ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಧರ್ಮ, ಮಾನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರವಾದ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: ಬಹಳ ಕೆಳಮಟ್ಟದವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಜಗಳವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ; ಮಧ್ಯಮರು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನ್ಯತೆ ಎಂಬುದೇ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಪತ್ತು. ಮಾನ್ಯತೆಯೇ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಮೂಲವಾಗಿದೆ; ಮಾನ್ಯತೆ ಇದ್ದರೆ ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಮಾನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಸಂಪತ್ತು, ಜೀವಿತವನ್ನೇನು ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಕೆಳಮಟ್ಟದವರು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ, ಮಧ್ಯಮರು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಮಾನ್ಯತೆ ಎರಡನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಕೇವಲ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನ್ಯತೆಯೇ ಮಹಾತ್ಮರ ಸಂಪತ್ತು. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಿಂಹಗಳು ಯಾರಿಗೂ ತಲೆಬಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಡುವ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಉನ್ನತ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ಸಂಪತ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಕೀಳಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಿಂಹನಿಗೆ ಯಾರೂ ಅಭಿಷೇಕ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಬಲದಿಂದಲೇ ಅದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಾಜನಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲಕ್ಷ್ಯವಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಕ್ಷೌರಿಕ, ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಭಿಕ್ಷುಕ, ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾಮದಾಸೆ ಹೊಂದಿರುವವನು, ಸುಂದರವಾದ ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವ—all ಇವರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದಾನಶೀಲನಾದ ಬಡವನು, ದನ್ದಿಗನಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು, ವಿಧೇಯತೆಯಿಲ್ಲದ ಪುತ್ರನು, ದುಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು, ಹಾಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಮರಣ—ಇವು ಐದು ದುಷ್ಟ ಕಾರ್ಯಗಳು. ಪ್ರಿಯತಮರ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ, ಸ್ವಜನರಿಂದ ಅಪಮಾನ, ಉಳಿದಿರುವ ಸಾಲ, ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಸೇವೆ, ಬಡತನದಿಂದ ತೊರೆದ ಸ್ನೇಹಿತರು—ಇವು ಐದು ಬೆಂಕಿಯಿಲ್ಲದೆಯೇ ಹೃದಯವನ್ನು ಸುಡುವ ದುಃಖಗಳು. ಸಾವಿರ ಸಂಕಟಗಳ ನಡುವೆ ನಾಲ್ಕು ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದವು: ಕೆಳಮಟ್ಟದವರಿಂದ ಅಪಮಾನ, ಹಸಿವು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಂತ ಹೆಂಡತಿ, ಹಾಗೂ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಬಂದ ಅಡ್ಡಿ. ವಿಧೇಯ ಪುತ್ರ, ಸಂಪತ್ತು, ವಿದ್ಯೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸತ್ಸಂಗ, ಹಾಗೂ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ವಿಧೇಯತೆ—ಇವು ಐದು ದುಃಖ ನಿವಾರಣೆಯ ಮೂಲಗಳು. ಮೃಗ, ಗಜ, ಪಟಂಗ, ಭೃಂಗ, ಮೀನು—ಇವುವು ಐದು ವಿಭಿನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲ ಐದು ಆಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವವನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಯಬಹುದು? ಅಸಹಿಷ್ಣು, ಕಠೋರ, ಅಹಂಕಾರಿ, ಅಶುದ್ಧ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಸ್ವಯಂ ಆಹ್ವಾನಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ—even ಇವರು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರೂ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾನವನ ಆಯುಷ್ಯ, ಕರ್ಮ, ಸಂಪತ್ತು, ವಿದ್ಯೆ, ಮರಣ—ಇವು ಐದು ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗಿವೆ. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವುದು, ನದಿಯನ್ನು ದಾಟುವುದು, ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವುದು, ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಪತನಗೊಂಡವರನ್ನು ಎತ್ತುವುದು—ಇವು ಐದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣಗಳು. ಮೇಘದ ನೆರಳು, ದುಷ್ಟನ ಪ್ರೀತಿ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಪರ್ಕ, ಯುವಕಾಲ, ಸಂಪತ್ತು—ಇವು ಐದು ಅಸ್ಥಿರ ಸ್ಥಿತಿಗಳು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿನ ಜೀವನ ಅಸ್ಥಿರ, ಸಂಪತ್ತು, ಯುವಕಾಲವೂ ಅಸ್ಥಿರ; ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಇತರರು ಕೂಡ ಅಸ್ಥಿರ; ಧರ್ಮ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿರ. ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಜೀವನವೂ ಅಲ್ಪವೇ; ಅರ್ಧವನ್ನು ರಾತ್ರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ರೋಗ, ದುಃಖ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಶ್ರಮ—all ಇವುಗಳು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಅದು ಫಲವತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾನವನ ಆಯುಷ್ಯ ನೂರು ವರ್ಷ; ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿ, ಉಳಿದ ಭಾಗದ ಅರ್ಧ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಉಳಿದದು ಪ್ರಿಯಜನರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ, ದುಃಖ, ಮರಣ, ಅಥವಾ ರಾಜರಿಗೆ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಉಳಿದ ಸಮಯವು ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಅಸ್ಥಿರ—ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಏನು ಕಾರಣ? ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತದೆ; ಮರಣವು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಾವಿನಂತೆ ನುಂಗುತ್ತದೆ. ಹೋಗುವಾಗ, ನಿಲ್ಲುವಾಗ, ಜಾಗ್ರತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ—ಯಾರು ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ. ಯಾರು ಧರ್ಮಾಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಿಲ್ಲ. ಯಾರು ವೀರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನ, ವಿದ್ಯೆ ಅಥವಾ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ತಾಯಿಯ ಮಲದಂತೆ. ಜ್ಞಾನ, ಧೈರ್ಯ, ಮಾನ್ಯತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಕ್ಷುಣ್ಣವಾಗಿರುವ ಮಾನವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಬಾಳಿದರೆ ಅದನ್ನೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿಜವಾದ ಜೀವನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕಾಗೆಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಾಳುತ್ತದೆ, ಹವನದ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತದೆ. ಸಂಪತ್ತು ಅಥವಾ ಮಾನ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಭಯ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಏನು ಉಪಯೋಗ? ಸಿಂಹದ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಬಾಳಬೇಕು, ನಿರಾಶೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು; ಕಾಗೆಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಾಳುತ್ತದೆ, ಹವನದ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಮೇಲೆ, ಗುರು, ಸೇವಕರು, ಬಡವರು, ಸ್ನೇಹಿತರ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಫಲವೇನು? ಕಾಗೆಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಾಳುತ್ತದೆ, ಹವನದ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಜೀವನವನ್ನು ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ ಎಂಬ ಮೂರು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳಿಂದ ಹೊರತು ಬಾಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರಬಹುದಾದರೂ ಜೀವಂತವಲ್ಲ, ಲೋಹಗಾರನ ಬಣವೆಯಂತೆ. ಸಾಧನೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವುದರಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ; ಇತರರನ್ನನುಸರಿಸುವುದರಿಂದಲ್ಲ. ಇತರರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವವರು ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವರೇ ಸಮಾನ. ಭಯಪಡುವವರು ಯಾವಾಗಲೂ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಇಲಿ ಹೀಗೆಯೇ; ಆದರೆ ಭಯಪಡುವವನು ಸ್ವಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೇ ಸಂತೋಷ ಪಡುವನು. ಮೇಘದ ನೆರಳು, ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ, ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದ ನೀರು, ವೇಶ್ಯೆಯ ರತಿ, ದುಷ್ಟನ ಪ್ರೀತಿ—ಇವು ಆರು ಬಬ್ಲುಗಳಂತೆ ಅಸ್ಥಿರ. ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಲೋಕವು ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು; ಜೀವನ ಮಾನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ—ಮಾನ್ಯತೆ ಹಾಳಾದರೆ ಸುಖ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರ ಬಲ ರಾಜನು; ಮಗು ಅಳುವುದೇ ಅವನ ಬಲ; ಮೂರ್ಖನ ಬಲ ಮೌನ; ಕಳ್ಳನ ಬಲ ಸುಳ್ಳು. ಯಾರು ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಜ್ಞಾನವೂ ರುಚಿಕರವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಸದಾ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಾನವನನ್ನು ಮೂರು ವಿಷಯಗಳು ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ: ಲೋಭ, ಅಲಕ್ಷ್ಯ, ಅಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ—ಹೀಗಾಗಿ, ಲೋಭಿಸಬಾರದು, ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿರಬಾರದು, ಅಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಾರದು. ಅಪಾಯ ಬರದೇ ಇರುವವರೆಗೆ ಭಯಪಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು; ಆದರೆ ಅಪಾಯ ಬಂದಾಗ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಉಳಿದ ಸಾಲ, ಉಳಿದ ಬೆಂಕಿ, ಉಳಿದ ರೋಗ—ಇವು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡಬಾರದು. ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿದಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ಹಾನಿಗೆ ಹಾನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು; ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಅವರಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬೇಕು. ಯಾರು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಎದುರುಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ—ಅಂತಹ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು; ಅವರು ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ವೇಷಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯವನು ಕೂಡ ದುಷ್ಟರ ಸಂಗದಿಂದ ಹಾಳಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸ್ವಚ್ಛಜಲ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ದ್ವಿಜನು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಈ ಮಹೋನ್ನತ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮಾನ್ಯತೆ, ಧರ್ಮ, ಜೀವನದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿದರು.