ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಮೋಕ್ಷೋಪಾಯಮ್ಯಃ ಸ ವೋಕ್ತ ಮಿತತರತ್ತಸ್ಯ ಸಾಧನಮ್ । ಗರುಡೇನೈವ ಮುಕ್ತಸ್ತು ಕೃಷ್ಣೋ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ ॥ ೩,೨.

ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಗರುಡನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆಂದನು.

ಶೃಕೃಷ್ಣ ಉವಾಚ ಮೂಲರೂಪೇ ಹ್ಯತೋ ಜ್ಞೇಯೋ ವಿಷ್ಣುತ್ವಾದ್ವಿಷ್ಣುರವ್ಯಯಃ ॥ ೩,೨.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: ಮೂಲರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಅವತಾರಮಿದಂ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಪೂರ್ಣತ್ವಾದೇವ ಸುವ್ರತ । ಅನೇಕೋ ಹ್ಯೇಕತಾಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸಂಶೇತೇ ಪ್ರಲಯಾಯ ವೈ ॥ ೩,೨.

ಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ಈ ಅವತಾರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೇ. ಅನೇಕರೂಪಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿ ಲಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.

ತತ್ರಾಪಿ ಚ ವಿಶೇಷೋಸ್ತಿ ಜ್ಞಾತವ್ಯಂ ತತ್ವಮೇವ ಸಃ ॥ ೩,೨.

ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಭೇದವಿದೆ; ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಭೇದೇನ ದರ್ಶನಾದ್ವಾಪಿ ಭೇದಾಭೇದೇನ ದರ್ಶನಾತ್ । ವಿಷ್ಣೋರ್ಗುಣಾನಾಂ ರೂಪಾಣಾಂ ತದಙ್ಗಾನಾಂ ಸುಖಾದಿನಾಮ್ । ತತ್ರೈವ ದಶನಾದ್ವಾಪಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಮೇವ ತಮೋ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೩,೨.

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಗುಣಗಳು, ರೂಪಗಳು, ಅಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಭೇದವನ್ನಾಗಲೀ, ಭೇದಾಭೇದವನ್ನಾಗಲೀ ನೋಡಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದರೆ, ಅಜ್ಞಾನ ಶೀಘ್ರವೇ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪುರುಷಾನ್ತರಮಾರಭ್ಯ ಕಲ್ಪಿತಾ ಯೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ । ಹರಿರೂಪಾಸ್ತು ತೇ ಜ್ಞೇಯಾ ಏಕೀಭೂತಾ ಹಿ ತೇನ ತೇ ॥ ೩,೨.

ಬೇರೊಬ್ಬ ಪುರುಷನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕಲ್ಪಿಸಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಹರಿಯ ರೂಪಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅವರು ಅವನೊಡನೆ ಏಕೀಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಲಯೇ ಸಮನುಪ್ರಾಪ್ತೇ ಜೀವಾಃ ಸ ಯಾನ್ತಿ ಮಾಮಕಾಃ । ವಿರಾಡ್ರೂಪೇ ಹರೇಃ ಸಂತಿ ತದಾ ತೇ ಚ ಹ್ಯನೇಕಧಾ ॥ ೩,೨.

ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮಗಳು ಹರಿಯ ವಿರಾಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ನಂತರ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗುತ್ತವೆ.

ಏಕೀಭಾವಂ ಪ್ರಾಪ್ನುವನ್ತಿ ಮೂಲೇನ ಪ್ರಲಯೇ ದ್ವಿಜ । ಬಿಂಬೇನ ತು ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುರೇಕೀಭಾವಂ ವ್ರಜೇದ್ಯದಿ ॥ ೩,೨.

ಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೂಲದೊಡನೆ ಏಕೀಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ದ್ವಿಜನೇ. ಆದರೆ ಸ್ವತಃ ವಿಷ್ಣುವೇ ಆ ಮೂಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಕೀಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದರೆ—

ಪ್ರತಿಬಿಂಬಃ ಕಥಂ ಜೀವೋ ಭವೇನ್ನಾರಾಯಣಸ್ಯ ಚ । ತದಧೀನಸ್ತತ್ಸದೃಶೋ ಹರೇರ್ಜೀವೋ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ ೩,೨.

ನಾರಾಯಣನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿ ಜೀವಾತ್ಮನು ಹೇಗೆ ಆಗಬಹುದು? ಅವನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅವನಂತೆಯೇ ಇದ್ದರೂ, ಹರಿಯ ಆತ್ಮ ಎಂದರೆ ಅದು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿಬಿಂಬಸ್ಯ ಶಬ್ದಾರ್ಥೋ ಹ್ಯಯಮೇವಮುದಾಹೃತಃ । ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಬಿಂಬರೂಪಾಣಾಮೇಕೀಭಾವಂ ನ ಚಿನ್ತಯೇತ್ ॥ ೩,೨.

ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೂಲರೂಪ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳ ಒಂದಾಗುವಿಕೆಯನ್ನು ಯಾರು ಯೋಚಿಸಬಾರದು.

ಕೃಷ್ಣರಾಮಾದಿವಚ್ಚೈವ ತ್ವೇಕೀಭಾವೋ ವಿವಕ್ಷಿತಃ । ಬಿಂಬಾನಾಂ ಮೂಲರೂಪಸ್ಯ ಭೇದೋ ನಾತ್ರ ವಿವಕ್ಷಿತಃ ॥ ೩,೨.

ಕೃಷ್ಣ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರರಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳ ಒಂದಾಗುವಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ; ಮೂಲರೂಪದ ಭೇದವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ.

ತತ್ರಾಪಿ ಚ ವಿಶೇಷೋಸ್ತಿ ಜ್ಞಾತವ್ಯಸ್ತತ್ತ್ವಮಿಚ್ಛುಭಿಃ । ಏಕಾಂಶೇನ ತು ಬಿಂಬೈಸ್ತು ಚೈಕೀಭಾವಂ ವ್ರಜನ್ತಿ ತೇ ॥ ೩,೨.

ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಇದೆ, ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವರು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ.

ಏಕಾಂಶೇನ ತು ಜೀವತ್ವೇ ಸಂಸ್ಥಿತಾ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ । ಬಿಂಬಮೂಲಂ ನ ಜಾನನ್ತಿ ತೇ ಜನಾ ಹ್ಯಸುರಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ॥ ೩,೨.

ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವು ಜೀವಿಗಳಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಬಿಂಬದ ಮೂಲವನ್ನು ತಿಳಿಯದ ಜನರನ್ನು ಅಸುರರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏಕ ಏವ ಹರಿಃ ಪೂರ್ವಂ ಹ್ಯವಿದ್ಯಾವಶತಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಅನೇಕೋ ಭವತಿ ಹ್ಯಾರಾದಾದರ್ಶಪ್ರತಿಬಿಂಬವತ್ ॥ ೩,೨.

ಹರಿಯು ಮೊದಲಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದನು, ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನೇಕನಾದನು, ಅದು ಹಲವಾರು ಕನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳಂತೆ.

ಏವಂ ವದನ್ತಿ ಯೇ ಮೂಢಾಸ್ತೇಪಿ ಯಾನ್ತ್ಯಧರಂ ತಮಃ । ಉಪಾಧಿರ್ದ್ವಿವಿಧಃ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಸ್ವರೂಪೋ ಬಾಹ್ಯ ಏವ ಚ ॥ ೩,೨.

ಹೀಗೆ ಹೇಳುವ ಮೂಢರು ಕೂಡ ಕೆಳಗಿನ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಉಪಾಧಿ ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿದೆ: ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ.

ಬಾಹ್ಯೋಪಾಧಿರ್ಲಯೇ ಯಾತಿ ಮುಕ್ತಾವನ್ಯಸ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಿಃ । ಸರ್ವೋಪಾಧಿವಿನಾಶೇ ಹಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಃ ಕಥಂ ಭವೇತ್ ॥ ೩,೨.

ಬಾಹ್ಯ ಉಪಾಧಿ ಲಯದಲ್ಲಿ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಉಪಾಧಿಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯಬಹುದು?

