ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಚತುರ್ವಿಧಾನ್ಪುರುಷಾರ್ಥಾನ್ರಮೇಶ ಸಂಪ್ರಾರ್ಥಯೇ ತಚ್ಚ ಸದಾಪಿ ದೇವ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರೇಃ ಸೈವ ಮಾಯೈವ ತಾವತ್ಸುಕಾರಣಂ ಕಿಞ್ಚಿದನ್ಯನ್ನ ಚಾಸ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ರಮೇಶ, ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನಿಂದ ಮಾನವನ ನಾಲ್ಕು ಧ್ಯೇಯಗಳನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ; ದೇವಾ, ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯೇ ಕಾರಣ, ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ.

ಅತೋ ನಾಹಂ ಪ್ರದಯೋಪಿ ಭೂಮನ್ ಭವತ್ಪದಾಂಭೋಜನಿಷವಣೋತ್ಸುಕಃ । ಲೋಕಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾದ್ವಿಮುಖಸ್ಯ ಕರ್ಮಣಾ ಅಪುಣ್ಯಶೀಲಸ್ಯ ಸುದುಃ ಖಿತಸ್ಯ ॥ ೩,೬.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಗವಂತ, ನೀನು ಕೊಟ್ಟರೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲದ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಸೆಪಡುವವನಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರವಾದ, ಪಾಪಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ, ಬಹಳ ದುಃಖಪಡುವ ಜನರು ಇದ್ದಾರೆ.

ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥಂ ಚ ತವಾವತಾರೋ ನಾನ್ಯಶ್ಚ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪುರುಷಾರ್ಥಸ್ತವೇಶ । ಗೋಭೂಸುರಾಣಾಂ ಚ ಮಹೀರುಹಾಣಾಂ ತಥಾ ಸುರಾಣಾಂ ಪ್ರವರಾವತಾರೈಃ ॥ ೩,೬.

ನಿನ್ನ ಅವತಾರವು ಸದಾ ಕರುಣೆಗೆಂದೇ ಆಗುತ್ತದೆ, ಸ್ವಾಮಿ, ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಸುಗಳು, ಭೂಮಿ, ದೈತ್ಯರು, ಮರಗಳು, ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀಯ.

ಕ್ಷೇಮೋಪಕಾರಾಣಿ ಚ ವಾಸುದೇವ ಕ್ರೀಡನ್ವಿಧತ್ತೇ ನ ಚ ಕಿಞ್ಚಿದನ್ಯತ್ । ಮನೋ ನ ತೃಪ್ಯತ್ಯಪಿ ಶಂಸತಾಂ ನಃ ಸುಕರ್ಮಮೌಲೇಶ್ಚರಿತಾಮೃತಾನಿ ॥ ೩,೬.

ವಾಸುದೇವ, ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರೀಡೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳ ರಾಜನೆ, ನಿನ್ನ ಚರಿತ್ರೆಯ ಅಮೃತವನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು.

ಅಚ್ಛಿನ್ನಭಕ್ತಸ್ಯ ಹಿ ಮೇ ಮುಕುನ್ದ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಂ ದೇಹಿ ಪಾದಾರವಿನ್ದೇ । ಸದಾ ತದೇವಾಸ್ತು ನ ಕಿಞ್ಚಿದನ್ಯದ್ಯತ್ರ ತ್ವಮಾಸೀಃ ಪುರುಷೇ ದೇವದೇವ ॥ ೩,೬.

ಮುಖುಂದ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳ ಮೇಲೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಯದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡು. ದೇವದೇವನೆ, ನೀನು ಪುರುಷನಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದೆ, ಅಲ್ಲೇ ಸದಾ ಆ ಭಕ್ತಿಯೇ ಇರಲಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಇರಬಾರದು.

ಅಹಂ ಚ ತತ್ರಾಸ್ಮಿ ತವ ಪ್ರಸಾದಾದ್ಯತ್ರಾಸ್ಮ್ಯಹಂ ತತ್ರ ಭವಾನ್ಮಹಾಪ್ರಭೋ । ವ್ಯಂಸಿರ್ಮಮೇಯಂ ಚ ಶರೀರಮಧ್ಯೇ ಚತುರ್ಮುಖಶ್ಚೈವ ನ ಚೈತತದನ್ಯೈಃ ॥ ೩,೬.

ಮಹಾಪ್ರಭು, ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವುದೂ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ; ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದರೂ ನೀನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆ. ಇದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ; ನನ್ನ ದೇಹದೊಳಗೆ ನಾಲ್ಕುಮುಖನೂ ಇದ್ದಾನೆ; ಇದು ಬೇರೆ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಮದೀಯನಿದ್ರಾ ತವ ವನ್ದನಂ ಪ್ರಭೋ ಮದೀಯಯಾಮಾಚರಣಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಮ್ । ಮದೀಯವ್ಯಾಖ್ಯಾಹರಣಂ ಸ್ತುತಿಃ ಸ್ಯಾದೇವಂ ವಿದಿತ್ವಾ ಚ ಸಮರ್ಪಯಾಮಿ ॥ ೩,೬.

ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ನಿದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆ, ನನ್ನ ಊಟ ನಿನ್ನ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ಮತ್ತು ವಿವರಣೆ ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮದ್ವೃದ್ಧಿಯೋಗ್ಯಂ ಚ ಪದಾರ್ಥಜಾತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರೇಃ ಪ್ರತಿಮಾ ಏವ ತಚ್ಚ । ಇತ್ಥಂ ಮತ್ವಾಹಂ ಸರ್ವದಾ ದೇವದೇವ ತತ್ರಸ್ಥಿತಾನ್ಹರಿರೂಪಾನ್ ಭಜಿಷ್ಯೇ ॥ ೩,೬.

ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನಾದರೂ ಹರಿಯ ರೂಪವೆಂದು ನೋಡಿ, ದೇವದೇವನೆ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಹರಿಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ನಾನು ಸದಾ ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯಚ್ಚನ್ದನಂ ಯತ್ತು ಪುಷ್ಪಂ ಚ ಧೂಪಂ ವಸ್ತ್ರಂ ಚ ಯದ್ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಾದಿಕಂ ಚ । ಏತತ್ಸರ್ವಂ ವಿಷ್ಣುಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥಮೇವೇತ್ಯೇತದ್ವ್ರತಂ ಸರ್ವದಾ ವೈ ಕರಿಷ್ಯೇ ॥ ೩,೬.

ಯಾವುದೇ ಚಂದನ, ಹೂವು, ಧೂಪ, ಬಟ್ಟೆ, ಭಕ್ಷ್ಯ ಭೋಜ್ಯಾದಿಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುವೆನು; ಇದೇ ನನ್ನ ವ್ರತ, ಸದಾ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಅವೈಷ್ಣವಾನ್ದೂಷಯಿಷ್ಯೇ ಸದಾಹಂ ಸದ್ವೈಷ್ಣವಾನ್ಪಾ(ಲ್ಲಾಂ)ಲಯಿಷ್ಯೇ ಮುರಾರೇ । ವಿಷ್ಣುದ್ರುಹಾಂ ಛೇದಯಿಷ್ಯೇ ಚ ಜಿಹ್ವಾಂ ತಚ್ಛೃಣ್ವತಾಂ ಪೂರಯಿಷ್ಯೇ ತ್ರಪೂಲ್ಕಾಃ ॥ ೩,೬.

ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲದವರನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮುರಾರಿಯೇ. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವವರ ನಾಲಿಗೆಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವವರ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಕರಗಿದ ಸೀಸದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತೇನೆ.

ಏತಾದೃಶೀ ಶಕ್ತಿರ್ಮಮಾಸ್ತಿ ದೇವ ತವ ಪ್ರಸಾದಾದ್ಬಲಿನೋಪಿ ವಿಷ್ಣೋ । ಅಥಾಪಿ ನಾಹಂ ಸ್ತವನೇ ಸಮರ್ಥಃ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಹ್ಯಹಂ ಕೋಟಿಗುಣೈರ್ವಿಹೀನಃ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ಇದೆ, ದೇವರೇ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಬಲಶಾಲಿ ವಿಷ್ಣುವೇ. ಆದರೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ನಾನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಏತತ್ಸ್ತೋತ್ರಂ ಹ್ಯರ್ಥಯೇಚ್ಚೈವ ಯಾ ನಃ ತತ್ರ ಪ್ರೀತಿರ್ಹ್ಯಕ್ಷಯಾ ಮೇ ಸದಾ ಸ್ಯಾತ್ । ಸ್ತೋತ್ರಂ ಹ್ಯೇತತ್ಪಾಠಯನ್ತೀಹ ಲೋಕೇ ತೇ ವೈಷ್ಣವಾಸ್ತೇ ಚ ಹರಿಪ್ರಿಯಾಶ್ಚ ॥ ೩,೬.

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಚಲವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ವೈಷ್ಣವರು ಹರಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕುರ್ವನ್ತಿ ಯೇ ಪಠನಂ ನಿತ್ಯಮೇವ ಸಮರ್ಪಯಿಷ್ಯತಿ ಸದಾ ಹರೌ ಚ । ತೇಷಾಂ ಹರಿಃ ಪ್ರೀಯತೇ ಕೇಶವೋಲಂ ಹರೌ ಪ್ರಸನ್ನೇ ಕಿಮಲಭ್ಯಮಸ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಓದಿ ಸದಾ ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಹರಿಯು, ಕೇಶವನು, ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹರಿಯು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ ಏನು ದೊರೆಯದು?

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ವಲದೇವೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರಗ್ರತೋ ಹರೇಃ । ಸರಸ್ವತ್ಯುವಾಚ । ಕೋ ವಾ ರಸಜ್ಞೋ ಭಗವನ್ಮುರಾರೇ ಹರೇ ಗುಣಸ್ತವನಾತ್ಕೀರ್ತನಾದ್ವಾ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬಲದೇವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹರಿಯ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಆಗ ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು: ಮುರಾರಿಯೇ, ಭಗವಂತನೇ, ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳ ಸವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿ ಅಥವಾ ಪಾಟದಿಂದ ಯಾರು ಅರಿಯಬಲ್ಲರು?

ಅಲಂಬುದ್ಧಿಂ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದ್ದೇವದೇವ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಭಿಃ ಸರ್ವದಾ ಸ್ತೂಯಮಾನ । ಯಃ ಕರ್ಣನಾಡೀಂ ಪುರುಷಸ್ಯ ಯಾತೋ ಭವಪ್ರದಾಂ ದೇಹರತಿಂ ಛಿನತ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ತುತಿಸುವ ದೇವದೇವನೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿ ಯಾರ ಕಿವಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೋ, ಅವನಿಗೆ ಪರಮ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅದು ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ನ ಕೇವಲಂ ದೇಹರತಿಂ ಛಿನತ್ತ್ಯಸದ್ಗೃಹಕ್ಷೇತ್ರಭಾರ್ಯಾಸುತೇಷು ನಿತ್ಯಮ್ । ಪಶ್ವಾದಿರೂಪೇಷು ಧನಾದಿಕೇಷು ಅನರ್ಘ್ಯರತ್ನೇಷು ಪ್ರಿಯಂ ಛಿನತ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಅದು ಕೇವಲ ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಯಾವಾಗಲೂ ತಪ್ಪು ಮನೆ, ಭೂಮಿ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಜಾನುವಾರು, ಧನ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ.

ಅನಂತವೇದಪ್ರತಿಪಾದಿತೋಪಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ನ ವೈ ವೇದ ತವ ಸ್ವರೂಪಮ್ । ಚತುರ್ಮುಖೋ ನೈವ ವೇದ ನ ವಾಯುರಸೌ ನ ವೇತ್ತೀತಿ ಕಿಮತ್ರ ಚಿತ್ರಮ್ ॥ ೩,೬.

ಅನೇಕ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾದರೂ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಮುಖದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ, ವಾಯುವಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಯದು ಎಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು?

ಏತಾದೃಶಸ್ಯ ಸ್ತವನೇ ಕ್ವಾಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿರ್ಮಮ ಪ್ರಭೋ ಬ್ರಹ್ಮವಾಯ್ವೋಃ ಸಕಾಶಾತ್ । ಶತೈರ್ಗುಣೈಃ ಸರ್ವದಾ ನ್ಯೂನತಾಸ್ತಿ ಅತೋ ಹರೇ ದಯಯಾ ಮಾಂ ಚ ಪಾಹಿ ॥ ೩,೬.

ಪ್ರಭುವೇ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಾಯುವಿಗೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಾಗ, ನಿನ್ನಂತಹವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ಹರಿಯೇ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಹರಿಂ ಸಾ ತು ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಖಗೇಶ್ವರ । ಭಾರತೀ ತು ತದಾ ಸ್ತೋತುಂ ಹರಿಂ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೬.

ಹರಿಯನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು, ಪಕ್ಷಿರಾಜನೇ. ಆಗ ಭಾರತಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಭಾರತ್ಯುವಾಚ । ಬ್ರಹ್ಮೇಶ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ಹರೇ ಮುರಾರೇ ಗುಣಾಂಸ್ತವ ಶ್ರದ್ದಧಾನಸ್ಯ ನಿತ್ಯಮ್ । ತಥಾ ಸ್ತುವನ್ತೋಸ್ಯ ವಿವರ್ಧಮಾನಾಂ ಮತಿಂ ಚ ನಿತ್ಯಂ ವಿಷಯೇಷ್ವಸತ್ಸು ॥ ೩,೬.

ಭಾರತಿ ಹೇಳಿದಳು: ಬ್ರಹ್ಮನಾಧಿಪತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಧಿಪತಿ, ಹರಿಯೇ, ಮುರಾರಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಅವು ಸದಾ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಸಾರ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ.

ಕುರ್ವನ್ತಿ ವೈರಾಗ್ಯಮಮುತ್ರ ಲೋಕೇ ತತಃ ಪರಂ ಭಕ್ತಿದೃಢಾಂ ತಥೈವ । ತತಃ ಪರಂ ಚೈವ ಹರೇಃ ಪ್ರಸನ್ನತಾಂ ಕುರ್ವನ್ತಿ ನಿತ್ಯಂ ತವ ದೇವದೇವ ॥ ೩,೬.

ಅವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ, ನಂತರ ದೃಢವಾದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ದೇವದೇವನೇ, ಅವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ.

ತೇನಾಪರೋಕ್ಷಂ ಚ ಭವೇಚ್ಚ ತಸ್ಯ ಅತೋ ಗುಣಾನಾಂ ಸ್ತವನೇ ಚ ಮೇ ರತಿಃ । ಸಾ ತು ಪ್ರಜಾತಾ ಪುರುಷಸ್ಯ ನಿತ್ಯಂ ಸಂಸಾರದುಃಖಂ ತು ತದಾಚ್ಛಿನತ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಇದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೇರ ಅನುಭವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿ ಒಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೆ, ಅವನ ಸಂಸಾರದ ದುಃಖವನ್ನು ಅದು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ವಿಚ್ಛಿನ್ನದುಃಖಸ್ಯ ತದಾಧಿಕಾರಿಣ ಆನನ್ದರೂಪಾಖ್ಯಫಲಂ ದದಾತಿ । ಹರೇರ್ಗುಣಾನಸ್ತುವತಾಂ ಚ ಪಾಪಂ ತೇಷಾಂ ಹಿ ಪುಣ್ಯಂ ಚ ತಥಾ ಕ್ಷಿಣೋತಿ ॥ ೩,೬.

ಹೀಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಆನಂದರೂಪವಾದ ಫಲವನ್ನು ಅದು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹರಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವರ ಪಾಪವನ್ನು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಅದು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಏವಂ ವಿದಿತ್ವಾ ಪರಮೋ ಗುರುರ್ಮಮ ವಾಯುರ್ದಯಾಲುರ್ಮಮ ವಲ್ಲಭಶ್ಚ । ಹರೇರ್ಗುಣಾನ್ಸರ್ವಗುಣಪ್ರಸಾರಾನ್ಮಮೈವ ಯೋಗ್ಯಾನ್ಸುಖಮುಖ್ಯಭೂತಾನ್ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಪರಮಗುರು ವಾಯುವು, ದಯಾಳು ಮತ್ತು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹರಿಯ ಗುಣಗಳೇ ನನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ, ಅವು ಸುಖದ ಮೂಲವಾಗಿವೆ.

ಉದ್ಧೃತ್ಯ ಪುಣ್ಯೇಭ್ಯ ಇವಾರ್ತಬನ್ಧುಃ ಶಿವಶ್ಚ ನೋ ದ್ರುಹ್ಯತಿ ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿಮ್ । ತವ ಪ್ರಸಾದಾಚ್ಚ ಶ್ರಿಯಃ ಪ್ರಸಾದಾದ್ವಾಯೋಃ ಪ್ರಸಾದಾಚ್ಚ ಮಮಾಸ್ತಿ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೬.

ದುಃಖಿತರಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಸ್ನೇಹಿತನು ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸುವಂತೆ, ಶಿವನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವನಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ವಾಯುವಿನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನಗೆ ಇದು ಸದಾ ಇದೆ.

ಯದ್ಯತ್ಕರೋತ್ಯೇವ ಸದೈವ ವಾಯುಸ್ತತ್ತತ್ಕರೋತ್ಯೇವ ಸದೈವ ನಿತ್ಯಮ್ । ವಾಯೋರ್ವಿರೋಧಂ ನ ಕರೋತಿ ದೇವಃ ಸ ತದ್ವಿರೋಧಂ ಚ ಕರೋತಿ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೬.

ಯಾವುದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಯುವು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ದೇವರು ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಸದಾ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ದೇವರು ವಾಯುವಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವನು.

ಹರೇರ್ವಿರೋಧಂ ನ ಕರೋತಿ ವಾಯುರ್ವಾಯೋರ್ವಿರೋಧಂ ನ ಕರೋತಿ ವಿಷ್ಣುಃ । ವಾಯೋಃ ಪ್ರಸಾದಾನ್ಮಮ ನಾಸ್ತಿ ಕಿಞ್ಚಿದತಾನಭಾವಶ್ಚ ತವ ಪ್ರಸಾದಾತ್ ॥ ೩,೬.

ವಾಯುವು ಹರಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ವಿಷ್ಣುವೂ ವಾಯುವಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಯುವಿನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನಗೆ ಏನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಯಥೈವ ಮೂಲಂ ಚ ತಥಾವತಾರೇ ದುಃಖಾದಿಕಂ ನಾಸ್ತಿ ಸಮೀರಣಸ್ಯ । ವಾಯುಸ್ತಥಾನ್ಯೇ ಚ ಉಭೌ ಮುಕುನ್ದಸ್ತಥಾವತಾರೇಷು ನ ದುಃಖರೂಪೌ ॥ ೩,೬.

ಹೆಗಲು ಹತ್ತುವಾಗಲೂ, ಮೂಲದಲ್ಲಿಯೂ, ಗಾಳಿಗೆ ದುಃಖವಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಅಂಶವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಮುಕುಂದನೂ ಅವನ ಅವತಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖ ಸ್ವರೂಪನಲ್ಲ.

ಅಶಕ್ತವದ್ದೃಶ್ಯತೇ ವಾಯುದೇವಃ ಯುಗಾನುಸಾರಾಂಲ್ಲೋಕಧರ್ಮಾಂಸ್ತು ರಕ್ಷನ್ । ನರಾವತಾರೇ ತತ್ರ ದೇವೇ ಮುರಾರೇ ಹ್ಯಶಕ್ತತಾ ನೇತಿ ವಿಚಿಂತನೀಯಮ್ ॥ ೩,೬.

ಯುಗಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಲೋಕದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ ಗಾಳಿದೇವನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಶಕ್ತನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಮೂರಾರಿಯನ್ನು, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬಾರದು.