ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಇದಮಾಪ ಹರೇಸ್ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಸ್ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಾದಾಪ ತತೋ ಭೃಗುಃ । ಭೃಗೋರ್ವಸಿಷ್ಠಃ ಸಂಪ್ರಾಪ ವಾಮದೇವಸ್ತತಃ ಪುನಃ ॥ ೨,೪೯.

ಈ ಪವಿತ್ರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನು ಹರಿಯಿಂದ ಪಡೆದನು; ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನಿಂದ ಭೃಗು, ಭೃಗುವಿನಿಂದ ವಸಿಷ್ಠ, ವಸಿಷ್ಠನಿಂದ ವಾಮದೇವನು ಪಡೆದನು.

ಪರಾಶರಮುನಿಃ ಪ್ರಾಪ ತಸ್ಮಾದ್ವ್ಯಾಸಸ್ತತೋ ಹ್ಯಹಮ್ । ಮಯಾ ತು ಭವತಾಂ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಪರಂ ಗುಹ್ಯಂ ಹರೇರಿದಮ್ ॥ ೨,೪೯.

ಅವನಿಂದ ಪರಾಶರ ಮುನಿಯವರು, ನಂತರ ವ್ಯಾಸರು, ನಂತರ ನಾನು ಪಡೆದೆನು; ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಪರಮ ಗುಪ್ತವಾದ ಹರಿಯರ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.

ಯ ಇದಂ ಶೃಣುಯಾನ್ಮರ್ತ್ಯೋ ಯೋ ವಾಪ್ಯಭಿದಧಾತಿ ಚ । ಇಹಾಮುತ್ರ ಚ ಲೋಕೇ ಸ ಸರ್ವತ್ರ ಸುಖಮಾಪ್ನುಯಾತ್ ॥ ೨,೪೯.

ಯಾರು ಈ ಪವಾಡವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವ್ರಜತಃ ಸಂಯಮನ್ಯಾಂ ಯದ್ದುಃ ಖಮತ್ರ ನಿರೂಪಿತಮ್ । ಅಸ್ಯ ಶ್ರವಣತಃ ಪುಣ್ಯಂ ತನ್ಮುಕ್ತೋ ಜಾಯತೇ ತತಃ ॥ ೨,೪೯.

ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವನ್ನು ತಪ್ಪಿದವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ದುಃಖವನ್ನು, ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಅತ್ರೋಕ್ತಕರ್ಮಪಾಕಾದಿಶ್ರವಣಾಚ್ಚ ನೃಣಾಮಿಹ । ವೈರಾಗ್ಯಮಾವಹೇದ್ಯಸ್ಮಾತ್ತಸ್ಮಾಚ್ಛ್ರೋತವ್ಯಮೇವ ಚ ॥ ೨,೪೯.

ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕರ್ಮಫಲ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯವು ಮೂಡುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕೇಳಬೇಕು.

ಭಜತ ಜಿತಹೃಷೀಕಾಃ ಕೃಷ್ಣಮೇನಂ ಮುನೀಶಂ ಸಮಜನಿ ಬತ ಯಸ್ಮಾದ್ಗೀಃ ಸುಧಾಸಾರಧಾರಾ । ಪೃಷತಮಪಿ ಯದೀಯಂ ವರ್ಣರೂಪಂ ನಿಪೀಯ ಶ್ರುತಿಪುಟಚುಲುಕೇನ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದಾತ್ಮನೈಕ್ಯಮ್ ॥ ೨,೪೯.

ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಮುನಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳು ಹರಿದುಬಂದವು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನೂ ಕಿವಿಯ ಮೂಲಕ ಕುಡಿಯುವವನು ಆತ್ಮನೊಂದಿಗಿನ ಏಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ । ಇತಿ ಸೂತಮುಖೋದ್ಗೀರ್ಣಾಂಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಮಣ್ಡಿತಾಮ್ । ವೈಷ್ಣವೀಂ ವಾಕ್ಸುಧಾಂ ಪೀತ್ವಾ ಋಷಯಸ್ತುಷ್ಟಿಮಾಯಯುಃ ॥ ೨,೪೯.

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಸೂತನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ, ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೈಷ್ಣವ ಮಾತಿನ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ಮುನಿಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

ಪ್ರಶಶಂಸುಸ್ತಥಾನ್ಯೋನ್ಯಂ ಸೂತಂ ಸರ್ವಾರ್ಥದರ್ಶಿನಮ್ । ಪ್ರಹರ್ಷಮತುಲಂ ಪ್ರಾಪುರ್ಮುನಯಃ ಶೌನಕಾದಯಃ ॥ ೨,೪೯.

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ಸೂತನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು; ಶೌನಕ ಮುಂತಾದ ಮುನಿಗಳು ಅಪಾರವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.

ಇತಿ ಹರಿವಚನಾನಿ ಸೂತವಾಚಾ ಖಗಪತಿಸಂಶಯಭೇದಕಾನಿ ಯಾನಿ । ಸ ಮುನಿರಪಿ ನಿಶಮ್ಯ ಶೌನಕೇನ್ದ್ರೋ ಬಹುತರಮಾನಯತಿ ಸ್ಮ ಚಾತ್ಮನಿ ಸ್ವಮ್ ॥ ೨,೪೯.

ಹೀಗೆ, ಸೂತನು ಹೇಳಿದ ಹರಿಯ ಮಾತುಗಳು, ಪಕ್ಷಿರಾಜನ ಸಂಶಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದವು. ಅವನ್ನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಶೌನಕನು ಕೇಳಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು.

ಅಪೂಜಯಂಸ್ತೇ ಮುನಯಸ್ತದಾನೀಮುದಾಖಾಗ್ಭಿರ್ಮುಹುರೇವ ಸೂತಮ್ । ಧನ್ಯೋಽಸಿ ಸೂತ ತ್ವಮಿಹೇತ್ಯುದೈರಯನ್ವ್ಯಸರ್ಜಯಂಸ್ತಂ ಚ ನಿವರ್ತಿತೇಽಧ್ವರೇ ॥ ೨,೪೯.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸೂತನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸ್ಮರಿಸಿ, 'ನೀನು ಧನ್ಯನು ಸೂತ, ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಧನ್ಯನು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ ಮುಗಿದಾಗ ಅವನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದರು.

ಪುರಾಣಂ ಗಾರುಡಂ ಪುಣ್ಯಂ ಪವಿತ್ರಂ ಪಾಪನಾಶನಮ್ ೨,೪೯.

ಈ ಗರುಡ ಪುರಾಣವು ಪವಿತ್ರ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ದಾನಾನಿ ದೇಯಾನಿ ವಾಚಕಾಯಾಖಿಲಾನಿ ಚ । ಪೂರ್ವೋಕ್ತಶಯನಾದೀನಿ ನಾನ್ಯಥಾ ಸಫಲಂ ಭವೇತ್ ॥ ೨,೪೯.

ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರೂ, ಪಾಠ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ಹಾಸಿಗೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಫಲ ಸಿಗದು.

ಪುರಾಣಂ ಪೂಜಯೇತ್ಪೂರ್ವಂ ವಾಚಕಂ ತದನನ್ತರಮ್ । ವಸ್ತ್ರಾಲಙ್ಕಾರಗೋದಾನೈರ್ದಕ್ಷಿಣಾಭಿಶ್ಚ ಸಾದರಮ್ ॥ ೨,೪೯.

ಮೊದಲು ಪುರಾಣವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ನಂತರ ಪಾಠ ಮಾಡುವವರನ್ನು ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ಹಸು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಬೇಕು.

ಅನ್ನದಾನೈರ್ಹೇಮದಾನೈರ್ಭಮಿದಾನೈಶ್ಚ ಭೂರಿಭಿಃ । ಪೂಜಯೇದ್ವಾಚಕಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಬಹುಪುಣ್ಯಫಲಾಪ್ತಯೇ ॥ ೨,೪೯.

ಅನ್ನ, ಬಂಗಾರ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಮುಂತಾದ ದಾನಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಾಠ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ನೀಡಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಬಹಳ ಪುಣ್ಯ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಯಶ್ಚೇದಂ ಶೃಣುಯಾನ್ಮರ್ತ್ಯೋ ಯಥಾಪಿ ಪರಿಕೀರ್ತಯೇತ್ । ವಿಹಾಯ ಯಾತನಾಂ ಘೋರಾಂ ಧೂತಪಾಪೋ ದಿವಂ ವ್ರಜೇತ್ ॥ ೨,೪೯.

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಭಯಾನಕ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ತಸ್ಮೈ ವೈ ಮೂಲರೂಪಿಣೇ । ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ನಾರಾಯಣಕಥಾಮಿಮಾಮ್ ॥ ೩,೧.

ಮೂಲರೂಪನಾದ ನಾರಾಯಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಈಗ ಈ ನಾರಾಯಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಶೌನಕಾದ್ಯಾ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಹ್ಯೃಷಯೋ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಃ । ನೈಮಿಷಾಖ್ಯೇ ಮಹಾಪುಣ್ಯೇ ತಪಸ್ತೇಪುರ್ಮಹತ್ತರಮ್ ॥ ೩,೧.

ಶೌನಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹಾತ್ಮರು, ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಋಷಿಗಳು, ಪುಣ್ಯವಂತಾದ ನೈಮಿಷ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಾ ಜಿತಾಹಾರಾಃ ಸಂತಃ ಸತ್ಯಪರಾಯಣಾಃ । ಯಜನ್ತಃ ಪರಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ವಿಷ್ಣುಮಾದ್ಯಂ ಜಗದ್ಗುರುಮ್ ॥ ೩,೧.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾಗಿ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದವರು, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಶ್ವಗುರುವಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗೃಣನ್ತಃ ಪರಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಜಗಚ್ಚಕ್ಷುರ್ಮಹೌಜಸಃ । ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥತತ್ತ್ವಜ್ಞಾಸ್ತೇಪುರ್ನೈಮಿಷ ಕಾನನೇ ॥ ೩,೧.

ಅವರು ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣು, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವರು, ನೈಮಿಷ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಯಜ್ಞೈರ್ಯಜ್ಞಪತಿಂ ಕೇಚಿಜ್ಜ್ಞಾನೈರ್ಜ್ಞಾನಾತ್ಮಕಂ ಪರಮ್ । ಕೇಚಿತ್ಪರಮಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ನಾರಾಯಣಮಪೂಜಯನ್ ॥ ೩,೧.

ಕೆಲವರು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಯಜ್ಞಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು, ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು.

ಏಕದಾ ತು ಮಹಾತ್ಮಾನಃ ಸಮಾಜಂ ಚಕ್ರುರುತ್ತಮಾಃ । ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಮೋಕ್ಷಾಣಾಮುಪಾಯಂ ಜ್ಞಾತುಮಿಚ್ಛವಃ ॥ ೩,೧.

ಒಂದು ದಿನ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು, ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷ ಗಳ ಸಾಧನೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಭೆ ಸೇರಿದರು.

ಷದ್ವಿಂಶತಿಸಹಸ್ರಾಣಿ ಮುನೀನಾಮೂರ್ಧ್ವರೇತಸಾಮ್ । ತೇಷಾಂ ಶಿಷ್ಯಪ್ರಶಿಷ್ಯಾಣಾಂ ಸಂಖ್ಯಾ ವಕ್ತುಂ ನ ಶಙ್ಕ್ಯತೇ ॥ ೩,೧.

ಅಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಮುನಿಗಳು ಇದ್ದರು. ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ಶಿಷ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು.

ಮುನಯೋ ಭಾವಿತಾತ್ಮಾನೋ ಮಿಲಿತಾಸ್ತೇ ಮಹೋಜಸಃ । ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕರ್ತಾರೋ ವೀತರಾಗಾ ವಿಮತ್ಸರಾಃ ॥ ೩,೧.

ಆ ಮಹಾತ್ಮರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು, ಲೋಕದ ಹಿತಚಿಂತಕರು, ರಾಗವಿಲ್ಲದವರು, ಈರ್ಸೆ ಇಲ್ಲದವರು, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದರು.

ಕಥಂ ಹರೌ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಭಕ್ತಿರವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ । ಕೇನ ಸಿಧ್ಯೇತ್ತು ಸಕಲಂ ಕರ್ಮ ತ್ರಿವಿಧಮಾತ್ಮನಃ ॥ ೩,೧.

ಹರಿ ಮೇಲೆ ಅಚಲ ಭಕ್ತಿ ಜನಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಆತ್ಮನ ಮೂರು ವಿಧದ ಕರ್ಮಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದು ಯಾವ ಮೂಲಕ?

ಇತ್ಯೇವಂ ಪ್ರಷ್ಟುಮಾತ್ಮಾನಮುದ್ಯತಾನ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಶೌನಕಃ । ಸಾಂಜ ಲಿರ್ವಾಕ್ಯಮಾಹ ಸ್ಮ ವಿನಯಾವನತಃ ಸುಧೀಃ ॥ ೩,೧.

ಅವರು ಹೀಗೆ ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶೌನಕನು ವಿನಯದಿಂದ, ಮೃದುಭಾವದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಶೌನಕ ಉವಾಚ । ಆಸ್ತೇ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮೇ ಪುಣ್ಯೇ ಸೂತಃ ಪೌರಾಣಿಕೋತ್ತಮಃ । ಸ ಏತದಖಿಲಂ ವೇತ್ತಿ ವ್ಯಾಸಶಿಷ್ಯೋ ಯತೀಶ್ವರಃ ॥ ೩,೧.

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದನು: ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೂತನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ವ್ಯಾಸನ ಶಿಷ್ಯ, ಯತಿಗಳ ನಾಯಕ, ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವನು.

ತಸ್ಮಾತ್ತಮೇವ ಪೃಚ್ಛಾಮ ಇತ್ಯೇವಂ ಶೌನಕೋ ಮುನಿಃ । ಅಥ ತೇ ಋಷಯೋ ಜಗ್ಮುಃ ಪುಣ್ಯಂ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮಂ ತತಃ ॥ ೩,೧.

ಆದುದರಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಕೇಳೋಣ ಎಂದು ಶೌನಕ ಮುನಿ ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಆ ಋಷಿಗಳು ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ ಸಿದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

ಪಪ್ರಚ್ಛುಸ್ತೇ ಸುಖಾಸೀನಂ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯವಾಸಿನಃ । ಋಷಯ ಊಚುಃ । ವಯಂ ತ್ವತಿಥಯಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾಸ್ತ್ವಾತಿಥೇಯೋಸಿ ಸುವ್ರತ ॥ ೩,೧.

ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದ ನಿವಾಸಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ನಾವು ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಆತಿಥೇಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ರತದವನೇ.