ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಹರಿಂ ನಾರಾಯಣಂ ಸಮ್ಯಕ್ಸ್ತೋತುಂ ಸಮುಪಚಕ್ರಿರೇ । ಚಿನ್ತ್ಯಾಚಿನ್ತ್ಯಗುಣೇ ವಿಷ್ಣೌ ವಿರುದ್ಧಾಃ ಸಂತಿ ಸದ್ಗುಣಾಃ ॥ ೩,೬.

ಅವರು ಹರಿಯನ್ನು, ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಯಾಕಂದರೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗದ ಗುಣಗಳೂ ಇದ್ದು, ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಯಾದ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳೂ ಸಹ ಇವೆ.

ಏಕೈಕಶೋಹ್ಯನನ್ತಾಸ್ತೇ ತದ್ಗುಣಾನಾಂ ಸ್ತುತೌ ಮಮ । ಕ್ವ ಶಕ್ತಿರಿತಿ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಸಾ ವ್ರೀಡಯಾವನತಾಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೬.

ನಿನ್ನ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೊಗಳಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಸಾಕಾಗದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವಳು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

ಶ್ರೀರುವಾಚ । ನತಾಸ್ಮಿ ತೇ ನಾಥ ಪದಾರವಿನ್ದಂ ನ ವೇದ ಚಾನ್ಯಚ್ಚರಣಾದೃತೇ ತವ । ತ್ವಯೀಶ್ವರೇ ಸಂತಿ ಗುಣಾಃ ಶ್ರುತಾಸ್ತು ತಥಾಶ್ರುತಾಃ ಸಂತಿ ಚ ದೇವದೇವ ॥ ೩,೬.

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇವದೇವನೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಮತ್ತು ಕೇಳದ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿವೆ.

ಸಮ್ಯಕ್ಸೃಷ್ಟಂ ಸ್ವಾಯತನಂ ಚ ದತ್ವಾ ಗೋವಿನ್ದ ದಾಮೋದರ ಮಾಂ ಚ ಪಾಹಿ । ಸ್ತುತ್ಯಾ ಮದೀಯಶ್ಚ ಸುಖಕಪೂರ್ಣಃ ಪ್ರಿಯೋ ಜನೋ ನಾಸ್ತಿ ತಥಾ ತ್ವದನ್ಯಃ ॥ ೩,೬.

ಗೋವಿಂದ, ದಾಮೋದರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ನಿವಾಸವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ, ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬಿಸುವ ಪ್ರಿಯನು ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ । ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತೇ ಸರ್ವಜಗನ್ನಿವಾಸ ತ್ವಂ ಜ್ಞಾನಸಿಂಧುಃ ಕ್ವ ಚ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ । ಅಹಂ ಕ್ವ ಚಾಜ್ಞಸ್ತವ ವೈ ಶಕ್ತಿರಸ್ತಿ ಹ್ಯಜ್ಞೋಹಂ ವೈ ಹ್ಯಲ್ಪಶಕ್ತಿರ್ಮಮಾಸ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ನಿವಾಸ, ನೀನು ಜ್ಞಾನ ಸಾಗರ, ನಾನಂತೂ ಅಜ್ಞಾನಿ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಹೋಲಿಕೆ ಆಗಲಾರೆ. ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಕಡಿಮೆ, ಶಕ್ತಿ ಬಹಳ ಸ್ವಲ್ಪ.

ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾಶ್ಚೈವ ಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಭಕ್ತಿ ಹ್ಯತ್ಯಲ್ಪಮದ್ಧಾ ಮಯಿ ಸರ್ವದೈವ । ತವ ಪ್ರಸಾದಾದಸ್ತಿ ಜಗನ್ನಿವಾಸ ತತ್ರ ಸ್ವಾಮಿತ್ವಂ ನಾಸ್ತಿ ವಿಷ್ಣೋ ಸದೈವ ॥ ೩,೬.

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಭಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ; ಜಗತ್ತಿನ ನಿವಾಸ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದು ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಸ್ವಾಮ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ವಿಷ್ಣುವೆ.

ನ ದೇಹಿ ತ್ವಂ ಸರ್ವದಾ ಮೇ ಮುರಾರೇ ಅಹಂಮಮತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯಮೇತಾವದೇವ । ಗಮ್ಯಜ್ಞಾನಂ ಯೋಗ್ಯಗುಣೇ ರಮೇಶ ಪ್ರಮಾದೋ ವಾ ನಾಸ್ತಿನಾಸ್ತ್ಯದ್ಯ ನಿತ್ಯ ॥ ೩,೬.

ಮುರರಿಪು, ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ 'ನಾನು' ಮತ್ತು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರದಂತೆ ಮಾಡು; ನನಗೆ ಇದಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ರಮೇಶ, ಯಾವುದು ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನ, ಗುಣಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯತೆ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗದಿರಲಿ.

ತನ್ಮೇ ಹೃಷೀಕಾಣಿ ಪತನ್ತ್ಯಸತ್ಪಥೇ ಪದಾರವಿನ್ದೇ ತು ಪತನ್ತು ಸರ್ವದಾ । ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಹ್ಯಹಂ ಕೋಟಿಗುಣೇನ ಹೀನಃ ಸ್ತೋತುಂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಂ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ಸುಪ್ರಸೀದ ॥ ೩,೬.

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳ ಬಳಿ ಬೀಳಲಿ, ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಗಿಂತ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಕಡಿಮೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ—ದಯಮಾಡು.

ಇತಿ ಸ್ತವಂ ವಿಷ್ಣುಗುಣಾನ್ವಿಧಾತಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿಸ್ತಸ್ಯ ಚಾಗ್ರೇ । ತದಾ ವಾಯುರ್ದೇವದೇವೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಷ್ಣು ಭಕ್ತಿಸಂವರ್ಧಿತಾತ್ಮಾ ॥ ೩,೬.

ಹೀಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು. ಆಗ ದೇವದೇವರಾದ ಮಹಾತ್ಮ ವಾಯು, ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು.

ಸ್ನಹೋತ್ಥರಾವಃ ಸ್ಖಲಿತಾಕ್ಷರಸ್ತಂ ಮುಞ್ಚನ್ಕಣಾನ್ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರಾಬಭಾಷೇ । ವಾಯುರುವಾಚ । ಏತೇ ಹಿ ದೇವಾಸ್ತವ ಭೃತ್ಯಭೂತಾಃ ಪದಾರವಿನ್ದಂ ಪರಮಂ ಸುದುರ್ಲಭಮ್ ॥ ೩,೬.

ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಗದಗದಿಸಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತ, ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ವಾಯುನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರು; ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

ಚತುರ್ವಿಧಾನ್ಪುರುಷಾರ್ಥಾನ್ರಮೇಶ ಸಂಪ್ರಾರ್ಥಯೇ ತಚ್ಚ ಸದಾಪಿ ದೇವ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರೇಃ ಸೈವ ಮಾಯೈವ ತಾವತ್ಸುಕಾರಣಂ ಕಿಞ್ಚಿದನ್ಯನ್ನ ಚಾಸ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ರಮೇಶ, ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನಿಂದ ಮಾನವನ ನಾಲ್ಕು ಧ್ಯೇಯಗಳನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ; ದೇವಾ, ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯೇ ಕಾರಣ, ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ.

ಅತೋ ನಾಹಂ ಪ್ರದಯೋಪಿ ಭೂಮನ್ ಭವತ್ಪದಾಂಭೋಜನಿಷವಣೋತ್ಸುಕಃ । ಲೋಕಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾದ್ವಿಮುಖಸ್ಯ ಕರ್ಮಣಾ ಅಪುಣ್ಯಶೀಲಸ್ಯ ಸುದುಃ ಖಿತಸ್ಯ ॥ ೩,೬.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಗವಂತ, ನೀನು ಕೊಟ್ಟರೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲದ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಸೆಪಡುವವನಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರವಾದ, ಪಾಪಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ, ಬಹಳ ದುಃಖಪಡುವ ಜನರು ಇದ್ದಾರೆ.

ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥಂ ಚ ತವಾವತಾರೋ ನಾನ್ಯಶ್ಚ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪುರುಷಾರ್ಥಸ್ತವೇಶ । ಗೋಭೂಸುರಾಣಾಂ ಚ ಮಹೀರುಹಾಣಾಂ ತಥಾ ಸುರಾಣಾಂ ಪ್ರವರಾವತಾರೈಃ ॥ ೩,೬.

ನಿನ್ನ ಅವತಾರವು ಸದಾ ಕರುಣೆಗೆಂದೇ ಆಗುತ್ತದೆ, ಸ್ವಾಮಿ, ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಸುಗಳು, ಭೂಮಿ, ದೈತ್ಯರು, ಮರಗಳು, ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀಯ.

ಕ್ಷೇಮೋಪಕಾರಾಣಿ ಚ ವಾಸುದೇವ ಕ್ರೀಡನ್ವಿಧತ್ತೇ ನ ಚ ಕಿಞ್ಚಿದನ್ಯತ್ । ಮನೋ ನ ತೃಪ್ಯತ್ಯಪಿ ಶಂಸತಾಂ ನಃ ಸುಕರ್ಮಮೌಲೇಶ್ಚರಿತಾಮೃತಾನಿ ॥ ೩,೬.

ವಾಸುದೇವ, ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರೀಡೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳ ರಾಜನೆ, ನಿನ್ನ ಚರಿತ್ರೆಯ ಅಮೃತವನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು.

ಅಚ್ಛಿನ್ನಭಕ್ತಸ್ಯ ಹಿ ಮೇ ಮುಕುನ್ದ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಂ ದೇಹಿ ಪಾದಾರವಿನ್ದೇ । ಸದಾ ತದೇವಾಸ್ತು ನ ಕಿಞ್ಚಿದನ್ಯದ್ಯತ್ರ ತ್ವಮಾಸೀಃ ಪುರುಷೇ ದೇವದೇವ ॥ ೩,೬.

ಮುಖುಂದ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳ ಮೇಲೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಯದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡು. ದೇವದೇವನೆ, ನೀನು ಪುರುಷನಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದೆ, ಅಲ್ಲೇ ಸದಾ ಆ ಭಕ್ತಿಯೇ ಇರಲಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಇರಬಾರದು.

ಅಹಂ ಚ ತತ್ರಾಸ್ಮಿ ತವ ಪ್ರಸಾದಾದ್ಯತ್ರಾಸ್ಮ್ಯಹಂ ತತ್ರ ಭವಾನ್ಮಹಾಪ್ರಭೋ । ವ್ಯಂಸಿರ್ಮಮೇಯಂ ಚ ಶರೀರಮಧ್ಯೇ ಚತುರ್ಮುಖಶ್ಚೈವ ನ ಚೈತತದನ್ಯೈಃ ॥ ೩,೬.

ಮಹಾಪ್ರಭು, ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವುದೂ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ; ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದರೂ ನೀನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆ. ಇದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ; ನನ್ನ ದೇಹದೊಳಗೆ ನಾಲ್ಕುಮುಖನೂ ಇದ್ದಾನೆ; ಇದು ಬೇರೆ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಮದೀಯನಿದ್ರಾ ತವ ವನ್ದನಂ ಪ್ರಭೋ ಮದೀಯಯಾಮಾಚರಣಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಮ್ । ಮದೀಯವ್ಯಾಖ್ಯಾಹರಣಂ ಸ್ತುತಿಃ ಸ್ಯಾದೇವಂ ವಿದಿತ್ವಾ ಚ ಸಮರ್ಪಯಾಮಿ ॥ ೩,೬.

ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ನಿದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆ, ನನ್ನ ಊಟ ನಿನ್ನ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ಮತ್ತು ವಿವರಣೆ ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮದ್ವೃದ್ಧಿಯೋಗ್ಯಂ ಚ ಪದಾರ್ಥಜಾತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರೇಃ ಪ್ರತಿಮಾ ಏವ ತಚ್ಚ । ಇತ್ಥಂ ಮತ್ವಾಹಂ ಸರ್ವದಾ ದೇವದೇವ ತತ್ರಸ್ಥಿತಾನ್ಹರಿರೂಪಾನ್ ಭಜಿಷ್ಯೇ ॥ ೩,೬.

ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನಾದರೂ ಹರಿಯ ರೂಪವೆಂದು ನೋಡಿ, ದೇವದೇವನೆ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಹರಿಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ನಾನು ಸದಾ ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯಚ್ಚನ್ದನಂ ಯತ್ತು ಪುಷ್ಪಂ ಚ ಧೂಪಂ ವಸ್ತ್ರಂ ಚ ಯದ್ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಾದಿಕಂ ಚ । ಏತತ್ಸರ್ವಂ ವಿಷ್ಣುಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥಮೇವೇತ್ಯೇತದ್ವ್ರತಂ ಸರ್ವದಾ ವೈ ಕರಿಷ್ಯೇ ॥ ೩,೬.

ಯಾವುದೇ ಚಂದನ, ಹೂವು, ಧೂಪ, ಬಟ್ಟೆ, ಭಕ್ಷ್ಯ ಭೋಜ್ಯಾದಿಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುವೆನು; ಇದೇ ನನ್ನ ವ್ರತ, ಸದಾ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಅವೈಷ್ಣವಾನ್ದೂಷಯಿಷ್ಯೇ ಸದಾಹಂ ಸದ್ವೈಷ್ಣವಾನ್ಪಾ(ಲ್ಲಾಂ)ಲಯಿಷ್ಯೇ ಮುರಾರೇ । ವಿಷ್ಣುದ್ರುಹಾಂ ಛೇದಯಿಷ್ಯೇ ಚ ಜಿಹ್ವಾಂ ತಚ್ಛೃಣ್ವತಾಂ ಪೂರಯಿಷ್ಯೇ ತ್ರಪೂಲ್ಕಾಃ ॥ ೩,೬.

ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲದವರನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮುರಾರಿಯೇ. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವವರ ನಾಲಿಗೆಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವವರ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಕರಗಿದ ಸೀಸದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತೇನೆ.

ಏತಾದೃಶೀ ಶಕ್ತಿರ್ಮಮಾಸ್ತಿ ದೇವ ತವ ಪ್ರಸಾದಾದ್ಬಲಿನೋಪಿ ವಿಷ್ಣೋ । ಅಥಾಪಿ ನಾಹಂ ಸ್ತವನೇ ಸಮರ್ಥಃ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಹ್ಯಹಂ ಕೋಟಿಗುಣೈರ್ವಿಹೀನಃ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ಇದೆ, ದೇವರೇ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಬಲಶಾಲಿ ವಿಷ್ಣುವೇ. ಆದರೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ನಾನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಏತತ್ಸ್ತೋತ್ರಂ ಹ್ಯರ್ಥಯೇಚ್ಚೈವ ಯಾ ನಃ ತತ್ರ ಪ್ರೀತಿರ್ಹ್ಯಕ್ಷಯಾ ಮೇ ಸದಾ ಸ್ಯಾತ್ । ಸ್ತೋತ್ರಂ ಹ್ಯೇತತ್ಪಾಠಯನ್ತೀಹ ಲೋಕೇ ತೇ ವೈಷ್ಣವಾಸ್ತೇ ಚ ಹರಿಪ್ರಿಯಾಶ್ಚ ॥ ೩,೬.

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಚಲವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ವೈಷ್ಣವರು ಹರಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕುರ್ವನ್ತಿ ಯೇ ಪಠನಂ ನಿತ್ಯಮೇವ ಸಮರ್ಪಯಿಷ್ಯತಿ ಸದಾ ಹರೌ ಚ । ತೇಷಾಂ ಹರಿಃ ಪ್ರೀಯತೇ ಕೇಶವೋಲಂ ಹರೌ ಪ್ರಸನ್ನೇ ಕಿಮಲಭ್ಯಮಸ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಓದಿ ಸದಾ ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಹರಿಯು, ಕೇಶವನು, ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹರಿಯು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ ಏನು ದೊರೆಯದು?

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ವಲದೇವೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರಗ್ರತೋ ಹರೇಃ । ಸರಸ್ವತ್ಯುವಾಚ । ಕೋ ವಾ ರಸಜ್ಞೋ ಭಗವನ್ಮುರಾರೇ ಹರೇ ಗುಣಸ್ತವನಾತ್ಕೀರ್ತನಾದ್ವಾ ॥ ೩,೬.

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬಲದೇವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹರಿಯ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಆಗ ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು: ಮುರಾರಿಯೇ, ಭಗವಂತನೇ, ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳ ಸವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿ ಅಥವಾ ಪಾಟದಿಂದ ಯಾರು ಅರಿಯಬಲ್ಲರು?

ಅಲಂಬುದ್ಧಿಂ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದ್ದೇವದೇವ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಭಿಃ ಸರ್ವದಾ ಸ್ತೂಯಮಾನ । ಯಃ ಕರ್ಣನಾಡೀಂ ಪುರುಷಸ್ಯ ಯಾತೋ ಭವಪ್ರದಾಂ ದೇಹರತಿಂ ಛಿನತ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ತುತಿಸುವ ದೇವದೇವನೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿ ಯಾರ ಕಿವಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೋ, ಅವನಿಗೆ ಪರಮ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅದು ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ನ ಕೇವಲಂ ದೇಹರತಿಂ ಛಿನತ್ತ್ಯಸದ್ಗೃಹಕ್ಷೇತ್ರಭಾರ್ಯಾಸುತೇಷು ನಿತ್ಯಮ್ । ಪಶ್ವಾದಿರೂಪೇಷು ಧನಾದಿಕೇಷು ಅನರ್ಘ್ಯರತ್ನೇಷು ಪ್ರಿಯಂ ಛಿನತ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಅದು ಕೇವಲ ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಯಾವಾಗಲೂ ತಪ್ಪು ಮನೆ, ಭೂಮಿ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಜಾನುವಾರು, ಧನ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ.

ಅನಂತವೇದಪ್ರತಿಪಾದಿತೋಪಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ನ ವೈ ವೇದ ತವ ಸ್ವರೂಪಮ್ । ಚತುರ್ಮುಖೋ ನೈವ ವೇದ ನ ವಾಯುರಸೌ ನ ವೇತ್ತೀತಿ ಕಿಮತ್ರ ಚಿತ್ರಮ್ ॥ ೩,೬.

ಅನೇಕ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾದರೂ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಮುಖದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ, ವಾಯುವಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಯದು ಎಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು?

ಏತಾದೃಶಸ್ಯ ಸ್ತವನೇ ಕ್ವಾಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿರ್ಮಮ ಪ್ರಭೋ ಬ್ರಹ್ಮವಾಯ್ವೋಃ ಸಕಾಶಾತ್ । ಶತೈರ್ಗುಣೈಃ ಸರ್ವದಾ ನ್ಯೂನತಾಸ್ತಿ ಅತೋ ಹರೇ ದಯಯಾ ಮಾಂ ಚ ಪಾಹಿ ॥ ೩,೬.

ಪ್ರಭುವೇ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಾಯುವಿಗೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಾಗ, ನಿನ್ನಂತಹವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ಹರಿಯೇ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಹರಿಂ ಸಾ ತು ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಖಗೇಶ್ವರ । ಭಾರತೀ ತು ತದಾ ಸ್ತೋತುಂ ಹರಿಂ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥ ೩,೬.

ಹರಿಯನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು, ಪಕ್ಷಿರಾಜನೇ. ಆಗ ಭಾರತಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.