ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ವಿಷ್ಣಾವೇವ ಬ್ರಹ್ಮಶಬ್ದೋ ಹಿ ಮುಖ್ಯೋ ಹ್ಯನ್ಯೇಷ್ವಮುಖ್ಯೋ ಬ್ರಹ್ಮರುದ್ರಾದಿಕೇಷು । ಅನನ್ತಗುಣಪೂರ್ಣತ್ವಾದ್ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ಹರಿರುಚ್ಯತೇ ॥ ೩,೨.

‘ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮಾ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಅದು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಲ್ಲ. ಅನಂತ ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದರಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಗುಣಾದಿಪೂರ್ಣತಾಭಾವಾನ್ನಾನ್ಯೇ ಬ್ರಹ್ಮೇತ್ಯುದಾಹೃತಾಃ । ದೇಶಾನನ್ತ್ಯಂ ಗುಣತಃ ಕಾಲತೋ ವಾ ನಾಸ್ತ್ಯಾನನ್ತ್ಯಂ ಕ್ವಾಪಿ ದೇಶೇ ಚ ಕಾಲೇ ॥ ೩,೨.

ಪೂರ್ಣ ಗುಣಗಳು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇತರರನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಂದಿಗೂ ಅನಂತತೆ ಇಲ್ಲ; ಗುಣಗಳಲ್ಲೇ ಮಾತ್ರ ಅನಂತತೆ ಇದೆ.

ಯದಾ ನನ್ತ್ಯಂ ಕಿಮು ವಕ್ತವ್ಯಮತ್ರ ಗುಣಾನನ್ತ್ಯಂ ನಾಸ್ತಿ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಕೇಷು । ಯದ್ಯಪ್ಯಹಂ ದೇಶತಃ ಕಾಲತಶ್ಚ ಸಮಸ್ತದಾ ವಾಸುದೇವೇನ ಸಾರ್ಧಮ್ ॥ ೩,೨.

ಯಾವುದಾದರೂ ಅನಂತತೆ ಇದ್ದರೆ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕೆ? ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣಗಳ ಅನಂತತೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದರೂ, ಸದಾ ವಾಸುದೇವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ.

ತಥಾಪಿ ಮೇ ಗುಣತೋ ನಾಸ್ತ್ಯನನ್ತಂ ತತೋ ಧರ್ಮಾ ಗುಣತೋನನ್ತತಶ್ಚ । ಸಂತಿ ಶ್ರುತಾವವಿರುದ್ಧಾಶ್ಚ ದೇವೇ ಚಿನ್ತ್ಯಾ ಹ್ಯಚಿನ್ತ್ಯಾ ಬಹುಧಾ ತೇ ಹ್ಯನನ್ತಾಃ ॥ ೩,೨.

ಆದರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಗುಣಗಳ ಅನಂತತೆ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಧರ್ಮಗಳೂ ಅನಂತವಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿವೆ—ಕೆಲವು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದಾದವು, ಕೆಲವು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದವು—ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅನಂತ.

ಅತೋ ಗುಣಾಂಸ್ತವ ದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋ ಸ್ತೋತುಂ ಸದಾ ಸ್ಮೋ ನ ಹರೇಃ ಕದಾಪಿ । ನಾಹಂ ನ ಕೇಶೌ ನ ಚ ಗೀರ್ನ ರುದ್ರೋ ನ ದಕ್ಷಕನ್ಯಾ ನ ಚ ಮೇನಕಾಸುತಾ ॥ ೩,೨.

ಆದುದರಿಂದ, ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವೆ, ಹರಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ತುತಿಸಲಾರೆವು. ನಾನು, ಕೇಶವ, ಗಿರ್ಣ, ರುದ್ರ, ದಕ್ಷನ ಮಗಳು, ಮೆನಕೆಯ ಮಗಳು—ಯಾರೂ ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನ ವೈ ಬಿಡೌಜಾ ನ ಚ ವಾ ಪುಲೋಮಜಾ ನ ಚೇಧ್ಮವಾಹೋ ನ ಯಮೋ ನ ಚಾನ್ಯಃ । ನ ನಾರದೋ ನಾಪಿ ಭೃಗುರ್ವಸಿಷ್ಠೋ ನ ವಿಘ್ನಪೋ ನಾಪಿ ಬಲ್ಯಾದಯಶ್ಚ ॥ ೩,೨.

ಬಿಡೌಜ, ಪುಲೋಮಜ, ಅಗ್ನಿ, ಯಮ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲ; ನಾರದ, ಭೃಗು, ವಸಿಷ್ಠ, ಗಣಪತಿ, ಬಲಿ ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಅಲ್ಲ.

ನ ವೈ ವಿರಾಟೋ ನಾಪಿ ಭೀಮಃ ಶನಿಶ್ಚ ನ ಪುಷ್ಕರೋ ನ ಕಶೇರುಸ್ತಥೈವ । ನ ಕಿನ್ನರಾಃ ಪಿತರೋ ನೈವ ದೇವಾ ಗನ್ಧರ್ವಮುಖ್ಯಾ ನಾಪಿ ವಾ ತುಷ್ಯಸಂಜ್ಞಾಃ ॥ ೩,೨.

ವಿರಾಟ್, ಭೀಮ, ಶನಿ, ಪುಷ್ಕರ, ಕಶೇರು ಕೂಡ ಅಲ್ಲ; ಕಿನ್ನರರು, ಪಿತೃಗಳು, ದೇವರು, ಗಂಧರ್ವರ ಮುಖ್ಯರು, ತುಷ್ಯರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವರೂ ಅಲ್ಲ.

ನ ವೈ ಕ್ಷಿತೀಶಾ ನ ಚ ಮಾನುಷಾಶ್ಚ ವಿಷ್ಣೋರ್ನ ಜಾನನ್ತಿ ಕಿಮತ್ರ ಚಾನ್ಯೇ । ಮತ್ತೋಧಮಃ ಕೋಚಿಗುಣೇನ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸಮೋ ಹಿ ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮಾತರಿಶ್ವ ॥ ೩,೨.

ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಮಾನವರೂ ಅಲ್ಲ—ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಯಾರೂ ಅರಿಯಲಾಗದು; ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆ? ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ವಾಯುವಿಗೆ ಸಮಾನ.

ತೌ ವೈ ವಿರಾಗೇ ಹರಿಭಕ್ತಿಭಾವೇ ಧೃತಿಸ್ತಿತಿಪ್ರಾಣಬಲೇಷುಯೋಗೇ । ಬುದ್ಧೌ ಸಮಾನೌ ಸಂಸೃತೌ ಮೋಕ್ಷಕಾಲೇ ಪರಸ್ಪರಾಧಾರಸಮನ್ವಿತೌ ಚ ॥ ೩,೨.

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಹರಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮಾನರು; ಸ್ಥೈರ್ಯ, ತಾಳ್ಮೆ, ಪ್ರಾಣಬಲ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸಮಾನರು; ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ, ಪುನರ್ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ಮೋಕ್ಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬಿತರು.

ಅನ್ನಾಭಿಮಾನಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಚಾಹುರ್ಮುರಾರಿಂ ಜೀವಾಭಿಮಾನಂ ವಾಯುಮಾಹುರ್ಮಹಾನ್ತಃ । ನ ಶಕ್ತೋಸೌ ಬ್ರಹ್ಮದೇವೋ ವಿವಸ್ತುಂ ವಾಯುಂ ವಿನಾ ಸಂಸೃತಾವೇವ ನಿತ್ಯಮ್ ॥ ೩,೨.

ಮಹಾತ್ಮರು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಅನ್ನದ ಅಧಿಪತಿ, ಮೂರಾರಿಯನ್ನು ಜೀವದ ಅಧಿಪತಿ, ವಾಯುವನ್ನು ಗಾಳಿಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ವಾಯುವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರಲಾರನು; ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸದಾ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.

ನ ತಂ ವಿನಾ ಮಾತರಿಶ್ವಾ ಚ ವಸ್ತುಮನ್ಯೋನ್ಯಮಾಪ್ತಿಃ ಕಾಲತೋ ನ್ಯೂನತಾ ಚ । ಯದಾ ಮಹತ್ತತ್ತ್ವನಿ ಯಾಮಕೋಭೂದ್ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಾನ್ತಸ್ಥೂಲಸೃಷ್ಟೌ ಮಹಾತ್ಮಾ ॥ ೩,೨.

ಅವನಿಲ್ಲದೆ ವಾಯುವೂ ಇರಲಾರನು; ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆತನವೂ ಇದೆ. ಮಹಾತತ್ತ್ವವು ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸ್ಥೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ತದಾ ವಾಯುರ್ನಾಶಕದ್ವೈ ಮಹಾತ್ಮಾ ಬಾಹ್ಯೇ ಸೃಷ್ಟೌ ಕಾಲಭೇದೇನ ಚಾಸ್ತಿ । ಸರಸ್ವತೀ ಭಾರತೀ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಸಂವತ್ಸರಾನನ್ತರಂ ಸಂಬಭೂವ ॥ ೩,೨.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ವಾಯು ಹೊರಗಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಲಾರನು; ಸೃಷ್ಟಿ ಕಾಲದ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸರಸ್ವತಿ, ಭಾರತಿ, ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದಳು.

ಯದಾ ದಶಾಬ್ದಾಃ ಸಮತೀತಾ ಮಹಾತ್ಮಾ ತದಾ ವಾಯುಃ ಸಮಭೂಲ್ಲೋಕಪೂಜ್ಯಃ । ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ್ಯೂನತ್ವಂ ಸ್ಥೂಲಸೃಷ್ಟೌ ಮಹಾತ್ಮನ್ನೈತಾವತಾ ವಾನಯೋಃ ಸೌಮ್ಯಹಾನಿಃ ॥ ೩,೨.

ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಮಹಾತ್ಮ ವಾಯು ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಸ್ಥೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆತನ ಇದ್ದರೂ, ಇದರಿಂದ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಗೌರವಹಾನಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸರಸ್ವತೀ ವತ್ಸರಾತ್ಸಂಬಭೂವ ಹ್ಯನನ್ತರಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಜನ್ಮಕಾಲಾತ್ । ಗಿರಃ ಸಕಾಶಾತ್ಕಾಲತೋ ನ್ಯೂನತಾಸ್ತಿ ವಾಯೋಸ್ತದಾ ಹ್ಯಧಮತ್ತ್ವೇ ಕ್ಷತಿಃ ಕಾ ॥ ೩,೨.

ಸರಸ್ವತಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಹುಟ್ಟಿನ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಜನಿಸಿದಳು; ಅವಳ ಉದಯದಿಂದ ವಾಯುವಿಗೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆತನ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ, ಸೌಮ್ಯನಿಗೆ ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವ ಹಾನಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ವಾಯೋರನನ್ತರಂ ವಾಣೀ ಹ್ಯಭೂತ್ಸಂವತ್ಸರಾತ್ಪರಮ್ । ಯಾವತ್ಪಶ್ಚಾಜ್ಜನಿಸ್ತಾವತ್ಪೂರ್ವದೇಹಕ್ಷಯೋ ಭವೇತ್ ॥ ೩,೨.

ವಾಯುವಿನ ನಂತರ ವಾಣಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿದಳು; ಹೊಸ ಜನನವಾಗುವವರೆಗೆ ಹಳೆಯ ದೇಹವು ನಾಶವಾಗಲೇಬೇಕು.

ಶೇಷಸ್ತ್ವಿನ್ದ್ರೋ ರುದ್ರ ಏತೇ ತ್ರಯಶ್ಚ ಸಮಾ ಹ್ಯೇತೇ ಜ್ಞಾನಬಲಾದಿಕೇಷ್ವಪಿ ತಥಾಪಿ ತೇಷಾಂ ಕಾಲತೋ ನ್ಯೂನತಾಸ್ತಿ ಕಾಲೋಪಿ ತೇಷಾಂ ದ್ವಿವ್ಯೇಸಹಸ್ರವರ್ಷಮ್ ॥ ೩,೨.

ಶೇಷ, ಇಂದ್ರ, ರುದ್ರ—ಈ ಮೂವರು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಕಡಿಮೆತನ ಇದೆ; ಅವರ ಕಾಲವು ಎರಡು ಸಾವಿರ ದೈವಿಕ ವರ್ಷಗಳು.

ಅನನ್ತರುದ್ರೋ ಬ್ರಹ್ಮವಾಯೂ ಯಥಾ ವಾ ತಥಾ ಜ್ಞೇಯೋ ನೈವ ಹಾನಿಃ ಸ್ವರೂಪೇ । ಸ್ಥೂಲಸ್ಯ ಸೃಷ್ಟೌ ಬಾಹ್ಯಸೃಷ್ಟೌ ಮಹಾತ್ಮನ್ಕಾಲಾನ್ನ್ಯೂನತ್ವಂ ಸ ಮಯಾ ನೈವ ಚಿನ್ತ್ಯಃ ॥ ೩,೨.

ಅನಂತರುದ್ರ, ಬ್ರಹ್ಮ, ವಾಯು—ಇವರನ್ನು ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಡಿಮೆತನವೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ಥೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರಗಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಅವರ ಕಾಲದ ಕಡಿಮೆತನವನ್ನು ನಾನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ತೇಷಾಂ ಸಕಾಶಾದ್ವಾರುಣೀ ಪಾರ್ವತೀ ಚ ಸೌಪರ್ಣೀನಾಮ್ನೀ ತಿಸ್ತ್ರ ಏತಾ ಮಹಾತ್ಮನ್ । ದಶಾಬ್ದೇಭ್ಯೋನನ್ತರಂ ಸಂಬಭೂವುಃ ಸರಸ್ವತೀ ಭಾರತೀವಚ್ಚ ಬೋಧ್ಯಾ ॥ ೩,೨.

ಅವರೊಳಗಿಂದ ವಾರುಣಿ, ಪಾರ್ವತಿ ಮತ್ತು ಸೌಪರ್ಣಿ ಎಂಬ ಮೂರು ಮಹಾತ್ಮರು ಉದಯಿಸಿದರು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ಭಾರತಿಯೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಇನ್ದ್ರೋ ವರೋ ರುದ್ರಭಾರ್ಯಾದಿಕೇಭ್ಯ ಏವಂ ಜ್ಞಾನಂ ಸರ್ವದಾ ದೇಹ್ಯಮನ್ದಮ್ । ಏವಂ ಜ್ಞಾನಂ ಯಸ್ಯ ಭವೇಚ್ಚ ಲೋಕೇ ಸ ವೈ ಜ್ಞಾನೀ ವೇದವೇದ್ಯಃ ಸ ಏವ ॥ ೩,೨.

ಇಂದ್ರ, ವರुण, ರುದ್ರನ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದೆ, ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿ, ಅವನೇ ವೇದವನ್ನು ಅರಿಯುವವನು.

ನ ವೈ ಜ್ಞಾನೀತ್ಯನ್ತರಂ ಯೋ ನ ವೇದ ಸ ವೇದವಾದೀ ನ ಚ ವೇದಪಾಠಕಃ ॥ ೩,೨.

ಈ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯದವನು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲ, ಅವನು ವೇದವನ್ನು ಹೇಳುವವನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲ, ವೇದವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲ.

ವೇದಾಕ್ಷರಾಣಿ ಯಾವನ್ತಿ ಪಠಿತಾನಿ ದ್ವಿಜಾತಿಭಿಃ । ತಾವನ್ತಿ ಹರಿನಾಮಾನಿ ಪ್ರಿಯಾಣಿ ಚ ಹರೇಃ ಸದಾ ॥ ೩,೨.

ಯಾವಷ್ಟು ವೇದದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ದ್ವಿಜರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಷ್ಟೇ ಹರಿಯ ಪ್ರಿಯವಾದ ಹೆಸರುಗಳು ಸದಾ ಇವೆ.

ಮಮ ಸ್ವಾಮೀ ಹರಿರ್ನಿತ್ಯಂ ದಾಸೋಹಂ ಸರ್ವದಾ ಹರೇಃ । ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾ ಗುರವೋ ಮೇ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ॥ ೩,೨.

ಹರಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಸದಾ ಹರಿಯ ದಾಸನು. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನನ್ನ ಗುರುಗಳು.

ಏತೇಷಾಂ ಚ ಹರಿಃ ಸ್ವಾಮೀ ವೇದೇ ಸರ್ವತ್ರ ಗೀಯತೇ । ಏವಂ ಜಾನಂಸ್ತು ಯೋ ವೇದಾನ್ಸಂಪಠೇತ್ಸ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಃ ॥ ೩,೨.

ಈ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹರಿ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ, ವೇದದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು ವೇದಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು.

ಸ ವೇದಪಾಠಕೋ ಜ್ಞೇಯಸ್ತದನ್ಯೇ ವೇದವಾದಿನಃ । ವೇದಭಾರಭರಾಕ್ರಾನ್ತಃ ಸ ವೈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗರ್ದಭಃ ॥ ೩,೨.

ಅವನೇ ವೇದಪಾಠಕನು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಉಳಿದವರು ವೇದವನ್ನು ಹೇಳುವವರಷ್ಟೆ. ವೇದದ ಭಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊತ್ತಿರುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಕತ್ತೆ.

ಜ್ಞಾನಾಭಿಮಾನೀ ವೇದಮಾನೀ ಉಭೌ ತು ಪರಸ್ಪರಂ ಹ್ಯೂಚತುಃ ಸರ್ವದೈವ । ಜಲಂ ವೇದೋ ಯತ್ರ ವಾಸೋ ಮುರಾರೇರಾಚಾರ್ಯಾಣಾಂ ಸಂಗದೋಷಾದ್ದ್ವಿಜಾನಾಮ್ ॥ ೩,೨.

ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಇರುವವನು ಮತ್ತು ವೇದದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಇರುವವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ವೇದವು ನೀರಂತೆ, ಮುರಾರಿಯ ನಿವಾಸವಾಗಿರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಗುರುಗಳ ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ದೋಷದಿಂದ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಹಾಪರಾಧಾಃ ಸಂತಿ ಲೋಕೇ ಮಹಾತ್ಮನ್ಸಹಸ್ರಶಃ ಶತಶಃ ಕೋಟಿಶಶ್ಚ । ಹರಿಶ್ಚ ತಾನ್ಕ್ಷಮತೇ ಸರ್ವದೈವ ನಾಮತ್ರಯಸ್ಮರಣಾದ್ವೈ ಕುಪಾಲುಃ ॥ ೩,೨.

ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು, ನೂರಾರು, ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಮಹಾಪಾಪಗಳು ಇವೆ. ಆದರೆ ಹರಿ ಸದಾ ದಯಾಮಯನಾಗಿ ತನ್ನ ಮೂರು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಅವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವಾಪರಾಧಾದ್ರಹಿತಂ ದಾನಮಾನೈರ್ಯುಕ್ತಂ ಸದಾ ತಾರತಮ್ಯಾಚ್ಚ ಹೀನಮ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾಪರಾಧಂ ತಸ್ಯ ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾತ್ಮಾ ಹಾಹಾಕಾರಂ ಕುರುತೇ ಕ್ರೋಧಬುದ್ಧ್ಯಾ ॥ ೩,೨.

ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದ, ಸದಾ ಗೌರವದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಹೇರಳತೆ ಇಲ್ಲದ ದಾನವನ್ನು ಕೊಡುವವನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕಂಡರೆ, ಮಹಾತ್ಮ ವಿಷ್ಣು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಬಹಳ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಗೋವಿನ್ದ ಸುವೇದವೇದ್ಯ ಸೋವ್ಯಾತ್ಕೃತಾಖ್ಯೋ ಮಯಿ ಸಮ್ಯಕ್ಪ್ರಸೀದ । ಭೋ ಕೇಶವೋತ್ತಿಷ್ಠ ಸುಖಸ್ವರೂಪ ಸೃಷ್ಟೌ ವ್ಯಯೇ ವರ್ತಯಿತುಂ ಸಮರ್ಥಃ ॥ ೩,೨.

ಗೋವಿಂದಾ, ವೇದಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವವನು, ರಕ್ಷಕ, ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದವನೇ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನನಗೆ ದಯೆ ತೋರಿಸು. ಕೇಶವ, ಸುಖಸ್ವರೂಪ, ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಶಕ್ತನಾದವನೇ, ಎದ್ದು ಬಾ.

ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪ್ರೇರಯೇತ್ಪೂಜ್ಯಸೃಷ್ಟೌ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ರುದ್ರಂ ಪ್ರೇರಯೇತ್ಸಂಹೃತೌ ಚ । ಪ್ರಾಪ್ತವ್ಯಯೋಗ್ಯಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಶೇಷಾದಿದೇವಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೇಹಿ ಮೋಕ್ಷಂ ಚ ಸಮ್ಯಕ್ ॥ ೩,೨.

ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅವನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ರುದ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅವನಿಂದ ಲಯವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ಶೇಷ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಕಾಣದೆ, ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡು.