ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಆಕಾಶಸ್ಯಾಭಿಮಾನೀ ತು ಗಣಪಃ ಸುದಾಹೃತಃ । ಉಭಯತ್ರಾಭಿ ಮಾನೀತಿ ಜ್ಞೇಯಂ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥವೇದಿಭಿಃ ॥ ೩,೫.

ಆಕಾಶದ ಅಧಿಪತಿ ಗಣಪ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವರು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನಂ ವಿನಾ ಸರ್ವೇ ಜಯಾದ್ಯಾ ವಿಷ್ಣುಪಾರ್ಷದಾಃ । ಅಭವನ್ಸಮಹೀನಾಶ್ಚ ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನಾದನನ್ತರಮ್ ॥ ೩,೫.

ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಜಯನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾರ್ಷದರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನ ನಂತರ ಅವನ ಸಮಾನರು ಕೂಡ ಬಂದರು.

ಏತೇಪಿ ನಾಸಿಕಾಯಾಶ್ಚ ಅವಾನ್ತರನಿಯಾಮಕಾಃ । ಅತಸ್ತೇ ತತ್ತ್ವಮಾನಿಭ್ಯೋ ಹ್ಯವರಾಸ್ತೇ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ ॥ ೩,೫.

ಇವರು ಕೂಡ ಮೂಗಿನ ಒಳಗಿನ ನಿಯಂತ್ರಕರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಧಿಪತಿಗಳಿಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಸ್ಪರ್ಶತತ್ತ್ವಾಭಿಮಾನೀ ತು ಅಪಾನಶ್ಚೇತ್ಯುದಾಹೃತಃ । ರೂಪಾಭಿಮಾನೀ ಸಂಜಜ್ಞೇ ವ್ಯಾನೋ ನಾಮ ಮಹಾನ್ಪ್ರಭೋ ॥ ೩,೫.

ಸ್ಪರ್ಶದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದವನು ಅಪಾನ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು; ರೂಪದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದವನು ವ್ಯಾನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಉದಯವಾಯಿತು, ಮಹಾಪ್ರಭು.

ರಸಾತ್ಮಕ ಉದಾನಶ್ಚ ಸಮಾನೋ ಗನ್ಧನಾಮಕಃ । ಅಪಾಂ ನಾಥಾಶ್ಚ ಚತ್ವಾರೋ ಮರುತಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಾಃ ॥ ೩,೫.

ರಸವನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವವನು ಉದಾನ, ಸಮಾನನು ಗಂಧ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಈ ನಾಲ್ಕು ವಾಯುಗಳು ನೀರಿನ ಅಧಿಪತಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಜಯಾದ್ಯನನ್ತರಾನ್ವಕ್ಷ್ಯೇ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾನ್ಖಗೇಶ್ವರ । ಪ್ರಧಾನಾಗ್ರೇ ಪ್ರಥಮಜಃ ಪಾವಕಃ ಸಮುದಾಹೃತಃ ॥ ೩,೫.

ಜಯ ಮತ್ತು ಇತರರ ನಂತರ ಜನಿಸಿದವರನ್ನು ಈಗ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಪಕ್ಷಿರಾಜ; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹುಟ್ಟಿದವನು ಪಾವಕ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಭೃಗೋರ್ಮಹರ್ಷೇಃ ಪುತ್ರಶ್ಚ ಚ್ಯವನಃ ಸಮುದಾಹೃತಃ । ಬೃಹಸ್ಪತೇಶ್ಚ ಪುತ್ರಸ್ತು ಉತಥ್ಯಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ ॥ ೩,೫.

ಭೃಗು ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿಯ ಮಗನು ಚ್ಯವನ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಮಗನು ಉತತ್ಯ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗಿದೆ.

ರೈವತಶ್ಚಾಕ್ಷುಷಶ್ಚೈವ ತಥಾ ಸ್ವಾರೋಚಿಷಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಉತ್ತಮೋ ಬ್ರಹ್ಮಸಾವರ್ಣೀ ರುದ್ರಸಾವರ್ಣಿರೇವ ಚ ॥ ೩,೫.

ರೈವತ, ಚಾಕ್ಷುಷ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಾರೋಚಿಷ ಎಂಬವರು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಉತ್ತರ, ಬ್ರಹ್ಮಸಾವರ್ಣಿ ಮತ್ತು ರುದ್ರಸಾವರ್ಣಿಯೂ ಸಹ.

ದೇವಸಾವರ್ಣಿಸಾವರ್ಣಿರಿನ್ದ್ರಸಾವರ್ಣಿರೇವಚ । ತಥೈವ ದಕ್ಷಸಾವರ್ಣಿರ್ಧರ್ಮಭಾವರ್ಣಿರೇವ ಚ ॥ ೩,೫.

ದೇವಸಾವರ್ಣಿ, ಸಾವರ್ಣಿ, ಇಂದ್ರಸಾವರ್ಣಿ, ಹಾಗೆಯೇ ದಕ್ಷಸಾವರ್ಣಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಾವರ್ಣಿ ಎಂಬವರೂ ಕೂಡ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಏಕಾದಶವಿಧಾ ಹ್ಯೇವಂ ಮನವಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಾಃ । ಪಿತೄಣಾಂ ಸಪ್ತಕಂ ಚೈವೇತ್ಯಾದ್ಯಾಃ ಸಂಜಜ್ಞಿರೇ ಖಗ ॥ ೩,೫.

ಹೀಗಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು ವಿಧದ ಮನುವುಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮತ್ತು ಏಳು ವಿಧದ ಪಿತೃಗಳು, ಈ ಮೊದಲಾದವರು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಓ ಹಕ್ಕಿಯೇ.

ತದನನ್ತರಮುತ್ಪನ್ನಾಸ್ತೇಭ್ಯೋ ನೀಚಾಃ ಶೃಣು ದ್ವಿಜ । ವರುಣಸ್ಯ ಪತ್ನೀ ಗಙ್ಗಾ ಪರ್ಜನ್ಯಾಖ್ಯೋ ವಿಭಾವಸುಃ ॥ ೩,೫.

ಅವರ ನಂತರ, ಅವರಿಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನವರು ಹುಟ್ಟಿದರು; ಕೇಳು, ದ್ವಿಜನೇ: ಗಂಗೆಯು ವರಣನ ಪತ್ನಿ, ವಿಭಾವಸು ಪರ್ಜನ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

ಯಮಭಾರ್ಯಾ ಶ್ಯಾಮಲಾ ತು ಹ್ಯನಿರುದ್ಧಪ್ರಿಯಾ ವಿರಾಟ್ । ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಮಾನಿನೀ ಸೈವ ಹ್ಯುಷಾನಾಮ್ನಾ ಸುಶಬ್ದಿತಾ ॥ ೩,೫.

ಯಮನ ಪತ್ನಿ ಶ್ಯಾಮಳ, ಅನಿರುದ್ಧನ ಪ್ರಿಯವಾದವಳು ವಿರಾಟ್; ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದವಳಿಗೆ ಉಷಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿದೆ.

ರೋಹಿಣೀ ಚನ್ದ್ರಭಾರ್ಯೋಕ್ತಾ ಸೂರ್ಯಭಾರ್ಯಾ ತು ಸಂಜ್ಞಕಾ । ಏತಾ ಗಙ್ಗಾದಿಷಟೂಸಂಖ್ಯಾ ಜಜ್ಞಿರೇ ವಿನತಾಸುತ ॥ ೩,೫.

ಚಂದ್ರನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ರೋಹಿಣಿ ಹೆಸರಾಗಿದೆ, ಸೂರ್ಯನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸಂಜ್ಞಾ; ಗಂಗೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಆರು ಜನರು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಓ ವಿನತೆಯ ಪುತ್ರ.

ಗಙ್ಗಾದ್ಯನನ್ತರಂ ಜಜ್ಞೇ ಸ್ವಾಹಾ ವೈ ಮನ್ತ್ರದೇವತಾ । ಸ್ವಾಹಾನಾಮಾಗ್ನಿಭಾರ್ಯೋಕ್ತಾ ಗಙ್ಗಾದಿಭ್ಯೋಧಮಾ ಶ್ರುತಾ ॥ ೩,೫.

ಗಂಗೆಯ ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವಾಹಾ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದೇವತೆ ಹುಟ್ಟಿದರು; ಅಗ್ನಿಯ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವಾಹಾ ಹೆಸರಾಗಿದೆ, ಗಂಗೆಯಾದಿಯವರಿಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನವಳಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಸ್ವಾಹಾನನ್ತರಜೋ ಜ್ಞೇಯೋ ಜ್ಞಾನಾತ್ಮಾ ಬುಧನಾಮಕಃ । ಬುಧಸ್ತು ಚನ್ದ್ರಪುತ್ರೋ ಯಃ ಸ್ವಾಹಾಯಾ ಅಧಮಃ ಸ್ಮೃತಃ ॥ ೩,೫.

ಸ್ವಾಹಾದ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಬುದ್ಧ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನು; ಬುದ್ಧನು ಚಂದ್ರನ ಮಗ, ಸ್ವಾಹೆಗೆ ಹೀನನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಉಷಾ ನಾಮ ತಥಾ ಜಜ್ಞೇ ಬುಧಸ್ಯಾನನ್ತರಂ ಖಗ । ಉಷಾನಾಮಾ ಭಿಮಾನೀ ತು ಹ್ಯಶ್ವಿಭಾರ್ಯಾ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾ ॥ ೩,೫.

ಬುದ್ಧನ ನಂತರ ಉಷಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು ಹುಟ್ಟಿದಳು, ಓ ಹಕ್ಕಿಯೇ; ಆ ಉಷಾ ಅಶ್ವಿನಿಯರ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಬುಧಾಧಮಾ ಸಾ ವಿಜ್ಞೇಯಾ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ । ತತಃ ಶನೈಶ್ಚರೋ ಜಜ್ಞೇ ಪೃಥಿವ್ಯಾತ್ಮೇತಿ ವಿಶ್ರುತಃ ॥ ೩,೫.

ಅವಳು ಬುದ್ಧನಿಗಿಂತ ಹೀನಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಂತರ ಶನೈಶ್ಚರನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಭೂಮಿಯ ಮಗನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

ಉಷಾಧಮಸ್ತು ವಿಜ್ಞೇಯಸ್ತತೋ ಜಜ್ಞೇಥ ಪುಷ್ಕರಃ । ಕರ್ಮಾಭಿಮಾನೀ ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಶನೈಶ್ಚರ ಇತೀರಿತಃ ॥ ೩,೫.

ಉಷೆಗೆ ಹೀನನಾಗಿ ಪುಷ್ಕರ ಎಂಬವನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನು ಕರ್ಮವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದವನು, ಶನೈಶ್ಚರ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ತತ್ತ್ವಾಭಿಮಾನಿನೋ ದೇವಾನೇವಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರಿಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಪ್ರವಿವೇಶ ಸ ದೇವೇಶಸ್ತತ್ತ್ವೇಷು ರಮಯಾ ಸಹಾ ॥ ೩,೫.

ಹೀಗೆ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಹರಿಯೇ ಸ್ವತಃ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ರಾಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೬ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ತತ್ರತತ್ರ ಸ್ಥಿತಾಸ್ತತ್ತ್ವೇ ತತ್ತತ್ತತ್ತ್ವಾಭಿಮಾನಿನಃ । ಸ್ವೇಸ್ವೇ ಹ್ಯಾಯತನೇ ಸ್ವಾಙ್ಗೇ ತದರ್ಥಂ ಚ ಖಗೇಶ್ವರ ॥ ೩,೬.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದವರು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ, ತಮ್ಮದೇ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು, ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ಓ ಪಕ್ಷಿರಾಜ.

ಹರಿಂ ನಾರಾಯಣಂ ಸಮ್ಯಕ್ಸ್ತೋತುಂ ಸಮುಪಚಕ್ರಿರೇ । ಚಿನ್ತ್ಯಾಚಿನ್ತ್ಯಗುಣೇ ವಿಷ್ಣೌ ವಿರುದ್ಧಾಃ ಸಂತಿ ಸದ್ಗುಣಾಃ ॥ ೩,೬.

ಅವರು ಹರಿಯನ್ನು, ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಯಾಕಂದರೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗದ ಗುಣಗಳೂ ಇದ್ದು, ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಯಾದ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳೂ ಸಹ ಇವೆ.

ಏಕೈಕಶೋಹ್ಯನನ್ತಾಸ್ತೇ ತದ್ಗುಣಾನಾಂ ಸ್ತುತೌ ಮಮ । ಕ್ವ ಶಕ್ತಿರಿತಿ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಸಾ ವ್ರೀಡಯಾವನತಾಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೬.

ನಿನ್ನ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೊಗಳಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಸಾಕಾಗದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವಳು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

ಶ್ರೀರುವಾಚ । ನತಾಸ್ಮಿ ತೇ ನಾಥ ಪದಾರವಿನ್ದಂ ನ ವೇದ ಚಾನ್ಯಚ್ಚರಣಾದೃತೇ ತವ । ತ್ವಯೀಶ್ವರೇ ಸಂತಿ ಗುಣಾಃ ಶ್ರುತಾಸ್ತು ತಥಾಶ್ರುತಾಃ ಸಂತಿ ಚ ದೇವದೇವ ॥ ೩,೬.

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇವದೇವನೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಮತ್ತು ಕೇಳದ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿವೆ.

ಸಮ್ಯಕ್ಸೃಷ್ಟಂ ಸ್ವಾಯತನಂ ಚ ದತ್ವಾ ಗೋವಿನ್ದ ದಾಮೋದರ ಮಾಂ ಚ ಪಾಹಿ । ಸ್ತುತ್ಯಾ ಮದೀಯಶ್ಚ ಸುಖಕಪೂರ್ಣಃ ಪ್ರಿಯೋ ಜನೋ ನಾಸ್ತಿ ತಥಾ ತ್ವದನ್ಯಃ ॥ ೩,೬.

ಗೋವಿಂದ, ದಾಮೋದರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ನಿವಾಸವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ, ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬಿಸುವ ಪ್ರಿಯನು ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ । ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತೇ ಸರ್ವಜಗನ್ನಿವಾಸ ತ್ವಂ ಜ್ಞಾನಸಿಂಧುಃ ಕ್ವ ಚ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ । ಅಹಂ ಕ್ವ ಚಾಜ್ಞಸ್ತವ ವೈ ಶಕ್ತಿರಸ್ತಿ ಹ್ಯಜ್ಞೋಹಂ ವೈ ಹ್ಯಲ್ಪಶಕ್ತಿರ್ಮಮಾಸ್ತಿ ॥ ೩,೬.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ನಿವಾಸ, ನೀನು ಜ್ಞಾನ ಸಾಗರ, ನಾನಂತೂ ಅಜ್ಞಾನಿ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಹೋಲಿಕೆ ಆಗಲಾರೆ. ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಕಡಿಮೆ, ಶಕ್ತಿ ಬಹಳ ಸ್ವಲ್ಪ.

ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾಶ್ಚೈವ ಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಭಕ್ತಿ ಹ್ಯತ್ಯಲ್ಪಮದ್ಧಾ ಮಯಿ ಸರ್ವದೈವ । ತವ ಪ್ರಸಾದಾದಸ್ತಿ ಜಗನ್ನಿವಾಸ ತತ್ರ ಸ್ವಾಮಿತ್ವಂ ನಾಸ್ತಿ ವಿಷ್ಣೋ ಸದೈವ ॥ ೩,೬.

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಭಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ; ಜಗತ್ತಿನ ನಿವಾಸ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದು ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಸ್ವಾಮ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ವಿಷ್ಣುವೆ.

ನ ದೇಹಿ ತ್ವಂ ಸರ್ವದಾ ಮೇ ಮುರಾರೇ ಅಹಂಮಮತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯಮೇತಾವದೇವ । ಗಮ್ಯಜ್ಞಾನಂ ಯೋಗ್ಯಗುಣೇ ರಮೇಶ ಪ್ರಮಾದೋ ವಾ ನಾಸ್ತಿನಾಸ್ತ್ಯದ್ಯ ನಿತ್ಯ ॥ ೩,೬.

ಮುರರಿಪು, ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ 'ನಾನು' ಮತ್ತು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರದಂತೆ ಮಾಡು; ನನಗೆ ಇದಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ರಮೇಶ, ಯಾವುದು ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನ, ಗುಣಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯತೆ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗದಿರಲಿ.

ತನ್ಮೇ ಹೃಷೀಕಾಣಿ ಪತನ್ತ್ಯಸತ್ಪಥೇ ಪದಾರವಿನ್ದೇ ತು ಪತನ್ತು ಸರ್ವದಾ । ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಹ್ಯಹಂ ಕೋಟಿಗುಣೇನ ಹೀನಃ ಸ್ತೋತುಂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಂ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ಸುಪ್ರಸೀದ ॥ ೩,೬.

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳ ಬಳಿ ಬೀಳಲಿ, ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಗಿಂತ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಕಡಿಮೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ—ದಯಮಾಡು.

ಇತಿ ಸ್ತವಂ ವಿಷ್ಣುಗುಣಾನ್ವಿಧಾತಾ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಸ್ಥಿತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿಸ್ತಸ್ಯ ಚಾಗ್ರೇ । ತದಾ ವಾಯುರ್ದೇವದೇವೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಷ್ಣು ಭಕ್ತಿಸಂವರ್ಧಿತಾತ್ಮಾ ॥ ೩,೬.

ಹೀಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು. ಆಗ ದೇವದೇವರಾದ ಮಹಾತ್ಮ ವಾಯು, ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು.