ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ದೈತ್ಯಾದಿಕಾನ್ದುಃ ಖಮತೀನ್ಹ ಯಸ್ಮಾತ್ತಮಸ್ಯನ್ಧೇಸರ್ವದಾ ಚಿತ್ಸ್ವರೂಪೀ । ತಸ್ಮಾದಾಹುರ್ದುಃ ಸ್ವರೂಪೀ ಹರಿಸ್ತ್ವಂ ದುಃ ಖಸ್ವರೂಪಾತ್ತ್ವಂ ಚ ದುಃ ಖೀ ಹರೇ ತ್ವಮ್ ॥ ೩,೨.

ನೀನು ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ಇತರರ ದುಃಖವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತೀಯೆ, ಅಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ದುಃಖವಿನಾಶಕ, ಆನಂದಸ್ವರೂಪನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಹರಿ.

ಉತ್ತಿಷ್ಠ ನಾರಾಯಣ ವಾಸುದೇವ ಹ್ಯುತ್ತಿಷ್ಠ ಕೃಷ್ಣಾಚ್ಯುತ ಮಾಧವೇತಿ । ಉತ್ತಿಷ್ಠ ವೈಕುಣ್ಠ ದಯಾರ್ದ್ರಮೂರ್ತೇ ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ನಮೋನಮಸ್ತೇ ॥ ೩,೨.

ಊಟು ನಾರಾಯಣ, ವಾಸುದೇವ, ಊಟು ಕೃಷ್ಣ, ಅಚ್ಯುತ, ಮಾಧವ. ಊಟು ವೈಕುಂಠ, ದಯಾಮಯ ಸ್ವರೂಪ, ಊಟು ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ನಾನೇಕು ಸಲಾಂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಮಧ್ವೇಶ ಸರಸ್ವತೀಶ ಉತ್ತಿಷ್ಠ ರುದ್ರೇಶ ತಥಾಂಬಿಕೇಶ । ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಚನ್ದ್ರೇಶ ತಥಾ ಶಚೀಶ ವಿಪ್ರೇಶ ಭಕ್ತೇಶ ಗವೇಶ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೨.

ಊಟು ಮಧ್ವೇಶ, ಸರಸ್ವತಿಯ ಸ್ವಾಮಿ, ಊಟು ರುದ್ರೇಶ, ಅಂಬಿಕೆಯ ಸ್ವಾಮಿ, ಊಟು ಚಂದ್ರೇಶ, ಶಚಿಯ ಸ್ವಾಮಿ, ದ್ವಿಜರ ಸ್ವಾಮಿ, ಭಕ್ತರ ಸ್ವಾಮಿ, ಗೋವಿನ ಸ್ವಾಮಿ, ಸದಾ.

ಶಾಸ್ತ್ರಪ್ರಿಯೋತ್ತಿಷ್ಠ ಋಚಿ ಪ್ರಿಯಸ್ತ್ವಂ ಯಜುಃ ಪ್ರಿಯೋತ್ತಿಷ್ಠ ನಿದಾನಮೂರ್ತೇ । ಸಾಮಪ್ರಿಯಸ್ತ್ವಂ ಚ ತಥಾ ಮುರಾರೇ ಅಥರ್ವವೇದಪ್ರಿಯ ಸರ್ವದಾ ತ್ವಮ್ ॥ ೩,೨.

ವೇದಗಳ ಪ್ರಿಯನೇ, ಎದ್ದೇಳು! ಋಗ್ವೇದಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಹಳ ಪ್ರಿಯ, ಯಜುರ್ವೇದದ ರೂಪವನ್ನೂ ನೀನು ತಾಳಿದವನು, ಎದ್ದೇಳು! ಸಾಮವೇದಕ್ಕೂ ನೀನು ಹಿತ, ಮೂರಾರಿಯೇ, ಅಥರ್ವಣವೇದಕ್ಕೂ ಸದಾ ಪ್ರಿಯನಾದವನು ನೀನೇ.

ಗದ್ಯಪ್ರಿಯಸ್ತ್ವಂ ಚ ಪುರಾಣಮೂರ್ತೇ ಸ್ತುತಿಪ್ರಿಯೋತ್ತಿಷ್ಠ ವಿಚಿತ್ರಮೂರ್ತೇ । ಸುಗಾಯನಪ್ರೀತಿಕರಸ್ತ್ವಮೇವ ಹ್ಯುತಿಷ್ಠ ಶೀಘ್ರಂ ಕಮಲಾ ಪತಿಸ್ತ್ವಮ್ ॥ ೩,೨.

ಗದ್ಯಗಳ ಪ್ರಿಯನೇ, ಪುರಾತನ ರೂಪವನು, ಎದ್ದೇಳು! ವಿಚಿತ್ರವಾದ ರೂಪವನು, ಸ್ತುತಿಗೆ ಹಿತನಾದವನು, ಎದ್ದೇಳು! ಸುಗಮವಾಗಿ ಹಾಡುವುದರಿಂದ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವವನು ನೀನೇ, ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಎದ್ದೇಳು, ಕಮಲಾದೇವಿಯ ಒಡೆಯನೇ!

ಏವಂ ಸ್ತುತೋ ವಿಷ್ಣುರಜಃ ಪುರಾಣೋ ಹ್ಯತಿತ್ವರಾವಾನುತ್ಥಿತೋ ನಿತ್ಯಬದ್ಧಃ ॥ ೩,೨.

ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಪುರಾತನನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ತಕ್ಷಣವೇ ಎದ್ದು ನಿಂತನು, ಸದಾ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದವನಾಗಿ.

ಶ್ರೀಗರುಡಮಹಾಪುರಾಣಮ್ ೩ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಬಭೂವೇಚ್ಛಾ ಮಮ ದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಸೃಜ್ಯಾನ್ಮೋಕ್ಷಯೋಗ್ಯಾಂಶ್ಚ ಮೋಕ್ತುಮ್ । ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಃ ಸರ್ವದೈವಾಸ್ತಿ ವಿಷ್ಣೋಸ್ತಥಾಪಿ ತದ್ವ್ಯಾಹರಣಂ ಚ ಲೌಕಿಕಮ್ ॥ ೩,೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ನನಗೆ, ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ, ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಹಾಗೂ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾದವರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸದಾ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇದೆ, ಆದರೂ ಆ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ರೀತಿಯಾಗಿದೆ.

ತದಾ ಹರಿರ್ಜಗೃಹೇ ಲೌಕಿಕಂ ಚ ತಮಃ ಪಾನಂ ತೇನ ರೂಪೇಣ ಚಕ್ರೇ । ತದ್ರೂಪಮಾಹುಃ ಪ್ರಾಕೃತಂ ವೈ ತದಜ್ಞಾ ಹ್ಯನ್ಧಂ ತಮಃ ಪ್ರವಿಶನ್ತ್ಯೇವ ಸರ್ವೇ ॥ ೩,೩.

ಆಗ ಹರಿಯು ಲೋಕದ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆ ರೂಪದಿಂದ ಕತ್ತಲನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಆ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಕ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವರು, ಅಂಧರಾಗಿರುವವರು, ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ಅವತಾರಾ ಮಹಾವಿಷ್ಣೋಃ ಸರ್ವೇ ಪೂರ್ಣಾಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ । ಪೂರ್ಣಂ ಚ ತತ್ಪರಂ ರೂಪಂ ಪೂರ್ಣಾತ್ಪೂರ್ಣಾಃ ಸಮುದ್ಗತಾಃ ॥ ೩,೩.

ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ಅವತಾರಗಳೂ ಪೂರ್ಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆ ಪರಮ ರೂಪವೂ ಪೂರ್ಣ, ಆ ಪೂರ್ಣದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಪೂರ್ಣರೂಪಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿವೆ.

ಪರಾವರತ್ವಂ ತೇಷಾಂ ತು ವ್ಯಕ್ತಿಮಾತ್ರವಿಶೇಷತಃ । ನ ದೇಶಕಾಲಸಾಮರ್ಥ್ಯಾತ್ಪಾರಾವರ್ಯಂ ಕಥಞ್ಚನ ॥ ೩,೩.

ಅವುಗಳ ಮೇಲ್ಮೈ-ಕೆಳಮೈ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ರೂಪದ ಭೇದ ಮಾತ್ರ; ದೇಶ, ಕಾಲ ಅಥವಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ.