ಚಿದ್ರೂಪಾಖ್ಯೋ ಹ್ಯುಪಾಧಿಸ್ತು ಮೋಕ್ಷೇ ಯೇಪ್ಯಧಿಕಾರಿಣಃ । ದುಃಖರೂಪೋ ಹ್ಯುಪಾಧಿಸ್ತು ತಮಸೋ ಯೇಧಿಕಾರಿಣಃ ॥ ೩,೨.

ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪ ಉಪಾಧಿಯು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ; ದುಃಖಸ್ವರೂಪ ಉಪಾಧಿಯು ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ.

ಮಿಶ್ರರೂಪೋ ಹ್ಯುಪಾಧಿಸ್ತು ನಿತ್ಯಸಂಸಾರಿಣಾಂ ಮತಃ । ಬಾಹ್ಯೋಪಾಧಿರ್ಲಿಙ್ಗದೇಹಃ ಸರ್ವೇಷಾಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ॥ ೩,೨.

ಮಿಶ್ರಸ್ವರೂಪ ಉಪಾಧಿಯು ಸದಾ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಾಹ್ಯ ಉಪಾಧಿಯು ಲಿಂಗದೇಹವೇ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ದೈತ್ಯಾಃ ದುಃಖಾಯತೇ ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾದುಃಖೀ ಹರಿಃ ಸ್ವಯಮ್ । ತತ್ತದ್ದುಃಖಸ್ವರೂಪತ್ವಾದ್ದೈತ್ಯಾನಾಂ ಬಿಂಬರೂಪಕಃ ॥ ೩,೨.

ದೈತ್ಯರು ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಿಂದ ಹರಿಯೂ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿ ದುಃಖಸ್ವರೂಪ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವನು ಅವರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿದೆ.

ದೈತ್ಯಸ್ಥಿತಾನಾಂ ಬಿಂಬಾನಾಂ ಮೂಲರೂಪಸ್ಯ ವೈ ಪ್ರಭೋಃ । ಪರಸ್ಪರಂ ತಥಾ ಭೇದಂ ಹ್ಯನ್ತರಂ ವಾ ನ ಚಿನ್ತಯೇತ್ ॥ ೩,೨.

ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳಿಗೆ, ಪ್ರಭುವಿನ ಮೂಲರೂಪದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಭೇದ ಅಥವಾ ದೂರವನ್ನು ಯಾರು ಯೋಚಿಸಬಾರದು.

ಶ್ರೀಭೂದುರ್ಗಾದಿರೂಪಾಣಾಂ ತಥಾ ಸೀತಾದಿರೂಪಿಣಾಮ್ । ಅನ್ಯೋನ್ಯಂ ನಾಣುಮಾತ್ರಂ ಚ ಭೇದೋ ಬಾಹ್ಯಾನ್ತರೇಪಿ ಚ ॥ ೩,೨.

ಶ್ರೀ, ಭೂ, ದುರ್ಗಾ ಮತ್ತು ಸೀತಾದಿ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಗಾಗಲಿ ಒಳಗಾಗಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ಒಂದು ಅಣುವಷ್ಟು ಭೇದವೂ ಇಲ್ಲ.

ಚಿನ್ತನೀಯಃ ಕಥಮಪಿ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಯಾನ್ತ್ಯಧರಂ ತಮಃ । ಪ್ರತಿಬಿಂಬಸ್ಥಿತೋ ಬಿಂಬಃ ಸ್ತ್ರೀರೂಪೋ ಹ್ಯಸ್ತಿ ಸರ್ವದಾ ॥ ೩,೨.

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಕೂಡ ಯಾರು ಭೇದವನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಕೆಳಗಿನ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಲಯೇ ಸಮನುಪ್ರಾಪ್ತೇ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಸಹ ಖಗೋತ್ತಮ । ಏಕೀಭಾವಂ ನಾಪ್ನುವನ್ತಿ ಬಿಂಬೇನ ಸಹ ಸಂಸ್ಥಿತಾಃ ॥ ೩,೨.

ಪ್ರಳಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲೇ ಇರುವವರು ಮೂಲರೂಪದೊಂದಿಗೇ ಒಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಿಂಬಸ್ಥಿತಾನಾಂ ರೂಪಾಣಾಂ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾಶ್ಚ ವಿನತಾಸುತ । ಭೇದಸ್ತು ನಾಣುಮಾತ್ರಂ ಚ ಶಙ್ಕನೀಯಃ ಕಥಞ್ಚನ ॥ ೩,೨.

ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿರುವ ರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ, ವಿನತೆಯ ಮಗನೇ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಣುವಷ್ಟು ಭೇದವೂ ಯಾರು ಅನುಮಾನಿಸಬಾರದು.

ಯದಾ ಹಿ ಶೇತೇ ಪ್ರಲಯಾರ್ಣವೇ ವಿಭುರ್ಜೀವಾಂಶ್ಚ ಸರ್ವಾನುದರೇ ನಿವೇಶ್ಯ । ಮುಕ್ತಾಂಶ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮೇನ್ದ್ರಮರುದ್ಗಣಾದೀನ್ಪ್ರಾತ್ಪವ್ಯಮುಕ್ತೀಂಶ್ಚ ಸುತೌ? ಚ ಸಂಸ್ಥಿತಾನ್ ॥ ೩,೨.

ಪ್ರಳಯ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ—ಮೋಕ್ಷ ಪಡೆದವರು, ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ಮರುದ್ಗಣಗಳು, ಮತ್ತೂ ಮೋಕ್ಷ ಪಡೆದವರು, ಪುತ್ರರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಾಪ್ತಾನ್ಧಕೂಪಾದಿಸಮಸ್ತಜೀವಾಂಸ್ತಥೈವ ಪ್ರಾಪ್ತವ್ಯಕಲೀನಥಾಪರಾನ್ । ತಥೈವ ನಿತ್ಯಂ ಸೃತಿಸಂಸ್ಥಿತಾಞ್ಜನಾನಚೇತನಾನೃಕ್ಷರೂಪಾದಿಜೀವಾನ್ ॥ ೩,೨.

ಅದೇ ರೀತಿ, ನರಕಾದಿ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕಾದವರನ್ನು, ಸದಾ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರನ್ನು, ಜಡಗಳನ್ನೂ, ಮರದ ರೂಪದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಅವನು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಏವಂ ಜನಾಞ್ಜಠರೇ ಸಂನಿಧಾಯ ಸಮ್ಯಕ್ಶೇತೇ ಹ್ಯಂಭಸಿ ವೈ ಸ ಕಲ್ಪೇ । ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತು ಸಾ ಸರ್ವವೇದಾತ್ಮಿಕಾ ಚ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಹರೌ ನಿತ್ಯಸಂವರ್ಧಿತಾಪಿ ॥ ೩,೨.

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವನು ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳ ಸಾರವಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಸದಾ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅತ್ಯಾದರಂ ದರ್ಶಯತೀವ ಸಾ ತು ಈಡೇ ವಿಷ್ಣುಂ ಭಕ್ತಿಸಂವರ್ಧಿತಾಪಿ । ಚೇಷ್ಟಾದಿರೂಪೇಣ ತದಾ ನ ಕಿಞ್ಚಿದಾಸೀದ್ವಿನಾ ವಿಷ್ಣುಮಥ ಶ್ರಿಯಂ ಚ ॥ ೩,೨.

ಆಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಕಂಡರೂ, ನಾನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆಕೆಯೊಳಗೆ ಭಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ಶ್ರೀಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಪರ್ಯಙ್ಕರೂಪೇಣ ಬಭೂವ ದೇವೀ ವಾಸಸ್ವರೂಪೇಣ ರಮಾ ವಿರೇಜೇ । ಸರ್ವಂ ರಮಾ ಸೈವ ತದೈವ ಚಾಸೀತ್ಸೈಕಾ ದೇವೀ ಬಹುರೂಪಾ ಬಭಾಷೇ ॥ ೩,೨.

ಆ ದೇವಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದರು, ರಮಾ ವಸ್ತ್ರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ರಮೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಳು—ಅವಳೇ ದೇವಿ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು.