ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ ಋಷಿಗಳು ಶೌನಕ ಮಹರ್ಷಿಯವರ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಧರ್ಮ, ಕುಟುಂಬ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮೃದು ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು: “ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆತನಿಂದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೆಳಕು ಬರುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಚಂದ್ರನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸುವಂತೆ. ಒಂದು ಸುಗಂಧದ, ಪುಷ್ಪಿತವಾದ ಮರವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ವಾಸನೆ ಹರಡುವಂತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನೊಬ್ಬನು ಕುಟುಂಬದ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪವಿತ್ರತೆ ಇಲ್ಲದೆ ನೂರು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ; ಒಬ್ಬ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಮಗನೇ ಕತ್ತಲನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಚಂದ್ರನು ಹತ್ತಾರು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳಕು ನೀಡುವಂತೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಐದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿ, ಹತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸರವರೆಗೆ ಶಿಸ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಬೇಕು; ಹದಿನಾರು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಮಗನನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ನೋಡಬೇಕು. ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ತಂದೆಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಬೆಳೆದಂತೆ ಆತನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಜೀವವನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ—ಮಗನಂತೆ ಶತ್ರುವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹುಲಿಗಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವಿರಬಹುದು, ಜಿಂಕೆಗಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯ ಸ್ವಭಾವವೂ ಇರಬಹುದು; ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವಭಾವ ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಸಹನೆಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾತ್ರ ಇದೆ—ಜನರು ಅವರನ್ನು ದುರ್ಬಲರೆಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಸುಖಗಳು ಕ್ಷಣಿಕ; ಪ್ರೀತಿಯವರ ನಡುವೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಚಂಚಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶೌನಕ, ತಂದೆ ಸತ್ತ ನಂತರ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನು ತಂದೆಯಂತೆ ಇತರರ ರಕ್ಷಕನಾಗಿರಬೇಕು. ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಸಮಭಾವನೆ ಹೊಂದಿ, ಆನಂದ ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪಾಲು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಅಲ್ಪ ಬಲವುಳ್ಳ ಅನೇಕರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದರೆ ಭಯಂಕರ ಶಕ್ತಿಯಾಗಬಹುದು; ಹುಲ್ಲಿನ ತಂತಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹಗ್ಗವೂ ಆನೆಗೆ ಬಂಧನವಾಗಬಹುದು. ಪರರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಫಲವು ಆ ಸಂಪತ್ತಿನ ಮಾಲಿಕನಿಗೇ ಸೇರಿದೆ. ದೇವರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಧನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಿರುದ್ಧ ಪಾಪ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಕುಟುಂಬಗಳು ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಕಳ್ಳತನ, ವ್ರತಭಂಗ—ಇವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿದೆ; ಆದರೆ ಕೃತಘ್ನನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ. ನೀಚನು, ಹೆಂಡತಿಯ ದಾಸನಾದವನು, ಮನೆಗೆ ಪರಪುರುಷ ಪ್ರವೇಶಿಸಿರುವವನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಪಿತೃ-ದೇವತೆಗಳು ಹವ್ಯಾಸ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ವರನ್ನು ಚಂಡಾಲರೆಂದು ತಿಳಿ: ಕೃತಘ್ನ, ಅಸಂಸ್ಕೃತ, ದೀರ್ಘಕೋಪಿಯು, ಕುಟಿಲ; ಐದನೆಯವನು ಅವರಿಂದ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ. ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ಶತ್ರುವನ್ನು—even if he is weak—ಅವಮಾನಿಸಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು; ಚಿಕ್ಕ ಬೆಂಕಿಯೂ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸುಡಬಹುದು. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಶಾಂತನು ಶಾಂತನೆ; ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ದೇಹ ದುರ್ಬಲವಾದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಧನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಹಾದಿಗಳಂತೆ; ‘ಇದು ನನ್ನದು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಸಂತೋಷ ಸಿಗದು. ದೇಹವು ದೋಷಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ; ಮನಸ್ಸು ಹಾಳಾದರೆ ದೋಷಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಮನಸ್ಸು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ದೇಹವೂ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸೂತ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಕೆಟ್ಟ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ದುಷ್ಟ ರಾಜ, ಕೆಟ್ಟ ಮಗ, ಕೆಟ್ಟ ಮಗಳು, ಕೆಟ್ಟ ದೇಶ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದೂರದಿಂದಲೇ ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮವು ದೂರವಾಗಿದೆ, ತಪಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಿಲ್ಲ, ಸತ್ಯವು ದೂರವಾಗಿದೆ, ಭೂಮಿ ಬತ್ತಳಾಗಿದೆ, ಜನರು ಮೋಸದವರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಲೋಭಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮನುಷ್ಯರು ಹೆಂಗಸರುಗಳ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಹೆಂಗಸರು ಚಂಚಲರು, ನೀಚರು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ದುಃಖಕರ; ಸತ್ತವರು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ತಮ್ಮ ದೇಶದ ನಾಶ, ಕುಟುಂಬದ ಹಾಳು, ಹೆಂಡತಿಯ ಪರಪುರುಷನಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ, ಮಗನು ದಾರಿತಪ್ಪುವುದು—ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸತ್ತವರು ಧನ್ಯರು. ಕೆಟ್ಟ ಮಗನಲ್ಲಿಯೂ, ಕೆಟ್ಟ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲ; ಮೋಸದ ಸ್ನೇಹಿತನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ದುಷ್ಟ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪರರ ಆಹಾರ, ಪರರ ಹಣ, ಪರರ ಹಾಸಿಗೆ, ಪರರ ಹೆಂಡತಿ, ಪರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ—ಇವುಗಳು ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಭಾಗ್ಯ ಕಳೆದುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಸಂಭಾಷಣೆ, ದೇಹಸ್ಪರ್ಶ, ಸಹವಾಸ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ, ಕೂತು, ಮಲಗಿ, ಪ್ರಯಾಣ—ಇವುಗಳಿಂದ ಪಾಪ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, asceticism angering, ಹಸುಗಳು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವುದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರ ಊಟದಿಂದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು, ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಊಟ ಮಾಡಿ, ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು—ಇವುಗಳಿಂದ ಪಾಪ ಜಲದಂತೆ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದ ಮದುಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿವೆ, ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಷ್ಯ ಅಥವಾ ಮಗನಿಗೆ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು, ಮದುಮೆ ನೀಡಬಾರದು. ದೇಹವನ್ನು ಹಳೆಯದಾಗಿ ಮಾಡುವುದೇ ಜೀವನದ ಪಯಣ, ನೀರಿನಿಂದ ಪರ್ವತ ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ, ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಸಂಗದ ಕೊರತೆ ಹಳೆಯದಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಬಟ್ಟೆಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಹಳೆಯದಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಪಜನರು ವಾದವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ, ಮಧ್ಯಮರು ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು, ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಗೌರವವನ್ನು; ಗೌರವವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಸಂಪತ್ತು. ಗೌರವವೇ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಮೂಲ; ಗೌರವವಿದ್ದರೆ ಧನದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ; ಗೌರವ ಮತ್ತು ಗರ್ವ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಧನವೂ, ಜೀವವೂ ವ್ಯರ್ಥ. ಅಲ್ಪಜನರು ಧನವನ್ನು, ಮಧ್ಯಮರು ಧನ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು, ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಗೌರವವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ; ಗೌರವವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಸಂಪತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಸಿಂಹಗಳು ಯಾರಿಗೂ ವಂದನೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ, ಪರರ ಮಾಂಸವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಉದಾತ್ತ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಧನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೀಚ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕವಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಬಲದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಜಾಗರೂಕ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಕ್ಷೌರಿಕ, ಗರ್ವಿತ ಭಿಕ್ಷುಕ, ಬಡ ಕಾಮಾತುರ, ಸುಂದರಿ, ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವವ—all these do not fulfill their duties. ದಾನಶೀಲ ಆದರೆ ಬಡವ, ಹಣವಿದ್ದರೂ ಕಂಜುಸು, ಅನಾಧೀನ ಮಗ, ದುಷ್ಟನ ಸೇವೆ, ಸತ್ಪುಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಯುವುದು—ಇವು ಐದು ಪಾಪಗಳು. ಪ್ರಿಯರಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದು, ಸ್ವಜನರಿಂದ ಅವಮಾನ, ಸಾಲ ಉಳಿಯುವುದು, ದುಷ್ಟನ ಸೇವೆ, ಬಡತನದಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರು ದೂರ ಹೋಗುವುದು—ಇವು ಐದು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಸಾವಿರ ಚಿಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣ: ನೀಚರಿಂದ ಅವಮಾನ, ಹಸಿವು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯೆ ಹೆಂಡತಿ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡಿ. ಆದರೂ, ವಿಧೇಯ ಮಗ, ಧನ, ವಿದ್ಯೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಧೇಯ ಹೆಂಡತಿ—ಇವು ಐದು ದುಃಖ ನಿವಾರಣೆಯ ಮೂಲಗಳು.” ಈ ರೀತಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಜೀವನದ ನಾನಾ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಶೌನಕ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು, ಧರ್ಮ, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸತ್ಸಂಗದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿದರು.