ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಹರಿ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು: "ಶತಾನಿಕ, ಅಶ್ವಮೇಧದತ್ತ, ಅಧಿಸೋಮಕ, ಕೃಷ್ಣ, ಅನಿರುದ್ಧ, ಉಷ್ಣ ಮತ್ತು ನಂತರ ಚಿತ್ರರಥ ಎಂಬ ರಾಜರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಂತೆ ರಾಜ್ಯಭಾರ ವಹಿಸಿದರು. ಅವರ ನಂತರ ಶುಚಿದ್ರಥ, ವೃಷ್ಣಿಮಾನ, ಸುಪೇಣ, ಸುನೀತಕ, ನರಚಕ್ಷು, ಮುಖಾಬಾಣ, ಮೇಧಾವೀ ಮತ್ತು ನರಪಂಜಯ ಎಂಬವರು ರಾಜರಾಗಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ ಪಾರಿಪ್ಲವ, ಮತ್ತೆ ಮೇಧಾವೀ, ನರಪಂಜಯ, ಬೃಹದ್ರಥ, ಹರಿಸ್ತಿಗ್ಮನ್, ಶತಾನಿಕ ಮತ್ತು ಸುದಾನಕ ಎಂಬ ರಾಜರು ಬಂದರು. ಅವರ ನಂತರ ಉದಾನ, ಅಹ್ನಿನರ, ದಂಡಪಾಣಿ, ನಿಮಿತ್ತಕ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮಕ; ಅವನ ನಂತರ ಶೂದ್ರ, ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗನು ಹಿಂದಿನ ತಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟನು. ಬೃಹದ್‌ಬಲರು ಮತ್ತು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ರಾಜರು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬೃಹದ್‌ಬಲನ ನಂತರ ಉರುಕ್ಷಯ, ನಂತರ ವತ್ಸವ್ಯೂಹ, ಮತ್ತು ನಂತರ ಇನ್ನಿತರರು ಬಂದರು. ವತ್ಸವ್ಯೂಹನಿಂದ ಸೂರ್ಯ, ಅವನ ಮಗ ಸಹದೇವ, ನಂತರ ಬೃಹದಶ್ವ, ಭಾನುರಥ, ಪ್ರತೀಚ್ಯ, ಪ್ರತೀತಕ, ಮನುದೇವ, ಸುನಕ್ಷತ್ರ, ಕಿನ್ನರ ಮತ್ತು ಅಂತರಿಕ್ಷಕ ಎಂಬವರು ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಾದರು. ಅವರ ನಂತರ ಸುಪರ್ಣ, ಕೃತಜಿತ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಬೃಹದ್ಭ್ರಾಜ; ಕೃತಂಜಯ, ಧನಂಜಯ, ಸಂಜಯ ಮತ್ತು ಶಾಕ್ಯ ಎಂಬವರು ರಾಜರಾದರು. ಶುದ್ಧೋದನ, ಬಹುಲ, ಸೇನಜಿತ್ ಮತ್ತು ಕ್ಷುದ್ರಕ; ನಂತರ ಸುಮಿತ್ರ, ಕುಡವ ಮತ್ತು ಸುಮಿತ್ರನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಮಗಧರು ಜನಿಸಿದರು. ಮಗಧರಲ್ಲಿ ಜರಾಸಂಧ, ಸಹದೇವ, ಸೋಮಾಪಿ, ಶ್ರುತಶ್ರವ, ಅಯುತಾಯುಷ, ನಿರಮಿತ್ರ, ಸುಕ್ಷತ್ರ ಮತ್ತು ಬಹುಕರ್ಮಕ ಎಂಬವರು ರಾಜ್ಯಪಾಲಕರಾದರು. ನಂತರ ಶ್ರುತಂಜಯ, ಸೇನಜಿತ್, ಭೂರಿ, ಶುಚಿ, ಕ್ಷೇಮ್ಯ, ಸುವ್ರತ, ಧರ್ಮ, ಶ್ಮಶ್ರುಲ ಮತ್ತು ದೃಢಸೇನಕ ಎಂಬವರು ಪಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ಅವರ ನಂತರ ಸುಮತಿ, ಸುಬಲ, ನೀತ, ಸತ್ಯಜಿತ್, ವಿಶ್ವಜಿತ್ ಮತ್ತು ಇಷುಂಜಯ ಎಂಬ ರಾಜರು ಬೃಹದ್ರಥ ವಂಶದವರಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ಈ ರಾಜರ ನಂತರ, ಧರ್ಮಹೀನರು ಹಾಗೂ ಶೂದ್ರ ವರ್ಣದವರು ರಾಜ್ಯಭಾರ ವಹಿಸುವರು. ಆಗ ಸ್ವಯಂ ನಾರಾಯಣನು, ಸ್ವರ್ಗಾದಿಗಳ ಮೂಲರೂಪಿಯಾದ ಸದಾಶಿವನು, ಇಹಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸುವನು. ಸಮಯಾನುಗುಣ, ಪ್ರಾಕೃತ ಮತ್ತು ಪರಮ ಪ್ರಳಯಗಳಿವೆ. ಭೂಮಿ ನೀರಿಗೆ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ, ನೀರು ಅಗ್ನಿಗೆ, ಅಗ್ನಿ ವಾಯುವಿಗೆ, ವಾಯು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ, ಆಕಾಶ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ, ಅಹಂಕಾರ ಬುದ್ಧಿಗೆ, ಬುದ್ಧಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ, ಪ್ರಾಣ ಅವ್ಯಕ್ತಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ವಿಷ್ಣು, ನಾರಾಯಣ, ಪುರುಷ; ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ, ಲೋಕಗಳು, ಸ್ವರ್ಗಗಳು—all are perishable; only he is imperishable and supreme. ಈ ರೀತಿ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಇತರರು ನಾಶವನ್ನಪ್ಪಿರುವುದರಿಂದ, ಪಾಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಹರಿ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಹೇಳಿದರು: "ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯು ಅವತಾರ ಧರಿಸಿ, ಮಾನುಗಳನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿ, ಅಸುರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ವೇದಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಮೀನು ರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಮೀನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಯಗ್ರೀವ ಎಂಬ ಅಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ವೇದಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದನು. ಕಚ್ಛಪ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದೇವರುಗಳಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದನು. ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸುವಾಗ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಂಭವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಧನ್ವಂತರಿ ದೇವರು ಅಮೃತದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಅವರು ಆಯುರ್ವೇದದ ಎಂಟು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸುಶ್ರುತರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದರು; ಹರಿಯು ಮೋಹಿನಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಂತರ, ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ದಾರ ಮಾಡಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ನಂತರ ನರಸಿಂಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ದೈತ್ಯರ ಶತ್ರುವಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ವೇದ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಉಳಿಸಿದನು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಜಮದಗ್ನಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪರಶುರಾಮನು ಪ್ರಪಂಚಪಾಲಕನಾಗಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಂದ ಶೂನ್ಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಶ್ಯಪನಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ನಂತರ ಯಜ್ಞಮಾಡಿ ಮಹೇಂದ್ರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು. ನಂತರ, ದಶರಥನ ಮಗನಾಗಿ ರಾಮನು, ಭರತನನ್ನು ತಮ್ಮನಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಘ್ನರನ್ನು ಸಹೋದರರಾಗಿ, ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಂದೆಯ ವಚನಕ್ಕಾಗಿ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದನು. ಅವನು ಶೃಂಗವೇರ, ಚಿತ್ರಕೂಟ ಮತ್ತು ದಂಡಕ ಅರಣ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಶೂರ್ಪಣಖೆಯ ಮೂಗು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಖರ ಮತ್ತು ದೂಷಣರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ರಾವಣನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಲಂಕಾಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿ, ವಿಭೀಷಣನನ್ನು ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು. ವಿಭೀಷಣನನ್ನು ರಾಕ್ಷಸ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸುಗ್ರೀವ ಮತ್ತು ಹನುಮಂತನೊಂದಿಗೆ, ಪತ್ನಿಯಾದ ಸೀತೆಯೊಂದಿಗೆ ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ಅನುಕೂಲವಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಗರಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಾಳಿಸಿ, ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿದನು. ಅವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಶ್ವಮೇಧಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ರಾಮನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸವಾಯಿತು. ಸೀತಾ, ರಾವಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಘವನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯುತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಸೀತಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪತಿವ್ರತೆ, ಅನಸೂಯೆಯಂತೆ. ಈಗ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮಹಿಮೆನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿ ಪತಿಯನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಪತಿಯನ್ನೇ ದೇವರಂತೆ ಭಾವಿಸಿತು; ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಅನುಸರಿಸಿ, ಅವಳು ಅಸಹ್ಯ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನೂ ತಂದಳು. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನು ಕಂಬಕ್ಕೆ ಗೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು; ಮಾಣ್ಡವ್ಯನೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು; ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಇದ್ದನು. ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೊದಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೌಶಿಕನು, ಮಾಣ್ಡವ್ಯನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತಡವಿದನು; ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಮಾಣ್ಡವ್ಯನು ಅವನಿಗೆ, 'ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಡವಿದದ್ದರಿಂದ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೀನು ಸಾಯುತ್ತೀ' ಎಂದು ಶಾಪ ನೀಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅವನ ಪತ್ನಿ, 'ಸೂರ್ಯೋದಯವೇ ಆಗಬಾರದು' ಎಂದು ಪ್ರತಿಗೈದಳು. ಆಗ ಬಹು ವರ್ಷಗಳು ರಾತ್ರಿ ಮುಂದುವರೆದವು; ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗದೆ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಭೀತರಾದರು.