿಃ । ತದನನ್ತರಜಸ್ತೋತುಂ ಹ್ಯನಿರುದ್ಧೋಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮಹರ್ಷಿಯು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ನಂತರ ಅನಿರುದ್ಧನು ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.