ಪೂರ್ವರೂಪಂ ಚ ಪೂರ್ಣಂ ಚ ಪೂರ್ಣಂ ಪದವಿತಾರಗಮ್? । ರೂಪಂ ತದಾತ್ಮನ್ಯಾದಾಯ ಪೂರ್ಣಮೇವಾವಶಿಷ್ಯತೇ ॥ ೩,೩.

ಹಿಂದಿನ ರೂಪವೂ ಪೂರ್ಣವೇ, ಆ ಪೂರ್ಣರೂಪವು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ರೂಪವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಉಳಿಯುವುದು ಪೂರ್ಣತೆಯೇ.

ಲೌಕಿಕವ್ಯವಹಾರೋಯಂ ಭೂಭಾರಕ್ಷಪಣಾದಿಕಃ । ತಸ್ಯ ದೃರ್ಷ್ಟಿ ವಿನಾ ನಾನ್ಯೋ ಲಯಃ ಕೃಷ್ಣಾದಿನಾ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ ೩,೩.

ಈ ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳು, ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆ ಮುಂತಾದವುಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೃಷ್ಣನಾದವರಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಲಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತತ್ತ್ವೇ ಪೀಡಾ ನ ಕರ್ತವ್ಯಾ ತಯಾ ದುಃ ಖಾನಿ ವಿನ್ದತಿ । ಅತ್ಯನ್ತಪೀಡನಾತ್ತಸ್ಯ ರೋಗಸ್ತಸ್ಯ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ ೩,೩.

ನಿಜವಾಗಿ ನೋವುಂಟುಮಾಡಬಾರದು; ಅದರಿಂದ ದುಃಖವೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದ ಪೀಡೆ ಮಾಡಿದರೆ ರೋಗ ಬರುತ್ತದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಜ್ಞಾತವ್ಯಾಂಶೇ ತು ಪೀಡಾ ತು ಕರ್ತವ್ಯಾ ಗುರುಣಾ ಸಹ । ತಮನ್ತೇವಾಸಿನಂ ಚಾಹುಃ ಸ ಏವ ಚು ಗುರುಃ ಸ್ಮೃತಃ ॥ ೩,೩.

ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗುರು ಜೊತೆಗೆ ಪೀಡೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಆ ಶಿಷ್ಯನನ್ನೇ ಅಂತೇವಾಸಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವನೇ ಗುರು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಯೇ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಹರೇಸ್ತತ್ತ್ವವಿಚಾರಂ ತು ಪರಸ್ಪರಮ್ । ತಾವೇವ ಗುರುಶಿಷ್ಯೌ ತು ವಿನತಾನನ್ದಸಂಯುತ ॥ ೩,೩.

ಹರಿಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ವಿಚಾರಿಸುವವರು, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ವಿನತಾದೇವಿಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವವರು.

ಗುರುಣಾಪಿ ಸಮಂ ಹಾಸ್ಯಂ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕುಟಿಲಂ ವಿನಾ । ಹರ್ಷಾಮರ್ಷಯುತಃ ಶಿಷ್ಯೋ ಗುರುಃ ಕೌಟಿಲ್ಯಸಂಯುತಃ ॥ ೩,೩.

ಗುರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಗುವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಆದರೆ ವಕ್ರತೆ ಇಲ್ಲದೆ. ಶಿಷ್ಯನು ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವನು, ಗುರು ವಕ್ರತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವನು.

ಉಭೌ ತೌ ನಿರಯಂ ಯಾತೋ ಯಾವದಾಚನ್ದ್ರತಾರಕಮ್ । ಸಾಕ್ಷಾದ್ಧರಿಃ ಪುರುಷಃ ಪಿಙ್ಗಲಾಕ್ಷಃ ಸ್ವಮಾಯಾಯಾಂ ಗುಣಮಯ್ಯಾಂ ಮಹಾತ್ಮಾ । ಸ್ವಪೌರುಷೇಣೈವ ಸುಮಙ್ಗಲೇನ ಅಧಾತ್ತು ವೀರ್ಯಂ ಭಗವಾನ್ವೀರ್ಯವಾಂಶ್ಚ ॥ ೩,೩.

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಚಂದ್ರ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಇರುವವರೆಗೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನೇರವಾಗಿ, ಪಿಂಗಣಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಹರಿಯು, ಮಹಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಗುಣಮಯ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪುಣ್ಯದಿಂದ, ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ವೀರ್ಯಶಾಲಿಯಾದನು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ವೀರ್ಯಸ್ವರೂಪಂ ಬ್ರೂಹಿ ಮೇ ವಾಸುದೇವ ವೀರ್ಯೇ ತ್ವದೀಯೇ ಸಂಶಯೋ ಮೇ ವಿಭಾತಿ । ಕಿಂ ವೀರ್ಯಮೀಶಸ್ಯ ಸ್ವರೂಪಭೂತಂ ಕಿಂ ವಾ ವಿಭಿನ್ನಂ ವದ ಸಾಧು ವೇತ್ಸಿ ॥ ೩,೩.

ಗರುಡನು ಕೇಳಿದನು: ವಾಸುದೇವಾ, ವೀರ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು; ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಈಶ್ವರನ ವೀರ್ಯ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಇರುವದೋ, ಬೇರೆ ಆಗಿರುವದೋ? ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವನು, ತಿಳಿಸು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಯದ್ವೀರ್ಯಮಾಧತ್ತ ಹರಿಃ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭುರ್ಮಾಯಾಭಿಧಾಯಾಂ ವಿನತಾತನೂಜ । ತದ್ವೀರ್ಯಮಾಹುರ್ನೃಹರೇಃ ಸ್ವರೂಪಂ ವಿಪಶ್ಚಿತೋ ನಿಶ್ಚಿತತತ್ತ್ವದರ್ಶಿನಃ ॥ ೩,೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಹರಿಯು ಸ್ವತಃ ವಿನತೆಯ ಮಗನಾದ ಮಾಯೆಗೆ ನೀಡಿದ ವೀರ್ಯವನ್ನು, ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನೃಹರಿಯ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಭಿನ್ನಂ ತದಾಹುಃ ಪ್ರಾಕೃತಮೇವ ಚಾಹುಃ ಸ್ವನಾಭಿಪದ್ಮಾದಿಕವಚ್ಚ ಬೋಧ್ಯಮ್ । ನೈತಾವತಾ ಜ್ಞಾನರೂಪಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋರ್ನ ವೀರ್ಯಹಾನಿರಿತಿ ಚಿನ್ತನೀಯಮ್ ॥ ೩,೩.

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅದು ಬೇರೆ ಎಂದು, ಕೆಲವರು ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಕ ಎಂದು, ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಹೂವಿನಂತೆ ಉದಯಿಸುವುದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜ್ಞಾನರೂಪಕ್ಕೂ ವೀರ್ಯಕ್ಕೂ ಹಾನಿಯಾಗದು, ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ವೀರ್ಯಸ್ವರೂಪೀ ಭಗವಾನ್ವಾ ಸುದೇವಃ ಸರ್ವತ್ರ ದೇಶೇಪಿ ಚ ಸರ್ವಕಾಲೇ । ಸರ್ವಾರ್ಥವಾನ್ಯದಿ ನ ಸ್ಯಾತ್ಖಗೇನ್ದ್ರ ತರ್ಹೀಶ್ವರಃ ಪುರುಷೋ ನೈವ ಸ ಸ್ಯಾತ್ ॥ ೩,೩.

ವೀರ್ಯ ಸ್ವರೂಪನಾದ ವಾಸುದೇವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಖಗೇಂದ್ರ, ಅವನು ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಈಶ್ವರನು, ಪುರುಷನು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಚಿನ್ತ್ಯವೀರ್ಯೈಶ್ಚಿನ್ತ್ಯವೀರ್ಯೈರ್ದ್ವಿರೂಪಃ ಸ್ತ್ರೀರೂಪಮೇಕಂ ಪುರುಷಂ ತಥಾ ಪರಮ್ । ಉಭೇ ರೂಪೇ ವೀರ್ಯವತೀ ಖಗೇನ್ದ್ರ ತಯೋರಭೇದಶ್ಚಿನ್ತನೀಯೋ ಹಿ ಸಮ್ಯಕೂ ॥ ೩,೩.

ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದಾದ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೀರಿದ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ, ಎರಡು ರೂಪಗಳನ್ನು ತಾಳುತ್ತಾನೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪ, ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಡಿನ ರೂಪ. ಈ ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶಕ್ತಿಯು ಇದೆ, ಖಗೇಂದ್ರ, ಆದರೆ ಈ ಎರಡೂ ರೂಪಗಳು ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮನನ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸ್ತ್ರೀರೂಪವಾನ್ಯದಿ ನ ಸ್ಯಾತ್ಖರ್ಗೇದ್ರಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಕಥಂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬತ್ವಮೇವ ॥ ೩,೩.

ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಖಗೇಂದ್ರ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು?

ಸ್ತ್ರೀರೂಪಮಸ್ಮಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಜಂ (ದ್ವಾಸ್ತವಂ) ಚಿನ್ತನೀಯಂ ಸ್ವರೂಪಮೇತನ್ನಾನ್ಯಥಾ ಚಿನ್ತನೀಯಮ್ । ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನೈವ ವಿಚಿನ್ತನೀಯಂ ನಪುಂಸಕಂ ತ್ಬಸ್ಯ ಜನ್ಯಂ ಹಿ ವಿದ್ಧಿ ॥ ೩,೩.

ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪವು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ; ಇದನ್ನೇ ಅದರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಬಾರದು. ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪವನ್ನೇ ಯೋಚಿಸಬೇಕು, ನಪುಂಸಕ ರೂಪವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನಪುಂಸಕವು ಅದರ ಉತ್ಪನ್ನ.

ನಪುಂಸಕಂ ನವೈವ ಸ್ವರೂಪಭೂತಮತೋ ಹರೌ ನಾಸ್ತಿ ವಿಚಿನ್ತನೀಯಮ್ । ಸ್ತ್ರೀಬಿಂಬಭೂತೇ ಹರಿರೂಪೇ ಖಗೇನ್ದ್ರ ಶ್ರೀರೂಪಮಸ್ತೀತಿ ವಿಚಿನ್ತನೀಯಮ್ ॥ ೩,೩.

ನಪುಂಸಕ ಸ್ವರೂಪವೇ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹರಿಯಲ್ಲಿ ನಪುಂಸಕತ್ವವನ್ನು ಯೋಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹರಿಯು ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿ ಕಾಣುವಾಗ, ಖಗೇಂದ್ರ, ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ರೂಪವಿದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ಗರುಡ ಉವಾಚ । ಸ್ತ್ರಿಯಾ ಸ್ತ್ರಿಯಶ್ಚ ಸಂಯೋಗಂ ವ್ಯರ್ಥಮಹುರ್ಮನೀಷಿಣಃ । ಸ್ತ್ರೀರೂಪಭೂತೇ ವಿಂಬೇ ತು ಸ್ತ್ರೀರೂಪಾಃ ಸನ್ತಿ ಸರ್ವದಾ ॥ ೩,೩.

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು: ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಒಗ್ಗೂಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪಗಳೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಸ್ಥಿತೌ ತತ್ರ ನಿಮಿತ್ತಂ ಚ ಬ್ರೂಹಿ ಕೃಷ್ಣ ಮಮ ಪ್ರಭೋ ॥ ೩,೩.

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ಕೃಷ್ಣಾ, ನನ್ನ ಪ್ರಭು.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ । ಸ್ತ್ರೀಬಿಂಬಭೂತಸ್ತ್ರೀರೂಪೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ನ ಸ್ಯಾತ್ಖಗೇಶ್ವರ । ನಿತ್ಯಾವಿಯೋಗಿನೀ ದೇವೀ ಕಥಂ ಸ್ಯಾತ್ಪರಮಾತ್ಮನಃ ॥ ೩,೩.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಖಗೇಶ್ವರ, ಅವಳು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಳಗದವಳಾಗಿ ಇರಬಹುದು?

ಹರೇರನನ್ತರೂಪಾಣಾಂ ಸ್ತ್ರೀರೂಪಾಣಾಂ ಖಗೇಶ್ವರ । ಅನನ್ತಾನನ್ತರೂಪೇಣ ನಿತ್ಯಂ ಶುಶ್ರೂಷಣೇ ರತಾ ॥ ೩,೩.

ಹರಿಯ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಖಗೇಶ್ವರ, ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪಗಳು ಅನಂತ. ಆ ಅನಂತ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಅವಳು ಸದಾ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಳು.